فرخنده: ۵۰ روز انتظار، ۵۰ روز بیخبری، ۵۰ روز اضطراب و اشک… و سرانجام، حقیقتی تلخ از دل زبالههای شهری در تهران بیرون آمد. بخشی از پیکر مثلهشده کبری رضایی، زن جوان ۲۶ ساله افغانستان، در حالی کشف شد که خانوادهاش هنوز در حسرت یک نشانه، یک خبر، یک پاسخ روشن بودند.
سازمان حقوق بشری ههنگاو، روز دوشنبه ۱۹ جوزا با انتشار گزارشی تأیید کرد که شامگاه سهشنبه ۱۳ جوزا، برخی ساکنان منطقهای در تهران، میان زبالهها، به بخشی از اندامهای انسانی برخوردند؛ بخشی که با آزمایشهای ژنتیکی تأیید شد متعلق به کبری رضایی است – دختری که قربانی خاموش یکی از دردناکترین جنایات ماههای اخیر شد.
کبری، ساکن ورامین تهران، در یک روز معمولی به سمت محل کارش راه افتاد و دیگر هیچگاه بازنگشت. او ربوده شد، شکنجه دید، به قتل رسید و پیکرش تکهتکه در سکوت رها شد. هنوز مشخص نیست چه بر سر او رفت، اما سکوت سنگین مقامات ایرانی درباره این فاجعه، پرسشهای بیپاسخ زیادی در دل جامعه و خانوادهاش برجای گذاشته است.
ههنگاو مینویسد که تاکنون تنها دو مظنون بازداشت شدهاند و هیچ اطلاعات شفافی از روند رسیدگی به این پرونده منتشر نشده است. تلفن همراه، مدارک شناسایی و دیگر بخشهای پیکر کبری هنوز پیدا نشدهاند.
در رویدادی که بار دیگر زخمی تازه بر دل خانواده قربانی نشاند، روز شنبه ۱۷ جوزا، خانواده رضایی آماده خاکسپاری دخترشان بودند. اما در اقدامی نامعمول، نیروهای حکومتی با دخالتی مستقیم مانع از دفن پیکر شدند. هنوز هم، اجازه رسمی دفن صادر نشده است؛ گویی مرگ کبری هم پایانی ندارد و آرامش برای پیکر بیجانش هم مهیا نیست.
این رویداد، نماد رنج مضاعف مهاجرانی است که نه تنها در مسیر زندگی، بلکه حتی در مرگ نیز با بیعدالتی، تبعیض و بیپاسخی روبهرو هستند.
سازمان حقوق بشری ههنگاو، که بر رصد موارد نقض حقوق بشر در ایران تمرکز دارد، با انتشار این گزارش، بار دیگر توجه افکار عمومی را به سرنوشت قربانیان بیصدای خشونت و نابرابری جلب کرده است.