در کشوری که صداها یکی پس از دیگری خاموش میشوند، صدای زن، پیش از همه، هدف قرار میگیرد.
فرخنده: روز چهارشنبه، ۱ اسد، در نشستی رسمی که از سوی وزارت خارجه طالبان در مرکز رسانهای این گروه در کابل برگزار شده بود، بار دیگر چهره واقعی سانسور و تبعیض در برابر خبرنگاران زن آشکار شد. این نشست بهگونه زنده از طریق رسانههای دولتی تحت کنترل طالبان پخش میشد؛ اما هنگامی که یکی از دو خبرنگار زن حاضر در نشست تلاش کرد پرسشی را از امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان، مطرح کند، صدای او بیدرنگ قطع شد نهتنها در سالن، بلکه حتی از پخش زنده تلویزیونی نیز حذف گردید.
هیچ توضیحی ارائه نشد، هیچ عذرخواهیای در کار نبود. آنچه باقی ماند، سکوت بود؛ سکوتی سنگین که گواهی میداد زنان حتی در جایگاه خبرنگار، حتی در قلب رسانهها، همچنان حق شنیدهشدن ندارند.
براساس گزارش نهادهای مدافع آزادی رسانهها، طالبان در ماههای اخیر با وضع محدودیتهای سیستماتیک، تلاش کردهاند صدای رسانههای مستقل را بهویژه زمانی که از زبان زنان شنیده میشود، خاموش کنند. خبرنگاران زن نهتنها در دسترسی به اطلاعات با موانع روبهرو هستند، بلکه در ابراز پرسشهای ساده نیز با سانسور بیرحمانه مواجهاند.
در حالی که دنیا نظارهگر وعدههای پوچ طالبان درباره «احترام به حقوق زنان» است، حقیقت در کابل به وضوح دیگری روایت میشود: میکروفون خاموش، زن خاموش، حقیقت خاموش.
سکوت تحمیلشده بر خبرنگاران زن، فقط خاموشکردن یک پرسش نیست؛ بلکه خاموشی صدای میلیونها زنیست که هیچ راهی برای بیان رنجهای خود ندارند. این تنها یک نشست خبری نبود، بلکه صحنهای نمادین از وضعیت زنان در افغانستان امروز بود جایی که حتی صدا داشتن، جرم است.