فرخنده: هزاران زن افغانستان که در پی سرکوبهای جنسیتی، کشور را ترک کرده و به امید یافتن زندگی بهتر راهی ایران شده بودند، اکنون پس از اخراج اجباری، با دنیایی از تبعیض، محرومیت و بیسرپناهی در افغانستان مواجهاند.
روزنامه گاردین در گزارشی تازه به تاریخ دوشنبه، ۱۳ اسد، نوشته است که این زنان، که بسیاری از آنان سرپرست خانوادهاند، بهدلیل نداشتن «محرم شرعی»، از اجاره خانه در مناطق مختلف افغانستان محروم شدهاند. این زنان که از محدودیتهای سختگیرانه طالبان گریخته بودند، اکنون ناگزیرند به جامعهای بازگردند که نهتنها آنان را حمایت نمیکند، بلکه با دیواری بلند از تبعیض و نابرابری به استقبالشان آمده است.
گزارش میافزاید که مقامهای طالبان به زنانی که بدون همراه مرد هستند، اجازه اقامت مستقل نمیدهند و در نتیجه بسیاری از آنها ناچار به زندگی در کمپهای موقت، خانههای مخروبه یا مکانهای ناامن شدهاند. در نبود امنیت، درآمد و سرپناه مناسب، این زنان با فقر شدید، فشارهای اجتماعی، و انزوای کامل روبهرو هستند.
به گفته منابع گاردین، در سال جاری میلادی حدود ۱۵۳ هزار زن از ایران اخراج شدهاند؛ شماری قابل توجه از آنها تنها و بدون حمایت مردانه به افغانستان برگشتهاند. اکنون این زنان نه تنها شغل و تحصیل را از دست دادهاند، بلکه حتا در یافتن سقفی برای زندگی نیز درماندهاند.
این وضعیت در حالی است که طالبان همچنان به اجرای سیاستهایی ادامه میدهند که آزادی، استقلال و کرامت انسانی زنان را بهشکل سیستماتیک هدف قرار میدهد؛ از ممنوعیت آموزش برای دختران بالاتر از صنف ششم گرفته تا منع کار در بیشتر نهادها و حتی محدودیت رفتوآمد بدون محرم.
در میان این همه خاموشی و بیتوجهی، صدای زنان اخراجشده، صدای حقخواهی برای ابتداییترین نیازهای زندگی است؛ صدایی که هنوز نه از سوی حکومت شنیده میشود و نه جامعه جهانی پاسخی روشن به آن داده است.