دختران افغانستان در نامه دست نویس به گوترش: ما را قربانی سکوت جهان نکنید
فرخنده: ده‌ها دختر از افغانستان با نوشتن نامه‌های دست‌نویس به آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، از او خواسته‌اند در برابر محرومیت زنان و دختران از آموزش و حقوق اساسی‌شان سکوت نکند و صدای آنان را به جهان برساند. در این نامه‌ها، دختران افغانستان از بسته‌ماندن دروازه‌های مکاتب و دانشگاه‌ها، محدودیت بر کار و حضور اجتماعی زنان و از بین رفتن فرصت‌های آینده ابراز نگرانی کرده‌اند. آنان نوشته‌اند که پس از بازگشت طالبان به قدرت، امید و آزادی از زندگی میلیون‌ها زن و دختر افغانستان گرفته شده است. شماری از نویسندگان این نامه‌ها وضعیت کنونی افغانستان را دشوار و نگران‌کننده توصیف کرده و از سازمان ملل خواسته‌اند عادی‌سازی روابط با طالبان را به بهبود ملموس وضعیت حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان، مشروط سازد. دختران افغانستان همچنین از گوترش خواسته‌اند در دیدارها و گفت‌وگوهای مربوط به افغانستان، موضوع آموزش دختران و حقوق زنان را در اولویت قرار دهد و برای افزایش فشارهای جهانی بر طالبان تلاش کند. آنان در پیام‌های خود تأکید کرده‌اند که فراموش‌شدن زنان افغانستان به معنای خاموش‌شدن آینده، فرهنگ و امید یک نسل است و نباید اجازه داده شود صدای دختران افغانستان در میان تحولات سیاسی نادیده گرفته شود.
معترضان در برلین: جهان در برابر سرکوب زنان افغانستان سکوت نکند
فرخنده: شماری از شهروندان افغانستان مقیم آلمان با برگزاری یک راهپیمایی اعتراضی در شهر برلین، خواستار توجه بیشتر جامعه جهانی به وضعیت زنان و دختران افغانستان تحت حاکمیت طالبان شدند. این گردهمایی روز شنبه، ۳۰ می، با حضور ده‌ها فعال حقوق بشر، زنان معترض و اعضای جامعه افغانستان برگزار شد. شرکت‌کنندگان گفتند هدف از این تجمع، رساندن صدای زنان افغانستان به افکار عمومی جهان و جلب حمایت بین‌المللی از حقوق آنان است. معترضان با سر دادن شعارهایی چون نان، کار، آزادی، نه به طالبان و نه به آپارتاید جنسیتی مخالفت خود را با سیاست‌های محدودکننده طالبان اعلام کردند و بر همبستگی با زنان افغانستان تأکید ورزیدند. اشتراک‌کنندگان همچنین از نهادهای بین‌المللی و دولت‌های جهان خواستند در برابر آنچه نقض گسترده حقوق زنان در افغانستان می‌خوانند، بی‌تفاوت نمانند و برای حفاظت از حقوق اساسی زنان و دختران اقدام کنند. این راهپیمایی در حالی برگزار شد که فعالان حقوق بشر نسبت به افزایش محدودیت‌ها بر زنان در افغانستان هشدار می‌دهند. به باور آنان، فرمان‌ها و مقررات تازه طالبان، از جمله برخی قوانین اخیر مرتبط با ازدواج و زندگی خانوادگی، نگرانی‌های جدی درباره حقوق زنان و کودکان را افزایش داده است. معترضان خواستار لغو محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و فراهم شدن زمینه دسترسی آنان به آموزش، کار و مشارکت در زندگی عمومی شدند.
سازمان ملل: زنان افغانستان باید بدون خشونت و تبعیض زندگی کنند
فرخنده: بخش زنان سازمان ملل متحد (UN Women) با نشر گزارشی تازه تأکید کرده است که زنان و دختران افغانستان باید از حقوق اساسی و انسانی خود برخوردار باشند و در محیطی عاری از خشونت، تبعیض و محدودیت زندگی کنند. این نهاد روز سه‌شنبه، ۵ جوزا، اعلام کرد که زنان و دختران حق دارند با حفظ کرامت انسانی، از امنیت، آزادی رفت‌وآمد و حضور در عرصه‌های عمومی بهره‌مند شوند. در این گزارش همچنین بر ضرورت ایجاد سازوکارهای قانونی برای محافظت از زنان در برابر انواع خشونت و تضمین دسترسی عادلانه آنان به عدالت تأکید شده است. بخش زنان سازمان ملل از طالبان خواسته است که قوانین و سیاست‌های خود را در راستای حفاظت از حقوق زنان و دختران تنظیم کرده و اطمینان دهند که این اقدامات مطابق با معیارها و تعهدات بین‌المللی حقوق بشر اجرا می‌شود. این درخواست در حالی مطرح می‌شود که پس از بازگشت طالبان به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر زنان و دختران در افغانستان اعمال شده است. محرومیت از آموزش، محدودیت در اشتغال و کاهش حضور زنان در عرصه‌های اجتماعی، از مهم‌ترین چالش‌هایی عنوان می‌شود که زندگی زنان را در سال‌های اخیر تحت تأثیر قرار داده است. نهادهای بین‌المللی پیش از این نیز بارها نسبت به وضعیت حقوق زنان در افغانستان ابراز نگرانی کرده و خواستار بازنگری در سیاست‌های محدودکننده طالبان شده‌اند.
زنان معترض: طالبان با قانون تازه راه بردگی دختران را هموار می‌کند
فرخنده: شبکه حرکت زنان و جنبش متحد زنان افغانستان برای آزادی در واکنش به توشیح اصول‌نامه تفریق زوجین از سوی طالبان، این سند را شرم‌آور خوانده و گفته‌اند که این قانون برای مشروعیت‌بخشی به برده‌سازی دختران افغانستان طراحی شده است. این دو جنبش اعتراضی امروز یک‌شنبه، ۲ ثور با نشر اعلامیه‌ای گفته‌اند که توشیح این اصول‌نامه نشان می‌دهد ساختار حکومت طالبان بر سرکوب، زن‌ستیزی و نابودی حقوق کودکان استوار شده است. در اعلامیه آمده است که طالبان اکنون به‌گونه رسمی در تلاش‌اند تا به گفته آنان، فروش کودکان را زیر نام شریعت قانونی سازند. اعضای این جنبش‌ها هشدار داده‌اند که این گروه دختران افغانستان را از صنف‌های درسی به اتاق‌های اجباری ازدواج و از رؤیاهای کودکی به خاموشی و خشونت سوق می‌دهد. این زنان معترض کودک‌همسری را جنایت علیه کودکان، انسانیت و آینده افغانستان توصیف کرده و افزوده‌اند که طالبان با این اصول‌نامه، بدن و زندگی دختران را به ابزار اهداف ایدئولوژیک خود تبدیل کرده‌اند. آنان همچنین مدعی‌اند که توشیح این سند، دختران افغانستان را قربانی تجاوز قانونی و بردگی مدرن می‌کند و تاکید کرده‌اند که جهان نباید چنین اقداماتی را با توجیه‌های فرهنگی، مذهبی یا سنتی نادیده بگیرد. این جنبش‌ها از سازمان ملل، نهادهای حقوق بشری و دولت‌های جهان خواسته‌اند طالبان را به‌عنوان عامل آپارتاید جنسیتی و جنایت علیه کودکان محکوم کرده و زمینه پیگرد بین‌المللی مسئولان این سیاست‌ها را فراهم کنند. اصول‌نامه تفریق زوجین هفته گذشته از سوی طالبان توشیح شد؛ اقدامی که نگرانی نهادهای حقوق بشری و فعالان حقوق زنان و کودکان را در پی داشته است. منتقدان می‌گویند این سند می‌تواند زمینه افزایش محدودیت‌ها و آسیب‌های بیشتر علیه زنان و کودکان را فراهم کند، هرچند طالبان تاکنون به این انتقادها واکنش رسمی نشان نداده‌اند.
پس از تبعید اجباری؛ زنان کریکت‌باز افغانستان برای یک سفر تاریخی راهی انگلستان می‌شوند
فرخنده: تیم کریکت زنان افغانستان که پس از بازگشت طالبان ناچار به ترک کشور و زندگی در تبعید شد، اکنون در آستانه یک رویداد مهم ورزشی قرار گرفته است. بورد کریکت انگلستان و ولز (ECB) اعلام کرده که اعضای تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان در یک سفر تاریخی، ۲۲ جون راهی انگلستان خواهند شد. براساس اعلام این نهاد، بیش از ۲۰ عضو این تیم در این سفر شرکت می‌کنند؛ سفری که مقام‌های ورزشی آن را دارای اهمیت فرهنگی و ورزشی ویژه توصیف کرده‌اند. در برنامه این سفر، مسابقات تی۲۰، تمرینات حرفه‌ای و حضور در فینال جام جهانی تی۲۰ زنان نیز گنجانده شده است. این تیم پس از فروپاشی دولت پیشین و بازگشت طالبان در آگست ۲۰۲۱، افغانستان را ترک کرد و در استرالیا پناه گرفت. بسیاری از بازیکنان در حالی کشور را ترک کردند که آینده ورزشی‌شان در هاله‌ای از ابهام قرار داشت. با این حال، آن‌ها توانستند در جنوری ۲۰۲۵ نخستین مسابقه رقابتی خود را در شهر ملبورن برگزار کنند. در ادامه تلاش‌ها برای حفظ حضور این بازیکنان در عرصه جهانی، شورای بین‌المللی کریکت در اپریل سال گذشته یک گروه کاری ویژه برای حمایت از زنان کریکت‌باز آواره افغانستان ایجاد کرد. این شورا با همکاری بوردهای کریکت انگلستان، هند و استرالیا صندوق حمایتی ویژه‌ای نیز برای این بازیکنان راه‌اندازی کرده است. بازیکنان تیم زنان افغانستان در تبعید، همزمان برای به‌رسمیت شناخته‌شدن نیز مبارزه می‌کنند. آنان از شورای بین‌المللی کریکت خواسته‌اند با الگوبرداری از فیفا، این تیم را به عنوان نماینده رسمی زنان افغانستان به رسمیت بشناسد. سفر پیش‌روی این تیم در حالی انجام می‌شود که زنان در داخل افغانستان همچنان با محدودیت‌های گسترده آموزشی و ورزشی روبه‌رو هستند و بسیاری از ورزشکاران زن امکان ادامه فعالیت حرفه‌ای خود را از دست داده‌اند.
ذکیه احمد بام جهان را فتح کرد؛ نخستین زن افغانستان بر فراز اورست
فرخنده: باشگاه آلپاین، انجمن رسمی کوهنوردی پاکستان، اعلام کرده است که ذکیه احمد، کوهنورد افغانستان، به عنوان نخستین زن افغانستانی موفق شده قله اورست، بلندترین قله جهان، را فتح کند. این صعود بامداد روز پنج‌شنبه با همراهی دو راهنمای نپالی انجام شده است. براساس گزارش انجمن کوهنوردی پاکستان، ذکیه احمد که با نام ریور نیز شناخته می‌شود، همراه با داوا تنزینگ شرپا و فوربا گیالجن شرپا از مسیر منطقه خومبو در نپال به قله ۸ هزار و ۸۴۸ متری اورست صعود کرده است. به گفته این انجمن، پیش از او هیچ زن کوهنورد افغانستان موفق به فتح بلندترین قله جهان نشده بود. مژگان مهتر ابراهیمی، خواهر ذکیه احمد، در شبکه‌های اجتماعی این موفقیت را فراتر از یک دستاورد ورزشی توصیف کرده و نوشته است: سفر او چیزی فراتر از رسیدن به قله است. این نمادی از شجاعت، انعطاف‌پذیری و امید برای میلیون‌ها دختر و زنی است که جرات می‌کنند فراتر از محدودیت‌ها رویاپردازی کنند. قله اورست در رشته‌کوه هیمالیا و در مرز میان نپال و منطقه تبت چین قرار دارد. فتح این قله به عنوان بلندترین نقطه جهان، یکی از بزرگ‌ترین آرزوهای کوهنوردان به شمار می‌رود و براساس گزارش‌ها، تنها شمار محدودی از کوهنوردان به این موفقیت دست پیدا می‌کنند. ذکیه احمد پیش از این در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفته بود که قصد دارد صعودش به اورست را به دختران افغانستان تقدیم کند. این کوهنورد ۳۱ ساله پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۲ افغانستان را ترک کرد و به استرالیا پناهنده شد. او پیش از فتح اورست نیز سابقه صعود به چندین قله مشهور را در کارنامه خود داشته است؛ از جمله قله نوشاخ در افغانستان، مون‌بلان در فرانسه، میرا پیک در نپال و ناندا دوی در هند. کوهنوردان می‌گویند صعود به قله اورست نیازمند سال‌ها تمرین، آمادگی جسمی و فراگیری مهارت‌های تخصصی کوهنوردی است. ذکیه احمد نیز پیش‌تر گفته بود که برای رسیدن به این هدف، تمرین‌های فشرده و طولانی‌مدتی را پشت سر گذاشته است.
مرکز خبرنگاران افغانستان: طالبان نشرات رادیو بامیان را متوقف کرده‌اند
فرخنده: مرکز خبرنگاران افغانستان توقف فعالیت رادیو بامیان از سوی اداره استخبارات طالبان را محکوم کرده و خواستار بازگشایی فوری و بدون قید و شرط این رسانه شده است. این نهاد هشدار داده که محدودیت‌ها علیه رسانه‌ها در افغانستان همچنان در حال گسترش است. این مرکز، در گزارشی اعلام کرده که رادیو بامیان در تاریخ ۲۷ ثور به دستور اداره استخبارات طالبان بسته شده است. براساس این گزارش، طالبان دلیل توقف فعالیت این رسانه را نداشتن جواز کاری عنوان کرده‌اند؛ اما گفته می‌شود مسئولان رادیو بامیان پیش از این چندین بار برای تمدید جواز فعالیت خود اقدام کرده بودند. رادیو بامیان فعالیتش را در سال ۱۳۸۲ آغاز کرده بود و بیشتر برنامه‌های اجتماعی، صحی و دینی را نشر می‌کرد. با بسته شدن این رسانه، اکنون تنها یک رادیوی خصوصی دیگر در ولایت بامیان به فعالیت ادامه می‌دهد. مرکز خبرنگاران افغانستان با ابراز نگرانی از افزایش فشارها بر رسانه‌ها گفته است که پس از بازگشت طالبان به قدرت، فضای فعالیت رسانه‌ای به‌گونه چشم‌گیری محدود شده و شمار زیادی از رسانه‌ها به دلیل محدودیت‌های نشراتی و فشارهای سیاسی ناچار به توقف فعالیت شده‌اند. براساس آمار منتشرشده از سوی این مرکز، تنها در سال ۱۴۰۴ دست‌کم ۲۱ تلویزیون محلی به دلیل ممنوعیت نشر تصاویر زنده‌جان تعطیل شده یا فعالیت خود را به رادیو تغییر داده‌اند. همچنین جواز فعالیت دست‌کم ۱۰ نهاد رسانه‌ای نیز لغو شده است. این نهاد تأکید کرده که ادامه محدودیت‌ها می‌تواند دسترسی شهروندان به اطلاعات و فعالیت رسانه‌های مستقل در افغانستان را بیش از پیش آسیب‌پذیر کند.
خودکشی یک دختر ۱۴ ساله در کندز؛ منابع از خشونت خانوادگی و فشارهای روحی خبر می‌دهند
فرخنده: منابع محلی در ولایت کندز می‌گویند که یک دختر ۱۴ ساله در این ولایت جان خود را گرفته است. به گفته منابع، این رویداد در پی فشارهای روحی و خشونت‌های خانوادگی رخ داده است. منابع روز دوشنبه، ۲۸ ثور، گفته‌اند که این رویداد روز گذشته در منطقه سردوره، کوچه چهارم رستاق‌آباد شهر کندز رخ داده است. به گفته منابع، این دختر نوجوان با استفاده از دوا اقدام به خودکشی کرده است. تاکنون جزئیات بیشتری درباره هویت او و نوع مواد مصرف‌شده منتشر نشده است. منابع محلی خشونت‌های خانوادگی و فشارهای شدید روحی را از عوامل احتمالی این رویداد عنوان کرده‌اند؛ اما تاکنون مقام‌های محلی طالبان در این مورد اظهارنظر نکرده‌اند. این رویداد در حالی رخ می‌دهد که در سال‌های اخیر گزارش‌هایی از افزایش موارد خودکشی در میان دختران و پسران جوان در بخش‌های مختلف افغانستان منتشر شده است. فعالان و نهادهای اجتماعی پیش‌تر بارها نسبت به تأثیر فشارهای اقتصادی، مشکلات خانوادگی، محدودیت‌های اجتماعی و وضعیت روانی جوانان در افغانستان هشدار داده‌اند.
شبکه تحلیل‌گران افغانستان: سلامت زنان در کشور با بحران جدی روبه‌رو شده است
فرخنده: شبکه تحلیل‌گران افغانستان در گزارش تازه‌ای هشدار داده که سلامت زنان در افغانستان در پی بسته‌شدن مراکز صحی، کمبود کارمندان زن، محدودیت بر آموزش دختران و کاهش کمک‌های خارجی با بحران جدی مواجه شده است. این نهاد گفته است که ادامه این روند می‌تواند آینده نظام صحی مرتبط با زنان را با تهدیدهای گسترده روبه‌رو کند. این گزارش روز یک‌شنبه، ۲۷ ثور منتشر شده و در آن آمده است که دسترسی زنان، به‌ویژه در مناطق روستایی، به خدمات صحی در سال‌های اخیر دشوارتر شده است. به گفته این نهاد، بسته‌شدن کلینیک‌ها، کمبود داکتران و قابله‌های زن و فشارهای اقتصادی بر خانواده‌ها از عوامل اصلی تشدید این بحران به شمار می‌روند. شبکه تحلیل‌گران افغانستان افزوده است که بسیاری از زنان حتا توانایی پرداخت هزینه رفت‌وآمد به نزدیک‌ترین مرکز صحی را نیز ندارند و همین موضوع دسترسی آنان به خدمات درمانی را محدودتر کرده است. در این گزارش تأکید شده که با بسته ماندن مکاتب متوسطه و دانشگاه‌ها به روی دختران، روند آموزش نسل آینده داکتران، قابله‌ها و کارمندان زن صحی متوقف شده و این وضعیت آینده بخش صحت زنان را با چالش‌های جدی مواجه می‌کند. براساس این گزارش، کاهش کمک‌های خارجی نیز تأثیر قابل توجهی بر وضعیت صحی افغانستان گذاشته است. این نهاد گفته که ایالات متحده امریکا، که در سال ۲۰۲۴ حدود ۴۰ درصد کمک‌های افغانستان را تأمین می‌کرد، از آغاز سال ۲۰۲۵ کمک‌های خود را به‌گونه ناگهانی قطع کرده است. در ادامه گزارش آمده است که طبق بولتن صحی سازمان جهانی صحت در ماه جولای ۲۰۲۵، در نتیجه کاهش این کمک‌ها، ۴۲۲ مرکز صحی در افغانستان تعطیل شده‌اند. شبکه تحلیل‌گران افغانستان همچنین گفته است که شماری از کمک‌کنندگان بین‌المللی دیگر نیز سطح حمایت مالی خود را کاهش داده‌اند؛ در حالی‌که طالبان بخش بزرگی از منابع مالی را به نهادهای امنیتی اختصاص داده‌اند. براساس گزارش اقتصادی ماه مارچ ۲۰۲۶ بانک جهانی که در این گزارش به آن استناد شده، وزارت داخله، وزارت دفاع و ریاست استخبارات طالبان در سال مالی ۲۰۲۵ حدود ۴۸ درصد بودجه را دریافت کرده‌اند؛ در حالی که سهم وزارت صحت عامه تنها ۲.۶ درصد بوده است. در بخش دیگری از این گزارش آمده که محدودیت‌های طالبان بر رفت‌وآمد زنان و الزام همراهی محرم در برخی مناطق، دسترسی زنان به خدمات درمانی را بیش از پیش دشوار ساخته است. شبکه تحلیل‌گران افغانستان هشدار داده که اگر مکاتب دخترانه بازگشایی نشود و آموزش زنان در بخش صحت از سر گرفته نشود، وضعیت سلامت زنان در افغانستان در سال‌های آینده با روندی رو به وخامت مواجه خواهد شد.
بی‌حجاب؛ یک زن آزاد در برابر طالبان منتشر شد؛ روایت خدیجه امین از جنگ، خشونت، مهاجرت و نبرد برای بازپس‌گیری زندگی
کتاب بی‌حجاب: یک زن آزاد در برابر طالبان، اثر مشترک خدیجه امین، خبرنگار افغان، و مونیکا نیون، نویسنده اسپانیایی، در ماه مارچ سال جاری منتشر شده است؛ کتابی که زندگی شخصی خدیجه امین و تجربه زنان افغانستان زیر سایه جنگ، خشونت، تبعیض و حاکمیت طالبان را روایت می‌کند. این اثر به زبان اسپانیایی، در ۳۲۰ صفحه توسط انتشارات پنگوئن رندوم هاوس در اسپانیا منتشر شده است. فرخنده: این کتاب تنها یک روایت شخصی نیست، بلکه تصویری گسترده از سرنوشت زنانی است که زندگی‌شان در افغانستان زیر فشار جنگ، سنت‌های مردسالار و محدودیت‌های طالبان تغییر کرده است. در کنار روایت خشونت و فروپاشی، کتاب تلاش‌ها و مبارزات خدیجه امین برای بازسازی زندگی و ایستادگی در برابر محدودیت‌ها را نیز بازتاب می‌دهد. فصل‌های اصلی کتاب شامل کودکی شکسته در جنگ، خبرنگاری در آستانه سقوط، فرار، تبعید، ادغام دشوار و مادری که هنوز برای بازگرداندن فرزندانش می‌جنگد است. به گفته خدیجه امین در این کتاب از قربانی‌ها تا مبارزات و دستاوردهای زنان به صورت بی‌پرده بحث شده است. به گزارش رسانه رخشانه، خدیجه امین ۳۳ ساله و متولد کابل است. دوران کودکی او همزمان با نخستین دوره حاکمیت طالبان در افغانستان سپری شد؛ دورانی که دختران از آموزش محروم بودند. او نیز مانند هزاران دختر دیگر فرصت رفتن به مکتب را از دست داد. به گفته او، سه سال نخست آموزش خود را به صورت مخفیانه همراه با دختران هم‌محله‌اش در کابل سپری کرد. اما با افزایش محدودیت‌ها، خانواده‌اش مجبور شدند به پاکستان مهاجرت کنند. پس از سقوط نخستین حکومت طالبان، خانواده او به افغانستان بازگشتند و خدیجه توانست تحصیلش را ادامه دهد. او بعدتر وارد رشته قابلگی شد، اما مسیر تحصیلی‌اش ناتمام ماند. خدیجه می‌گوید در سال ۱۳۸۹ و در ۱۹ سالگی تحت فشار خانواده ازدواج کرد؛ ازدواجی که به گفته او، آغاز سال‌های طولانی خشونت و محرومیت بود. او گفته است که همسرش اجازه ادامه تحصیل یا کار را به او نمی‌داد: با حجاب کامل حتی اجازه خرید از بازار نداشتیم. کار کردن که یک چیز بسیار کلان بود و ما کاملاً بندی بودیم. براساس پژوهشی که در سال ۱۳۹۸ توسط نهاد تحقیقاتی حقوق زنان و اطفال منتشر شده بود، بیش از ۶۰ درصد دختران در افغانستان پیش از ۱۵ سالگی ترک تحصیل می‌کردند و در ۶۴ درصد موارد، مردان خانواده در این تصمیم نقش تعیین‌کننده داشتند. خدیجه می‌گوید در دوران زندگی مشترک با خشونت‌های مکرر مواجه بوده و حتی تحت فشارهای شدید روانی قرار داشته است. به گفته او، همسرش او را تهدید می‌کرد که در صورت دختر بودن فرزندش، باید جنین را سقط کند. او همچنین از تجربه اقدام به خودسوزی در سال ۲۰۱۴ سخن گفته است. خدیجه روایت می‌کند که در اوج فشارهای روحی و خشونت‌های مداوم، نیمه‌شب خود را آتش زد اما زنده ماند. به گفته او، تجربه‌های دیگری چون زندانی شدن در خانه، لت‌وکوب و محدودیت‌های شدید نیز بخشی از زندگی او بوده است. خدیجه بارها برای طلاق اقدام کرد، اما تلاش‌هایش با مخالفت و میانجی‌گری بزرگان خانواده متوقف شد. او می‌گوید سرنوشت زندگی‌اش بارها در نشست‌هایی تصمیم‌گیری شد که هیچ زنی در آن حضور نداشت. سرانجام در سال ۱۳۹۶ پس از هفت ماه پیگیری در نهادهای عدلی افغانستان موفق شد طلاق بگیرد؛ اما حضانت فرزندانش را از دست داد. او درباره جدایی از فرزندانش گفته است: شبی که بچه‌هایم را بردند، از درد خواب نرفتم. هیچ‌وقت آن جدایی را فراموش نمی‌کنم. پس از جدایی، خدیجه به دنبال آرزوی دوران کودکی‌اش رفت و وارد عرصه خبرنگاری شد. او در یک دانشگاه خصوصی خبرنگاری خواند و تا سقوط حکومت پیشین افغانستان در رسانه‌های مختلف فعالیت کرد. با بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، خدیجه نیز مانند هزاران خبرنگار، فعال مدنی و زن حرفه‌ای دیگر مجبور به ترک افغانستان شد. او با کمک وزارت دفاع اسپانیا به این کشور منتقل شد؛ اما این مهاجرت برای او با درد دیگری همراه بود: ترک افغانستان بدون فرزندانش. بر اساس گزارش نهادهای حقوق بشری، زنان در افغانستان تحت حاکمیت طالبان با محدودیت‌های گسترده در دسترسی به عدالت روبه‌رو هستند. خدیجه اکنون در اسپانیا به فعالیت رسانه‌ای ادامه می‌دهد و به عنوان خبرنگار روزنامه اسپانیایی 20 Minutos بیشتر بر وضعیت زنان افغانستان تمرکز دارد. او در اکتبر ۲۰۲۱ جایزه آزادی بیان را از همین روزنامه دریافت کرد. خدیجه همچنین در شرکت مستندسازی تلفونیکا فعالیت می‌کند و نخستین مستندش با عنوان فرزندان من کجاست؟ در فبروری ۲۰۲۶ منتشر شد؛ مستندی که روایت تلاش‌های او برای بازگرداندن فرزندانش است. او می‌گوید این مستند در واقع نامه‌ای تصویری برای فرزندانش است؛ کودکانی که اکنون از او دور مانده‌اند. خدیجه آخرین بار در سال ۲۰۲۴ فرزندانش را در آلمان ملاقات کرده است. اما به گفته او، پس از آن کودکان دوباره به افغانستان منتقل شده‌اند و ارتباط‌شان با او قطع شده است. او اکنون برای به دست آوردن حضانت فرزندانش در آلمان پرونده‌ای باز کرده و همچنان امیدوار است. خدیجه می‌گوید آخرین جمله‌ای که از فرزندانش شنیده، هنوز در ذهنش باقی مانده است: مادر، کجا برویم تا بگوییم می‌خواهیم با تو زندگی کنیم؟