مدافعان حقوق زن: تعامل با طالبان بی نتیجه است
سخنِ از پالادگرانسکی مدافع حقوق زنان در واشنگتن دی سی. نشستی که روز گذشته دوم فبروری در واشنگتن دی سی، پایتخت آمریکا برگزار شد. وضعیت زنان افغانستان را مورد تحلیل و‌بررسی قرار داد. بررسی وضعیت زنان در مرکز مطالعات خاور میانه، این مرکز که زیر شاخه ی مرکز بین المللی ویلسون است طی یک نشست با حضور فعالان حقوق زن ، وضعیت زنان افغانستان را بررسی کرد. به گفته ی اشتراک کنندگان، مصداق های« آپارتاید جنسیتی» در افغانستان آشکار است. سخنران اصلی در این نشست خانم پالا دگرانسکی، که مدافع حقوق زنان در کشورهای آسیایی میانه است. گفت: «آن چه بر زنان افغانستان می گذرد، مصداق واضح آپاراتاید جنسیتی » است. وی هم چنان در ادامه ی سخنانش افزود؛ آن چه در بیست سال گذشته به عنوان دست آورد یا بهبود وضعیت حقوق بشری زنان دانسته می شد، با حاکمیت دوباره ی امارت اسلامی نابود و از بین رفت. خانم دگرانسکی در این نشست گفت: «تعامل دولت ها با طالبان در این دو سال نتیجه بخش نبوده است.» به باور این مدافع حقوق زنان، امارت اسلامی طی این دوسال با امریکا در ارتباط بوده اما هیچ‌تغییری مثبت در زندگی زنان ایجاد نشده است. وی هم چنان اضافه کرد؛ تعامل دولت ها با طالبان بر زندگی زنان تاثیر منفی خواهد داشت. این نشست در حالی برگزار شد که شماری از نمایندگان مطرح پارلمان بریتانیا پژوهشی را برای بررسی وضعیت آپارتاید جنسیتی در افغانستان و ایران راه اندازی کرده است.
تمنا زریاب پروانی: حضور در خیمه تحصن، اعتراضی در برابر بی‌توجهی جهان بر میلیون‌ها زن در افغانستان است
تمنا زریاب پریانی و شماری دیگر از فعالان حقوق زن تحصن خود برای به رسمیت شناختن، آپارتاید جنسیتی در افغانستان را از سرگرفتند.
نشست «مبارزه با آپارتاید جنسیتی» درباره وضعیت زنان افغانستان در ملل متحد برگزار شد
روز گذشته نشست «مبارزه با آپارتاید جنسیتی» درباره وضعیت زنان افغانستان در ملل متحد برگزار شد. ریچارد بنت گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد برای حقوق بشر در اظهارات بیان داشت که به رسمیت شناسی یا عادی سازی طالبان بزرگترین ترس زنان در افغانستان است.
تمنا زریاب پریانی، زن معترض پس از نُه روز«اعتصاب غذایی» به شفاخانه منتقل شد
زرمینه پریانی، خواهر تمنا زریاب پریانی در نهمین روز اعتصاب غذایی او و شماری دیگر از فعالان زن در شهر کلن آلمان، نوشته است که خانم پریانی همراه با یک معترض دیگر به‌نام «نظام» به شفاخانه منتقل شده‌اند.
جنبش خودجوش زنان معترض افغانستان از اعتصاب غذایی تمنا زریاب پریانی و همراهان حمایت میکنند
جنبش خود جوش زنان معترض افغانستان مبنی بر ادامه و شدت گرفتن آپارتاید جنسیتی بالای زنان افغانستان و سکوت جهان و جامعه بین المللی قطعنامه صادر کردند.
زنان معترض: جهان آپارتاید جنسیتی در افغانستان را به رسمیت بشناسد
شماری از زنان معترض موسوم «جنبش زنان به سوی آزادی» در کابل با برگزاری تجمع اعتراضی از جهان خواستند که آپارتاید جنسیتی در افغانستان را به رسمیت بشناسد.
«سرکوب زنان» توسط طالبان؛ همسر سابق نلسون ماندلا: این «آپارتاید جنسیتی» است
گراسا مشل، همسر پیشین قهرمان مبارزه با آپارتاید نژادی، سرکوب زنان افغانستان توسط طالبان را آپارتاید جنسیتی خواند. این فعال برجسته حقوق زنان به روزنامه تلگراف گفت که رفتار جهان در برابر طالبان نرم است و جامعه جهانی راه‌های جدیدی برای افزایش فشار بر این گروه پیدا کند. او از جهان خواست با همان عزمی که با حکومت سفیدپوستان در آفریقای جنوبی مبارزه کرد، با طالبان نیز مبارزه کند. آفریقای جنوبی برای ۴۰ سال تحت حاکمیت نژادپرستانه اقلیت سفیدپوست قرار داشت. سیاهپوستان که اکثریت این کشور را تشکیل می‌دادند، از بسیاری حقوق سیاسی و اجتماعی خود محروم بودند. آنها باید در محلات و منازل جداگانه زندگی می‌کردند و حق ازدواج با سفیدپوستان و زندگی در محلات آنان را نداشتند. بسیاری از فعالان حقوق زن افغان با توجه به حذف زنان از عرصه‌های اجتماعی می‌گویند که طالبان آپارتاید جنسیتی را در افغانستان حاکم کرده است. خانم مشل راجع به محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان افغانستان گفت: «این آپارتاید جنسیتی است. من با این تعریف موافقم. اما فراتر از تعریف، می‌خواهم بگویم همان قدرت و اصراری را که [جهان] در مبارزه با آپارتاید[آفریقای جنوبی] داشت، باید در مورد افغانستان نیز داشته باشد.» هدر بار، از دیده‌بان حقوق بشر، توصیف رژیم طالبان به عنوان یک نظام آپارتاید جنسیتی توسط گراسا مشل را یک «حرف بزرگ» خواند. او گفت که فعالان افغان از دیرباز بر آپارتاید خواندن رژیم طالبان تاکید دارند و حالا «بزرگترین کنشگر حقوق زنان و همسر سابق نلسون ماندلا به مبارزه آنان پیوسته است. مشل گفت:«جامعه جهانی نمی‌تواند تصمیم‌گیری در مورد ۵۰ درصد جمعیت [افغانستان] را فقط به طالبان واگذار کند. ما باید راه خلاقانه‌ای برای درگیرشدن با آنها پیدا کنیم و طالبان را با این نظر به چالش بکشیم که از نظر انسانی، قایل شدن تبعیض با کسانی صرفاً به دلیل زن بود قابل قبول نیست.» او واکنش جامعه جهانی به عملکرد طالبان را خیلی نرم خواند و گفت که بر طالبان باید فشار بیشتر آورده شود تا آنها «بفهمند که خانواده انسانی به آنها اجازه نمی‌دهد به رفتارشان ادامه دهند.»