فرخنده: جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی در آستانه پنجمین سالگرد بازگشت طالبان به قدرت، با انتشار قطعنامهای اعتراضی گفته است که پنج سال محرومیت، سرکوب و تبعیض نتوانسته اراده زنان افغانستان برای دستیابی به آزادی و عدالت را از بین ببرد. این جنبش از جامعه جهانی خواسته است حقوق زنان افغانستان را قربانی ملاحظات سیاسی و تعاملات دیپلماتیک با طالبان نکند و در برابر نقض حقوق بشر در افغانستان اقدام عملی انجام دهد.
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی در قطعنامهای به مناسبت پانزدهم آگست ۲۰۲۶، پنج سال حاکمیت طالبان را دورهای از سرکوب، تبعیض، حذف و محرومیت توصیف کرده و گفته است که زنان افغانستان همچنان برای دستیابی به حقوق اساسی خود مبارزه میکنند.
این جنبش گفته است پانزدهم آگست برای زنان افغانستان تنها یک تاریخ در تقویم نیست، بلکه یادآور فروپاشی آزادیهای مدنی و حقوق اساسی مردم و آغاز دورهای است که در آن زنان و دختران بهگونه سیستماتیک از آموزش، کار، مشارکت اجتماعی و سیاسی و حضور در عرصه عمومی محروم شدهاند.
در قطعنامه آمده است که طی پنج سال گذشته میلیونها زن و دختر افغانستان از ابتداییترین حقوق انسانی خود محروم شدهاند؛ درهای مکاتب و دانشگاهها به روی دختران بسته شده، زنان از بسیاری از فرصتهای کاری و اجتماعی کنار زده شده و صدای آنان در جامعه سرکوب شده است.
این جنبش وضعیت موجود را نقض آشکار و سیستماتیک حقوق انسانی زنان دانسته و تأکید کرده است که چنین وضعیتی را نمیپذیرد.
در قطعنامه آمده است که زنان افغانستان نمیپذیرند نیمی از جامعه از حق آموزش و کار محروم باشد یا زنان تنها به دلیل جنسیت خود از آزادی رفتوآمد، مشارکت اجتماعی و سیاسی و تصمیمگیری درباره آیندهشان محروم شوند.
اعضای جنبش همچنین گفتهاند که نمیپذیرند ترس و سرکوب جای عدالت، قانون و کرامت انسانی را بگیرد.
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی تأکید کرده است که اعتراض آن تنها مربوط به حقوق زنان نیست، بلکه برای افغانستانی است که در آن همه شهروندان، بدون توجه به جنسیت، قومیت، مذهب، زبان و دیدگاه سیاسی، از حقوق برابر برخوردار باشند.
این جنبش افغانستان را خانه مشترک همه مردم این کشور دانسته و گفته است هیچ گروهی حق ندارد کشور را ملک انحصاری خود بداند.
در بخش دیگری از قطعنامه، نسبت به بازداشتهای خودسرانه، شکنجه، تهدید، تبعیض قومی و مذهبی و خشونت علیه غیرنظامیان اعتراض شده است.
اعضای این جنبش خواهان پایان سیاستها و اقداماتی شدهاند که به گفته آنان، امنیت، آزادی و کرامت مردم افغانستان را تهدید میکند.
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی از جامعه جهانی، سازمان ملل متحد، نهادهای بینالمللی حقوق بشر و دولتهای جهان خواسته است افغانستان را به یک بحران فراموششده تبدیل نکنند.
این جنبش تأکید کرده است که حقوق زنان افغانستان نباید قربانی ملاحظات سیاسی و تعاملات دیپلماتیک شود.
در قطعنامه آمده است که تعامل با طالبان نباید به معنای مشروعیتبخشی به سرکوب و نقض حقوق بشر باشد.
این جنبش همچنین خواهان پاسخگویی در برابر نقض حقوق بشر و ایجاد سازوکارهای مؤثر برای مستندسازی و پیگیری این موارد شده است.
آنان از جامعه جهانی خواستهاند در کنار مردم افغانستان، بهویژه زنان و دخترانی که در برابر محدودیتها و سرکوب ایستادگی کردهاند، قرار گیرد.
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی گفته است اعتراضهای خود را به شیوهای مدنی، مسالمتآمیز و مسئولانه ادامه خواهد داد و تهدید و سرکوب نمیتواند مطالبات زنان و مردم افغانستان را از بین ببرد.
این جنبش در پایان از زنان، جوانان، مدافعان حقوق بشر، فعالان مدنی و دیگر آزادیخواهان افغانستان خواسته است صدای خود را برای دستیابی به عدالت، زندگی انسانی و حفظ کرامت انسانی بلند کنند.
در قطعنامه آمده است: ما سکوت را انتخاب نمیکنیم و ما تسلیم نمیشویم؛ برای عدالت، برای آزادی، برای برابری و برای افغانستانی که متعلق به همه مردم آن باشد.