
فرخنده: سازمان دیدهبان نسلکشی در تازهترین گزارش خود درباره وضعیت هزارهها در افغانستان گفته است که زنان و دختران هزاره در دوره حاکمیت طالبان با تبعیض و محرومیت مضاعف روبهرو هستند و به دلیل هویت قومی، مذهبی و جنسیتی، در معرض آزار و خشونت قرار دارند.
این نهاد وضعیت کنونی هزارهها را ادامه یک سابقه طولانی از سرکوب دانسته و هشدار داده است که پس از بازگشت طالبان به قدرت، این جامعه با مجموعهای از فشارها از جمله کشتهشدن، از دست دادن زمین و سرزمین، آوارگی اجباری، محدودیتهای اجتماعی و تضعیف ساختارهای اجتماعی مواجه شده است.
در این گزارش، ریشههای تاریخی سرکوب هزارهها نیز بررسی شده و به لشکرکشیهای عبدالرحمانخان در اواخر قرن نوزدهم اشاره شده است؛ دورهای که به گفته دیدهبان نسلکشی، هزارهها، بهویژه زنان و دختران، با بردهگی، کوچ اجباری و خشونت جنسیتی روبهرو شدند.
دیدهبان نسلکشی همچنین به کشتار هزارهها در دوره نخست حکومت طالبان پرداخته و گفته است که سرکوب این گروه در آن دوره در مواردی نگرانیهای جدی درباره نیت نسلکشانه ایجاد کرده است.
این سازمان، کشتار هزارهها در مزارشریف در آگست ۱۹۹۸ را یکی از نمونههای برجسته این خشونتها دانسته و گفته است که عدم تحمل مذهبی و تلاش برای سرکوب مخالفان احتمالی، از انگیزههای اصلی این حملات بوده است.
این نهاد تأکید کرده که آزار هزارهها محدود به دوره نخست طالبان نبوده و در سالهای پیش از بازگشت دوباره این گروه به قدرت نیز حملات هدفمند علیه این جامعه ادامه داشته است.
بر اساس گزارش، دیدهبان نسلکشی در فاصله سال ۲۰۱۷ تا جون ۲۰۲۱، بیش از ۶۵ حمله علیه هزارهها را ثبت کرده که در نتیجه آنها بیش از ۷۵۰ غیرنظامی کشته شدهاند.
این سازمان در بخش دیگری از گزارش خود گفته است که داعش، بهویژه شاخه خراسان این گروه، به نظر میرسد عامل اصلی بسیاری از حملات فیزیکی و مرگبار علیه هزارهها باشد و در موارد متعددی نیز مسوولیت حملات را بر عهده گرفته است.
با این حال، گزارش میان شیوههای خشونت داعش و طالبان تفاوت گذاشته و گفته است که طالبان از اشکال گستردهتر و متنوعتری از فشار و سرکوب علیه هزارهها استفاده میکنند.
دیدهبان نسلکشی در پایان از سازمان ملل متحد خواسته است درباره حملات داعش علیه هزارهها در افغانستان تحقیق کند و یافتههای این تحقیقات را برای بررسی بیشتر به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد ارجاع دهد.