فرخنده: دختران افغانستان، همانطور که در میان خرابههای جنگ و فقر به زندگی ادامه میدهند، امروز با بحرانی بزرگتر روبرو هستند: بیماریهای جدی و جراحیهای ضروری که به دلیل تبعیضهای بیرحمانه طالبان از آنها محروم میشوند. آنها نه تنها از تحصیل و کار منع شدهاند، بلکه حتی از درمانهای پزشکی و جراحی که ممکن است جانشان را نجات دهد، بازماندهاند.
در گزارشی که روز جمعه، ۱۰ حوت، از سوی تلگراف منتشر شد، به وضعیتی اشاره شده که در آن دختران افغانستان مجبور به اتکا به دعاهای مذهبی و داروهای سنتی برای درمان بیماریها و جراحاتشان هستند. اما این روشها، به ویژه در موارد جدی و تهدیدکننده زندگی، نه تنها بیاثرند بلکه سلامت و جان این دختران را به خطر میاندازند.
گزارشها نشان میدهند که در یکی از واحدهای پزشکی خیریه در کابل، بیش از ۸۰ درصد عملهای جراحی انجامشده بر روی پسران بوده است. این تبعیض جنسیتی در دسترسی به مراقبتهای پزشکی، نتیجه مستقیم محدودیتهای ظالمانهای است که طالبان بر زندگی دختران و زنان اعمال کردهاند.
چندین بار در تاریخ بشریت، شاهد بودهایم که در روزهای تاریک و پر از رنج، تنها به یک اتفاق کوچک نیاز است تا زندگی فردی از مرگ و فلاکت نجات یابد. اما این دختران، نه فقط به علت محدودیتهای جسمانی، بلکه به دلیل یک سیستم حکومتی که نه تنها به آنها فرصت زندگی برابر نمیدهد بلکه حتی از ابتداییترین حقوق انسانیشان نیز محرومشان میکند، از این فرصتها بیبهره هستند.
این درد بزرگتر از هر چیزی است. در کشوری که روز به روز بر تعداد زنان و دخترانی که از حق خود برای درمان و زندگی سالم محروم میشوند، افزوده میشود، تنها صدای دعاها و آرزوهای خاموش این دختران به گوش میرسد. آرزوهایی که در زیر بار سنگین تبعیضهای جنسیتی و محدودیتهای طالبان، همچنان به زمین میافتند و هیچ کس به آنها گوش نمیدهد.
این دختران، هر روز در آرزوی یک دکتر، یک جراح، یک نگاه انسانی هستند، اما به جای آن، فقط دیوارهای بلند طالبان و تبعیضهای وحشیانه در برابرشان قد علم کرده است. آیا این حق آنها نیست که بتوانند نفس بکشند و زندگی کنند؟