فرخنده: در یک حرکت شگفتانگیز و شاید طنزآلود، وزارت صحت عامه طالبان اخیراً عملیاتخانهای ویژه زنان را در شفاخانه ولایتی اسعدآباد، مرکز ولایت کنر، افتتاح کرد. این مرکز با هزینه ۱.۸ میلیون افغانی توسط مؤسسه «هیلت نیت» ساخته شده است، اما نکته جالب و تعجبآور اینجاست که هیچ زنی در مراسم افتتاحیه این مرکز حضور نداشت!
بله، شما درست خواندید؛ در حالی که این عملیاتخانه بهطور خاص برای زنان ساخته شده، اما هیچ زنِ فعالی در این مراسم دیده نشد. طالبان که به شدت آموزش زنان را به ویژه در رشتههای پزشکی ممنوع کرده و تفکیک جنسیتی را در بیمارستانها برقرار کرده است، در افتتاح این پروژه به شکل عجیب و غریبی از زنان غایب بودند.
وزارت صحت عامه طالبان اعلام کرده که این عملیاتخانه مجهز به انواع تجهیزات و وسایل پزشکی و غیرپزشکی است، اما جالب اینجاست که برای استفاده از این تجهیزات، خبری از زنان پزشک یا پرستار نیست! و چه کسی بهتر از طالبان برای ایجاد چنین پارادوکسهایی؟
تصاویری که طالبان از مراسم افتتاح منتشر کردهاند نشان میدهند که دهها تن از اعضای این گروه در این مراسم حضور داشتند، اما بهطور معجزهآسا هیچگونه نشانی از زنان در میان آنها دیده نمیشود. آیا واقعاً این عملیاتخانه برای زنان است؟ شاید این فقط یک شوخی تلخ است!
و در حالی که طالبان پروژههای خود را با هزینههای کلان افتتاح میکنند، افغانستان همچنان با یکی از بالاترین آمار مرگ و میر مادران و نوزادان در جهان روبهرو است. طبق گزارشهای یونیسف، اگر ممنوعیت آموزش زنان در رشتههای پزشکی ادامه یابد، امسال بیش از ۵۰۰۰ مادر و کودک جان خود را از دست خواهند داد.
به نظر میرسد که ساخت تجهیزات پزشکی و عملیاتی برای زنان یک گام بزرگ است، اما برای کسانی که نمیتوانند حتی در این مراسم حضور پیدا کنند، شاید فقط یک بازی سیاسی یا تبلیغاتی باشد.
با توجه به محدودیتهای طالبان در مورد رفتوآمد زنان بدون محرم، کاهش حقوق زنان کارمند دولتی، قطع کمکهای بینالمللی، و بحرانهایی که بهطور روزافزون در زمینه مرگومیر مادران و نوزادان ایجاد میشود، آیا این افتتاحیه صرفاً یک نمایش است؟ آیا طالبان واقعاً به فکر زنان و مشکلات بهداشتی آنها هستند یا تنها به دنبال ایجاد «تصویر» برای دنیا هستند؟
در هر صورت، برای زنان افغان به نظر میرسد که همچنان در «خانههای عملیاتی» و برنامههای بازسازی نشده، از حقوق اولیه و اساسی خود محروم خواهند ماند.
این حرکت از طالبان بیشتر به یک تناقض بزرگ شباهت دارد؛ جایی که زنان از هر فرصتی برای دستیابی به خدمات بهداشتی و آموزشی محروم هستند، اما در عین حال پروژههایی با هزینههای بالا برای آنها ساخته میشود که نه برای آنها، بلکه برای نمایش قدرت و مدیریت گروه طالبان به نظر میرسد.