فرخنده: شرل بنارد، همسر زلمی خلیلزاد و از چهرههای نزدیک به تیم مذاکرهکننده توافقنامه دوحه، در مقالهای تازه با انکار گسترده سرکوب زنان در افغانستان تحت حاکمیت طالبان، تلاش کرده چهرهای متفاوت از واقعیت خشن و تبعیضآمیز این رژیم ارائه دهد. او در حالی بازگشت به افغانستان را «ایمن و معقول» میخواند که نهادهای حقوق بشری و گزارشهای میدانی، افغانستان را بدترین کشور جهان برای زنان توصیف کردهاند.
خانم بنارد در مقالهای که روز سهشنبه، ۳۰ ثور، در وبسایت نشنل اینترست منتشر شد، با وجود پذیرش ظاهری ممنوعیت آموزش برای دختران، ادعا کرده است که گزارشهای رسانهای درباره سرکوب سیستماتیک زنان «اغراقآمیز» و «نادرست» است. او با اشاره به مشاهدات خود از فروشندگان زن در بازارهای کابل، سعی کرده از طالبان چهرهای نرمتر و قابل تعامل ترسیم کند.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که براساس گزارشهای رسمی سازمان ملل و دیدهبان حقوق بشر، طالبان با ممنوع کردن آموزش، کار، سفر، و مشارکت اجتماعی برای زنان، عملاً رژیم آپارتاید جنسیتی را در افغانستان برقرار کردهاند. صدها هزار زن از تحصیل و اشتغال محروم شدهاند، و محدودیتهای شدید بر تردد و پوشش زنان بهطور رسمی و سازمانیافته اعمال میشود.
ادعای بنارد مبنی بر نبود محدودیت برای زنان در تردد بدون محرم، مستقیماً با مدارک و اسنادی که از داخل افغانستان به بیرون درز کرده در تناقض است. گزارشها نشان میدهد که طالبان در ولایت قندهار به تمامی کارمندان زن در بخش صحی دستور دادهاند که در تمام ساعات کاری باید با محرم همراه باشند؛ اقدامی که به گفته خود این زنان، فشار اقتصادی و روانی سنگینی بر آنان تحمیل کرده است.
بنارد همچنین در بخشی از مقاله خود مدعی شده است که برخورد طالبان با زنان بهمراتب بهتر از کشورهایی چون هند است؛ مقایسهای که با واکنش کارشناسان حقوق بشر و فعالان حقوق زنان روبهرو شده است. در حالی که هند، علیرغم چالشهای جدی، دارای رئیسجمهور زن، مجلس فعال، و نهادهای مدنی مستقل است، افغانستان تحت حاکمیت طالبان از سوی سازمان ملل در قعر جدول جهانی برابری جنسیتی قرار دارد.
او همچنین از مدیریت اقتصادی طالبان تمجید کرده، بدون آنکه اشارهای به گسترش فقر، بیکاری و بحران گرسنگی در کشور داشته باشد. براساس گزارش اخیر سازمان ملل، نزدیک به یکسوم جمعیت افغانستان به کمکهای غذایی فوری نیاز دارند و بیش از ۳.۱ میلیون نفر در آستانه قحطی هستند.
شرل بنارد، که در سفر اخیرش به کابل از سوی طالبان مورد استقبال قرار گرفته، خواستار تغییر رویکرد جهانی در قبال این گروه شده و از کشورها خواسته است تا به انزوای دیپلماتیک طالبان پایان دهند. او مدعی شده که «طالبان تشنه بهرسمیتشناخته شدن هستند» و خواهان بازگشایی سفارت امریکا در کابل، لغو ممنوعیت سفر رهبرانشان و آزادسازی داراییهای بلوکهشدهاند.
در حالیکه هزاران پناهجوی افغانستان در مرزهای پاکستان، ایران و اروپا با تهدید اخراج، بیسرنوشتی و فقر روبهرو هستند، خانم بنارد بازگشت به افغانستان را «فرصتی برای زندگی معقول» توصیف کرده است. او در همسویی آشکار با مواضع طالبان، از سیاست اخراج مهاجران افغانستان توسط دولت امریکا حمایت کرده و حتی از برخی مقامات امریکایی دعوت کرده تا به کابل سفر کنند و به گفته او، با «استقبال گرم» طالبان روبهرو شوند.
اظهارات او در تضاد کامل با واقعیتهایی است که مهاجران افغانستان هر روز با آن دستوپنجه نرم میکنند: سرکوب گسترده، بیحقوقی زنان، سرکوب مخالفان، فقر مزمن، و آیندهای مبهم برای میلیونها کودک و نوجوان افغانستان است.