فرخنده: در نشستی بینالمللی که روز سهشنبه، ۲۳ جوزا، در پارلمان بریتانیا برگزار شد، فعالان حقوق زن افغانستانی و نمایندگان پارلمان بریتانیا خواستار اقدام فوری جامعه جهانی علیه نقض گسترده حقوق زنان توسط طالبان شدند. شرکتکنندگان بر ضرورت حضور اثرگذار زنان در روندهای تصمیمگیری تأکید کرده و از کشورهای جهان خواستند آپارتاید جنسیتی در افغانستان را به رسمیت بشناسند و با تحریمهای هدفمند از مبارزات مدنی زنان افغان حمایت کنند.
در جریان این برنامه، اشتراککنندگان به بررسی وضعیت ناگوار زنان و دختران در افغانستان پرداختند و تاکید کردند که نباید اجازه داد این بحران انسانی از دستور کار دولتها و نهادهای جهانی حذف شود. ویندی چمبرلین، نماینده پارلمان بریتانیا و رئیس گروه پارلمانی ویژه زنان افغانستان، در سخنرانی خود وعده داد که صدای زنان افغانستان در پارلمان بریتانیا شنیده خواهد شد و تلاش خواهد کرد که این موضوع در سطح بینالمللی همچنان مطرح بماند.
فرانسیس گای، مدیر اتحاد توسعه بینالمللی اسکاتلند، در بخشی از نشست گفت که پایبندی به کنوانسیونهای بینالمللی از جمله CEDAW (کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان) غیرقابلمذاکره است و جامعه جهانی باید در برابر نقضهای گسترده طالبان واکنش قاطع نشان دهد. او همچنین اشاره کرد که برخی کشورها در حال بررسی ارجاع طالبان به دادگاه بینالمللی کیفری به دلیل نقض این کنوانسیون هستند.
از چهرههای برجسته افغانستانی حاضر در این نشست میتوان به فوزیه کوفی، صحرا کریمی، نسرین گروس و زهرا کاظمی اشاره کرد. فوزیه کوفی در سخنانش خواهان هماهنگی گستردهتر بین کشورهای جهان و مدافعان حقوق بشر افغانستان شد. نسرین گروس با پوشیدن چادری در فضای پارلمان، تلاش کرد وضعیت زنان افغانستان تحت سلطه طالبان را بهصورت عینی و نمادین به نمایش بگذارد.
شرکتکنندگان این نشست از دولت بریتانیا خواستند که ضمن حمایت از مبارزات زنان، تحریمهای هدفمند علیه رهبران طالبان را حفظ کند و هرگونه مذاکرهای با این گروه را مشروط به حضور واقعی و اثرگذار زنان افغان سازد.
در پایان، فعالان بر بهرسمیتشناسی مقاومت دموکراتیک زنان و دیگر نهادهای مدنی تأکید کردند و خواستار شناخته شدن نظام سلطه طالبان بهعنوان شکلی از آپارتاید جنسیتی شدند—ساختاری که به گفته آنان، نه تنها حقوق فردی، بلکه هویت اجتماعی و انسانی زنان افغانستان را هدف قرار داده است.
این نشست نمادی از تداوم ایستادگی زنان افغانستان در برابر سرکوب و نیز پیامی روشن به جامعه جهانی بود: آینده افغانستان بدون مشارکت زنان، آیندهای عادلانه و پایدار نخواهد بود.