فرخنده: در حالی که دختران افغانستان هنوز پشت دروازه مکتب ایستادهاند و زنان با مدرک تحصیلی، حق کار حتی در یک نانوایی را هم ندارند، نورالدین ترابی، مقام گماشتهشده طالبان در اداره مبارزه با حوادث (که البته بیشتر از همه، حوادث برای زنان خلق میکند)، لب به گلایه گشوده که چرا جامعه جهانی هنوز این گروه را به رسمیت نمیشناسد!
ترابی در گفتوگویی با تلویزیون شمشاد با لحنی دلخور، گفت که شرطهای جامعه جهانی مثل آموزش دختران، کار زنان و تشکیل دولت فراگیر “ناروا” است. از نظر او، این شرطها اصلاً در مذاکرات دوحه مطرح نشده بود، پس حالا هم نباید مطرح باشند. بهبیان دیگر، طالبان معتقدند اگر اول به چیزی «نه» نگفتند، یعنی همیشه باید «نه» بماند!
او در ادامه برای اثبات “فراگیر بودن” حکومت طالبان، لیستی از اقوامی که صفر عشاریه پنجدرصدی در کابینه حضور دارند ارائه داد: «اوزبیک داریم، تاجیک داریم، بلوچ هم داریم، هزاره نیز در مذاکرات دوحه مطرح نشده بود». تنها چیزی که نداشت، یک زن بود! اما بهزعم ترابی، این مسئله اهمیتی ندارد، چون بالاخره اقوام هستن، حالا جنسیت مهم نیست!
ترابی از مقایسه هم غافل نماند و با جسارتی قابلتحسین گفت: «در امریکا هم کابینه را تیم برنده میسازد، ما هم همین کار را کردهایم!» البته فرق اینجاست که در امریکا، تیم برنده با رأی مردم میآید، نه با قبضه تفنگ و ممنوعکردن کار، تحصیل، سفر، نفسکشیدن و حتی خنده زنان.
از نظر ترابی، تمام مشکلات افغانستان «داخلی» است و جهان حق ندارد دخالت کند. احتمالاً منظورش این است که تا وقتی زنان در داخل خانه زندانیاند، جهان هم درِ دهانش را ببندد!
او ادعا کرد که هیچ سازشی در توافق دوحه نشده و حتی گفت مواد پنهان هم وجود ندارد. از نگاه طالبان، همهچیز شفاف است؛ مثلاً شفاف مثل دروازه بسته مکاتب، شفاف مثل کارنامهی خالی از زن در ادارههای دولتی، و شفاف مثل سرنوشت ناپیدای هزاران زن بازداشتشده.
در نهایت، طالبان هنوز امیدوار است که با چند حرف مبهم و مقداری “تعامل”، کشورهای غربی دلشان به رحم بیاید و حکومتی که نیمی از جامعه را به حاشیه رانده، با افتخار به رسمیت بشناسند.
اما گفته میشود که جهان فعلاً هنوز گوشاش بدهکار این «فراگیری بیزن» و «آزادی با قیود شلاق» نیست.
نویسنده: مصطفی شهریار