فرخنده: در حال حاضر افغانستان زیر سلطه طالبان مکانی برای خفه کردن صدای زنان در گلو شده و رؤیاهای دختران در پشت درهای بسته مکاتب به خاک سپرده میشود، اما یک زن افغانستان از غرب بازگشته تا با چشم خود ببیند و با گوش خود بشنود: “مردم چه میکشند، زنان چگونه زندهاند؟”
شیلا نوری، فعال حقوق زن و بنیانگذار سازمان زنان افغانستان در فرانسه، اخیراً سفری کمسابقه به دل تاریکیهای افغانستان انجام داده است؛ کشوری که از سال ۲۰۲۱ تاکنون در چنبره حاکمیت طالبان گرفتار شده و هر روز فضای زندگی برای زنان تنگتر میشود.
در جریان این سفر که ۱۵ ولایت را در بر میگرفت، نوری با زنان، دختران نوجوان، و حتی مردانی که خود شاهد زوال انسانی اطرافشان هستند، دیدار کرد. او روایتهایی را با خود به همراه آورده که نه تنها غمانگیز بلکه هولناکاند.
«دختران از سن سیزدهسالگی اجازه رفتن به مکتب را ندارند، بسیاری از زنان خانهنشین شدهاند، حتی مراکز درمانی هم برایشان قابل دسترس نیست.»
نوری از وضعیت روانی زنان افغان به عنوان یک “فاجعه خاموش” یاد میکند؛ افسردگی، ناامیدی و اضطراب فراگیر شده است. همزمان، کودکان به جای رفتن به مکتب، ناچارند در خیابانها دستفروشی یا گدایی کنند تا چرخ زندگی خانوادهشان بچرخد.
از سوی دیگر، امید به مهاجرت نیز برای بسیاری به رؤیایی دور از دسترس بدل شده است. نوری میگوید: «دریافت گذرنامه به پروسهای فرسایشی، پرهزینه و بعضاً ناممکن تبدیل شده؛ زنان عملاً در قفسی بدون دروازه بهسر میبرند.»
با وجود این تصویر تاریک، بسیاری از مردم، بهویژه زنان جوان، هنوز به فشارهای جامعه جهانی دل بستهاند؛ فشارهایی که شاید بتواند دیوارهای تبعیض و محدودیت را ترک بردارد.