فرخنده: به گزارش نیویارک تایمز، با گذشت چند روز از زلزله مرگبار در ولایتهای شرقی افغانستان، نگرانیها درباره وضعیت زنان و دختران آسیبدیده به شدت افزایش یافته است. گزارشها حاکی از آن است که نبود تیمهای امدادی زن و محدودیتهای سختگیرانه طالبان در مورد تعامل میان مردان و زنان، روند امدادرسانی به زنان مجروح را با چالشهای جدی مواجه کرده است.
بر اساس اطلاعات بهدست آمده، گروههای اولیه امداد تنها پس از حدود ۳۶ ساعت به مناطق زلزلهزده رسیدند. اما به دلیل ترکیب کاملاً مردانه این تیمها و ممنوعیتهای موجود، شمار زیادی از زنان و دختران که زیر آوار مجروح شده بودند، بدون رسیدگی پزشکی رها شدند.
شاهدان عینی از محل میگویند که امدادگران عمدتاً مردان و کودکان را از زیر آوار بیرون کشیدهاند، در حالی که زنان مجروح ناچار بودهاند منتظر حضور زنان داوطلب از روستاهای اطراف باشند. این تأخیر در بسیاری موارد منجر به وخامت وضعیت جسمی زنان و در برخی موارد، مرگ آنان شده است.
بر اساس قوانین جاری طالبان، تماس فیزیکی میان مردان و زنانی که نسبت فامیلی ندارند، ممنوع است. این محدودیتها در شرایط بحرانی فعلی، روند نجات و امداد را برای نیمی از جمعیت آسیبدیده تقریباً ناممکن کرده است.
هرچند طالبان اعلام کردهاند که در این فاجعه بیش از ۲۲۰۰ نفر جان خود را از دست داده و حدود ۳۶۰۰ نفر زخمی شدهاند، اما آماری از تفکیک جنسیتی قربانیان ارائه نشده است. با این حال، منابع محلی و امدادگران مستقل میگویند که زنان بیشترین آسیب را دیدهاند و نیاز فوری به کمکهای تخصصی دارند.
سازمانهای بینالمللی نیز هشدار دادهاند که زنان و دختران، بهویژه در چنین بحرانهایی، در معرض بالاترین خطر قرار دارند. کمبود شدید پزشک و پرستار زن در مناطق آسیبدیده، روند درمان و نجات آنان را بهشدت مختل کرده است.
در حالیکه امدادرسانی ادامه دارد، فعالان حقوق بشر خواستار اقدامات فوری برای رفع موانع فرهنگی و اداری در مسیر کمکرسانی به زنان شدهاند؛ اقدامی که برای نجات جان صدها زن و دختر در مناطق آسیبدیده حیاتی عنوان شده است.