افزایش نگرانی‌ها از نقض گسترده حقوق بشر در محاکمه‌های صحرایی طالبان
فرخنده: در حالی که جهان نظاره‌گر تحولات افغانستان است، موارد رو به افزایش محاکمه‌های صحرایی از سوی طالبان، نگرانی‌های عمیقی را در میان نهادهای بین‌المللی حقوق بشر برانگیخته است. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان، روز دوشنبه، ۱۲ جوزا، در پیامی هشدارآمیز اعلام کرد که طالبان طی تنها یک هفته، ۶۷ نفر از جمله چهار زن را در محضر عام شلاق زده‌اند. به گفته بنت، این روند نه تنها مغایر با اصول حقوق بشر و قوانین بین‌المللی است، بلکه به یک الگوی نگران‌کننده در سال ۲۰۲۵ بدل شده که نشانه‌ای از نهادینه‌شدن خشونت به‌عنوان ابزار تطبیق عدالت است. او تأکید کرد که جامعه جهانی نباید به عادی‌سازی رفتارهای طالبان اجازه دهد و خواهان توقف فوری این گونه مجازات‌های غیرانسانی شد. طبق گزارش منابع خبری مستقل، تنها از آغاز سال جاری تا هشتم جوزا، دست‌کم ۲۰۴ نفر – شامل مردان و زنان – به اتهاماتی چون روابط خارج از ازدواج، سرقت، تماس تلفنی با زنان، و حتی مصرف مواد مخدر، در مکان‌های عمومی شلاق خورده‌اند. این مجازات‌ها بدون طی مراحل شفاف قضایی و بدون دسترسی متهمان به وکیل صورت گرفته‌اند؛ شرایطی که بر غیرقانونی بودن آن‌ها از منظر بین‌المللی تأکید می‌کند. نگرانی‌ها زمانی دوچندان می‌شود که بدانیم زنان نیز در میان قربانیان این محاکمه‌های صحرایی قرار دارند. تحلیلگران می‌گویند که حضور زنان در فهرست مجازات‌شدگان، پیامد فشارهای فزاینده‌ای است که از زمان بازگشت طالبان به قدرت، زندگی اجتماعی و شخصی زنان را در افغانستان محدود کرده است. کارشناسان حقوق بشر هشدار می‌دهند که این اعمال نه تنها موجب ترس و سرکوب در سطح جامعه می‌شود، بلکه ساختار عدالت را از مسیر قانون به سمت خشونت و ارعاب منحرف می‌کند. در همین حال، سکوت بخش بزرگی از جامعه جهانی در برابر این اقدامات، به طالبان فضای بیشتری برای ادامه چنین رویه‌هایی داده است. گزارشگر ویژه سازمان ملل از کشورها و نهادهای بین‌المللی خواسته است که با اتخاذ مواضع روشن، طالبان را وادار به رعایت اصول انسانی و توقف این روند ظالمانه کنند. به باور بسیاری از مدافعان حقوق بشر، حفظ سکوت در برابر چنین نقض‌های آشکار، تنها به تکرار و گسترش آن‌ها منجر خواهد شد.
افول امیدهای آموزشی در افغانستان به دلیل نبود امکانات و استادان زن
فرخنده: در حالی‌که آموزش یکی از حقوق بنیادی انسان‌هاست، میلیون‌ها دختر در افغانستان از دسترسی به این حق محروم شده‌اند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) در گزارشی تازه هشدار داده است که بیش از دو میلیون دختر افغان به دلیل محدودیت‌های تحصیلی اعمال‌شده از سوی حکومت طالبان، از رفتن به مکتب بازمانده‌اند. این گزارش که روز دوشنبه، ۱۲ جوزا منتشر شد، حاکی از آن است که بسته‌ماندن مکاتب متوسطه و لیسه برای دختران، تنها یکی از جنبه‌های بحران آموزشی در افغانستان است. نبود معلمان زن، کمبود امکانات اولیه مانند صنف‌های درسی مناسب و دسترسی نداشتن به آب آشامیدنی سالم، از دیگر عواملی‌اند که آینده تحصیلی دختران را تیره ساخته‌اند. یونیسف تأکید کرده است که در بسیاری از مناطق، خانواده‌ها حاضر به فرستادن دختران‌شان به مکتب نیستند، مگر آن‌که آموزگار زن حضور داشته باشد. با این حال، کمبود شدید آموزگاران زن یکی از موانع اصلی در برابر آموزش دختران است؛ مشکلی که در سایه محدودیت‌های وضع‌شده بر حضور زنان در جامعه، روز به روز پیچیده‌تر می‌شود. این نهاد بین‌المللی می‌گوید که تلاش می‌کند با آموزش و استخدام معلمان زن، اعتماد خانواده‌ها را جلب کرده و زمینه بازگشت دختران به صنف‌های درسی را فراهم کند. در کنار این مشکلات، فقر اقتصادی نیز عامل مهمی در ترک تحصیل دختران است. بسیاری از خانواده‌ها، به‌ویژه در روستاها، به ناچار دختران خود را از آموزش بازمی‌دارند تا در امور خانه یا کارهای اقتصادی مشارکت داشته باشند. در برخی موارد، ازدواج زودهنگام به عنوان راه‌حلی برای کاهش فشار مالی، باعث پایان زودهنگام آموزش دختران می‌شود. در حالی‌که جامعه جهانی پیوسته بر حق آموزش برای همه، به‌ویژه دختران، تأکید می‌کند، آینده میلیون‌ها کودک دختر در افغانستان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. یونیسف و سایر نهادهای بین‌المللی از جامعه جهانی خواسته‌اند تا برای حفاظت از حقوق آموزشی دختران افغان، اقدامات فوری و مؤثر روی دست گیرند.
حامد کرزی، در آستانه‌ای از امید و تناقض: نگاهی دوباره به سیاست، آموزش و آینده افغانستان
فرخنده: در گفت‌وگویی تازه با تلویزیون روسی RTVI، حامد کرزی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان، بار دیگر به میانه میدان سیاست افغانستان بازگشته است؛ این‌بار نه در قامت یک رهبر اجرایی، بلکه به عنوان شاهدی بر تحولات یک کشور در تب‌وتاب تصمیم‌های بزرگ و گاه دردناک. کرزی، با لحنی آشنا اما صریح‌تر از گذشته، گفته است: «مسئله حقوق زنان و آموزش دختران، نه تنها یک دغدغه انسانی، بلکه مانعی جدی در مسیر رفاه مردم افغانستان و یکی از دلایل کلیدی عدم به رسمیت‌شناسی حکومت طالبان است.» او تأکید کرده که رفتن دختران به مکتب و دانشگاه، حتی در چارچوب نظام کنونی نیز ممکن و ضروری است. اما آنچه سخنان کرزی را متمایز می‌سازد، موضع‌گیری پیچیده و چندلایه او در قبال طالبان است. او ضمن پذیرش حاکمیت de facto طالبان، نحوه اداره کشور توسط این گروه را مشابه سایر دولت‌ها توصیف کرده و افزوده است: «طالبان اکنون کابینه دارند، جلسات برگزار می‌کنند، و تصمیم‌ها در قالب یک رهبری جمعی گرفته می‌شود.» این در حالی است که بسیاری از نهادهای حکومت پیشین یا به‌کلی از میان رفته‌اند یا از ساختار حذف شده‌اند، و قانون اساسی قبلی نیز عملاً بی‌اعتبار شده است. با این حال، کرزی معتقد است که پایه‌های نهادی حکومت هنوز پابرجا هستند و تصمیم‌گیری‌ها همچنان از طریق ساختارهای حکومتی انجام می‌شود. کرزی بار دیگر از ادبیات آشنای خود استفاده کرده و طالبان را “برادران” خود خوانده است—اصطلاحی که او سال‌ها پیش نیز درباره این گروه به کار برده بود. جالب آن‌که او همین تعبیر را برای مخالفان طالبان و مهاجران نیز به کار می‌برد: «آن‌ها هم برادران ما هستند. برادران باید کنار هم بمانند.» در این مصاحبه، کرزی از تجربه برخورد طالبان پس از بازگشت‌شان به کابل نیز سخن گفته و آن را “محترمانه” توصیف کرده است؛ چیزی که شاید برای بسیاری از شهروندان افغانستان که تجربه‌ای کاملاً متفاوت از این گروه دارند، قابل درک نباشد. از نگاه کرزی، حضور نیروهای خارجی در افغانستان فصل دیگری از تاریخ کشور بود. او حضور ارتش سرخ را “تجاوز” خوانده و در مقابل، ورود نیروهای امریکایی پس از حادثه ۱۱ سپتامبر را “با استقبال مردم افغانستان” توصیف کرده است. با این حال، اشتباهاتی چون حملات شبانه، تلفات غیرنظامیان و رابطه پرسش‌برانگیز واشنگتن با اسلام‌آباد را از نقاط تاریک آن دوره برمی‌شمارد. کرزی همچنین با حسرت از خلأیی یاد کرده که پس از خروج امریکا از افغانستان ایجاد شد. او انتظار داشت که قدرت‌هایی مانند روسیه، چین، هند و ایران برای پر کردن این خلأ وارد عمل شوند. اما به گفته او، نه برنامه مشترکی برای آینده افغانستان شکل گرفت و نه اقدام جمعی در این زمینه صورت گرفت. در پایان، کرزی تأکید کرده که در کابل در «حبس» نیست و سفرهای خارجی‌اش با هماهنگی طالبان انجام می‌شود—توضیحی که از یک‌سو تلاش دارد وضعیت او را عادی جلوه دهد و از سوی دیگر نشان می‌دهد تا چه اندازه فضای سیاسی کنونی افغانستان برای بازیگران پیشین محدود و مدیریت‌شده است. گفت‌وگوی اخیر کرزی، بار دیگر تصویری از چهره‌ای به نمایش گذاشت که میان دیپلماسی، مصالحه و انتقاد در نوسان است. او می‌کوشد میان گذشته‌ای پرحادثه، حالتی ایستاده در بلاتکلیفی و آینده‌ای ناپیدا، پلی از گفت‌وگو و امید بزند—اگرچه هنوز مشخص نیست این پل تا کجا دوام خواهد آورد.
فریبا رضایی: زنان افغانستان قربانی سکوت جهانی‌اند
فرخنده: فریبا رضایی، نخستین زن افغان که در رقابت‌های المپیک شرکت کرده، در جریان نشست سالانه «انجمن آزادی اسلو» در ناروی، با انتقاد شدید از طالبان و آنچه «بی‌تفاوتی جامعه جهانی» خواند، خواستار تمایز میان مردم افغانستان و حاکمان فعلی آن شد. رضایی که سابقه حضور در المپیک آتن ۲۰۰۴ در رشته جودو را دارد، در سخنان خود روایت شخصی از بهای سنگین پیشرفت برای زنان افغان ارائه داد. او گفت که حتی پیش از بازگشت طالبان به قدرت، به‌دلیل کوتاه‌بودن مو و نداشتن حجاب، مورد حمله قرار گرفته بود. او وضعیت کنونی زنان در افغانستان را نه تنها سرکوب، بلکه تلاشی هدفمند برای حذف آنان از فضای عمومی دانست. به گفته او، این روند با پوشش قانونی، سیستماتیک و با آگاهی کامل دنبال می‌شود. رضایی کشورهای غربی، به‌ویژه اعضای ناتو از جمله ناروی را مورد انتقاد قرار داد و گفت که تمایل آن‌ها برای تعامل دیپلماتیک با طالبان، به قیمت تنها گذاشتن زنان افغان در برابر خشونت‌های جاری تمام شده است. او با اشاره به میزبانی از هیأت طالبان در اسلو پرسید: «چطور ممکن است در پایتخت یک کشور آزاد، برای طالبان فرش قرمز پهن شود، وقتی در همان روز، زنان در کابل شلاق می‌خورند؟» او همچنین گفت طالبان نماینده مردم افغانستان نیستند و افزود: «این گروه هیچ پیوندی با فرهنگ، زبان و تاریخ ما ندارد.» فریبا رضایی که اکنون در کانادا زندگی می‌کند، پروژه آموزشی «افغانستان می‌آموزد آنلاین» را مدیریت می‌کند. او گفت که تنها برای چهار فرصت تحصیلی در این برنامه، بیش از دو هزار درخواست دریافت کرده‌اند؛ به‌حدی که سرور ایمیل آن‌ها از کار افتاده است. سخنرانی رضایی با پیام شخصی و پر احساس به پایان رسید: «من هر روز مانند یک سرباز از خواب بیدار می‌شوم؛ اما جنگ من جنگی صلح‌آمیز است – با آموزش، با امید، و با صدای زنانی که دیگر امکان فریاد زدن ندارند.» او از حاضران خواست که بی‌تفاوتی را کنار بگذارند و گفت: «اگر طالبان مهار نشوند، افغانستان به مأمنی جهانی برای افراط‌گرایی تبدیل خواهد شد.» نشست انجمن آزادی اسلو هر سال با تمرکز بر حقوق بشر برگزار می‌شود و امسال نیز یکی از محورهای آن، بحران جاری در افغانستان بود.
جایزه‌ای برای شجاعت و نوآوری؛ رویا محبوب موفقیت بین‌المللی را کسب کرد
فرخنده: در جهانی که برای زنان در علوم و فناوری اغلب جای کمتری در نظر گرفته شده، رویا محبوب، بانوی پیشگام افغان، بار دیگر نام دختران افغانستان را بر بلندای افتخار نشاند. او در مراسم سالانه‌ی «جنیوس گالا» در نیوجرسی امریکا، جایزه شجاعت در علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات را از مرکز علمی لیبرتی دریافت کرد—جایزه‌ای که اکنون با نام او گره خورده است. این جایزه تنها یک تقدیر فردی نبود؛ بیانیه‌ای بود برای زنان و دخترانی که در سایه‌ی جنگ، تبعیض و ممنوعیت، چراغ دانایی را روشن نگه داشته‌اند. استیون فولاپ، شهردار جرسی‌سیتی هنگام اهدای این جایزه گفت: «داستان زندگی رویا آن‌قدر الهام‌بخش است که تصمیم گرفتیم جایزه‌ای را به نام او بنا کنیم؛ برای زنانی که راه می‌گشایند، نه فقط برای خود، بلکه برای نسلی از دختران بی‌صدا.» مرکز علمی لیبرتی در بیانیه‌ای نوشت: «رویا محبوب، با وجود تهدیدهای مرگ از سوی طالبان، یکی از نخستین زنانی بود که با بنیان‌گذاری تیم رباتیک دختران افغانستان، راهی تازه برای حضور دختران در دنیای فناوری گشود.» رویا در پیامی تأثیرگذار در شبکه اکس نوشت: «این جایزه برای هر دختری‌ست که شجاعت آموختن فراتر از محدودیت‌ها را داشت. برای آن‌هایی که به‌رغم محرومیت‌ها، ربات ساختند و به آینده باور داشتند.» داستان رویا محبوب، تنها درباره موفقیت یک زن نیست؛ روایتی‌ست از تمام دخترانی که در برابر تاریکی، نور دانش را انتخاب کردند. در جهانی که تلاش می‌شود صدای زنان خاموش شود، چنین جوایزی نه‌تنها تقدیر، بلکه تاییدی بر ایستادگی و جسارت زنانی‌ست که باور دارند “دانستن” شکل دیگر آزادی است.
نگرانی مرکز آزادی بیان ازخطر اخراج خبرنگاران افغانستان از ترکیه
فرخنده: مرکز آزادی بیان با انتشار بیانیه‌ای هشدار داده است که ده‌ها خبرنگار افغانستان ساکن ترکیه با خطر جدی اخراج و بازگشت اجباری به افغانستان روبه‌رو هستند. بر پایه این بیانیه، دست‌کم ۵۰ خبرنگار افغانستان که پس از سقوط کابل به ترکیه پناه برده‌اند، در وضعیت حقوقی نامشخصی به سر می‌برند. از این میان، ۱۰ نفر قادر به تمدید اقامت خود نشده و ۲۰ نفر نیز اخطار رسمی اخراج دریافت کرده‌اند. مرکز آزادی بیان می‌گوید این خبرنگاران که بسیاری از آنان توسط کمیساریای عالی سازمان ملل به‌عنوان پناهجوی نیازمند حمایت شناخته شده‌اند، زیر فشار روانی، اقتصادی و تهدیدهای امنیتی قرار دارند و در صورت بازگشت به افغانستان در معرض خطر جدی هستند. این سازمان از سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی خواسته است تا فوراً برای انتقال امن این خبرنگاران به کشورهای ثالث اقدام کرده و روند اسکان مجدد آنان را تسهیل کنند. در بیانیه همچنین آمده است که با تصرف سفارت و قنسولگری افغانستان در ترکیه توسط طالبان، شرایط حقوقی این روزنامه‌نگاران وخیم‌تر شده است. ترکیه در سال‌های اخیر روند اخراج مهاجران افغانستان را افزایش داده و خبرنگاران نیز از این سیاست مستثنا نبوده‌اند. مرکز آزادی بیان بر ضرورت توقف اخراج اجباری، ارائه کمک‌های حقوقی، صحی و بشردوستانه به این افراد تأکید کرده است.
انتقاد زنان و فعالان افغان از طرح «موزائیک» سازمان ملل در نشست آنتالیا
فرخنده: در چهارمین دور نشست «روند آنتالیا» که روز دوشنبه، پنجم جوزا، در ترکیه آغاز شد، گروهی از زنان، دیپلمات‌ها، فعالان مدنی و کارشناسان افغان با انتقاد شدید از طرح «موزائیک» سازمان ملل متحد، این نهاد را به حذف و نادیده‌گرفتن زنان و جامعه مدنی افغانستان متهم کردند. در این نشست، نصیراحمد اندیشه، سفیر افغانستان در ژنو، صراحتاً اعلام کرد که سازمان ملل در تدوین این طرح نه‌تنها با جامعه مدنی افغانستان مشورت نکرده، بلکه جایگاه زنان، مدافعان حقوق بشر و سایر نیروهای غیرطالب را به حاشیه رانده است. به گفته او، ملل متحد در سند «موزائیک»، طالبان را ذی‌نفعان اصلی و دیگر نیروها، از جمله زنان، را صرفاً «سایر ذی‌نفعان افغان» عنوان کرده است. او افزود: «این نام‌گذاری، در ذات خود کوچک‌انگاری قربانیان اصلی دهه‌ها خشونت، تبعیض و سرکوب است؛ زنانی که در خط مقدم مبارزه برای آزادی و حقوق بشر در افغانستان ایستاده‌اند.» فعالان حقوق زن نیز در این نشست از این رویکرد ملل متحد انتقاد کرده و هشدار دادند که حذف زنان از روندهای تصمیم‌گیری، تکرار تراژدی‌های گذشته است. یکی از شرکت‌کنندگان زن در نشست آنتالیا گفت: «ما برای دیده‌شدن نجنگیدیم تا باز هم نادیده گرفته شویم. اگر صدای زنان در طرح‌های جهانی حذف شود، این خیانت به آرمان‌های عدالت و برابری است.» سفیر افغانستان در ژنو همچنین گفت که سازمان ملل طرح خود را نه‌تنها با جامعه مدنی شریک نساخته، بلکه برخی نمایندگان این نهاد بر این باورند که نیروهای تبعیدی افغان «خیلی مهم نیستند» و نقش آن‌ها در تصمیم‌گیری‌های مربوط به آینده کشور بی‌اهمیت دانسته شده است. با وجود این‌که هدف اعلام‌شده‌ی نشست آنتالیا آغاز گفت‌وگویی ملی و فراگیر در مورد آینده افغانستان است، فعالان زن تأکید کردند که هیچ گفت‌وگویی بدون حضور معنادار زنان نمی‌تواند مشروع و مؤثر باشد. این نشست در حالی برگزار می‌شود که زنان افغانستان بیش از هر زمان دیگر با سرکوب سیستماتیک و محرومیت از حقوق اساسی، به‌ویژه در حوزه آموزش و مشارکت اجتماعی، مواجه‌اند. طرح‌هایی مانند «موزائیک» که طالبان را محور گفت‌وگو قرار می‌دهند و صدای زنان را نادیده می‌گیرند، از دید فعالان زن، گامی به عقب و بی‌اعتنایی به واقعیت‌های جاری در کشور است.
محکومیت گسترده اظهارات همسر زلمی خلیل‌زاد از سوی شبکه مبارزه برای آزادی مردم
فرخنده: در پی اظهارات اخیر شرل بنارد، همسر زلمی خلیل‌زاد، نماینده پیشین ایالات متحده در امور صلح افغانستان، واکنش‌های گسترده‌ای از سوی نهادهای مدنی و فعالان حقوق بشر افغانستان برانگیخته شده است. شبکه مبارزه برای آزادی مردم با نشر اعلامیه‌ای، سخنان بنارد را به شدت محکوم کرده و آن را تلاشی سازمان‌یافته برای سفیدنمایی چهره طالبان دانسته است. در اعلامیه این شبکه آمده است: «این سخنان نه‌تنها برخلاف خواست و اراده میلیون‌ها زن و مرد آزادی‌خواه افغانستان است، بلکه توهینی آشکار به حافظهٔ جمعی مردم ماست که طی بیش از دو دهه، بهای سنگین خشونت، ترور، سرکوب زنان و نقض گسترده حقوق بشر را پرداخته‌اند.» شبکه مبارزه برای آزادی مردم همچنین از جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری و فعالان مدنی خواسته است که در برابر این‌گونه اظهارات سکوت اختیار نکنند و آن را به‌صورت جدی محکوم نمایند. این شبکه تأکید کرده است که هرگونه تلاش برای مشروعیت‌بخشی به طالبان و نادیده‌گرفتن رنج‌های مردم افغانستان، تنها به تداوم سرکوب و نقض حقوق بشر می‌انجامد. اظهارات جنجال‌برانگیز شرل بنارد که مدعی شده بود افغانستان برای همه امن است و دختران تا صنف دوازدهم اجازه تحصیل دارند، با واکنش تند و گسترده‌ای در میان فعالان حقوق بشر، جامعه مدنی و شهروندان افغانستان روبه‌رو شده است. بسیاری از منتقدان این سخنان را نادیده‌گرفتن واقعیت‌های تلخ حاکم بر زندگی مردم افغانستان، به‌ویژه زنان و دختران، دانسته‌اند. برخی تحلیلگران سیاسی نیز معتقدند که این اظهارات می‌تواند در چارچوب تلاش‌های جدید برای تغییر تصویر طالبان در سطح جهانی ارزیابی شود؛ امری که با مخالفت قاطع و گسترده مردم افغانستان همراه است.
یونما: طالبان دسترسی زنان را به کمک‌های بشردوستانه محدود کرده است
فرخنده: دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) اعلام کرد که شرایط عملیاتی برای نهادهای امدادرسان در افغانستان در ماه اپریل ۲۰۲۵ با چالش‌های فزاینده‌ای مواجه بوده و دخالت‌های مستقیم مقام‌های طالبان، روند ارائه کمک‌ها را به‌طور جدی مختل کرده است. اوچا روز یکشنبه، چهارم جوزا، در تازه‌ترین گزارش ماهانه خود تأکید کرده که طی ماه اپریل، ۶۰ رویداد مرتبط با محدودیت دسترسی در مناطق مختلف افغانستان، به‌ویژه در ولایات مرکزی، جنوبی و غربی، ثبت شده که نسبت به ماه مارچ ۱۱ درصد افزایش یافته است. به‌گفته این نهاد، ۱۸ درصد از این رویدادها مربوط به مسائل جنسیتی بوده‌اند. بر اساس این گزارش، ۷۳ درصد از موارد ثبت‌شده به دخالت مستقیم مقام‌های طالبان مربوط می‌شود؛ از جمله ۴۴ مورد مداخله در عملیات بشردوستانه. این دخالت‌ها شامل تغییر در روند برنامه‌ریزی، انحراف مسیر کمک‌ها، تأخیر در امضای اسناد رسمی، مداخله در امور تدارکاتی و محدودیت در مشارکت زنان بوده است. اوچا همچنین گزارش داد که در نتیجه این موانع، ۳۵ اقدام بشردوستانه در ماه اپریل به‌طور موقت متوقف شده‌اند. این امر تحویل به‌موقع کمک‌های حیاتی به جوامع نیازمند را با خطر جدی مواجه کرده است. در بخشی دیگر از گزارش، افزایش خشونت و تهدید علیه کارکنان بشردوستانه مورد توجه قرار گرفته است؛ از جمله هفت مورد بازداشت، ۲۹ مورد تهدید و آزار کلامی، و چهار مورد محدودیت در جابجایی نهادهای امدادرسان. موارد اعمال‌شده علیه کارکنان زن، نسبت به ماه قبل، ۳۸ درصد افزایش یافته است. اوچا همچنین هشدار داده که طالبان در برخی موارد خواستار دسترسی به اطلاعات حساس از جمله فهرست ذی‌نفعان شده‌اند، اقدامی که نگرانی‌های جدی درباره امنیت و بی‌طرفی روند کمک‌رسانی را به‌دنبال دارد. این گزارش بخشی از ارزیابی‌های ماهانه دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل است که وضعیت نهادهای امدادی و چالش‌های میدانی در افغانستان را بررسی می‌کند.
شوهران قاتل، زنان بی‌پناه؛ دو فاجعه خونین در هرات
فرخنده: در سایه حاکمیت طالبان و افزایش محدودیت‌ها بر زنان، بار دیگر یک زن قربانی خشونت فجیع خانگی شد. منابع محلی در هرات می‌گویند که مردی شب گذشته در ولسوالی ادرسکن، همسرش را به طرز وحشتناکی سربریده و سپس پدر و مادر خود را نیز با چاقو به قتل رسانده است. این رویداد در روستای «گله‌توت» رخ داده و انگیزه آن تا هنوز روشن نشده است. با این حال، بسیاری از کنشگران حقوق زنان، این خشونت‌ها را نتیجه مستقیم فضای سرکوب و بی‌قانونی حاکم بر جامعه می‌دانند؛ جایی‌که زنان نه‌تنها از حمایت قانونی برخوردار نیستند، بلکه حتی صدای‌شان نیز شنیده نمی‌شود. فرماندهی امنیه طالبان در هرات نیز وقوع این رویداد را تأیید کرده، اما جزئیاتی در مورد چگونگی یا انگیزه آن ارائه نکرده است. این دومین مورد قتل زن توسط همسر در هرات ظرف تنها یک روز است. روز گذشته نیز یک زن جوان در مرکز شهر هرات به‌دست شوهرش به قتل رسیده بود. پس از بازگشت طالبان به قدرت، گزارش‌های مربوط به خشونت علیه زنان به‌گونه‌ی نگران‌کننده‌ای افزایش یافته است. حذف زنان از عرصه‌های آموزشی، اجتماعی و اقتصادی، همراه با نبود نهادهای حمایت‌کننده و سیستم قضایی مستقل، فضای خطرناکی برای زنان افغان به‌وجود آورده است. به گفته فعالان حقوق زن، این قتل‌ها فقط مواردی‌اند که رسانه‌ای می‌شوند، در حالی‌که صدها زن دیگر در سکوت و بدون هیچ پوشش خبری، قربانی خشونت می‌شوند. در شرایطی که زنان افغان با محدودیت‌های بی‌سابقه‌ای روبرو هستند، این رویدادها یادآور یک واقعیت تلخ است: خشونت علیه زنان، نه یک اتفاق منفرد، بلکه بخشی از یک بحران ساختاری و عمیق در افغانستان امروز است.