شرایط غیرانسانی پناهجویان افغانستانی در ابوظبی
فرخنده:اتحاد فعالان حقوق بشر اعلام کرده است که ده‌ها پناهجوی افغانستانی در یک کمپ بشردوستانه در شهرک صنعتی ابوظبی، پایتخت امارات متحده عربی، در «شرایط غیرانسانی و شبیه به زندان» زندگی می‌کنند. این نهاد حقوق بشری امروز، جمعه ۲۳ قوس، با انتشار گزارشی تأکید کرد که مستندات و ویدیوهای به دست‌آمده از داخل کمپ، نشان‌دهنده‌ی محدودیت شدید آزادی بیان، وضعیت زیستی نامناسب و تلاش برای بازگرداندن این پناهجویان به افغانستان است. براساس این گزارش، کمپ پناهجویان در یک منطقه دورافتاده صنعتی واقع شده و فاقد امکانات اولیه برای زندگی است. فعالان حقوق بشر به مشکلاتی مانند آب شور و آلوده، غذاهای بی‌کیفیت، هوای مسموم و دیوارهای بلند که فضای زندان‌گونه‌ای ایجاد کرده است اشاره کرده‌اند. این شرایط، سلامت جسمی و روانی حدود ۴۵ پناهجو، از جمله زنان و کودکان، را به خطر انداخته است. اتحاد فعالان حقوق بشر همچنین گزارش داده است که مقامات عربی مانع تصویربرداری از اعتراضات پناهجویان می‌شوند و زنان حاضر در کمپ با تهدیدهای جدی مواجه هستند. این گزارش به دخالت فردی به نام «حاجی نبی» که با گروه طالبان در ارتباط است، اشاره کرده و از دخالت وی در این پرونده ابراز نگرانی کرده است. این نهاد حقوق بشری از نهادهای بین‌المللی، به‌ویژه ایالات متحده و کشورهای دخیل، خواسته است تا به وضعیت این پناهجویان توجه کنند و روند انتقال آنان به کشورهای امن را تسریع بخشند. همچنین بر جلوگیری از بازگشت اجباری پناهجویان که جان و امنیت آنان را در خطر قرار می‌دهد، تأکید شده است. اتحاد فعالان حقوق بشر یادآور شده است که جامعه جهانی مسئولیت اخلاقی و حقوقی دارد تا از حقوق این پناهجویان دفاع کند. این پناهجویان بخشی از هزاران نفری هستند که پس از تسلط طالبان بر افغانستان، توسط ایالات متحده و متحدان ناتو از کشور تخلیه و به امارات متحده عربی منتقل شدند. دیدبان حقوق بشر در گزارشی در اوایل سال ۲۰۲۳ اعلام کرده بود که بین ۲,۴۰۰ تا ۲,۷۰۰ نفر از پناهجویان افغانستانی در ابوظبی در وضعیت بازداشت به سر می‌برند. اگرچه برخی از آنها طی یک سال گذشته به کشورهای مهاجرپذیر منتقل شده‌اند، اما وضعیت بسیاری از آنها همچنان نامشخص است. اتحاد فعالان حقوق بشر با تأکید بر وضعیت وخیم ۴۵ پناهجوی افغانستانی، خواستار توجه فوری و اقدام جدی جامعه بین‌المللی شده است.
اخراج اجباری زنان کارمند از ادارات دانشگاه‌ها توسط طالبان
فرخنده: منابع به رسانه‌ها گفته اند که طالبان در نامه‌ای رسمی مورخ ۱۸ قوس، از کارمندان اداری زن در دانشگاه‌های کشور خواسته‌اند تا ظرف سه روز به جای خود یک مرد را معرفی کنند. در غیر این صورت، از وظایف خود برکنار خواهند شد. در سندی که نسخه‌ای از آن به دست آمو رسیده، منابع بیان کرده‌اند که این دستور به‌طور اجباری به برخی از کارمندان زن تحمیل شده و از آنها امضا گرفته شده است. همچنین، دو منبع دیگر گزارش داده‌اند که پس از اعلام این تصمیم، تعدادی از کارمندان اداری زن در دانشگاه هرات در حال گریه دیده شده‌اند. به گفته این منابع، این مکتوب توسط وزارت تحصیلات عالی تحت اداره طالبان به تمامی دانشگاه‌های کشور ارسال شده است. این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که طالبان از زمان به قدرت رسیدن خود، محدودیت‌های شدیدی بر زنان اعمال کرده‌اند. زنان از اشتغال در نهادهای غیردولتی منع شده‌اند و دختران از ادامه تحصیل در بسیاری از سطوح محروم شده‌اند. به تازگی، طالبان دختران و زنان را از دسترسی به آموزش‌های طبی نیز بازداشته‌اند. این اقدامات در حالی است که بسیاری از زنان در افغانستان تنها نان‌آور خانواده‌های خود هستند و محدودیت‌ها، تأثیرات ویرانگری بر زندگی آنان گذاشته است. نهادهای بین‌المللی هشدار داده‌اند که بیش از ۲۰ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند. افغانستان در سایه بیش از سه سال حکومت طالبان با فقر فزاینده و بحران انسانی روبه‌رو است و وضعیت زنان و دختران به‌شدت وخیم‌تر شده است. این روند محدودیت‌ها نگرانی‌های جدی داخلی و بین‌المللی را برانگیخته است.
بریتانیا: زنان افغانستان، محور آینده و امید کشورشان هستند
فرخنده: هامیش فالکونر، وزیر بریتانیا در امور خاورمیانه و شمال افریقا، اعلام کرد که در دیدار با شماری از دانشجویان افغانستان در دانشگاه امریکایی درباره چالش‌ها و «آرزوهای» آینده آنها گفتگو کرده است. فالکونر در پیامی در اکس تأکید کرد که بریتانیا از حقوق مساوی برای زنان و دختران در افغانستان حمایت می‌کند و گفت: «من حمایت بریتانیا از افغانستان [با حقوق] برابر، به‌ویژه برای زنان و دختران را واضح بیان کردم. آنها آینده افغانستان هستند.» این در حالی است که پس از حاکمیت طالبان بر افغانستان، دانشگاه امریکایی افغانستان تعطیل شد و دانشجویان آن برای ادامه تحصیل به کشورهای منطقه، از جمله قطر و عراق، منتقل شدند.
جنبش زنان: طالبان، نماد سرکوب و تاریکی بی‌پایان
فرخنده: جنبش زنان به سوی آزادی، در بیانیه‌ای به مناسبت روز جهانی حقوق بشر اعلام کرد که طالبان با حاکمیت «تک‌جنسیتی، تک‌قومی و فاقد مشروعیت»، در تلاش برای تحکیم قدرت از طریق «ظلم و سرکوب» هستند. این جنبش در اعلامیه خود تصریح کرد که روز جهانی حقوق بشر، که باید نماد عدالت، آزادی و کرامت انسانی باشد، برای مردم افغانستان به یادآور نقض آشکار حقوق انسانی، سرکوب آزادی‌ها و تاریکی بی‌پایان تحت سلطه طالبان تبدیل شده است. جنبش زنان به سوی آزادی تأکید کرده است که سیاست‌های طالبان آینده یک ملت را «گروگان» گرفته و امید به تغییر را از میان برده‌اند. این جنبش افزود که طالبان با صدور فرمان‌های بی‌رحمانه، جامعه را به عقب رانده و کشوری را که روزگاری در مسیر پیشرفت و آگاهی بود، به قرون تاریک جهل و عقب‌ماندگی بازمی‌گردانند. در این اعلامیه، ممنوعیت‌های طالبان بر حقوق اساسی زنان «جنایت» خوانده شده و گفته شده است که بسیاری از زنان در زندان‌های طالبان مورد «تجاوز جنسی و شکنجه» قرار گرفته‌اند. جنبش همچنین اعلام کرد که هر صدای مخالف، هر اندیشه روشنگر و هر گامی به سوی آزادی در حکومت طالبان با «زندان، شکنجه، مرگ و نابودی» سرکوب می‌شود. زنان معترض این جنبش از مردم افغانستان خواستند که در برابر «ظلم و استبداد» طالبان ایستادگی کنند و از جامعه جهانی درخواست کردند که اقدام‌های عملی علیه طالبان انجام دهد و در حمایت از حقوق مردم افغانستان و جنبش‌های مردمی گام‌های جدی بردارد. گفتنی است که روز جهانی حقوق بشر در ۱۰ دسمبر ۱۹۴۸ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شد و افغانستان نیز از حامیان این اعلامیه بود. از آن زمان، این روز به عنوان نمادی برای تلاش جهانی در حمایت از حقوق بشر گرامی داشته می‌شود.
ریچارد بنت بر لزوم اقدام فوری در مسائل حقوق بشری افغانستان تأکید کرد
فرخنده: همزمان با روز جهانی حقوق بشر، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور افغانستان، در پیامی از «مقاومت و شجاعت» مردم افغانستان تقدیر کرده و خواستار رسیدگی فوری به چالش‌های حقوق بشری در این کشور شد. آقای بنت در پیام خود به مناسبت این روز گفت:«در روز جهانی حقوق بشر، به افغان‌های مقاوم و شجاعی ادای احترام می‌کنم که همچنان خواستار حقوق ما و آینده‌ای بهتر هستند.» وی همچنین به مشکلات عمده‌ای که افغانستان با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند، اشاره کرد، از جمله: سرکوب جنسیتی محدود شدن فضای مدنی شکنجه و آزار افراد نقض حقوق اقلیت‌های حاشیه‌نشین بحران انسانی مداوم آقای بنت یکی از اصول بنیادین مأموریت حقوق بشری سازمان ملل را یادآوری کرد و تأکید نمود:«حقوق بشر قابل مذاکره نیستند.» افغانستان در بیش از سه سال گذشته و پس از بازگشت طالبان به قدرت، با محدودیت‌های گسترده حقوق بشری مواجه بوده است. زنان و دختران، به‌ویژه، از دسترسی به تحصیل، کار، و دیگر حقوق اجتماعی محروم شده‌اند. همچنین فضای مدنی و آزادی بیان به شدت سرکوب شده و دسترسی به کمک‌های بشردوستانه نیز با موانع جدی روبرو است. این وضعیت نگرانی‌های گسترده‌ای را در میان نهادهای حقوق بشری بین‌المللی برانگیخته است. آقای بنت در پیام خود از جامعه جهانی خواست تا با کسانی که در افغانستان تحت سرکوب قرار دارند، همبستگی نشان دهند و تلاش بیشتری برای رفع مشکلات حقوق بشری انجام دهند. وی افزود که مبارزه برای حفظ و احیای حقوق بشر در افغانستان نیازمند حمایت جهانی است. در حالی که نهادهای حقوق بشری بین‌المللی به اعمال فشار بر طالبان برای احترام به حقوق بشر ادامه می‌دهند، بسیاری از فعالان حقوق بشر از جامعه جهانی می‌خواهند که اقدامات قوی‌تر و موثرتری برای رفع این بحران‌ها اتخاذ شود. پیام ریچارد بنت در روز جهانی حقوق بشر یادآور ضرورت توجه جهانی به وضعیت مردم افغانستان است. او از جامعه جهانی خواست که برای رفع سرکوب و نقض حقوق بشر در افغانستان، تلاش بیشتری کنند و نشان دهند که حقوق بشر نه تنها یک اصل، بلکه یک مسئولیت مشترک است.
یوناما از طالبان خواستار تعهد به حقوق بشر شد
فرخنده: همزمان با فرا رسیدن ۱۰ دسمبر، روز جهانی حقوق بشر، هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) با انتشار بیانیه‌ای از طالبان خواسته است که به تعهدات بین‌المللی حقوق بشر پایبند باشند. یوناما این تعهدات را برای حفاظت از نسل کنونی و آینده افغانستان حیاتی دانسته است. یوناما در بیانیه خود تاکید کرده است که شعار امسال روز جهانی حقوق بشر «حقوق ما، آینده ما، همین حالا» بر اهمیت حقوق بشر در توانمندسازی جوامع و افراد برای ساختن آینده‌ای بهتر تمرکز دارد. این بیانیه همچنین نقش کلیدی حقوق بشر را در پیش‌گیری از بحران‌ها برجسته کرده است. روزا اوتونبایوا، رئیس یوناما، در این باره اظهار داشت: «با وجود کاهش خشونت‌های مسلحانه و بهبود نسبی امنیت در افغانستان، شاهد فرسایش جدی در حمایت از حقوق بشر هستیم و زنان و دختران بیشترین آسیب را از این وضعیت متحمل شده‌اند.» یوناما می‌گوید طالبان با اعمال «تبعیض نظام‌مند» علیه زنان و دختران، آنان را از بسیاری از حقوق اولیه‌شان محروم کرده‌اند. این محدودیت‌ها شامل منع تحصیل، اشتغال، حضور در اماکن عمومی، سفر بدون محرم و دیگر حوزه‌های زندگی روزمره می‌شود. در همین راستا، به تازگی نور جلال جلالی، وزیر صحت عامه طالبان، فرمانی را صادر کرده است که بر اساس آن، تحصیل زنان و دختران در مؤسسات طبی ممنوع اعلام شده است. این تصمیم با واکنش گسترده نهادهای حقوق بشری مواجه شده است. فیونا فریزر، کمیشنر عالی حقوق بشر در افغانستان، در بیانیه‌ای تاکید کرد: «اگر زنان و دختران افغان همچنان از حقوقشان محروم بمانند، این یک شکست آشکار در مسئولیت‌پذیری و حمایت از رفاه مردم افغانستان خواهد بود.» اعلامیه جهانی حقوق بشر در ۱۰ دسمبر ۱۹۴۸ به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل رسید و افغانستان نیز در آن زمان از تصویب این اعلامیه حمایت کرد. این روز فرصتی است برای یادآوری تعهدات جهانی به حقوق بشر و تلاش برای اجرای آن در جوامع مختلف. از سوی دیگر، همزمان با این روز، کارزار جهانی ۱۶ روزه مبارزه با خشونت علیه زنان که از ۲۵ نومبر آغاز شده بود، به پایان می‌رسد. این کارزار با هدف مبارزه با خشونت علیه زنان در سراسر جهان اجرا می‌شود. با وجود درخواست‌های مکرر جامعه بین‌المللی برای رعایت حقوق بشر در افغانستان، طالبان همچنان به اعمال محدودیت‌های گسترده بر حقوق زنان و دختران ادامه می‌دهند. یوناما تاکید کرده است که تنها از طریق تعهد به ارزش‌ها و هنجارهای جهانی، افغانستان می‌تواند به آینده‌ای پایدار و عادلانه دست یابد.
دیدار نمایندگان ویژه قطر و آمریکا؛ بررسی نقض حقوق بشر و سرکوب زنان در افغانستان
فرخنده: فیصل بن عبدالله آل حنزاب، نماینده ویژه وزیر خارجه قطر، و رینا امیری، نماینده ویژه ایالات متحده در امور حقوق بشر و زنان افغانستان، در حاشیه نشست مجمع دوحه با یکدیگر دیدار کردند. در این دیدار، وضعیت نگران‌کننده حقوق بشر در افغانستان و تلاش‌های بین‌المللی برای دستیابی به ثبات و بهبود شرایط در این کشور مورد بحث قرار گرفت. بر اساس خبرنامه وزارت خارجه قطر، این گفتگو به موضوعات مهمی چون نقش دوحه در تسهیل تلاش‌های دیپلماتیک و روابط نزدیک میان ایالات متحده و قطر برای مقابله با بحران‌های انسانی و اجتماعی در افغانستان پرداخته است. این دیدار در حالی انجام می‌شود که افغانستان تحت حاکمیت طالبان شاهد فرسایش شدید حقوق بشر است. از زمان تسلط طالبان، حقوق اساسی زنان و دختران هدف محدودیت‌های بی‌سابقه‌ای قرار گرفته است. ممنوعیت کار در مشاغل دولتی، ممنوعیت آموزش فراتر از صنف ششم، و اخیراً منع تحصیل زنان در انستیتوت‌های علوم طبی، از جمله اقداماتی هستند که به نگرانی‌های جهانی درباره وضعیت زنان در افغانستان دامن زده‌اند. تصمیم طالبان برای منع آموزش و تحصیل زنان در بخش‌های طبی واکنش‌های شدیدی در داخل و خارج از افغانستان به همراه داشته است. سازمان ملل متحد در واکنش به این ممنوعیت هشدار داده است که این تصمیم بر خدمات درمانی و بهداشت عمومی در افغانستان تأثیر مخربی خواهد داشت و بحران سلامت مادران و کودکان را در کشوری که بالاترین میزان مرگ‌ومیر مادران را دارد، تشدید می‌کند. رینا امیری، نماینده ویژه ایالات متحده در امور زنان افغانستان، بارها تاکید کرده است که اقدامات طالبان نه‌تنها نقض آشکار حقوق بشر است، بلکه آینده میلیون‌ها زن و دختر را به خطر انداخته و مانعی جدی در مسیر توسعه و ثبات افغانستان ایجاد کرده است. در حالی که طالبان به اعمال محدودیت‌های بیشتر ادامه می‌دهند، جامعه جهانی خواستار تلاش‌های منسجم‌تر برای حمایت از زنان افغان شده است. رینا امیری در این دیدار بر اهمیت افزایش فشارهای دیپلماتیک و ارائه کمک‌های بشردوستانه به زنان و دختران افغان تاکید کرده است. قطر نیز به عنوان یک بازیگر کلیدی در مسائل افغانستان، نقش خود را در تسهیل گفتگوها و ایجاد پل میان جامعه بین‌المللی و حاکمان طالبان برجسته کرده است. دیدار میان نمایندگان قطر و آمریکا در شرایطی برگزار می‌شود که بحران حقوق بشر در افغانستان، به‌ویژه برای زنان، به اوج خود رسیده است. تصمیمات طالبان مبنی بر محرومیت زنان از حقوق آموزشی و حرفه‌ای، تنها بخشی از سیاست‌های سرکوبگرانه‌ای است که نیاز به توجه فوری و اقدام هماهنگ جامعه جهانی دارد.
سازمان ملل: ۲۱.۴ میلیون زن افغانستان قربانی سرکوب نظام‌مند طالبان
فرخنده: سازمان ملل متحد در گزارشی تازه اعلام کرده است که ۲۱.۴ میلیون زن و دختر در افغانستان تحت حاکمیت طالبان با فرسایش نظام‌مند حقوق انسانی خود، از جمله حقوق اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، روبه‌رو شده‌اند. این گزارش هشدار داده است که زنان و دختران افغان به دلیل سیاست‌های محدودکننده طالبان به حمایت فوری و پایدار جامعه جهانی نیاز دارند. بر اساس گزارش ملل متحد، طالبان در سه سال گذشته سیاست‌هایی را اجرا کرده‌اند که دایره زندگی زنان را تنگ‌تر کرده است. این سیاست‌ها شامل ممنوعیت کار در مشاغل دولتی، عدم اجازه استخدام در سازمان‌های غیردولتی و آژانس‌های بین‌المللی، و منع تحصیل فراتر از صنف ششم است. در تازه‌ترین اقدام، آموزش‌های طبی برای زنان و دختران نیز ممنوع شده است. رویا سرفراز، فعال حقوق زن، در واکنش به این وضعیت گفت: «ما تلاش خواهیم کرد که این گروه تروریستی را به محکمه بین‌المللی بکشانیم. این حق ما نیست که حق دانایی را از ما سلب کنند و ما را به سوی تاریکی بکشانند.» این محدودیت‌ها زندگی بسیاری از زنان افغان را تحت تأثیر قرار داده است. ساجده الکوزی، دانشجوی یک انستیتوت علوم طبی، پس از بسته شدن مرکز آموزشی‌اش توسط طالبان، تنها روزنه امید خود را از دست داده است. او می‌گوید: «من نرسنگی می‌خواندم. طالبان انستیتوت ما را بسته کردند. این بسته نمودن دروازه انستیتوت‌ها به معنی نابودی زنان است. من نمی‌دانم که بعد از این چه کنم.» در حالی که طالبان محدودیت‌های بیشتری بر آموزش و اشتغال زنان اعمال کرده‌اند، افغانستان یکی از بالاترین میزان‌های مرگ‌ومیر مادران و نوزادان را در جهان دارد. نبود کادر پزشکی زنانه یکی از دلایل اصلی این بحران است. فهمیه یکی دیگر از زنان، می‌گوید: «من بسیار مریض هستم و اگر مبلغ پولی هم به دست من می‌آید، باید به داکتر پرداخت کنم. سال‌ها است که با بیماری‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنم.» شادمان، یکی دیگر از باشنده‌های غور، افزود: «وقتی که ما مریض می‌شویم، مجبور هستیم به شهر برای درمان برویم. باید یک هزار الی هفت صد افغانی کرایه راه را بپردازیم.» بر اساس گزارش ملل متحد، از میان ۲۳.۷ میلیون نفری که در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند، ۷۷ درصد آنان زنان و کودکان هستند. این در حالی است که طالبان همچنان به سکوت خود در برابر پیامدهای سیاست‌هایشان ادامه می‌دهند و هیچ پاسخی به نگرانی‌های جهانی ارائه نکرده‌اند. سیاست‌های محدودکننده طالبان نه تنها حقوق زنان و دختران را به شدت تحت تأثیر قرار داده، بلکه بحران‌های اجتماعی و بشردوستانه گسترده‌ای را در افغانستان به همراه داشته است. با ادامه این وضعیت، فشار بر جامعه جهانی برای حمایت از زنان افغان و مقابله با این محدودیت‌ها افزایش یافته است.
کرن دیکر: ممنوعیت تحصیل دختران توسط طالبان غیرقابل دفاع است
فرخنده: کرن دیکر، کاردار سفارت ایالات متحده امریکا برای افغانستان، تصمیم طالبان مبنی بر ممنوعیت تحصیل دختران در انستیتوت‌های طبی را به‌شدت محکوم کرده و آن را “غیرقابل دفاع” در هر زبان، فرهنگ و مذهب توصیف کرده است. خانم دیکر، شامگاه شنبه (۱۷ قوس)، در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس، به این تصمیم رهبر طالبان اشاره کرد و هشدار داد که این اقدام می‌تواند آینده افغانستان را به‌طور کامل نابود کند. او گفت: «قندهار پیش از این با منع دختران از تبدیل‌شدن به آموزگار یا انجنیر، آینده‌ی افغانستان را به خطر انداخته بود؛ و اکنون با جلوگیری از تبدیل‌شدن دختران به داکتر یا قابله، آینده‌ی آنان را به‌طور کامل نابود می‌کند.» او افزود که این تصمیم پیامدهای فاجعه‌باری خواهد داشت: «نوزادان متولد نخواهند شد. مادران خواهند مرد. تمام مردم افغانستان رنج خواهند برد. این تصمیم باید برای جلوگیری از رنج غیرضروری لغو شود.» خانم دیکر همچنین تأکید کرد که درک ارزش دیپلماسی طالبان در سطح بین‌المللی دشوار است، اگر سیاست‌های آنها چنین نتایجی به همراه دارد. منابعی از انستیتوت‌های طبی در افغانستان هفته گذشته تأیید کردند که وزارت صحت عامه طالبان، تحصیل دختران را در این انستیتوت‌ها تا اطلاع ثانی ممنوع کرده است. این تصمیم به واکنش‌های گسترده در داخل و خارج از افغانستان منجر شده است. بسیاری از کشورها و نهادهای بین‌المللی این اقدام را برای آینده افغانستان ویرانگر خوانده و خواستار لغو فوری آن شده‌اند. طالبان پیشتر نیز آموزش دختران در مقاطع متوسطه، لیسه و دانشگاه‌ها را ممنوع کرده بودند. اکنون با این تصمیم، زنان و دختران افغانستان از تمامی فرصت‌های آموزشی محروم شده‌اند، که بسیاری آن را ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به آینده جامعه افغانستان می‌دانند.
افزایش مجازات‌های بدنی زنان تحت حاکمیت طالبان
فرخنده: طالبان اجرای مجازات‌های بدنی از جمله شلاق در ملأ عام را به طور گسترده افزایش داده‌اند. بر اساس خبرنامه دادگاه عالی طالبان، در تازه‌ترین مورد، ۵ نفر به اتهام‌های مختلف بین ۲۰ تا ۳۹ ضربه شلاق و همچنین به یک تا دو سال زندان محکوم شده‌اند. در یک ماه گذشته، طالبان ۱۲۹ نفر، از جمله ۱۹ زن، را در ولایت‌های مختلف افغانستان شلاق زده‌اند. این مجازات‌ها شامل اتهام‌هایی مانند «جرایم اخلاقی» یا «سرقت‌های کوچک» بوده است. ولایت‌های جوزجان و خوست بالاترین آمار اجرای شلاق را داشته‌اند، به‌طوری که تنها در جوزجان ۲۲ مورد و در خوست ۲۵ مورد گزارش شده است. اجرای این مجازات‌ها در حضور مسئولان محلی طالبان و مردم انجام شده و به عنوان ابزاری برای اعمال قدرت و سرکوب زنان و مردان در جامعه استفاده می‌شود. نهادهای حقوق بشری این اقدامات را به شدت محکوم کرده‌اند و آن را نقض آشکار حقوق بشر، کرامت انسانی و استانداردهای بین‌المللی می‌دانند. گروه‌های مدافع حقوق زنان نیز تاکید کرده‌اند که این مجازات‌ها به‌طور خاص زنان را هدف قرار داده و آنها را از حضور در جامعه و برخورداری از حقوق اساسی خود بازمی‌دارد. این روند افزایش خشونت علیه زنان و اجرای مجازات‌های بدنی در ملأ عام، پیامدهای جدی برای وضعیت اجتماعی و روانی زنان افغانستان به همراه دارد. در جامعه‌ای که زنان پیشتر با محدودیت‌های شدید آموزشی، شغلی و اجتماعی روبرو بوده‌اند، اجرای چنین مجازات‌هایی، ترس و سکوت بیشتری را در میان آنها تحمیل می‌کند. نهادهای بین‌المللی و داخلی خواستار توقف فوری این اقدامات شده‌اند و از طالبان خواسته‌اند به تعهدات بین‌المللی خود پایبند باشند. اما تاکنون، طالبان به این درخواست‌ها بی‌اعتنایی نشان داده و همچنان به اجرای این نوع مجازات‌ها ادامه می‌دهند. این وضعیت نشان‌دهنده بحران فزاینده حقوق بشری در افغانستان، به‌ویژه برای زنان، و نیاز به اقدامات جدی و هماهنگ جامعه جهانی برای حمایت از حقوق آنها است.