هشدار فعالان حقوق زن؛ جان زندانی طالبان در بغلان در خطر است
فرخنده: پس از آن‌که بانویی به نام قدریه، زندانی طالبان در بغلان، درخواست عدم بازگشت به خانه پدرش را مطرح کرد، فعالان حقوق زن هشدار داده‌اند که جان او در خطر است. جنبش شنبه‌های ارغوانی در بیانیه‌ای که روز دوشنبه، ۱۸ حمل، منتشر کرد، خواهان اقدام فوری برای نجات قدریه شده و از سازمان‌های بین‌المللی خواسته است تا برای جلوگیری از تهدیدات احتمالی علیه جان او وارد عمل شوند. جنبش شنبه‌های ارغوانی با انتشار فراخوانی تحت عنوان «قدریه مجرم نیست، بلکه قربانی است»، تأکید کرده است که قدریه به دلیل شرایط تحمیلی و تهدیدهای جدی از سوی پدرش، نباید به خانه او بازگردانده شود. براساس اظهارات قدریه و این جنبش، پدر او از طالبان خواسته بود که قدریه را سنگسار کنند. اعضای این جنبش همچنین از دفتر هیأت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)، شورای حقوق بشر سازمان ملل و سازمان عفو بین‌الملل خواسته‌اند تا برای نجات جان قدریه و انتقال او به یکی از کشورهای امن اقدامات فوری و اضطراری انجام دهند. در بیانیه این جنبش همچنین آمده است که دولت‌های متعهد به حقوق بشر، فعالان اجتماعی و وجدان‌های بیدار جهانی باید به طالبان فشار وارد کنند تا از تهدیدات علیه جان قدریه جلوگیری شود. این نگرانی‌ها پس از آن به اوج رسید که قدریه چند روز پیش با انتشار یک نوار صوتی اعلام کرده بود که طالبان قصد دارند او را به خانه پدرش بازگردانند و احتمال دارد پدرش او را به قتل برساند. این اعلامیه نگرانی‌ها را در سطح بین‌المللی افزایش داده و فعالان حقوق بشر را به واکنش فوری واداشته است.
درخواست فعالان حقوق زن در بغلان از یوناما برای جلوگیری از تحویل قدریه به پدرش
فرخنده: فعالان حقوق زن در ولایت بغلان از نمایندگی سازمان ملل متحد (یوناما) خواستند تا از تحویل قدریه، زن زندانی و قربانی خشونت خانگی، به پدرش جلوگیری کند. آنان هشدار دادند که طالبان قصد دارند قدریه را به پدرش تسلیم کنند، فردی که پیشتر خواهان «مرگ دخترش» شده بود. در نامه‌ای که روز شنبه به دفتر یوناما در کابل ارسال شد، فعالان حقوق زن از این نهاد بین‌المللی خواستند که از تمام ظرفیت‌های خود برای حفاظت از جان قدریه استفاده کرده و زمینه اسکان امن برای او فراهم کند. آنها تاکید کردند که قدریه در صورت بازگشت به خانه پدرش با خطرات جدی روبه‌رو خواهد شد. منابع محلی به افغانستان اینترنشنال گزارش دادند که طالبان در روز شنبه، 16 حمل، قدریه را به پدرش تحویل داده‌اند. قدریه پیشتر در ویدیویی از زندان طالبان اظهار کرده بود که اگر به پدرش تحویل داده شود، جانش در خطر خواهد بود. در بخشی از نامه فعالان حقوق زن آمده است: «یک فایل صوتی از داخل زندان به‌دست ما رسید که متعلق به قدریه است. در این صدا، او با صدایی مملو از ترس و استیصال از مدافعان حقوق بشر درخواست کمک می‌کند. او می‌گوید که پیش از این توسط پدرش شکنجه شده و همین فرد اولین کسی بود که خواهان سنگسار او گردید.» قدریه در ویدیو تأکید کرده است که ترجیح می‌دهد به جای بازگشت به خانه پدرش، در زندان طالبان بماند تا زمانی که یک مکان امن برای او فراهم شود. او همچنین اظهار داشته که در گذشته پدرش او را به دلیل فرار از خانه و گرفتن طلاق از همسرش تهدید کرده بود. فعالان حقوق زن تأکید کردند که طالبان تصمیم دارند قدریه را با ضمانت پدرش آزاد کنند. در ادامه نامه آمده است که پدر قدریه پیشتر خواسته بود که او «به طرز بی‌رحمانه‌ای» مجازات شود و در یکی از موارد حتی خواهان سنگسار او در ملأعام شده بود. این فعالان همچنین در نامه خود به یوناما یادآوری کردند که در تاریخ ۲۷ جولای ۲۰۲۳، حکومت محلی طالبان در بغلان اعلام کرده بود که قدریه و عتیق، یک مرد دیگر، به اتهام روابط نامشروع باید در ملأعام سنگسار شوند. این تهدیدات نشان‌دهنده وضعیت خطرناک و بحرانی است که قدریه در آن قرار دارد. قدریه که در گذشته از خانه پدرش به دلیل خشونت خانگی فرار کرده و به خانه خواهرش در کابل پناه برده بود، در ویدیوی اخیر خود گفت که پدرش علیه او در دادگاه طالبان شکایت کرده و خواستار سنگسار او شده است. او افزود که در شرایط کنونی، هیچ جایی جز زندان طالبان به نظر او امن نمی‌آید. این نامه از یوناما درخواست می‌کند که به‌طور فوری اقداماتی را برای جلوگیری از تحویل قدریه به پدرش و تأمین امنیت او انجام دهد. فعالان حقوق زن در بغلان هشدار داده‌اند که این اقدام می‌تواند به مرگ این زن بی‌پناه منجر شود و از جامعه جهانی خواسته‌اند که در این خصوص وارد عمل شوند. وضعیت قدریه نمادی از شرایط دشوار زنان در افغانستان است که تحت تهدیدات مداوم قرار دارند و نیازمند حمایت فوری جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری برای حفاظت از حقوق و جان آنها هستند.
بریتانیا به درخواست پناهندگی یک فعال زن افغانستان: «بازگشت به افغانستان خطرناک نیست»
فرخنده: روزنامه گاردین گزارش داد که وزارت داخله بریتانیا درخواست پناهندگی یک زن افغان فعال حقوق بشر را رد کرده و به او گفته است که «بازگشت به افغانستان برایش خطرناک نیست». این زن، که به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری خود در افغانستان تحت تهدیدات طالبان قرار داشته، اکنون در بریتانیا با بحران بی‌ثباتی روانی و نگرانی از بازگشت به کشورش مواجه است. طبق گزارش‌ها، در سه ماه اخیر سال 2024، درخواست پناهندگی ۲۶ زن افغان در بریتانیا رد شده است. این موضوع در حالی است که درخواست‌های پناهندگی برای افغان‌ها به طور کلی در بریتانیا با کاهش چشمگیری مواجه شده است. آمارهای اخیر نشان می‌دهد که نرخ پذیرش پناهندگی برای افغان‌ها از ۹۸.۵ درصد در فصل پایانی سال 2023 به ۳۶ درصد در فصل پایانی سال 2024 کاهش یافته است. مینه (نام مستعار)، زن افغان که پیش از تسلط طالبان بر کابل در زمینه آموزش زنان فعالیت می‌کرد، در گفت‌وگو با گاردین گفت: «فکر می‌کردم درخواست پناهندگی‌ام پذیرفته خواهد شد. من از افغانستان هستم، زن هستم، با دولت‌های غربی همکاری کرده‌ام. رد درخواست پناهندگی برایم تعجب‌آور بود.» او افزود: «حالا هر روز از این می‌ترسم که به کشورم بازگردم. داشتن یک زندگی معمولی اینجا برای من به یک رویا تبدیل شده است. من واقعاً از نظر روانی در رنج هستم.» در حالی که مینه در مصاحبه پناهندگی خود با اداره مهاجرت بریتانیا خطراتی که در افغانستان با آنها روبه‌رو بوده است را توضیح داده، تصمیم‌گیرندگان وزارت داخله بریتانیا نتیجه‌گیری کرده‌اند که بازگشت او به افغانستان هیچ خطری به همراه نخواهد داشت. در نامه رد درخواست آمده است: «بر اساس ادعای شما در مورد توجه منفی‌ای که طالبان به شما داشته‌اند، به نظر می‌رسد که شما در بازگشت به افغانستان با خطر واقعی آزار و اذیت یا آسیب روبه‌رو نخواهید بود.» همچنین در این نامه ذکر شده است که مینه احتمالاً به دلیل شغلش شبکه پشتیبانی بزرگی در افغانستان دارد. این تصمیم وزارت داخله بریتانیا با واکنش منفی برخی از فعالان حقوق بشر و وکلای پناهندگی روبه‌رو شده است. جیمی بل، وکیل مدافع مینه، در گفت‌وگو با گاردین اظهار داشت: «شگفت‌انگیز است که در سه ماه اخیر درخواست پناهندگی ۲۶ زن افغان رد شده است.» وی افزود: «اینکه وزارت داخله بریتانیا فکر می‌کند زنانی که برای دفاع از حقوق بشر جان خود را به خطر انداخته‌اند، در بازگشت به این کشور در خطر نیستند، موضوع ناراحت‌کننده‌ای است.» وکیل مدافع مینه ادامه داد: «بریتانیا باید از اینکه از افرادی مثل مینه حمایت می‌کند، به خود افتخار کند. زنانی که برای حقوق بشر در افغانستان مبارزه کرده‌اند، باید حمایت دریافت کنند، نه اینکه با تهدیدات جانی در کشور خود مواجه شوند.» این گزارش نشان‌دهنده نگرانی‌های گسترده‌تری است که در مورد وضعیت پناهندگان افغان و به ویژه زنان فعال در حوزه حقوق بشر وجود دارد. در حالی که این افراد تحت خطرات جدی قرار دارند، تصمیم‌های دولت بریتانیا مبنی بر رد درخواست‌های پناهندگی، بسیاری از آنان را در موقعیتی بی‌ثبات و ناامیدکننده قرار داده است.
آزادی قدریه از زندان طالبان و تهدید به قتل از سوی پدرش
فرخنده: بر اساس گزارش منابع طالبان روز شنبه، 16 حمل، «قدریه»، زن 28 ساله‌ای که پیشتر قربانی خشونت خانگی بود، از زندان کیله‌گی بغلان آزاد کرده و او را به پدرش تحویل داده‌اند. قدریه پیش از آزادی خود هشدار داده بود که اگر به پدرش تحویل داده شود، جانش در خطر است. بر اساس این گزارش‌ها، قدریه که پیشتر از شرایط نامساعد زندان طالبان به شدت رنج می‌برد، به شدت با این تصمیم مخالفت کرده بود. منابع محلی اعلام کردند که او به اجبار از زندان بیرون آورده شده و به پدرش سپرده شده است. گفته می‌شود که پدر قدریه، پس از تحویل گرفتن او، با استفاده از خشونت و بدرفتاری، وی را به زور از زندان خارج کرده و به خانه‌اش برده است. برخی منابع اعلام کردند که قدریه به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت و تا حدی که از هوش رفت. قدریه پیشتر در یک ویدیو، از خطرات جدی که پس از تحویل به پدرش با آن مواجه خواهد شد، سخن گفته بود. او در این ویدیو اظهار داشت که پدرش به شدت از او به دلیل گرفتن طلاق و فرار از خانه ناراضی است و تهدید کرده است که او را به شیوه‌ای «بسیار بی‌رحمانه» خواهد کشت. این زن در ویدیو به طالبان و جامعه جهانی هشدار داده بود که تحویل دادن او به پدرش می‌تواند به قیمت جانش تمام شود. او همچنین گفته بود که زندان طالبان برای او امن‌تر از خانه پدرش است و از مقامات طالبان درخواست کرده بود که از تسلیم او به پدرش جلوگیری کنند تا جانش حفظ شود. محکمه ابتداییه در پروان خواستار سنگسار او یا حداقل ۱۰ سال زندان شده بود. سپس در محکمه دیگری، حکم ۱۸ ماه زندان برای قدریه صادر شد، اما پدرش همچنان خواسته بود که او اعدام یا سنگسار شود. این زن که به شدت از خشونت خانگی رنج می‌برد، در پیام ویدیویی خود اظهار داشت که پدرش به دلیل طلاق و فرار از خانه او را به جرم «بی‌احترامی به سنت‌ها و خانواده» مجازات خواهد کرد. قدریه همچنین افزود که در دو سال گذشته، پس از شکایت پدرش در دادگاه طالبان، زندگی او تحت فشارهای روانی و جسمی زیادی قرار گرفت. او به شدت از پدرش ترس داشت و باور داشت که اگر به خانه او برگردد، جانش در خطر خواهد بود. در این ویدیو، او از مردم افغانستان و سازمان‌های بین‌المللی خواسته بود که برای نجات جان او از مقامات طالبان مداخله کنند و تا زمانی که مکان امنی برای زندگی او فراهم نشود، از تحویل او به پدرش جلوگیری کنند. در ماه‌های اخیر، با افزایش فشارهای جهانی و واکنش‌های حقوق بشری، طالبان تحت فشار قرار گرفته‌اند تا حقوق زنان را بهبود بخشند، اما با وجود این فشارها، گزارش‌ها نشان می‌دهد که وضعیت حقوق بشر در افغانستان همچنان بسیار نگران‌کننده است. قدریه که پیشتر از دست طالبان نجات یافته و در زندان تحت شرایط دشواری قرار داشت، اکنون همچنان در یک وضعیت بغرنج و تهدید به مرگ قرار دارد. او در پایان ویدیوی خود از تمامی نهادهای حقوق بشری و جوامع بین‌المللی خواسته است تا اقداماتی فوری برای نجات جان او انجام دهند و شرایط امن‌تری برای زنان افغانستان فراهم آورند.
محدودیت‌های طالبان بحران مرگ‌ومیر مادران و نوزادان را در افغانستان تشدید کرده است
فرخنده: گاردین گزارش داده که محدودیت‌های طالبان بر رفت‌وآمد زنان، به‌ویژه ممنوعیت سفر زنان بدون محرم، همراه با ازدواج‌های زودهنگام، کمبود خدمات درمانی، ناامنی جاده‌ها و بی‌توجهی به سلامت زنان، بحران مرگ‌ومیر مادران و نوزادان در افغانستان را تشدید کرده است. این روزنامه به نقل از زرین گل، یک مادر افغان، داستان دردناک مرگ دخترش نسرین را روایت کرده است. زرین گل در گفت‌وگو با گاردین توضیح داده که در نیمه‌شب متوجه شد دخترش، نسرین که باردار و در انتظار فرزند هشتمش بود، دچار درد شدید شده است. نسرین به همراه زرین گل و هفت فرزند دیگر خود در خانه تنها بودند زیرا همسرش برای کار به ایران رفته بود. زرین گل و نسرین در تلاش برای رسیدن به شفاخانه، با مشکلات زیادی مواجه شدند. هنگامی که آنها به ایست بازرسی طالبان رسیدند، به‌دلیل نداشتن همراه مرد، مورد بازپرسی قرار گرفتند. زرین گل با التماس از طالبان خواست اجازه دهند عبور کنند، اما آنها امتناع کردند. در نهایت، زرین گل مجبور شد دروغ بگوید و ادعا کند که راننده ریکشا برادرزاده‌اش است تا اجازه عبور بگیرند. اما هنگامی که به شفاخانه رسیدند، پزشکان اعلام کردند که نوزاد در رحم نسرین جان داده و رحم او پاره شده است. زرین گل به همراه دخترش به شفاخانه دیگری رفتند، اما دوباره در مسیر توسط طالبان متوقف شدند و مدت‌ها معطل شدند. در نهایت، هنگامی که به شفاخانه رسیدند، نسرین و نوزادش جان خود را از دست داده بودند. این داستان تنها یکی از صدها مورد مشابه است که زنان افغان به‌دلیل محدودیت‌های سخت‌گیرانه طالبان، در حین زایمان جان خود را از دست می‌دهند. کارکنان شفاخانه‌ها در شهرهای مختلف افغانستان به گاردین گفته‌اند که بسیاری از زنان به‌دلیل نداشتن همراه مرد از دریافت خدمات درمانی محروم شده‌اند. یک پزشک در شفاخانه میرویس قندهار نیز به گاردین گفته که بسیاری از زنان در وضعیت بحرانی به شفاخانه می‌رسند و برخی فقط به‌دلیل تأخیر در رسیدن به مراکز درمانی جان خود را از دست می‌دهند. علاوه بر این، یک پرستار در شفاخانه دولتی قندهار گزارشی مشابه داده و گفته است که زنی که به‌تازگی زایمان کرده بود، به‌دلیل کمبود اکسیژن در راه به شفاخانه جان نوزاد خود را از دست داد، زیرا مجبور بوده تا شوهرش از سر کار برگردد تا همراهی کند. این مشکلات به‌ویژه در مناطق روستایی به‌شدت بیشتر است، جایی که کمبود پزشکان و پرستاران متخصص جان زنان و کودکان را به خطر انداخته است. پزشکان تخمین می‌زنند که بیش از نیمی از همکاران زن آنها کشور را ترک کرده‌اند، که این مسأله ضربه بزرگی به بخش درمان وارد کرده است. دکتر سیما، یک پزشک افغان که همراه با همسرش در افغانستان مانده، به گاردین گفته است: «بسیاری از همکارانم کشور را ترک کرده‌اند و این ضربه بزرگی به بخش درمان وارد کرده است.» این گزارش نشان می‌دهد که محدودیت‌های سخت‌گیرانه طالبان بر حقوق و آزادی‌های زنان نه‌تنها بر زندگی اجتماعی آنها تأثیر گذاشته، بلکه جان هزاران زن و نوزاد را به خطر انداخته است.
جنبش شنبه‌های ارغوانی از وضعیت بحرانی زنان افغانستان هشدار داد
فرخنده: جنبش شنبه‌های ارغوانی در بیانیه‌ای که روز چهارشنبه، ۱۳ حمل منتشر کرد، نسبت به بدتر شدن وضعیت زنان و دختران در افغانستان و نقض گسترده حقوق و آزادی‌های آنها از سوی طالبان هشدار داده است. این جنبش، که یک حرکت اعتراضی از سوی زنان افغانستان است، خواستار ایجاد همبستگی جهانی برای حمایت از زنان در افغانستان شد. در این بیانیه، جنبش شنبه‌های ارغوانی به شرایط بحرانی زنان افغان اشاره کرده و نوشته است: «میلیون‌ها دختر از حق آموزش و رفتن به مکتب و دانشگاه محروم شده‌اند و میلیون‌ها زن دیگر اجازه کار و زندگی آزادانه را ندارند. زنان افغان در خانه‌ها زندانی شده‌اند و در سایه ترس، سرکوب و ناامیدی زندگی می‌کنند.» این حرکت اعتراضی تاکید کرده که وضعیت زنان در افغانستان به مراتب بدتر شده و در نتیجه ادامه ممنوعیت‌ها علیه آنها، بحران‌های روحی و روانی مانند افسردگی و ناامیدی در میان زنان افغان رو به افزایش است. جنبش شنبه‌های ارغوانی همچنین به پیامدهای بلندمدت این ممنوعیت‌ها پرداخته و افزوده است که محرومیت از آموزش و دیگر حقوق اساسی، آسیب‌های جبران‌ناپذیری به روان زنان افغان وارد کرده است. این جنبش از جامعه جهانی خواسته است تا صدای اعتراض را بلند کرده و در کنار زنان افغانستان بایستد. در بیانیه آمده است: «با ایجاد همبستگی جهانی و بلند کردن صدای اعتراض، می‌توانیم در کنار زنان افغان بایستیم؛ زیرا این تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه مسئولیتی است که بر عهده همه ما قرار دارد.» جنبش شنبه‌های ارغوانی، در حالی که بر حمایت از زنان و دختران افغانستان تاکید می‌کند، خاطرنشان کرده که طالبان در نزدیک به چهار سال گذشته هیچ اقدامی برای کاهش محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها علیه زنان و دختران انجام نداده‌اند. دختران همچنان از رفتن به مکتب‌های بالاتر از صنف ششم و دانشگاه‌ها محروم‌اند و محدودیت‌های اجتماعی و اقتصادی زیادی برای زنان در افغانستان وجود دارد. این بیانیه بار دیگر به جهانیان یادآوری کرده که وضعیت زنان افغان نیازمند توجه فوری و اقدامات عملی از سوی جامعه بین‌المللی است.
افزایش مرگ مادران و نوزادان در افغانستان پس از قطع کمک‌های امریکا
فرخنده: رادیو عمومی ملی (ان‌پی‌آر) گزارش داده است که پس از قطع کمک‌های سازمان توسعه بین‌المللی امریکا، مرگ مادران و نوزادان هنگام زایمان در افغانستان به شدت افزایش یافته است. طبق گزارش‌های منتشر شده، پس از بسته شدن مراکز صحی محلی و کاهش دسترسی زنان به خدمات درمانی به موقع، شمار مرگ‌ومیر مادران و نوزادان افزایش پیدا کرده است. در گزارش روز دوشنبه، ۱۱ حمل، به نقل از قابله‌ها آمده که شاهد مرگ مادران هنگام زایمان به دلیل دیر رسیدن به مراکز صحی بوده‌اند. این قابله‌ها می‌گویند که افزایش مرگ مادران و نوزادان پیامد مستقیم قطع کمک‌های سازمان توسعه بین‌المللی امریکا به سیستم آسیب‌پذیر بهداشت افغانستان است. بسته شدن مراکز صحی در مناطق دوردست، شرایط را برای زنان باردار وخیم‌تر کرده است. سازمان بهداشت جهانی گزارش داده که تا اواخر ماه مارس، بیش از ۲۰۰ مرکز بهداشت در افغانستان به دلیل توقف کمک‌های مالی امریکا مسدود شده‌اند. این سازمان هشدار داده که اگر اقدام جدی در این زمینه صورت نگیرد، تا ماه جون امسال حدود ۲۰۰ مرکز بهداشت دیگر هم مسدود خواهند شد. شماری از قابله‌ها و کارمندان بخش زایمان در بیمارستان‌ها به رادیوی عمومی ملی گفته‌اند که پس از قطع کمک‌های امریکا، مراکز صحی در مناطق دوردست بسته شده و زنان باردار به بیمارستان‌های مرکزی منتقل می‌شوند. به گفته آنها، این زنان به دلیل تاخیر در دسترسی به خدمات بهداشتی جان می‌دهند. یک قابله به‌شرط افشا نشدن هویتش به ان‌پی‌آر گفته است که یک زن و کودک‌اش به دلیل مسدود شدن مسیر در اثر برفباری و عدم دسترسی به خدمات بهداشتی جان باخته‌اند. او افزود که درمانگاه روستای این زن چند هفته پیش از مرگ او به‌دنبال قطع کمک‌های امریکا مسدود شده بود. گزارش‌ها نشان می‌دهند که کاهش کمک‌های مالی امریکا تنها مشکل نبود، بلکه سایر کشورهای کمک‌کننده از جمله بریتانیا، فرانسه، بلجیم و آلمان نیز کمک‌های خود را کاهش داده‌اند. به گزارش رادیوی عمومی ملی، بریتانیا تقریبا نیمی از کمک‌های خارجی‌اش را قطع کرده، فرانسه قصد دارد ۴۰ درصد کمک‌های خارجی خود را کاهش دهد، بلجیم ۲۵ درصد کاهش خواهد داد و آلمان نیز بیش از دو میلیارد دلار از کمک‌های خارجی خود را کم خواهد کرد. این کاهش کمک‌ها باعث ایجاد مشکلات مضاعفی برای زنان افغان به ویژه مادران باردار شده است. مادران در گذشته نیز به دلیل باورهای سنتی و سیستم ناکارآمد بهداشت با مشکلات زیادی مواجه بودند، اما قطع کمک‌ها و مسدود شدن مراکز بهداشتی این مشکلات را دو برابر کرده است. کمک‌های مالی امریکا که حدود ۴۰ درصد از کل کمک‌های مالی جهانی به افغانستان را تشکیل می‌دهد، نقش حیاتی در سیستم بهداشت این کشور داشت. قطع این کمک‌ها وضعیت بهداشت و درمان را در افغانستان به خطر انداخته و شرایط را برای زنان باردار وخیم‌تر کرده است. این شرایط بحرانی در حالی رخ می‌دهد که افغانستان همچنان با مشکلات زیادی در بخش بهداشت مواجه است و قطع کمک‌ها باعث شده تا بحران‌های موجود به شدت تشدید شود.
خودکشی یک دختر جوان در لشکرگاه
فرخنده: منابع محلی در هلمند می‌گویند که یک دختر جوان در شهر لشکرگاه، مرکز این ولایت، خودکشی کرده است. منابع به روزنامه‌ها گفتند که این رویداد روز یک‌شنبه، ۱۰ حمل، در ناحیه اول شهر لشکرگاه رخ داده است. منابع اضافه کردند که این دختر جوان ۲۴ سال سن داشت و خود را از بام یک خانه پایین انداخته و جان باخته است. انگیزه این رویداد مشخص نیست. طالبان نیز در این مورد چیزی نگفته‌اند. گفتنی است که پس از روی کار آمدن طالبان، موارد خودکشی میان جوانان در افغانستان افزایش یافته است.
نگرانی‌های جدی دانشجویان دختر افغانستان در قطر پس از تصمیمات جدید ترامپ
فرخنده: تعلیق فرآیند پذیرش پناهجویان و توقف کمک‌های مالی از سوی حکومت دونالد ترامپ، نگرانی‌های شدید برای دانشجویان افغانستانی در دانشگاه امریکایی افغانستان مستقر در قطر ایجاد کرده است. این تصمیمات جدید ترامپ وضعیت مالی دانشگاه‌ها و آینده تحصیلی و مهاجرتی دانشجویان افغان را به خطر انداخته است. پس از استیلای طالبان بر افغانستان، مسئولان دانشگاه امریکایی افغانستان توانستند بیش از ۱۰۰۰ دانشجو را از کشور خارج کنند. از این تعداد، حدود ۷۰۰ نفر به دانشگاه‌های قزاقستان، عراق و ایالات متحده منتقل شدند، و حدود ۲۰۰ نفر نیز به قطر منتقل گردیدند. اما اکنون پس از تصمیم ترامپ مبنی بر توقف کمک‌های مالی خارجی، دانشگاه‌های تحت حمایت امریکا، از جمله دانشگاه امریکایی افغانستان در قطر، با کمبود شدید بودجه مواجه شده‌اند. این دانشگاه تنها تا ماه ژوئن به فعالیت خود ادامه خواهد داد، و اگر بسته شود، دانشجویان این دانشگاه مسکن و ویزاهای دانشجویی خود را از دست خواهند داد. افزون بر این، دستور اخیر ترامپ مبنی بر تعلیق فرآیند پذیرش پناهجویان به افزایش نگرانی‌های دانشجویان افغان در قطر منجر شده است. نیلاب، یکی از این دانشجویان که در ماه جولای ۲۰۲۳ برای ادامه تحصیل به قطر آمده است، به نیویارک تایمز گفت: «اگر مجبور شوم به افغانستان بازگردم، چه بر سر ما خواهد آمد؟ تجاوز، ازدواج اجباری یا مرگ؟» او که تا پیش از این امید به پیوستن به خانواده‌اش داشت، اکنون پس از تعلیق روند پذیرش پناهجویان، دیگر امیدی به رسیدن به خانواده‌اش که پس از تسلط طالبان به امریکا پناهنده شده‌اند، ندارد. نیلاب و هم‌صنفانش در شرایطی بحرانی قرار دارند. با احتمال قرار دادن افغانستان در فهرست کشورهای ممنوع‌الورود به ایالات متحده، نگرانی‌ها و بترسیدن آنان از سرنوشتشان بیشتر شده است. آنان نگران‌اند که به زودی نتوانند خانواده‌هایشان را ملاقات کنند. اکثر این دانشجویان با ویزای درجه یک امریکا وارد قطر شده‌اند و منتظر مصاحبه‌های نهایی و معاینات پزشکی خود هستند، اما تصمیم اخیر ترامپ ابهامی جدی در آینده آنان ایجاد کرده است. وحیده بابکرخیل، ۲۳ ساله و دانشجوی برنامه‌نویسی کامپیوتری، می‌گوید: «من پذیرفته بودم که نمی‌توانم در افغانستان بمانم، اما حالا آینده‌ای که فکر می‌کردم برایم رقم خواهد خورد، از دست رفته است.» عباس احمدزی، ۲۴ ساله که در رشته تجارت تحصیل می‌کند، آرزو داشت که شغلی در مدیریت تجارتی در نیویارک پیدا کند. فیصل پوپل‌زی، ۲۳ ساله نیز امیدوار بود که شغلی در مایکروسافت در امریکا پیدا کند. پوپل‌زی می‌گوید: «ترامپ انتقاد می‌کند که امریکایی‌ها تجهیزات نظامی ارزشمندی را به افغانستان گذاشته‌اند، اما او قرار است سرمایه دیگری را نیز پشت سر بگذارد. ذهن‌های ما که مردم امریکا برای آن هزینه پرداخت کرده‌اند.» حشمت‌الله رحیمی، ۲۴ ساله که در رشته تجارت تحصیل می‌کند، می‌گوید: «ما آموزش دیدیم که آزادانه صحبت کنیم، مستقل باشیم، اما این طرز فکر ما را هیچ کس در حکومت طالبان نمی‌خواهد.» وضعیت برای دانشجویان زن بدتر است. آنان نگران‌اند که پس از برگشت اجباری به افغانستان، از یک سو با محدودیت‌های شدید طالبان مواجه شوند و از سوی دیگر، فرصت‌های ادامه تحصیل و اشتغال خود را از دست دهند. طالبان آموزش و اشتغال را برای زنان و دختران افغان ممنوع کرده است. این شرایط موجب ایجاد اضطراب و ترس در میان دانشجویان افغان در قطر شده و آنان اکنون در انتظار روشن شدن وضعیت آینده خود و تصمیمات جدید امریکا هستند.
طالبان نشر تصاویر زنده‌جان را در سه ولایت دیگر ممنوع کرد
فرخنده: مرکز خبرنگاران افغانستان اعلام کرده است که طالبان دستور جدیدی را برای ممنوعیت نشر تصاویر زنده‌جان در رسانه‌های سه ولایت بدخشان، بغلان و نیمروز صادر کرده‌اند. این دستور از سوی اداره امر به معروف و نهی از منکر طالبان به رسانه‌های این ولایات ابلاغ شده است. به گزارش مرکز خبرنگاران افغانستان، روز پنج‌شنبه، ۷ حمل، این دستور از طریق پیام‌های صوتی مقام‌های طالبان در بدخشان و بغلان به رسانه‌های محلی ابلاغ شده و در آن از رسانه‌ها خواسته شده که مطابق با قوانین جدید طالبان، از نشر هر گونه تصویر زنده‌جان خودداری کنند. این پیام‌ها از طریق گروه‌های مشترک خبرنگاران و مسوولان محلی در پیام‌رسان واتس‌اپ ارسال شده است. همچنین منابع محلی گزارش داده‌اند که مقام‌های طالبان با احضار مسوولان رسانه‌های محلی در این ولایات، این ممنوعیت را به صورت حضوری نیز ابلاغ کرده‌اند و نسبت به پیامدهای اجرانکردن آن هشدار داده‌اند. این ممنوعیت به افزوده شدن به تعداد ولایت‌هایی که طالبان در آنها نشر تصاویر زنده‌جان را ممنوع کرده، به ده ولایت رسید. پیش از این، طالبان در شش ولایت دیگر این قانون را اجرا کرده بودند. مرکز خبرنگاران افغانستان یادآور شده است که این محدودیت‌ها به بخشی از فضای سرکوب‌گرانه و خفقانی تبدیل شده‌اند که طالبان در بیش از سه سال گذشته بر رسانه‌ها و آزادی بیان در کشور حاکم کرده‌اند. خودسانسوری شدید، دخالت در فعالیت‌های رسانه‌ای و محدودیت‌های دسترسی به اطلاعات از دیگر چالش‌های عمده‌ای است که رسانه‌ها و خبرنگاران در افغانستان با آن مواجه هستند.