جنبش صدای زنان افغانستان: محرومیت دختران از آموزش، آینده کشور را تهدید می‌کند
فرخنده: جنبش صدای زنان افغانستان با تأکید بر اینکه آموزش حق اساسی هر انسان است، اعلام کرده که ادامه محرومیت زنان و دختران از تحصیل، نقض آشکار حقوق بشر و تهدیدی جدی برای آینده افغانستان به شمار می‌رود. این جنبش در بیانیه‌ای گفته است که با راه‌اندازی مجموعه‌ای از دیزاین‌های تصویری، همبستگی خود را با میلیون‌ها زن و دختر افغانستان که از حق آموزش محروم شده‌اند، اعلام کرده است. در این بیانیه آمده است که آموزش زیربنای توسعه، عدالت و صلح پایدار است و جلوگیری از دسترسی دختران به آموزش، نه تنها حقوق اساسی آنان را نقض می‌کند، بلکه آینده و روند توسعه کشور را نیز با خطر روبه‌رو می‌سازد. جنبش صدای زنان افغانستان تأکید کرده است جامعه‌ای که نیمی از جمعیت آن از آموزش محروم باشد، نمی‌تواند به پیشرفت، توسعه و ثبات پایدار دست یابد. این جنبش از نهادهای ملی و بین‌المللی، سازمان‌های مدافع حقوق بشر و جامعه جهانی خواسته است که برای بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران، اقدامات عملی و مؤثر انجام دهند و از حق آموزش زنان و دختران افغانستان حمایت کنند. در پایان این بیانیه آمده است که آموزش، کار و آزادی از حقوق بنیادی زنان است و این جنبش تا زمان تحقق این حقوق، به فعالیت‌های دادخواهانه و تلاش برای دفاع از حقوق زنان و دختران افغانستان ادامه خواهد داد.
گزارش | از نخستین مکتب دخترانه تا دروازه‌های بسته امروز؛ روایت یک قرن آموزش دختران در افغانستان
فرخنده: آموزش دختران در افغانستان طی بیش از یک قرن گذشته، بارها میان پیشرفت و ممنوعیت، امید و محرومیت، و بازسازی و ویرانی در نوسان بوده است. گزارش تازه مجله آنلاین «گندمین» با مرور روایت‌های شخصی زنان از نسل‌های مختلف نشان می‌دهد که مکتب برای دختران افغانستان تنها محل آموزش نبوده، بلکه نمادی از حق، هویت و آینده‌ای بوده که بارها با تغییر حکومت‌ها و تحولات سیاسی از آنان گرفته شده است. از نخستین مکتب دخترانه‌ای که در سال ۱۲۹۹ خورشیدی به ابتکار ثریا طرزی در کابل گشوده شد تا بسته‌شدن دوباره دروازه‌های مکاتب متوسطه و لیسه به روی دختران پس از بازگشت طالبان به قدرت، آموزش دختران در افغانستان مسیری پر فراز و نشیب را پیموده است؛ مسیری که به گفته بسیاری از زنان، بیش از آن‌که روایت تحول نظام آموزشی باشد، روایت مبارزه برای حفظ یکی از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی است. مجله آنلاین گندمین در شماره ویژه‌ای با عنوان یک قرن آموزش دختران در افغانستان، خاطرات و روایت‌های زنانی از نسل‌های مختلف را گردآوری کرده است؛ زنانی که هر کدام تجربه متفاوتی از مکتب، آموزش، جنگ، ممنوعیت و امید داشته‌اند. بهشته خرم، مدیرمسئول این مجله، می‌گوید هدف از این شماره، ثبت تجربه زیسته زنانی بوده است که مکتب را نه فقط به‌عنوان محل آموزش، بلکه بخشی از هویت و زندگی خود تجربه کرده‌اند. به گفته او، خاطراتی که امروز منتشر شده‌اند، برای میلیون‌ها دختری که اکنون از آموزش محروم‌اند، معنایی فراتر از یک یادآوری ساده دارند. در سال ۱۲۹۹ خورشیدی، ثریا طرزی نخستین مکتب دخترانه افغانستان را در کابل بنیان گذاشت؛ اقدامی که اگرچه در آن زمان محدود بود، اما آغازگر روندی شد که هدف آن گسترش آموزش دختران و ایجاد جامعه‌ای باسوادتر بود. در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی، هم‌زمان با دوره سلطنت ظاهرشاه، آموزش دختران در شهرهای افغانستان گسترش یافت. مکاتب دخترانه تنها محل تدریس نبودند؛ دانش‌آموزان در فعالیت‌های فرهنگی، هنری، ورزشی و اجتماعی حضور داشتند، مجله منتشر می‌کردند، نمایشنامه اجرا می‌کردند و درباره موضوعات جهانی بحث و گفت‌وگو داشتند. روایت‌های منتشرشده در این گزارش نشان می‌دهد که در برخی صنف‌ها حتی مباحث فلسفی و علمی، از جمله نظریه تکامل، به موضوع گفت‌وگوهای داغ میان معلمان و دانش‌آموزان تبدیل می‌شد؛ فضایی که بازتاب تحولات فکری جامعه آن روز افغانستان بود. با ورود افغانستان به دهه ۱۳۵۰ و سپس تحولات سیاسی ناشی از کودتا و اشغال شوروی، فضای آموزشی نیز دگرگون شد. بر اساس روایت‌های این گزارش، در آن سال‌ها مکاتب بیش از گذشته تحت تأثیر فضای سیاسی قرار گرفتند. دانش‌آموزان در نشریه‌های مکتب از جنبش‌های جهانی، حقوق زنان و مبارزات ضد استعماری می‌نوشتند و برخی در مراسم رسمی درباره رویدادهای بین‌المللی سخنرانی می‌کردند. اما با تشدید جنگ، محیط آموزشی نیز ناامن شد. یکی از روایت‌ها به مسموم‌شدن دانش‌آموزان لیسه ملالی کابل در دهه ۱۳۶۰ اشاره می‌کند؛ رویدادی که فضای هراس را بر مکاتب حاکم ساخت. دهه ۱۳۷۰، هم‌زمان با جنگ‌های داخلی، یکی از دشوارترین دوره‌های آموزش در افغانستان بود. براساس روایت‌های گردآوری‌شده، بسیاری از مکاتب ویران شدند، صنف‌ها در ساختمان‌های نیمه‌مخروبه یا مکان‌های موقت برگزار می‌شد و دانش‌آموزان در میان صدای راکت و انفجار به درس ادامه می‌دادند. با روی کار آمدن طالبان در اواخر همین دهه، آموزش دختران در بسیاری از مناطق متوقف شد. در این میان، برخی خانواده‌ها آموزش را به خانه منتقل کردند. مادران، معلمان خاموش دخترانی شدند که دیگر اجازه رفتن به مکتب نداشتند. روایت یکی از زنان حاضر در این گزارش نشان می‌دهد که حتی در دوره نخست حکومت طالبان، آموزش دختران در برخی خانه‌ها به‌صورت مخفیانه ادامه داشت؛ اقدامی که با وجود خطرهای امنیتی، مانع قطع کامل آموزش شد. پس از سقوط حکومت نخست طالبان در سال ۲۰۰۱، آموزش دختران بار دیگر گسترش یافت. میلیون‌ها دختر وارد مکاتب و دانشگاه‌ها شدند و آموزش به یکی از مهم‌ترین نمادهای بازسازی افغانستان تبدیل شد. نسلی تازه با صنف‌های بازسازی‌شده، کتاب‌های نو، فعالیت‌های فرهنگی و آرزوهای بزرگ رشد کرد؛ نسلی که آینده را در ادامه تحصیل جست‌وجو می‌کرد. اما این روند نیز دوام نیاورد. پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۱۴۰۰ خورشیدی، دروازه‌های مکاتب متوسطه و لیسه بار دیگر به روی دختران بسته شد. در روایت‌های منتشرشده، دختران از «آخرین روز مکتب» به‌عنوان روزی یاد می‌کنند که ناگهان آینده‌شان متوقف شد؛ روزی که با امید رفتند، اما دیگر اجازه بازگشت نیافتند. بسیاری از آنان می‌گویند هنوز لباس مکتب، کتاب‌ها و آرزوهای نیمه‌تمام خود را حفظ کرده‌اند. گزارش گندمین، نشان می‌دهد که مکتب در افغانستان تنها یک ساختمان نبوده است؛ گاهی اتاقی کوچک، گاهی زیرزمینی تاریک، گاهی ساختمانی نیمه‌ویران و گاهی تنها خاطره‌ای در ذهن دخترانی که فرصت ادامه تحصیل را از دست داده‌اند. وجه مشترک روایت‌های این یک قرن، تلاش مداوم زنان و دختران برای حفظ حق آموزش است؛ حقی که با وجود جنگ، تغییر حکومت‌ها و محدودیت‌های سیاسی، همواره در مرکز خواسته‌های آنان باقی مانده است. امروز، در حالی که هزاران دختر افغانستان همچنان از آموزش متوسطه و عالی محروم‌اند، این روایت‌ها یادآور یک واقعیت‌اند؛ اینکه تاریخ آموزش دختران در افغانستان، تنها تاریخ مکتب نیست، بلکه تاریخ مقاومت برای حفظ حقی است که بارها سلب شده، اما هرگز از خواست زنان و دختران افغانستان حذف نشده است.
ادامه بازداشت زنان در هرات؛ منابع از بازداشت دست‌کم ۱۲ زن در یک روز خبر می‌دهند
فرخنده: منابع محلی در هرات می‌گویند که طالبان روز پنج‌شنبه دست‌کم ۱۲ زن و یک مرد را از نقاط مختلف این شهر بازداشت کرده‌اند؛ بازداشت‌هایی که به گفته منابع، در پی تشدید محدودیت‌ها بر پوشش و حضور زنان در اماکن عمومی صورت گرفته است. به گفته شاهدان، شماری از این زنان در مناطق بکرآباد، جاده ۶۴ متره و چهارراه امام فخر رازی بازداشت شده‌اند و احتمال می‌رود شمار بازداشت‌شدگان بیشتر از آمار موجود باشد. منابع محلی می‌گویند برخی از زنان بازداشت‌شده به دلیل آنچه «رعایت نکردن پوشش مورد نظر طالبان» عنوان شده، توسط نیروهای این گروه بازداشت شده‌اند. در یکی از موارد نیز راننده یک موتر سه‌چرخه به دلیل انتقال یکی از زنان بازداشت‌شده، همراه با او بازداشت شده است. این بازداشت‌ها در حالی صورت می‌گیرد که طالبان در هفته‌های اخیر فشارها و محدودیت‌ها بر زنان در هرات را افزایش داده‌اند و گزارش‌ها حاکی از آن است که این گروه با برخی انواع پوشش زنان، از جمله مانتو، مخالفت کرده است. هم‌زمان، بازداشت زنان در هرات موجی از واکنش‌ها را در داخل و خارج از افغانستان به دنبال داشته است. شهروندان افغانستان و فعالان حقوق بشر در حدود ۳۰ کشور جهان در حمایت از زنان هرات و در اعتراض به این بازداشت‌ها تجمع‌هایی برگزار کرده‌اند. در داخل افغانستان نیز شماری از شهروندان در هرات علیه این اقدامات اعتراض کرده‌اند؛ اعتراضاتی که به گفته منابع با مداخله و سرکوب نیروهای طالبان روبه‌رو شده است. فعالان حقوق زن می‌گویند ادامه بازداشت زنان به دلیل نوع پوشش یا حضور آنان در فضای عمومی، نگرانی‌ها درباره تشدید محدودیت‌ها علیه زنان و دختران افغانستان را بیش از پیش افزایش داده است.
در سایه محرومیت زنان افغانستان، یک زن افغانستان‌تبار برای ورود به کانگرس امریکا نامزد شد
فرخنده: در حالی که زنان و دختران در افغانستان همچنان از حق آموزش، کار و حضور در زندگی عمومی محروم‌اند، الهه احرار به‌طور رسمی نامزدی خود را برای انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده امریکا از حوزه هفتم انتخاباتی ایالت ویرجینیا اعلام کرده است. احرار گفته است که با هدف گسترش عدالت، ایجاد فرصت‌های اقتصادی، بهبود نظام آموزشی و تقویت همبستگی اجتماعی وارد رقابت‌های انتخاباتی شده است. نامزدی این زن افغانستان‌تبار توجه بخشی از افکار عمومی و جامعه افغانستانی‌های مقیم امریکا را به خود جلب کرده است؛ به‌ویژه در شرایطی که زنان در داخل افغانستان تحت حاکمیت طالبان از بسیاری از حقوق و فرصت‌های اجتماعی و سیاسی محروم شده‌اند. الهه احرار که در عرصه‌های حقوق بشر، ادبیات و فعالیت‌های اجتماعی نیز شناخته می‌شود، دفاع از عدالت، کرامت انسانی، برابری، حق آموزش و گسترش فرصت‌های اقتصادی را از اولویت‌های اصلی برنامه انتخاباتی خود عنوان کرده است. حوزه هفتم انتخاباتی ویرجینیا از حوزه‌های مهم و تأثیرگذار در انتخابات مجلس نمایندگان امریکا به شمار می‌رود و انتخابات بعدی کانگرس امریکا قرار است در ماه نوامبر سال ۲۰۲۶ برگزار شود. نامزدی یک زن افغانستان‌تبار برای حضور در یکی از نهادهای مهم قانون‌گذاری امریکا، در حالی صورت می‌گیرد که زنان افغانستان در داخل کشور از مشارکت سیاسی و حضور در ساختارهای رسمی تصمیم‌گیری کنار گذاشته شده‌اند؛ موضوعی که از نگاه بسیاری از فعالان حقوق زن، شکاف میان وضعیت زنان افغانستان و زنان افغانستانی در جوامع آزاد را به‌خوبی نمایان می‌کند.
کودکی در نیمروز پس از تجاوز جنسی در مدرسه جان باخت
فرخنده: منابع محلی در ولایت نیمروز می‌گویند که یک کودک در شهر زرنج پس از آن‌که مورد آزار جنسی قرار گرفت، جان خود را از دست داده است. به گفته منابع، این رویداد حدود یک هفته پیش در یکی از مدارس دینی شهر زرنج رخ داده است. منابع افزوده‌اند که این کودک پس از وقوع رویداد به مرکز درمانی منتقل شد، اما جان باخت. براساس اطلاعات منابع، قربانی این رویداد کودکی حدود هشت ساله بوده است. منابع همچنین می‌گویند که تاکنون هیچ فردی در پیوند به این رویداد بازداشت نشده است و جزئیات بیشتری از روند بررسی این پرونده در دست نیست. این رویداد در حالی گزارش می‌شود که در سال‌های گذشته نیز گزارش‌هایی از آزار و خشونت علیه کودکان در برخی مراکز آموزشی و دینی در افغانستان منتشر شده و نهادهای مدافع حقوق کودک بارها بر ضرورت تأمین امنیت و حفاظت بیشتر از کودکان تأکید کرده‌اند.
افغانستان از فهرست جهانی مشارکت سیاسی زنان حذف شد
فرخنده: گزارش زنان در سیاست ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که افغانستان به دلیل نبود پارلمان فعال و حذف زنان از ساختارهای رسمی قدرت، در میان کشورهایی قرار گرفته که هیچ آمار قابل ارائه‌ای درباره حضور زنان در نهادهای سیاسی آن وجود ندارد. این گزارش با عنوان زنان در سیاست ۲۰۲۶ که وضعیت مشارکت سیاسی زنان در ۱۹۰ کشور جهان را بررسی کرده، افغانستان را در کنار گینه و میانمار در بخش شرایط استثنایی یا نبود داده‌های در دسترس قرار داده است. بر اساس یافته‌های این گزارش، در حالی که میانگین جهانی حضور زنان در پارلمان‌ها به ۲۷.۴ درصد رسیده است، افغانستان به دلیل نبود پارلمان فعال و فقدان اطلاعات رسمی، در رتبه‌بندی جهانی مشارکت زنان در مجالس قانون‌گذاری جایگاهی ندارد. در بخش حضور زنان در کابینه‌های دولتی نیز نام افغانستان در فهرست کشورها دیده نمی‌شود. این گزارش افغانستان را در کنار کوریای شمالی و میانمار در زمره کشورهایی قرار داده است که اطلاعات قابل دسترس درباره حضور زنان در ساختار کابینه آن‌ها وجود ندارد. این در حالی است که پیش از سال ۲۰۲۱، زنان افغانستان حدود ۲۷ درصد کرسی‌های پارلمان را در اختیار داشتند و ۶۸ کرسی مجلس نمایندگان بر اساس قانون اساسی به زنان اختصاص یافته بود. اما پس از تسلط طالبان و انحلال پارلمان، زنان از تمامی نهادهای رسمی تصمیم‌گیری و رهبری سیاسی کنار گذاشته شدند. گزارش نهاد زنان سازمان ملل همچنین نشان می‌دهد که حضور زنان در بالاترین سطوح قدرت سیاسی در جهان همچنان محدود است؛ به‌گونه‌ای که تنها ۱۰.۶ درصد کشورهای جهان دارای رئیس دولت زن و ۱۰.۹ درصد دارای نخست‌وزیر زن هستند. کارشناسان حقوق زنان می‌گویند حذف کامل زنان افغانستان از ساختارهای سیاسی، این کشور را به یکی از معدود نقاط جهان تبدیل کرده است که زنان در آن هیچ سهم رسمی در روندهای تصمیم‌گیری سیاسی، قانون‌گذاری و نمایندگی عمومی ندارند. به باور آنان، تداوم این وضعیت نه تنها حقوق سیاسی زنان را نقض می‌کند، بلکه افغانستان را بیش از پیش از روند جهانی افزایش مشارکت زنان در قدرت و حکمرانی دور می‌سازد.
نهادهای مدنی از آلمان خواستند حقوق زنان و دختران افغانستان را قربانی تعامل با طالبان نکند
فرخنده: بیش از ۲۰ نهاد مدنی و حامی حقوق افغانستانی‌ها در نامه‌ای سرگشاده به یوهان وادفول از دولت آلمان خواسته‌اند که در تعامل با طالبان، حقوق زنان و دختران افغانستان را در محور سیاست‌های خود قرار دهد و از هرگونه اقدامی که به مشروعیت‌بخشی این گروه منجر شود، خودداری کند. در این نامه که هم‌زمان با سفر وزیر امور خارجه آلمان به شهر کیل به او تحویل داده شد، امضاکنندگان نسبت به پیامدهای سیاسی و انسانی گسترش روابط با طالبان ابراز نگرانی کرده‌اند؛ گروهی که زنان و دختران را از آموزش، کار و بخش بزرگی از زندگی عمومی محروم کرده است. نهادهای امضاکننده تأکید کرده‌اند که هرگونه عادی‌سازی روابط با طالبان می‌تواند به نادیده‌گرفتن وضعیت میلیون‌ها زن و دختر افغانستانی تعبیر شود که در سال‌های اخیر با محدودیت‌های گسترده و نقض حقوق اساسی خود مواجه بوده‌اند. آنان از دولت آلمان خواسته‌اند حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان و دختران، را به عنوان اصل اساسی سیاست خود در قبال افغانستان حفظ کند و از هرگونه همکاری سیاسی یا دیپلماتیکی که به تقویت جایگاه طالبان منجر شود، پرهیز کند. در این نامه همچنین بر تسریع روند پذیرش و حمایت از شهروندان افغانستان، به‌ویژه زنان، فعالان حقوق زن و دیگر افراد در معرض خطر، تأکید شده است. امضاکنندگان خواستار مشارکت فعال زنان افغانستان و نمایندگان جامعه مدنی در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با آینده این کشور شده و تأکید کرده‌اند که بدون حضور و صدای زنان، هیچ راه‌حل پایداری برای افغانستان شکل نخواهد گرفت. این درخواست‌ها در حالی مطرح می‌شود که گزارش‌ها از گسترش همکاری‌های فنی میان آلمان و طالبان برای مدیریت امور کنسولی و روند بازگرداندن مهاجران افغانستان حکایت دارد. مقام‌های آلمانی تأکید کرده‌اند که این تعامل‌ها به معنای به‌رسمیت‌شناختن طالبان نیست، اما نهادهای مدنی هشدار داده‌اند که هرگونه نزدیکی سیاسی با این گروه، در شرایطی که زنان و دختران همچنان از ابتدایی‌ترین حقوق خود محروم هستند، می‌تواند به تضعیف تلاش‌های جهانی برای حمایت از حقوق بشر در افغانستان منجر شود.
محدودیت‌های طالبان علیه زنان و دختران، آینده افغانستان را با چالش روبه‌رو کرده است
فرخنده: محرومیت زنان و دختران از آموزش و مشارکت اجتماعی، نه تنها حقوق اساسی نیمی از جمعیت افغانستان را محدود کرده، بلکه آینده توسعه و ثبات این کشور را نیز با تهدیدهای جدی مواجه ساخته است. لوری بریستو با بیان این موضوع تأکید کرده است که جامعه جهانی باید طالبان را نسبت به پیامدهای این سیاست‌ها آگاه سازد، هرچند به گفته او، تعامل با این گروه به معنای به‌رسمیت‌شناختن آن نیست. بریستو در گفت‌وگویی درباره سیاست بریتانیا در قبال طالبان گفته است که لندن نباید این گروه را به رسمیت بشناسد، اما برای درک بهتر مواضع و تصمیم‌های طالبان، حفظ کانال‌های ارتباطی ضروری است. او تصریح کرده است که گفت‌وگو و تعامل با طالبان به معنای تأیید سیاست‌های این گروه نیست و بریتانیا با بسیاری از اقدامات طالبان، به‌ویژه محدودیت‌های وضع‌شده علیه زنان و دختران، موافق نیست. سفیر پیشین بریتانیا در افغانستان هشدار داده است که محروم‌کردن دختران از آموزش و کنارگذاشتن زنان از عرصه‌های اجتماعی و اقتصادی، افغانستان را از بخش بزرگی از ظرفیت انسانی و نیروی متخصص خود محروم می‌کند. به گفته او، اداره و توسعه یک کشور بدون مشارکت نیمی از جمعیت آن امکان‌پذیر نیست و طالبان برای مدیریت افغانستان ناگزیر خواهند بود زمینه حضور و فعالیت زنان را در جامعه فراهم کنند. بریستو همچنین تأکید کرده است که محدودیت‌های جنسیتی نه تنها بر زندگی زنان و دختران تأثیر می‌گذارد، بلکه بر اقتصاد، توسعه و جایگاه بین‌المللی افغانستان نیز پیامدهای منفی خواهد داشت. او در عین حال خواستار ادامه فشارهای دیپلماتیک و تلاش‌های بین‌المللی برای لغو محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و دختران افغانستان شده است.
شاه بریتانیا میزبان تیم ملی کریکت زنان افغانستان در تبعید شد
فرخنده: شاه چارلز سوم روز سه‌شنبه در اقامتگاه کلارنس هاوس میزبان اعضای تیم ملی کریکت زنان افغانستان شد؛ ورزشکارانی که پس از ممنوعیت ورزش زنان از سوی طالبان، افغانستان را ترک کرده‌اند و اکنون در تبعید برای حفظ هویت ورزشی و ادامه فعالیت حرفه‌ای خود تلاش می‌کنند. بر اساس اعلام کاخ سلطنتی بریتانیا، پادشاه بریتانیا در این دیدار با شماری از بازیکنان تیم ملی کریکت زنان افغانستان گفت‌وگو کرده و روایت‌های آنان از مهاجرت اجباری و ادامه زندگی ورزشی در خارج از کشور را شنیده است. تیم ملی کریکت زنان افغانستان در سال ۲۰۱۰ و در دوران جمهوری تشکیل شد، اما پس از بازگشت طالبان به قدرت و اعمال محدودیت‌های گسترده علیه زنان، جایگاه رسمی خود را از دست داد. طالبان در سال‌های اخیر زنان و دختران را از ورزش، آموزش، کار و بسیاری از عرصه‌های عمومی محروم کرده‌اند؛ محدودیت‌هایی که شماری از نهادهای حقوق بشری از آن به عنوان «آپارتاید جنسیتی» یاد می‌کنند. اعضای این تیم که اکنون در کشورهای مختلف به عنوان پناهنده زندگی می‌کنند، به‌صورت غیررسمی در باشگاه‌های محلی فعالیت دارند و هم‌زمان برای به‌رسمیت شناخته‌شدن دوباره تیم ملی زنان افغانستان تلاش می‌کنند. این دیدار در حالی برگزار شده است که زنان و دختران در افغانستان همچنان با محدودیت‌های گسترده در زمینه آموزش، اشتغال و فعالیت‌های ورزشی روبه‌رو هستند. تیم‌های ملی کریکت و فوتبال زنان افغانستان در سال‌های اخیر به نمادی از مقاومت زنان افغانستان در برابر محدودیت‌ها تبدیل شده‌اند؛ زنانی که حتی در تبعید نیز برای حق بازی، حضور و دیده‌شدن به تلاش خود ادامه می‌دهند. در همین حال، تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان روز دوشنبه رقابت‌های بیست‌آوره خود را در بریتانیا آغاز کرده است. این برنامه به دعوت هیئت کریکت انگلستان و ولز و با هدف حمایت از بازیکنان این تیم برگزار می‌شود.
بازداشت مسئول یک مکتب دخترانه در دایکندی بخاطر داشتن تلفن همراه
فرخنده: منابع محلی در ولایت دایکندی می‌گویند که نیروهای طالبان یک مسئول آموزشی را در ولسوالی سنگ‌تخت و بندر پس از امتناع از تحویل تلفن همراهش بازداشت کرده‌اند. به گفته منابع، این رویداد روز دوشنبه، اول سرطان، زمانی رخ داد که نیروهای طالبان برای جمع‌آوری تلفن‌های هوشمند به یک مکتب دخترانه مراجعه کردند. منابع می‌گویند این مسئول آموزشی پس از مخالفت با سپردن تلفن همراه خود برای چند ساعت بازداشت و سپس آزاد شد. برخی منابع محلی همچنین گفته‌اند که در جریان این اقدام، از دانش‌آموزان خواسته شده بود محل نگهداری تلفن‌های همراه آموزگاران را مشخص کنند. به گفته آنان، این درخواست در فضایی همراه با فشار و تهدید صورت گرفته است. منابع محلی می‌افزایند که طالبان پیش از این نیز استفاده از تلفن‌های هوشمند را برای کارکنان شماری از ادارات دولتی، مراکز آموزشی و دانشگاه‌ها محدود کرده بودند؛ محدودیتی که در سال‌های اخیر به تدریج در ولایت‌های مختلف گسترش یافته است. این رویداد در حالی گزارش می‌شود که محدودیت‌ها بر فعالیت‌های آموزشی و اداری در افغانستان، به‌ویژه در بخش آموزش دختران و زنان، همچنان ادامه دارد.