ریچارد بنت: محرومیت آموزش دختران افغانستان غیر قابل است
ریچارد بنت گزارش گر ویژه ی سازمان ملل متحد، محرومیت دختران افغان از آموزش را غیر قابل قبول خواند. فرخنده: آقایی بنت پس از پیوستن به کار زار«صدای دختران افغانستان» تاکید کرد که دختران افغانستان با گذشت هزار روز از بسته ماندن دروازه های مکاتب، هنوز هم دنبال تحصیل است و ما همه باهم باید از حق تحصیل آن ها دفاع کنیم. وی این بیانیه را دیروز جمعه (25جوزا) در صفحه ی ایکس خود نگاشته بود. وی هم چنان افزود: «ما باید به همان اندازه در عزم خود برای ایستادن در کنار دختران افغانستان محکم باشیم و محرومیت این دختران از آموزش غیر قابل قبول است» بنت گفته است: «آموزش نه تنها یک حق انسانی است که نمیتواند منتظر آنها باشد، بلکه سرعت‌دهنده قدرتمندی برای جهانی بهتر، عادلانه تر و مرفه است.» هزار روز از بسته ماندن دروازه های تحصیل به روی دختران می گذرد، این هزاره شدن منع تحصیل دختران واکنش های تند جهانی را نیز در پی داشته است. گوردون براون، فرستاده ویژه سازمان ملل متحد برای آموزش جهانی، خواستار اتحاد جهان در حمایت از دختران افغانستان شده است. او با حمایت از کارزار «صدای دختران افغانستان» گفته است که انکار حق آموزش یک امر «شنیع و ناقض» منشور ملل متحد است. کارزار «صدای دختران افغانستان» از سوی نهاد موسوم «آموزش نمیتواند منتظر بماند» راه‌اندازی شده است. گروه طالبان پس از تسلط مجدد کشور، در نخست رفتن دختران بالاتر لز صنف ششم را منع کرد به دنبال آن، دروازه های دانشگاه ها را نیز به روی دختران بستند.
کمک 10 میلیون یورویی اتحادیه اروپا برای دانش آموزان افغانستان
فرخنده: سازمان جهانی غذا یا WFP طی یک اعلامیه گفته است که اتحادیه ی اروپا ۱۰ میلیون یورو را برای تقویت به امنیت غذایی به دانش آموزان افغانستان در ولایت های مختلف کمک می کند. در اعلامیه‌ای این نهاد که روز گذشته نشر شده، آمده است که این کمک بیش از ۱۰ هزار مکتب را در ولایت های مختلف پوشش می دهد. که شامل فراه، غور، جوزجان، ننگرهار، نورستان، پکتیکا، ارزگان و زابل می شود. در همین حال، هسیائو وی‌لی، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان گفته که این نهاد بیش از دو دهه پیش برنامه تغذیه مکتب‌ها را برای پیوند امنیت غذایی و تغذیه بهتر با آموزش آغاز کرد. این کمک ها برای دختران صنف چهارم تا ششم پول نقد و روغن توزیع می شود. اتحادیه اروپا پیش از این نیز برای بهبود محیط‌های آموزشی مکاتب افغانستان کمک کرده است. این در حالی است که با روی کار آمدن طالبان در افغانستان، دختران بالاتر از صنف ششم از رفتن به مکتب منع شده‌اند.
ساخت یک مکتب به هزینه مردمی در بدخشان
باوجودی که طالبان هرروز مکاتب را به مدارس دینی تبدیل می کند اما مردم درولایت های مختلف در تلاش ساخت و ساز مکاتب از پول شخصی شان هستند. فرخنده: بر اساس گزارش‌های مردمی، دیروز چهارشنبه۱۸ ثور، از ولایت بدخشان گزارش رسیده که باشندگان ولسوالی یاوان این ولایت یک مکتب ابتداییه را با هزینه ی شخصی شان اعمار کرده است. گفته می شود این مکتب با هزینه ی ۷۰۰ هزار افغانی توسط باشندگان روستایی آبز مچ و سفیدار ایلگه ولسوالی یاوان اعمار شده است. به گفته ی منابع این مکتب در مساحت نه بسوه زمین با شش صنف درسی و یک دهلیز ساخته شده است. پیش از این نیز مسؤلان در ریاست معارف ولایت غزنی نیز گفته بود که یک مکتب ابتداییه از سوی باشندگان داوود زیرک ولسوالی جاغوری ولایت غزنی ساخته می شود. گفته می شود که این مکتب دارای ۲۰ صنف درسی، کتاب‌خانه، میدان ورزشی و دیگر امکانات خواهد بود که با ساخت آن، زمینه‌ی آموزش به ۸۰۰ دانش‌آموز فراهم می‌شود. صدیق، تصریح میکند که ساخت این مکتب ۲۰ میلیون افغانی هزینه برمی‌دارد و از سوی باشندگان روستای «داوود زیرک» پرداخت می‌شود.
اتحادیه جهان اسلام، خواهان بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها برروی دختران در افغانستان شدند
فرخنده: اتحادیه‌ی جهان اسلام با ابراز نگرانی از وضعيت زنان در افغانستان، و منع دختران از تحصیل را محکوم کرده و از طالبان خواستند تا دوباره دروازه های مکاتب و دانشگاه‌ها را به روی دختران باز کنند. این اتحادیه روز جمعه ۲۷ ثور در نشست بیست و سومین اجلاس شورای فقه اسلامی که در مکه برگزار شده بود خطاب به طالبان گفت: این گروه از حدود سه سال به این‌سو دختران و زنان را از آموزش، تحصیل و کار در افغانستان منع کرده‌اند. طالبان تا اکنون برخلاف خواست بیشتر کشورهای اسلامی، مکاتب و دانشگاه‌ها را به روی دختران بازگشایی نکرده‌اند. در اعلامیه ی اتحادیه ی جهان اسلام که «این شورا توصیه میکند که کشورها و مسلمانان در سراسر جهان به زنان اجازه دهند تا دانش مفید در زمینه‌های مختلف را فرا گیرند و آنان را از این امر محروم نکنند.» آین اتحادیه هم چنان نقش زنان را در جامعه ارزنده خوانده و گفته است که زنان و مردان بجز بعضی موارد استثنا، حقوق برابر دارند. این در حالی است که طالبان پس از تسلط دوباره در کشور دروازه های مکاتب و دانشگاه‌ها را به روی دختران بستند این عملکرد طالبان علیه زنان و دختران افغانستان، واکنش های تند جهانی را نیز در پی داشته است.
تغییر دو مکتب دخترانه به دارالعلوم توسط طالبان در تخار
فرخنده: منابع محلی در ولایت تخار می گویند که نیروی های امر به معروف و‌نهی از منکر طالبان در ولایت تخار لیسه‌های دخترانه‌ی «بی‌بی مریم» و «نمبر اول» این ولایت را به دارالعلوم تبدیل کرده‌اند. گفته می شود پیش از به تعداد هفت هزار دختر در این دو مکتب مصروف تعلیم بودند. اما پس از حاکمیت طالبان این مکاتب براساس پیشنهاد ریاست معارف طالبان در تخار و با تأیید وزارت معارف این گروه به مدارس دینی تبدیل شدند. به گفته ی منابع طالبان حدود ۸۶۰ دانش‌آموز دختر را در این دارالعلوم‌ها جذب کرده‌اند و به آنان کتاب‌های دینی مورد نظر شان را آموزش می‌دهند. این دختران دانش‌آموزان صنف‌های هفتم تا دوازدهم و فارغان صنف‌های دوازدهم هستند که از مکتب محروم و یا از اشتراک در آزمون کانکور و ورود به دانشگاه منع شده‌اند. با وجود تفاوت هنگفت بین مدارس و‌مکاتب دخترانه، طالبان اما می خواهد خلا نبود مکاتب را با بازگشایی مدارس دینی پر کنند.
افسردگی منع از تحصیل، موفق‌ترین و بلندپروازترین دختر را نیز قربانی کرد
فرخنده: بعد از موفق شدن در امتحان کانکور سال 2018، با هزاران امید و آرزو برای اولین بار در یک روز تابستانی وارد دانشگاه کابل شدم. هرگز فراموش نمی کنم حرف های استاد را که در جریان تدریس امادگی کانکور از زیبایی های دانشگاه برما می گفت، حتی برای ما وظیفه داده بود که قبل از امتحان کانکور برای انگیزه گرفتن یک بار از نزدیک دانشگاه کابل را بیبینیم. محیط پاک و سرسبز، هوای صاف و محصلان منظم، پر از انرژی و انگیزه بود، آنجا که پسران با لباس‌های تمیز با دلهای پر از امید و دختران پر از انرژی و دلهای شاد شان، واقعن برای ما روحیه ی تازه می بخشید. من که یگانه آرزویم دیدن این دانشگاه بود با تلاش شبانه روزی توانستم در دانشکده ژونالیزم دانشگاه کابل راه یابم. آن روز برایم خاطره انگیز و فراموش ناشدنی است در محیط اکادمیک با افراد جدید از اقوام مختلف برایم خوش آیند بود اما من دنبال یک دوست بودم که در کارهای ثبت نام، راهنمای صنف و ده ها موارد دیگر با من همکار باشد. در جریان سال تحصیلی دانشجویان که از ولایات به دانشگاه‌های کابل راه می‌یافتند در خوابگاه کابل اقامت داشتند. آن روز بعد از ختم ثبت نام به خواب گاه آمدم برای اولین بار با دختران جدید از ولایت های مختلف آشنا شدم بعد از مشخص شدن اتاق، وقتی دروازه‌ای آن را باز کردم سه تا از دختران که قرار بود با من هم اتاقی باشند، در سه گوشه‌ای از اتاق روی کت هایش نشسته بود بعد از سلام و احوال پرسی باهم معرفی شدیم یکی از هم اتاقی هایم از ولایت دایکندی بود او دختر خوش اخلاق، با استعداد و اجتماعی بود. چشمان بادامی موهای سیاه و قد بلند داشت. اسم اش طاهره بود او هم چنان در دانشکدهٔ ژورنالیزم دیپارتمنت ارتباطات کامیاب شده بود از معرفی با او خیلی خوشحال شدم. دوست شدن با طاهره برایم خیلی خوش آیند در طول سال، باهم تقسیم اوقات مشخص ساخته بودیم، شب‌ها روی برنامه های خبرنگاری کار می‌کردیم، کار خانگی را به کمک هم انجام داده و درس را برای هم تشریح می کردیم. روزها به همین منوال می گذشت. من هر روز شاهد موفقیت های بیشتر طاهره بودم استعداد طاهره برایم باور نکردنی بود او در شب های امتحان فقط یک بار مضامین را مرور میکرد که قرار بود فردا امتحان بدهد. او با استعداد فوق العاده‌ای که داشت همیشه در درجه بود. حتی توانست مقام اول نمره‌گی را در صنف ازان خود کند. اخلاق نیک اش وی را در دانشگاه مجذوب همه کرده بود او دوستان زیادی داشت در خوابگاه هم، همه او را می شناخت. رویایی طاهره، کار کردن در شبکه ی جهانی” بی بی سی” بود او با این آرزو زندگی میکرد که روزی بتواند یک خبرنگار موفق برای مردم اش باشد او همیشه نگران دختران باز مانده از تحصیل در والسوالی دور دست کشور بود. غافل از اینکه روزی خودش نیز به چنین سرنوشتی دچار خواهد شد. بعد از آنکه طالبان برای بار دوم در سال ۲۰۲۱ کابل را تصرف کرد. دروازه های مکاتب را به روی دختران بالاتر از صنف شش بستند، چندی بعد از آن دختران دانشجو را از رفتن به دانشگاه نیز منع کردند. با این عملکرد طالبان هزاران دانشجو دختر، در یک سرنوشت نامعلوم ماند. درسها و رویاهای نیمه تمام دختران محصل، طی مدت بیشتر از دو سال حاکمیت این گروه، آنان را با مشکلات زیادی روبرو کردند. ازدواج های اجباری و زیر سن، مشکلات روانی، مهاجرت و خودکشی از آسیب‌های جدی، فرمان منع تعلیم و تحصیل دختران از سوی طالبان است. در میان این ناامیدی دخترانی هم بودند شبیه (طاهره ) که هرگز تسلیم این قربانی نشدند و برای داشتن فردای بهتر بارها صدا بلند کردند و برای رسیدن به آرزو هایش می جنگیدند. او بعد از بسته شدن دانشگاه‌ها در کابل اتاق گرفت به گفته‌ای خودش با خود قول داده بود تا وقتی بورسیه ی تحصیلی نگیرد از کابل به ولایت نخواهد رفت. حتی سخت ترین شرایط هم او را از رویاهایش دور نساخت. زمستان سخت و سردی را در کابل گذراند، در یکی از مراکز آموزشی، زبان انگلیسی میخواند و در کنار درس زبان در یکی از انستیتوت نرسنگ میخواند. یک ماه قبل از دریافت پاسپورت اش با ابراز خوشحالی با لبخند ملیح پیام صوتی گذاشته بود «با گرفتن پاسپورت دیگر اینجا نمی باشم و میروم دور از وطن دنبال آرزوهایم می‌گردم.» صبح امروز دو شنبه ۲۷ حمل با یک خبر باورنکردنی و تکان دهنده روزم را آغاز کردم. وقتی صفحات اجتماعی را باز کردم با خبر مرگ طاهره روبرو شدم. دستانم می لرزید و چشمان پر از اشکم اجازه نمی داد با فامیل اش تماس بی‌گیرم با امیدواری از اینکه شایعه‌ای مرگ وی دروغ باشد. به واتس آپ اش پیام ماندم پاسخ نداد، با دوستان و آشنایان مشترک تماس گرفتم، مطلبی دستگیرم نشد. اما یکی از فامیل‌های نزدیک طاهره وقتی به شماره اش تماس گرفته چنین می‌گوید، بعد از دو سه بار زنگ، یک نفر از امنیت طالبان با لحن جدی پاسخ داد« بیبین همشیره دوست تان از زندگی سیر امده خودکشی کرده جسد اش در طب عدلی تحت تحقیق و بررسی قرار دارد جنازه ی وی را از اتاق اش بیرون کردیم. به دوست هایت هم این پیام را برسان ما از صبح تا حال فقط به زنگ های شما جواب دادیم» آره طاهره برای همیشه رفت او با دل پر از آرمان و آرزو دفن خاک خواهد شد. این تنها داستان طاهره نیست، بعد از تقریبا سه سال حاکمیت طالبان در افغانستان ده ها دختر دیگر نیز در ولایت های مختلف خودکشی کرده است. تنها در سه روز عید، چهار موارد خودکشی دختران در ولایت بدخشان ثبت شده بود. افزایش خودکشی و قتل های مرموز بین جوانان مخصوصا دختران، در این اواخر به گونه ی چشم گیری افزایش یافته است. فقر، بیکاری ازدواج های اجباری، بسته شدن دروازه های مراکز آموزشی از جمله عوامل مهم این رویداد های جنایی هستند. این وضعیت بارها واکنش های تند جهانی و نهاد حقوق بشری را در پی داشته است. رینا امیری نماینده ی ویژه آمریکا در امور زنان و حقوق بشر افغانستان بارها از
تاکید حامد کرزی بر بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها برروی دختران
فرخنده: حامدی کرزی بهر دگیر بر بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها برروی دختران تاکید کرد. حامد کرزی، رییس جمهور پیشین کشور در دیدار با تاکایوشی کورومیا، سفیر جاپان در افغانستان یک‌بار دیگر بر بازگشایی مکتب‌ها و دانشگاه‌ها به‌روی دختران و زنان تاکید کرده است. در صفحه اکس آقای کرزی آمده است که در این دیدار، هردو طرف درباره اوضاع افغانستان و منطقه گفت‌وگو کردند. این در حالی است که طالبان دختران بالاتر از صنف ششم را برای سومین سال پی‌هم آموزشی از رفتن به مکتب‌ها بازداشته‌اند و هم‌چنان دختران و زنان را از رفتن به دانشگاه‌ها نیز منع کرده‌اند.
مکتب رفتن، آرزوی دست نیافتنی دختران افغانستان
زنگ مکتب که هر سال برای فراخوانی دانش آموزان نواخته می‌شود، این صدا امید است بری رسیدن به آرزوهای بسیاری از نوجوانان که تعلیم و تحصیل را راه برای تحقق بخشیدن رویاهای شان می‌دانند، اما سه سال پی هم این صدا بدون حضور دختران نواخته شد، دختران که یک باردیگر آرزوهای شان به ثمر نرسیده و در بهت و ناامیدی کامل فرو رفت. به تاریخ اول حمل سال جدید 1403 هجری خورشیدی طالبان دوباره زنگ مکاتب را بدون حضور دختران به صدا در آورد و دختران که با دنیای از آرمان منتظر این روز بودند دوباره تمام امید و آرمان های شان نقش بر آب شدند. راضیه دانش آموز صنف یازدهم در یکی از مکاتب شهر کابل بود، لباس سیاه و چادر سفید که مدت ها است او آرزو پوشیدن آن را دارد، اکنون به یک رویای دست نیافتنی برای او مبدل شده است، او در حال که لباس مکتب اش را مرتب میکرد و در عین حال اشک از سر ناچاری و نا امیدی بر گونه هایش جاری بود، گفت: « امسال امیدوار بودم که برای ما اجازه بدهد که به مکتب برویم، خبر شدم که زنگ مکتب را زدند اما بازهم بدون دختران و فقط بچا حضور داشتن، یک بار دیگر از عمق دلم ناامیدی را حس کردم و تمام آرمان‌های که در دل داشتم نقش بر آب شد.» پس از اینکه طالبان در سال ۱۴۰۱ دختران را از رفتن به مکتب منع کرد، او به مکتب باز نگشته است و اکنون رسیدن به این هدف را ناممکن می‌بیند. از آن زمان تا کنون، او بیشتر روزهایش را در خانه سپری کرده است و می‌گوید: «حس یک زندانی را دارم زمانی که آرزوهایم در بند یک گروه جاهل قرار گرفت هم زمان با آرزوهایم، زندانی شدم و هیچ کار از دستم بر نمی‌آید.» راضیه که در یک خانواده سنتی زندگی میکند، گفت: «بعد از این که طالبا آمد در اوایل فامیل کمی دلداری میداد و میگفتن که به کورس برو یا آنلاین صنف بگیر، اما بعد ازی که مکتب نرفتن طولانی شد فامیلم هم بی خیال درس خواندن ام شدن و بیشتر تاکید به این دارد که دختر باید هرچه زودتر عروسی کند و به نام نیک خانه شوهر اش برود و این که فامیلم به این مزخرفات بیشتر اهمیت می‌دهد بسیار درد آور و رنج آور است.» او از خوردی به دلیل مشکلات اقتصادی که دامنگیر خانواده اش بود علاقه زیاد داشت تا به رشته اقتصاد ادامه تحصیل بدهد تا از این طریق بتواند به این مشکل اش پایان دهد. او در ادامه افزود: «بخاطر علاقمند این رشته بودم که بارها به دلیل بی پولی مجبور شدم از خواسته هایم دست بکشم، همیشه از رفتن به بهترین مکتب و کورس محروم بودم،به همین هم راضی بودم و نهایت تلاش خود را می‌کردم، اما همین فرصت هم از من گرفته شد و من ماندم یک دنیا ناامیدی و آینده نامعلوم.» او که با رسیدن به این رشته آینده اش را درخشان تصور میکرد، می‌گوید، وضعیت اقتصادی مناسب ندارد که از طریق آنلاین و یا با رفتن به کورس های آموزشی بتواند این خلا را پر کند به جای آن بر خلاف میلش در کنج خانه نشسته برای آرزوهای که با آمدن طالبان دفن در خاک شده است عزاداری میکند. به گفتۀ راضیه در یک خانواده ده نفری زندگی میکند، او که سه برادر و پنج خواهر دارد فرزند نخست خانواده می‌باشد، پدرش کراچی دستی دارد و ترکاری فروشی میکند مادرش خانم خانه است و بعضی اوقات به خانه مردم رفته صفا کاری میکند تا در قسمت تامین مصارف خانه به شوهر اش همکاری نماید. او از یک طرف با ناامیدی و محدودیت ها دسته پنجه می‌زند از سوی دیگر با مشکلات اقتصادی نیز مواجه است و نمیتواند به دروس آنلاین و کورسهای آموزشی دسترسی داشته باشد. راضیه می‌گوید:«کار که پدرم میکند خرج و مصارف خانه را به سختی پوره می کند و پول اضافی نیست که من بخواهم فیس کورس بدهم.» به باور او اگر حکومت طالبان مشروعیت پیدا نماید محدودیت‌ها بر زنان و دختران افزایش یافته، بعضی فامیل ها هم به مرور زمان افکار شان به سوی افکار طالبانی و زن ستیزانه سوق خواهد یافت، چون در این سه سال که طالبان حاکم است به وضوح می‌بیند که در رفتار و افکار خانواده اش نسبت به درس و تعلیم دختران بسیار تغییرات آمده است که بسیار نگران کننده است. راضیه در اخیر خواسته هایش را چنین بیان کرده گفت: «طی سه سال است که همواره ما دختران و زنان افغان از جامعه حزف و به حاشیه رانده شدیم و هیچ گوش شنوایی هم وجود ندارد تا درد یک دختر افغان را حس کند و به صداهای ما توجه نماید، روز به روز محدودیت ها زیاد شده و ما از حق ما محروم تر شدیم و طالبان هر غلط که دل شان شد انجام داده است و امیدوار استم که به این وضعیت ما یک روز نقطه پایان داده شود.» قابل ذکر است که طالبان در سپتمبر ۲۰۲۱، درست یک ماه پس از خروج قوای امریکایی و ناتو از افغانستان، آموزش دختران را در مکاتب به سویۀ بالاتر از صنف ششم منع کردند. سپس در دسمبر ۲۰۲۲ ممنوعیت بر آموزش زنان و دختران را گسترده تر کرده و آنان را از حق تحصیل در دانشگاه‌ها نیز محروم کردند، سازمان های بین المللی و نهاد های حقوق بشری همواره از طالبان خواستند که به این محدودیت ها پایان دهد اما تااکنون هیچ نتجیه نداده و روز به روز محدودیت ها بر زنان افغان در حال افزایش می‌باشد. عاطفه سهرابی
زنان معترض بار دیگر خواهان رفع محدودیت‌ها بر روی دختران و زنان شد
جنبش زنان عدالت‌خواه افغانستان و جنبش تحول تاریخ زنان، در یک برنامه اعتراضی، خواهان رفع محدودیت علیه زنان در افغانستان شدن. آنها در این برنامه گفته است که بار دیگر، از ملت افغانستان، از مردمان آگاه جهان و از کشورهای حامی دموکراسی می‌خواهند که در کنار زنان افغانستان بایستند و برای اعتراض دسته جمعی علیه طالبان طوماری را راه اندازی کنند. در بیانیه زنان معترض آمده است” در آستانه‌ی بهار طبیعت قرار داریم. با وجود اینکه میهن در زیر چکمه‌های دژخیمانِ سیه‌روی لگدمال شده و زمین و آسمان وطن را تیره و تار ساخته‌اند، اما زنان آگاه افغانستان هنوز بیدارند. زنان، با مشعل‌های آگاهی در دست برای چیره شدن بر تاریکی و ظلمت ایستاده‌اند. در این روزها که طبیعت رستاخیز خود را جشن می‌گیرد، ما زنان مبارز افغانستان بار دیگر اعتراض خود را به روند جاری در افغانستان اعلام می‌کنیم. ما به آپارتاید جنسیتی، به محرومیت زنان و دختران از حقوق اساسی‌شان و به حضور یک گروه تروریستی بر مسند حکومت در افغانستان اعتراض داریم.” از سوی هم سازمان عفو روز گذشته در صفحه ی ایکس خود، بهانه های طالبان برای باز گشایی مکاتب دخترانه را واهی خوانده و از این گروه خواست که مکاتب و دانشگاه ها را به روی دختران فورل باز کنند. این سازمان خطاب به طالبان گفت که دلایل این گروه برای ممنوعیت آموزش دختران، «بهانه‌های واهی برای اعمال تبعیض بیشتر در افغانستان است.» طالبان از زمان برگشت به قدرت به بهانه های مختلف مراکز آموزشی را بروی دختران بستند و بار ها در پاسخ به سوالی که چرا دختران اجازه ی تحصیل ندارند گفته است که شرایط مورد نظر این گروه برای بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به روی تمام دختران مساعد نیست. مقام‌های طالبان نزدیک به سه سال از بازگشت به قدرت، درباره تاریخ بازگشایی مکاتب سکوت کرده یا سخنان مبهم گفته اند. هم زمان با آغاز سال جدید تعلیمی ۱۴۰۳ دیروز چهار شنبه ۱ حمل، طالبان با نواختن زنگ مکتب سال جدید تعلیمی را آغاز و از خبرنگاران، استادان و کارمندان زن خواسته بودند که در این مراسم شرکت نکنند.
عفو بین‌الملل: بهانه‌های طالبان برای بازگشایی مکاتب دخترانه بیهوده است
سازمان عفو‌بین الملل بهانه‌های طالبان برای باز گشایی مکاتب دخترانه را بیهوده خواند است. این سازمان روز چهار شنبه ۱ حمل ۱۴۰۳ در صفحه ی ایکس خود، بهانه های طالبان برای باز گشایی مکاتب دخترانه را واهی خوانده و از این گروه خواست که مکاتب و دانشگاه ها را به روی دختران فوری باز کنند. این سازمان خطاب به طالبان گفت که دلایل این گروه برای ممنوعیت آموزش دختران، «بهانه‌های واهی برای اعمال تبعیض بیشتر در افغانستان است.» طالبان از زمان برگشت به قدرت به بهانه های مختلف مراکز آموزشی را بروی دختران بستند و بار ها در پاسخ به سوالی که چرا دختران اجازه ی تحصیل ندارند گفته است که شرایط مورد نظر این گروه برای بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به روی تمام دختران مساعد نیست. مقام‌های طالبان نزدیک به سه سال از بازگشت به قدرت، درباره تاریخ بازگشایی مکاتب سکوت کرده یا سخنان مبهم گفته اند. هم زمان با آغاز سال جدید تعلیمی ۱۴۰۳ دیروز چهار شنبه ۱ حمل، طالبان با نواختن زنگ مکتب سال جدید تعلیمی را آغاز و از خبرنگاران، استادان و کارمندان زن خواسته بودند که در این مراسم شرکت نکنند.