افزایش نگران‌کننده خودکشی زنان در کابل؛ دو رویداد تلخ در یک هفته
فرخنده: منابع محلی در پایتخت می‌گویند که یک زن نظامی حکومت پیشین، در پی خشونت‌های دوام‌دار خانوادگی، هفته گذشته با نوشیدن تیزاب به زندگی خود پایان داده است. به گفته این منابع، این زن پس از وضعیت وخیم صحی به شفاخانه ابن‌سینا در کابل منتقل شد؛ اما تلاش پزشکان برای نجات جان او نتیجه نداد و وی جان باخت. منابع تأکید می‌کنند که این زن بیش از یک دهه در بخش جلب و جذب پولیس در حکومت پیشین افغانستان وظیفه اجرا کرده بود. همچنان منابع گزارش داده‌اند که تنها یک روز بعد، زن دیگری در کابل با خوردن مرگ موش دست به خودکشی زده است. گفته می‌شود این زن هم‌اکنون در یکی از شفاخانه‌های کابل بستری بوده و تحت مراقبت پزشکان قرار دارد. این رویدادها در حالی رخ می‌دهد که پیش از این نیز گزارش‌هایی از افزایش موارد خودکشی زنان در ولایت‌ها منتشر شده است. به‌تازگی منابع از فیض‌آباد، مرکز ولایت بدخشان، خبر داده بودند که یک زن جوان که به ازدواج اجباری و زیر سن تن داده بود، اقدام به خودکشی کرده است. فعالان اجتماعی می‌گویند افزایش خشونت‌های خانوادگی، فشارهای روانی، محدودیت‌های گسترده اجتماعی و نبود حمایت‌های حقوقی، از عوامل اصلی رشد خودکشی در میان زنان و دختران در سال‌های اخیر به شمار می‌رود؛ روندی که پس از بازگشت طالبان به قدرت، به‌گونه چشم‌گیر افزایش یافته است.
طالبان و حذف آموزش دختران؛ درخواست برای به‌رسمیت‌شناختن «نسل‌کشی فرهنگی» در افغانستان
فرخنده: یک نهاد مدافع حقوق بشر با هشدار نسبت به پیامدهای گسترده محدودیت‌های آموزشی طالبان، از جامعه جهانی خواسته است که سیاست‌های این گروه در برابر دختران دانش‌آموز و دانشجو را به‌عنوان «نسل‌کشی فرهنگی» به رسمیت بشناسد. اتحاد فعالان حقوق بشر روز دوشنبه، ۸ جدی، با نشر بیانیه‌ای اعلام کرد که پس از سپری‌شدن بیش از یک‌هزار و ۶۰۰ روز محرومیت دختران از آموزش رسمی، پیامدهای اجتماعی و روانی این وضعیت به‌شدت نگران‌کننده شده است. به گفته این نهاد، افزایش موارد خودکشی و ازدواج‌های اجباری در میان دختران محروم از آموزش، از نتایج مستقیم این سیاست‌ها به شمار می‌رود. در این بیانیه تأکید شده است که حذف سیستماتیک دختران از مکاتب و دانشگاه‌ها، بسته‌شدن مراکز تحصیلات عالی به روی زنان، کنارگذاشتن استادان مستقل، حذف رشته‌ها و مضامین علمی از نصاب درسی، سانسور کتاب‌ها و جایگزینی آموزش مدرن با آموزش‌های افراطی، مصداق آشکار تخریب هویت فرهنگی و آموزشی جامعه است. اتحاد فعالان حقوق بشر این اقدامات را در تضاد صریح با تعهدات بین‌المللی افغانستان و اسناد حقوق بشری دانسته و افزوده است که محروم‌سازی آگاهانه یک نسل از آموزش، تنها یک محدودیت آموزشی نیست، بلکه تلاشی سازمان‌یافته برای حذف فرهنگی زنان و دختران محسوب می‌شود. این نهاد از سازمان ملل متحد و سایر نهادهای بین‌المللی خواسته است تا یک هیأت مستقل حقیقت‌یاب برای بررسی روند تخریب نظام آموزشی در افغانستان ایجاد کنند و عاملان این وضعیت را پاسخ‌گو بسازند. طالبان پس از بازگشت به قدرت، بیش از چهار سال است که دختران را از رفتن به مکتب و دانشگاه منع کرده‌اند؛ محدودیت‌هایی که علاوه بر آموزش، حق کار، مشارکت اجتماعی و آزادی‌های فردی زنان را نیز به‌طور گسترده سلب کرده است.
تأکید سازمان ملل بر دسترسی زنان به خدمات اساسی
فرخنده: صندوق ویژه اعتماد سازمان ملل برای افغانستان اعلام کرده است که دسترسی به خدمات اساسی، نقشی حیاتی در حفظ کرامت انسانی و تقویت تاب‌آوری شهروندان، به‌ویژه زنان، دارد؛ زنانی که در سال‌های اخیر بیش‌ترین فشار ناشی از فقر، محدودیت و فروپاشی خدمات عمومی را متحمل شده‌اند. این صندوق روز یک‌شنبه، ۷ جدی، با نشر اعلامیه‌ای گفته است که کمک‌های بشردوستانه به افرادی اختصاص می‌یابد که بیش‌ترین نیاز را دارند؛ گروهی که زنان و دختران در صدر آن قرار دارند، به‌خصوص زنانی که به خدمات صحی، آموزشی و آب آشامیدنی دسترسی محدود یا صفر دارند. بر اساس این اعلامیه، صندوق ویژه اعتماد سازمان ملل برنامه دارد تا زیرساخت‌های اساسی در بخش‌های بهداشت، آموزش و آب را ایجاد یا بازسازی کند؛ بخش‌هایی که محرومیت زنان از آن‌ها، پیامدهای مستقیم بر سلامت، امنیت و نقش اجتماعی‌شان گذاشته است. این صندوق ضمن قدردانی از کشورهای اهداکننده و نهادهای همکار سازمان ملل، تأکید کرده است که تداوم این کمک‌ها برای جلوگیری از فروپاشی کامل خدمات عمومی و کاهش آسیب‌پذیری زنان ضروری است. سازمان ملل متحد پیش از این نیز بارها هشدار داده بود که بدون تضمین دسترسی عادلانه زنان به خدمات اساسی، بحران انسانی در افغانستان عمیق‌تر خواهد شد و تلاش‌ها برای تاب‌آوری جوامع، به‌ویژه خانواده‌هایی که زنان سرپرست آن هستند، با شکست روبه‌رو می‌شود.
افزایش سرکوب رسانه‌ها در افغانستان؛ ثبت ۲۰۵ مورد نقض آزادی خبرنگاران در سال ۲۰۲۵
فرخنده: مرکز خبرنگاران افغانستان در گزارش سالانه ۲۰۲۵ خود اعلام کرده است که وضعیت آزادی رسانه‌ها و امنیت خبرنگاران در کشور به‌گونه بی‌سابقه‌ای وخیم شده و فضای رسانه‌ای بیش از هر زمان دیگر زیر فشار، سانسور و کنترل قرار دارد. این نهاد، با نشر این گزارش گفته است که طی یک سال گذشته دست‌کم ۲۰۵ رویداد مرتبط با خشونت و نقض آزادی رسانه‌ها در افغانستان ثبت شده است؛ آماری که در مقایسه با سال ۲۰۲۴، حدود ۱۳ درصد افزایش را نشان می‌دهد. بر بنیاد یافته‌های گزارش، این رویدادها شامل کشته‌شدن دو خبرنگار، زخمی‌شدن سه خبرنگار دیگر، ۱۶۶ مورد تهدید و ۳۴ مورد بازداشت خبرنگاران است که از میان بازداشت‌شدگان، پنج تن همچنان در زندان به‌سر می‌برند. مرکز خبرنگاران افغانستان تأکید کرده است که فشارهای فزاینده طالبان طی ۱۲ ماه گذشته، به گسترش فضای خفقان، سانسور سیستماتیک و محدودسازی شدید فعالیت رسانه‌ها انجامیده است. به گفته این نهاد، نشر اعتراف‌های اجباری خبرنگاران زندانی، جلوگیری از حضور زنان خبرنگار در نشست‌های خبری مقام‌های ارشد طالبان و قطع یا سانسور صدای زنان در برنامه‌های زنده، نمونه‌های آشکار سیاست ارعاب و تبعیض جنسیتی گسترده در کشور است. در بخش دیگری از گزارش آمده است که ممنوعیت نشر تصاویر زنده‌جان در رسانه‌ها در سال ۲۰۲۵ به ۱۷ ولایت دیگر گسترش یافته و در مجموع به ۲۳ ولایت رسیده است؛ محدودیتی که به تعطیلی دست‌کم ۲۰ شبکه تلویزیونی منجر شده است. همچنان این گزارش می‌افزاید که در یک سال گذشته، دو شبکه تلویزیونی و دو ایستگاه رادیویی به دلایل سیاسی یا امنیتی بسته شده‌اند و رسانه‌های محدود باقی‌مانده ویژه زنان نیز با خطر جدی توقف فعالیت روبه‌رو هستند. مرکز خبرنگاران افغانستان مسئولیت تقریباً تمامی این رویدادها را متوجه نهادها و مقام‌های طالبان دانسته و گفته است که به‌جز موارد کشته و زخمی‌شدن خبرنگاران در حمله‌های منتسب به نظامیان پاکستانی، عامل سایر موارد نقض آزادی رسانه‌ها طالبان بوده‌اند. این نهاد در پایان هشدار داده است که تداوم سیاست «تک‌صدایی»، تبدیل رسانه‌های دولتی و وابسته به ابزار تبلیغاتی و سرکوب رسانه‌های مستقل، نه‌تنها آزادی بیان و حقوق خبرنگاران، بلکه آینده توسعه رسانه‌ای و دسترسی شهروندان به اطلاعات آزاد در افغانستان را با تهدیدی جدی مواجه کرده است.
شلاق بر پیکر زنان و مردان در چند ولایت؛ ادامه اجرای مجازات‌های علنی توسط طالبان
فرخنده: طالبان در جریان یک هفته، دست‌کم ۳۳ نفر، از جمله دو زن را به اتهام‌های مختلف در ولایت‌های کنر، کابل و فاریاب در ملاءعام شلاق زده‌اند؛ اقدامی که نشان‌دهنده تداوم اجرای مجازات‌های بدنی در نظام قضایی این گروه است. بر اساس اطلاعات منتشرشده، اتهام‌های واردشده بر این افراد شامل استعمال مواد نشه‌آور، رابطه جنسی میان دو مرد، خرید و فروش و قاچاق مواد مخدر و مشروبات الکلی، رابطه خارج از ازدواج و تجاوز به حریم خصوصی بوده است. روز یک‌شنبه، ۳۰ قوس، ۱۷ تن در ولایت کنر به اتهام استعمال مواد نشه‌آور و رابطه جنسی میان دو مرد، در برابر دید عموم بین ۱۰ تا ۳۹ ضربه شلاق زده شدند. این افراد علاوه بر شلاق، به حبس تنفیذی از یک تا دو سال نیز محکوم شده‌اند. در ادامه، روز دوشنبه، ۱ جدی، ۱۱ تن دیگر در شهر کابل به اتهام خرید و فروش و قاچاق تابلیت‌های نشه‌آور، مشروبات الکلی و چرس، در ملاءعام شلاق زده شدند. دادگاه ابتدایی طالبان برای این افراد احکام حبس از هفت ماه تا سه سال صادر کرده است. همچنین روز سه‌شنبه، ۲ جدی، چهار نفر از جمله دو زن به اتهام رابطه جنسی خارج از ازدواج در شهر کابل، بین ۲۵ تا ۳۰ ضربه شلاق خورده و به دو سال زندان محکوم شدند. در تازه‌ترین مورد، روز چهارشنبه، ۳ جدی، یک نفر در ولسوالی پشتون‌کوت ولایت فاریاب به اتهام تجاوز به حریم خصوصی، در ملاءعام ۳۰ ضربه شلاق زده شد و حکم یک سال حبس تنفیذی نیز برای او صادر شده است. طالبان پیش از این نیز بارها از اجرای مجازات‌های مشابه در ولایت‌های مختلف خبر داده‌اند؛ روندی که همواره با واکنش‌های گسترده نهادهای حقوق بشری مواجه بوده است.
اجبار به تغییر مذهب و فسخ نکاح‌ها؛ نقض سیستماتیک حقوق اسماعیلیان افغانستان توسط طالبان
گزارش رواداری نشان می‌دهد طالبان از طریق شکنجه، تهدید و جریمه‌های نقدی، بیش از ۳۰۰ اسماعیلی را به ترک مذهب وادار کرده‌اند فرخنده: یک تحقیق جامع درباره وضعیت حقوق بشری شیعیان اسماعیلی در افغانستان نشان می‌دهد که این اقلیت مذهبی طی چهار سال گذشته در معرض آزار مذهبی سیستماتیک و جنایت علیه بشریت قرار گرفته‌اند. بر اساس گزارش رواداری که حاصل مصاحبه با ۲۵ نفر از قربانیان و اعضای خانواده‌های آنان است، طالبان به‌ویژه در والیت بدخشان کودکان اسماعیلی را به اجبار به مدارس دینی خود برده و فقه حنفی را به آنان تحمیل می‌کنند. خانواده‌هایی که مخالفت کرده‌اند با جریمه‌های نقدی تا ۲۰۰ هزار افغانی، شکنجه و تهدید به آتش‌زدن خانه‌هایشان مواجه شده‌اند. مصاحبه‌شوندگان گزارش دادند که بیش از ۳۰۰ نفر از اسماعیلیان در ولسوالی‌های مختلف بدخشان از شغنان تا واخان، تحت فشار، تهدید و اجبار مذهب خود را تغییر داده‌اند. یکی از مصاحبه‌شوندگان روایت کرد که افراد مسلح شبانه به خانه‌اش آمدند و او را از خانه بیرون کشیدند: “با قنداق تفنگ و چوب تا توانستند مرا لت و کوب کردند… می‌گفتند تو کافر هستی، مذهب شما حق نیست و باید کلمه بخوانید و مسلمان شوید.” تمامی ۲۵ مصاحبه‌شونده تأکید کردند که اسماعیلیان به‌طور کامل از مشارکت سیاسی و حضور در ادارات دولتی حذف شده‌اند. یکی از آنان گفت: “از ریاست الوزرا گرفته تا ۳۴ والی، ۳۶۴ ولسوال… هیچ جوان اسماعیلی و هیچ یک از اعضای این جامعه حضور ندارد.” شش نفر از مصاحبه‌شوندگان گفتند که به‌دلیل هویت مذهبی خود از کار اخراج شده‌اند. در یک مورد، رئیس اداره به یک کارمند اسماعیلی گفته بود: “اصل اول در امارت اسلامی این است که تمام کارمندان باید مسلمان باشد… اسماعیلیان مسلمان نیستند.” ۲۴ مصاحبه‌شونده اظهار داشتند که تبلیغات منفی و تکفیر علنی اسماعیلیان به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای افزایش یافته است. در مضمون «ثقافت اسلامی» دانشگاه‌ها، مذهب اسماعیلیه به‌عنوان «ساخته و پرداخته استعمار بریتانیا» معرفی شده و ادعا می‌شود که «پیروان این مذهب گمراه اند و از زمانی که حضرت علی را خدای خود خواندند، مورد نفرین خداوند قرار گرفتند.» امام مسجد جامع کارته اتفاق پلخمری در خطبه نماز جمعه گفته است: “هرکس دختر خود را به یک فرد اسماعیلیه مذهب بدهد، به مثابه آن است که هفت نسل خود را به آتش جهنم کشیده است.” ۱۱ نفر از مصاحبه‌شوندگان گزارش دادند که طالبان و روحانیون وابسته به آنان به‌صورت علنی در مورد ممنوعیت ازدواج با خانواده‌های اسماعیلی تبلیغ می‌کنند. در موارد متعددی، دادگاه‌های طالبان به فسخ ازدواج یا نامزدی مردان اسماعیلی با زنان اهل سنت حکم کرده‌اند. در یک مورد، یک مرد اسماعیلی که با یک دختر اهل سنت نامزد شده بود، به‌مدت یک ماه در زندان انداخته و آن‌قدر شکنجه شد که مجبور به فسخ نامزدی‌اش شد. ۲۳ مصاحبه‌شونده به دست‌کم چهار مورد مشخص از قتل‌های فراقضایی مربوط به اعضای جامعه اسماعیلیه اشاره کردند. یکی از بارزترین موارد، قتل قنسول آقاخان در بدخشان بود که پیش از آن بارها توسط طالبان محلی تهدید شده بود. ۱۵ مصاحبه‌شونده گفتند که شماری از خانواده‌های اسماعیلی به‌دلیل تبعیض، تهدید و ترس خانه‌های خود را ترک کرده‌اند. در ولسوالی تاله و برفک بغلان که قبلاً حدود ۴۰۰۰ خانواده اسماعیلی زندگی می‌کردند، اکنون کمتر از ۱۰۰۰ خانواده مانده‌اند. همچنین ۱۲ نفر گزارش دادند که ملکیت‌های متعلق به اسماعیلیان بدون مجوز رسمی غصب شده است. در بدخشان، به‌خاطر معدن طلا، زمین‌های زراعتی و چراگاه‌های متعلق به اسماعیلیان تخریب شده‌اند. ۱۸ مصاحبه‌شونده گفتند که زنان اسماعیلی در مقایسه با سایر زنان افغانستان، در معرض تبعیض مضاعف قرار دارند. علاوه بر محدودیت‌های عمومی بر زنان، آنان از دسترسی به آموزش‌های مذهبی محروم شده‌اند و نمی‌توانند آزادانه مناسک مذهبی خود را اجرا کنند. در یک مورد، یک دختر اسماعیلی در کابل پس از آنکه به‌خاطر نوع پوشش‌اش در ملاءعام شلاق خورد و به اداره امر به معروف برده شد، یک هفته بعد خودکشی کرد. گزارش تأکید می‌کند که آنچه نسبت به اسماعیلیان افغانستان روا داشته می‌شود، می‌تواند مصداق جنایت علیه بشریت محسوب شود. سازمان ملل و جامعه جهانی فراخوانده شده‌اند که با فعال‌سازی سازوکارهای نظارتی از تداوم سرکوب این اقلیت مذهبی جلوگیری کنند. این تحقیق که بین ۳ اکتبر تا ۲۰ نوامبر ۲۰۲۵ انجام شده، دوره زمانی آگست ۲۰۲۱ تا دسامبر ۲۰۲۵ را پوشش می‌دهد و مستندی جامع از نقض سیستماتیک حقوق بشر علیه جامعه اسماعیلیه در افغانستان ارائه می‌کند.
زنان معترض افغانستان: شب یلدا نماد همبستگی و ایستادگی در برابر تبعیض است
فرخنده: هم‌زمان با شب یلدا، شماری از شبکه‌ها و جنبش‌های زنان افغانستان در ایران و پاکستان با انتشار بیانیه‌ای مشترک، این مناسبت را فرصتی برای تاکید بر تداوم مبارزه زنان افغانستان علیه تبعیض، خشونت و حذف سیستماتیک دانستند و بر ادامه ایستادگی و همبستگی با زنان داخل افغانستان تأکید کردند. در این بیانیه که از سوی شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان، جنبش زنان پنجره امید، جنبش راه آزادی زنان افغانستان، کنفدراسیون جهانی زنان افغانستان و جمعی از زنان نخبه افغانستان منتشر شده، آمده است که شب یلدا برای آنان تنها یک آیین سنتی نیست، بلکه نمادی از پایداری نور در برابر تاریکی و یادآور مسئولیت جمعی در قبال رنج‌ها و مطالبات زنان افغانستان است. این زنان با اشاره به وضعیت دشوار زنان و مردم افغانستان، تأکید کرده‌اند که با وجود فشارها و محدودیت‌های گسترده، ایمان به آینده‌ای روشن، عادلانه و انسانی همچنان زنده است و صدای زنان خاموش‌شدنی نیست. در بخش دیگری از این بیانیه، امضاکنندگان خود را صدای زنانی دانسته‌اند که در افغانستان زیر سایه تبعیض و خشونت، برای حق آموزش، آزادی و کرامت انسانی مبارزه می‌کنند و تصریح کرده‌اند که سکوت نخواهند کرد و در کنار زنان سرزمین‌شان باقی می‌مانند. این جنبش‌ها و شبکه‌ها همچنین از زنان، مردان و وجدان‌های بیدار جهان خواسته‌اند که در کنار زنان افغانستان و دیگر زنان تحت ستم بایستند و بر تعهد خود برای ادامه راه آزادی، عدالت و برابری تا رسیدن به «سپیده روشن فردا» تأکید کرده‌اند.
فروریختن سقف خانه در قندهار جان یک زن و دو کودک را گرفت
فرخنده: در پی فروریختن سقف یک خانه مسکونی در ولایت قندهار، یک زن و دو کودک جان باخته‌اند. این رویداد روز شنبه، ۲۹ قوس، در یکی از مناطق روستایی این ولایت رخ داده است. عبدالسلام عمری، رییس آمادگی مبارزه با حوادث طبیعی طالبان، گفته است که حادثه در منطقه «دومندوی برمه» ولسوالی خاکریز به وقوع پیوسته و علت آن بارنده‌گی‌های اخیر بوده است. به گفته او، باران سبب سست‌شدن سازه خانه شده و در نهایت سقف آن فرو ریخته است. منابع محلی می‌گویند قربانیان در زمان حادثه داخل خانه حضور داشته‌اند و فرصت نجات نیافته‌اند. این حادثه بار دیگر آسیب‌پذیری خانه‌های غیرمعیاری را در مناطق مختلف کشور برجسته می‌سازد. هر سال با آغاز فصل بارنده‌گی، گزارش‌هایی از فروریختن سقف خانه‌ها منتشر می‌شود که شماری از شهروندان، به‌ویژه زنان و کودکان، قربانی آن می‌شوند. کارشناسان می‌گویند نبود امکانات، فقر گسترده و استفاده از مصالح غیراستاندارد، خطر تکرار چنین رویدادهایی را افزایش داده و نیاز به اقدامات پیشگیرانه و حمایت‌های فوری را پررنگ‌تر کرده است.
شورای امنیت: محدودیت‌های طالبان بر زنان، اقتصاد افغانستان را میلیاردها دالر تضعیف کرده است
فرخنده: شورای امنیت سازمان ملل متحد اعلام کرده است که سیاست‌ها و محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی طالبان علیه زنان، هر سال بیش از یک میلیارد دالر به اقتصاد افغانستان خسارت وارد می‌کند. این شورا در گزارش تازه‌ای، وضعیت زنان و دختران در افغانستان را «وخیم» توصیف کرده و گفته است که اکثریت زنان افغان از حق آموزش، اشتغال و آموزش‌های حرفه‌ای محروم مانده‌اند. بر بنیاد این گزارش، حدود هشت نفر از هر ده زن در افغانستان امکان دسترسی به آموزش و کار را ندارند؛ موضوعی که پیامدهای گسترده اقتصادی و اجتماعی به‌همراه داشته است. شورای امنیت هشدار داده است که زنان افغان در دسترسی به خدمات صحی نیز با موانع جدی روبه‌رو هستند و نرخ بیکاری در میان آنان به‌گونه چشمگیری بالاتر از مردان گزارش شده است. سازمان ملل همچنین ابراز نگرانی کرده که فشارهای اقتصادی و محدودیت‌های اجتماعی می‌تواند خانواده‌ها را به‌سوی ازدواج‌های زودهنگام و اجباری دختران سوق دهد؛ روندی که پیامدهای درازمدت انسانی و اقتصادی برای کشور خواهد داشت. در همین حال، نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) پیش‌تر با استناد به یافته‌های بانک جهانی اعلام کرده بود که ممنوعیت آموزش و کار زنان، سالانه تا ۱.۴ میلیارد دالر به اقتصاد افغانستان آسیب می‌زند. یوناما افزوده است که اجرای قانون امر به‌معروف طالبان، بحران اقتصادی موجود را پیچیده‌تر و عمیق‌تر کرده است. در گزارش شورای امنیت تأکید شده که محدودیت‌های شدید بر مشارکت زنان در بازار کار، یکی از عوامل اصلی تضعیف ظرفیت اقتصادی افغانستان به‌شمار می‌رود و ادامه منع آموزش دختران، چشم‌انداز رشد و ثبات اقتصادی کشور را بیش از پیش محدود می‌سازد. این نهاد هشدار داده است که تا زمانی که زنان از آموزش و کار محروم بمانند، اقتصاد افغانستان همچنان با زیان‌های سنگین و پیامدهای پایدار روبه‌رو خواهد بود.
پایان ماه‌ها ابهام؛ زلاله هاشمی از سلامت خود در بیرون از افغانستان خبر داد
فرخنده: پس از ماه‌ها بی‌خبری و گمانه‌زنی، زلاله هاشمی، هنرمند افغانستان، اعلام کرده که در حال حاضر خارج از کشور به‌سر می‌برد و وضعیت جسمی‌اش خوب است. او گفته است که ترک افغانستان تصمیمی کاملاً شخصی بوده و هیچ فرد یا نهاد مشخصی در این روند نقشی نداشته است. زلاله هاشمی روز پنج‌شنبه ۲۷ قوس در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی، برای نخستین‌بار به‌گونه علنی درباره ناپدیدشدن خود سخن گفته و تلاش کرده به شایعاتی که طی ماه‌های گذشته شکل گرفته بود، پایان دهد. ناپدیدی او در ماه جوزا، نگرانی‌های گسترده‌ای را در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی و جامعه هنری برانگیخته و حتی احتمال اختطاف او مطرح شده بود. بر اساس اطلاعات موجود، این هنرمند پس از حدود شش ماه بی‌خبری، با آریانا سعید، آوازخوان و فعال حقوق زنان، تماس گرفته و از سلامت خود اطمینان داده است؛ موضوعی که نخستین نشانه جدی از وضعیت او پس از ماه‌ها سکوت به‌شمار می‌رفت. با وجود روشن شدن محل اقامت و سلامت زلاله هاشمی، جزئیات بیشتری درباره دلیل این تصمیم و برنامه‌های آینده او منتشر نشده است؛ سکوتی که همچنان پرسش‌هایی را در افکار عمومی باقی گذاشته است.