آغاز کارزار واکسیناسیون پولیو در چهار ولایت جنوب و غرب افغانستان
فرخنده: نهاد «افغانستان عاری از پولیو» اعلام کرد که کارزار جدید واکسیناسیون علیه بیماری پولیو از روز دوشنبه، ۷ میزان، در ولایت‌های قندهار، هرات، فراه و هلمند آغاز می‌شود. این نهاد جزئیات بیشتری درباره مدت زمان اجرای کارزار یا تعداد کودکان هدف قرار گرفته‌شده ارائه نکرده است، اما گفته می‌شود تلاش‌ها برای پیشگیری و مهار بیماری پولیو با شدت دنبال می‌شود. این کارزار جدید در حالی است که حدود یک ماه پیش نیز واکسیناسیون در ولایت‌های شرقی کشور برگزار شده بود، در ادامه تلاش‌ها برای مقابله با این بیماری فلج‌کننده. بر اساس گزارش سازمان جهانی بهداشت، در سال جاری میلادی دو مورد مثبت ابتلا به پولیو در ولایت‌های بادغیس و هلمند ثبت شده است که نشان‌دهنده نیاز ادامه‌دار به واکسیناسیون گسترده و موثر است. کارزارهای واکسیناسیون پولیو نقش حیاتی در پیشگیری از شیوع این بیماری دارند و با توجه به وضعیت امنیتی و شرایط دشوار در برخی مناطق، اجرای آن چالش‌های خاص خود را دارد. مقامات صحی امیدوارند با ادامه این کارزارها بتوانند افغانستان را به‌زودی از بیماری پولیو رهایی بخشند و سلامت کودکان را تضمین کنند.
قتل یک دختر در خوست با حضور نیروهای امنیتی طالبان
فرخنده: در تازه‌ترین مورد از خشونت‌های خانوادگی علیه زنان در افغانستان، یک دختر جوان در ولایت خوست توسط برادرانش به قتل رسید. منابع محلی تأیید می‌کنند که این رویداد در مرکز این ولایت رخ داده و نیروهای طالبان، با وجود آگاهی قبلی، از مداخله در جلوگیری از این قتل خودداری کرده‌اند. این حادثه روز شنبه، پنجم میزان، زمانی رخ داد که “عاقله” – دختر جوانی که از ماه‌ها پیش قربانی تصمیم‌های اجباری خانواده‌اش شده بود – در برابر دیدگان مردم، هدف گلوله‌های برادران خود قرار گرفت. او جان داد؛ در حالی که هیچ نهادی برای حمایت از او پا پیش نگذاشت. منابع نزدیک به خانواده عاقله می‌گویند که او طی شش ماه گذشته، سه‌بار از سوی خانواده‌اش – به‌ویژه برادران و مادرش – به مردان مختلف نامزد شده بود. هدف از این نامزدی‌های پی‌در‌پی، دریافت پول مهریه از هر نامزد بوده و نه رضایت یا خوشبختی دختر. «او هیچ‌گاه صدایش شنیده نشد. هر بار که اعتراض می‌کرد، تهدید می‌شد. این‌بار اما، تهدیدشان به قتل، عملی شد.» این را یکی از نزدیکان عاقله، با شرط پنهان ماندن هویتش، به خبرنگار ما گفت. برادران عاقله که سال گذشته به اتهام آدم‌ربایی بازداشت شده بودند، تنها سه روز پیش از این قتل از زندان آزاد شده بودند. با این حال، منابع تأیید می‌کنند که طالبان نه‌تنها در این مدت از تهدید جانی علیه عاقله آگاه بودند، بلکه پس از آزادی متهمان نیز اقدامی برای حفاظت از جان این دختر انجام ندادند. برخی از منابع حتی مدعی‌اند که نیروهای طالبان هنگام وقوع قتل، در محل حضور داشتند یا در هماهنگی با برادران قاتل، سکوت اختیار کردند. در حال حاضر نیز عاملان قتل، آزادانه در سطح شهر تردد می‌کنند و هیچ‌گونه پیگرد قضایی علیه آن‌ها صورت نگرفته است. با حاکم شدن طالبان، موجی از قتل‌های موسوم به «ناموسی» در سراسر افغانستان افزایش یافته است؛ قتل‌هایی که اغلب بدون پیگرد حقوقی باقی می‌مانند و در بسیاری موارد، خود نیروهای طالبان از عاملان یا حامیان سکوت‌آلود این جنایات هستند.
افزایش اجرای مجازات‌های بدنی توسط طالبان؛ زنان در خط مقدم خشونت رسمی
فرخنده: در تازه‌ترین موارد از اجرای مجازات‌های بدنی در افغانستان، طالبان اعلام کرده‌اند که ۱۳ تن از جمله ۶ زن در ولایت کاپیسا، و سه تن دیگر در ولایت خوست را به اتهام “روابط نامشروع” و “فرار از منزل” در ملاء عام شلاق زده‌اند. بر اساس بیانیه دادگاه عالی طالبان، این افراد به ۳۰ تا ۳۹ ضربه شلاق و همچنین چند ماه زندان محکوم شده‌اند. هرچند هویت این افراد افشا نشده، اما جنسیت شماری از آنان، به‌ویژه زنان، در بیانیه رسمی تأیید شده است. تحلیل‌گران حقوق بشر می‌گویند که اجرای چنین احکام سنگینی بدون طی مراحل شفاف قضایی، و در فضای سرشار از ترس و تبعیض، به‌ویژه برای زنان، نقض آشکار حقوق انسانی است. اتهام‌هایی مانند “فرار از منزل” در بسیاری موارد، نتیجه‌ی تلاش زنان برای فرار از خشونت‌های خانگی یا ازدواج‌های اجباری است؛ نه مصداق “جرم”. طبق اطلاعات منتشرشده از سوی دادگاه عالی طالبان، تنها در ماه سنبله، ۱۱۴ نفر در افغانستان شلاق خورده‌اند؛ این رقم در مقایسه با ماه پیش از آن، بیش از ۱۰ برابر افزایش را نشان می‌دهد. گزارش‌ها نشان می‌دهند که بیش از ۲۰ زن نیز طی همین مدت در ولایت‌های مختلف مورد شلاق قرار گرفته‌اند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان، در نشست اخیر شورای حقوق بشر سازمان ملل، نسبت به افزایش این مجازات‌ها به‌شدت ابراز نگرانی کرده و گفته است که تنها در سال جاری، دست‌کم ۶۷۲ نفر در مناطق مختلف افغانستان توسط طالبان شلاق خورده‌اند. او اجرای چنین مجازات‌هایی را نقض آشکار تعهدات بین‌المللی افغانستان دانسته و خواستار توقف فوری این اعمال شده است. با تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، سیستم قضایی این گروه بار دیگر بر مبنای تفسیر سخت‌گیرانه و سنت‌گرایانه از شریعت عمل می‌کند. در این نظام، زنان نه تنها از حقوق بنیادین مانند دسترسی به آموزش، کار، و مشارکت در سیاست محروم‌اند، بلکه اکنون قربانی مجازات‌های بدنی بی‌رحمانه‌ای می‌شوند که در ملاء عام اجرا می‌گردد. فعالان حقوق زنان می‌گویند که بسیاری از این زنان حتی فرصت دفاع از خود را در یک دادگاه عادلانه ندارند. شلاق در برابر دید عموم، ابزار سرکوب و تحقیر روانی‌ای است که نه تنها جسم، بلکه روح و عزت‌نفس آنان را هدف قرار می‌دهد.
محرومیت زنان افغانستان؛ تهدیدی جهانی، نه فقط بحران ملی
فرخنده: در یکی از نشست‌های حاشیه‌ای مجمع عمومی سازمان ملل، نیلوفر سخی، پژوهشگر ارشد دانشگاه جورج واشنگتن و رئیس بنیاد اندیانا، با انتقاد شدید از سیاست‌های سرکوب‌گرانه طالبان، هشدار داد که فشار سیستماتیک بر زنان افغان نه‌تنها فاجعه‌ای برای افغانستان، بلکه تهدیدی برای ثبات جهانی است. خانم سخی در این نشست که با تمرکز بر سوءاستفاده طالبان از دین برگزار شده بود، گفت: «وقتی نیمی از جمعیت کشور از حق تحصیل، کار و مشارکت اجتماعی محروم می‌شود، این دیگر فقط یک بحران انسانی نیست، بلکه مسئله‌ای است که امنیت بین‌المللی را نیز به خطر می‌اندازد.» در سخنرانی‌اش، خانم سخی به رشد نگران‌کننده مدارس دینی افراطی در افغانستان اشاره کرد و آن را یکی از عوامل اصلی تقویت شبکه‌های افراط‌گر در منطقه دانست. او تأکید کرد که این روند نه‌فقط نسل آینده افغانستان را به خطر می‌اندازد، بلکه زیرساخت‌های صلح و امنیت منطقه‌ای را نیز متزلزل می‌سازد. او با انتقاد از عملکرد جامعه جهانی در قبال وضعیت افغانستان، به ویژه سیاست «چارچوب جامع» سازمان ملل، اشاره کرد و گفت: «با وجود تعهدات مکرر، هیچ نشانه‌ای از پیشرفت واقعی در زمینه حقوق بشر، حقوق زنان یا تشکیل حکومت فراگیر دیده نمی‌شود. مردم افغانستان می‌خواهند بدانند این طرح‌ها دقیقاً قرار است به چه نتیجه‌ای برسند؟» سخی افزود که چارچوب‌های بین‌المللی نباید تنها تکرار روندهایی مانند گفت‌وگوهای دوحه باشند که بدون ضمانت اجرایی و نظارت مردمی، به بن‌بست انجامیده‌اند. خانم سخی در پایان هشدار داد که بی‌توجهی به بحران افغانستان و رها کردن زنان در برابر نظامی مردسالار و ایدئولوژیک، هزینه‌هایی به‌مراتب فراتر از مرزهای این کشور خواهد داشت. به گفته او، «تداوم خاموشی جامعه جهانی، به معنای مشروعیت‌بخشی به سرکوب است.» این نشست با عنوان «سوءاستفاده طالبان از دین و تأثیر آن بر افغانستان و فراتر از آن» به میزبانی نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل برگزار شد و با همکاری بنیاد اندیانا، دانشگاه پرینستون و شماری از کشورهای هم‌پیمان، به بررسی ابعاد سیاسی، امنیتی و حقوق بشری عملکرد طالبان پرداخت.
اندونزیا با تیمی متشکل از داکتران زن به یاری آسیب‌دیدگان زلزله در کنر آمد
فرخنده: در پی زلزله ویرانگر اخیر در ولایت کنر، اندونزیا اعلام کرده که یک تیم صحی شامل داکتران و پرستاران را برای امدادرسانی به این منطقه اعزام کرده است. این تیم، که توسط کمیته امداد و نجات اضطراری صحی اندونزیا (MER-C) فرستاده شده، شامل دو داکتر زن و یک پرستار می‌باشد و تا نهم اکتوبر در محل فعالیت خواهد داشت. این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که نگرانی‌ها از کمبود جدی پرسنل زن در مناطق آسیب‌دیده، به‌ویژه برای رسیدگی به نیازهای خاص زنان، افزایش یافته است. سازمان‌های بین‌المللی بارها هشدار داده‌اند که محدودیت‌های اعمال‌شده بر کار زنان، روند دسترسی به کمک‌های بهداشتی برای بانوان را با چالش‌های جدی مواجه ساخته است. حضور داکتران زن اندونیزیایی در این تیم امدادی، در شرایطی که شمار زیادی از زنان افغان پس از زلزله بی‌سرپناه، زخمی یا در شرایط بحرانی بهداشتی قرار دارند، یک گام مهم و حیاتی تلقی می‌شود. داکتران زن می‌توانند بدون موانع فرهنگی و اجتماعی، به شکل مستقیم به زنان و دختران آسیب‌دیده کمک‌های صحی و روانی ارائه دهند. طبق اعلامیه MER-C، برای حدود ۵۰۰ تن دارو آماده شده که قرار است در چندین قریه توزیع گردد. انتظار می‌رود بسیاری از دریافت‌کنندگان این کمک‌ها، زنان و کودکان باشند که از دسترسی به خدمات صحی اساسی محروم مانده‌اند. هدیکی حبیب، رییس اعزامی این تیم، ضمن تأکید بر اهمیت مداخلات بشردوستانه فوری گفت: «زلزله در افغانستان تاثیرات جدی بهداشتی و اجتماعی داشته، اما حمایت‌های بین‌المللی برای مردم، به‌ویژه زنان، کافی نیست.» زلزله اخیر که در اواخر ماه آگست رخ داد، بیش از ۲۲۰۰ تن را به کام مرگ کشاند و بیش از ۳۶۰۰ نفر زخمی شدند. شمار زیادی از خانواده‌ها، به‌ویژه زنان بی‌سرپرست، اکنون در شرایط دشوار انسانی و بهداشتی زندگی می‌کنند. در پی محدودیت‌های شدید بر کار زنان در نهادهای داخلی و بین‌المللی، بسیاری از نهادهای بشردوستانه اعلام کرده‌اند که نبود کارمندان زن در تیم‌های امدادی، روند رسیدگی به نیازهای زنان را کند و ناکارآمد ساخته است. زنان آسیب‌دیده که از خشونت، آسیب روانی و نیازهای ویژه رنج می‌برند، اغلب قادر نیستند با داکتران مرد صحبت یا معاینه شوند. بر اساس گزارش دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل، کمک‌های دریافت‌شده تاکنون تنها ۲۳.۷ میلیون دالر بوده، در حالی که به بیش از ۱۳۸ میلیون دالر نیاز است. این کمبود مالی، ارائه خدمات حیاتی به آسیب‌دیدگان، به‌ویژه زنان، را دشوارتر ساخته است.
ایزابل روم: طالبان زنان افغانستان را عمداً از حیات اجتماعی حذف می‌کنند
فرخنده: در سخنرانی‌ای پر از هشدار و مطالبه، ایزابل روم، سفیر حقوق بشر سازمان ملل و وزیر پیشین برابری جنسیتی و صلح فرانسه، رفتار طالبان با زنان در افغانستان را نمونه‌ای آشکار از نقض سیستماتیک حقوق بشر توصیف کرد و تأکید کرد که هیچ‌گونه مصالحه‌ای با چنین نقض‌هایی نباید پذیرفت. خانم روم، در این نشست که با حضور شماری از دیپلمات‌ها، نهادهای مدافع حقوق بشر و فعالان جامعه مدنی برگزار شد، گفت: «طالبان، به‌طور هدفمند، حذف زنان و دختران را به یکی از اولویت‌های حاکمیتی خود تبدیل کرده‌اند. این روند نه‌تنها ادامه دارد، بلکه هر روز شدیدتر می‌شود.» او با اشاره به تصویب قانون امر به معروف و نهی از منکر در افغانستان در سال ۲۰۲۴، هشدار داد که محدودیت‌ها به سطحی رسیده‌اند که حتی بلند کردن صدا در قالب دعا، آواز یا شعر برای زنان ممنوع اعلام شده است. به گفته وی، در مواردی، حضور زنان در اتاق‌هایی با پنجره‌های مشرف به بیرون نیز جرم محسوب می‌شود. این مقام فرانسوی تأکید کرد که فرانسه در کنار زنان افغانستان ایستاده و اقدامات طالبان را نه به عنوان تصمیمات فرهنگی، بلکه به عنوان نقض آشکار اصول حقوق بشری ارزیابی می‌کند. «حقوق زنان، حق جهانی است و نه موضوعی برای مذاکره. فرانسه هیچ‌گونه معامله‌ای بر سر کرامت زنان نمی‌پذیرد.» ایزابل روم همچنین به اقدام‌های بین‌المللی برای پاسخ به این بحران اشاره کرد و از حمایت فرانسه از قطع‌نامه ۲۶۸۱ شورای امنیت سخن گفت؛ قطع‌نامه‌ای که ممنوعیت فعالیت زنان در نهادهای وابسته به سازمان ملل در افغانستان را محکوم می‌کند. علاوه بر آن، روم اعلام کرد که کشورش به همراه چند شریک بین‌المللی از جمله مکزیک و اسپانیا، پرونده‌ای رسمی درباره نقض حقوق زنان در افغانستان را به دادگاه کیفری بین‌المللی (ICC) ارجاع داده‌اند، اقدامی که هدف آن پیگرد احتمالی جنایت‌های صورت‌گرفته در چارچوب حقوق بین‌الملل است. او همچنین از برنامه “زنان در معرض خطر” (Femmes en danger) یاد کرد و گفت این طرح تاکنون زمینه اسکان امن برای بیش از ۳۰۰ زن افغان را که با تهدید جدی علیه جان یا آزادی خود مواجه بودند، در فرانسه فراهم کرده است. در پایان، خانم روم هشدار داد:« هیچ مذهب، فرهنگ یا نظام سیاسی نمی‌تواند توجیه‌گر نقض کرامت انسانی باشد. آنچه در افغانستان رخ می‌دهد، تنها یک بحران حقوق زنان نیست، بلکه آزمونی برای تعهد ما به ارزش‌های جهانی انسانیت است.»
عادله راز: صلح پایدار در افغانستان بدون مشارکت واقعی مردم ممکن نیست
فرخنده: در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل، عادله راز، سفیر پیشین افغانستان در این سازمان، با تأکید بر لزوم راه‌حل‌های درون‌زا و مشارکتی برای آینده سیاسی افغانستان، هشدار داد که روندهای صلح بدون تضمین حضور واقعی مردم افغانستان، به ویژه زنان و اقلیت‌ها، به شکست منجر خواهد شد. خانم راز در این نشست، که با حضور دیپلمات‌ها، فعالان حقوق بشر و نمایندگان نهادهای بین‌المللی برگزار شده بود، گفت: «تجربه دو دهه گذشته و تحولات سه سال اخیر به ما نشان داده که صلح بدون فراگیری واقعی، صرفاً یک توافق‌نامه روی کاغذ است، نه راهی به سوی آینده‌ای پایدار.» او با اشاره به گفت‌وگوهای صورت‌گرفته در این نشست، سه توصیه کلیدی را از سوی شرکت‌کنندگان برجسته کرد: تضمین مشارکت واقعی همه اقشار جامعه – از جمله زنان، جوانان، اقلیت‌های قومی و مذهبی و جامعه مدنی – در فرآیندهای کلان سیاسی؛ ایجاد معیارهای روشن و ابزارهای پاسخ‌گویی مؤثر برای جلوگیری از نقض حقوق بشر و حفظ کرامت انسانی؛ تقویت راه‌حل‌های بومی و هدایت‌شده توسط افغان‌ها، به‌گونه‌ای که مشروعیت سیاسی از دل جامعه افغانستان برخیزد، نه از بیرون تحمیل شود. راز تأکید کرد که تلاش‌های بین‌المللی برای کمک به افغانستان، زمانی نتیجه‌بخش خواهد بود که از سطح بیانیه‌های سیاسی عبور کرده و به حمایت واقعی از مردم افغانستان، به‌ویژه فعالان مدنی در داخل کشور منجر شود. او افزود: «هیچ راه‌حل پایداری نمی‌تواند از بیرون دیکته شود. اگر مردم افغانستان احساس نکنند که مالک این روند هستند، هیچ توافقی دوام نخواهد آورد.» این سخنان در حالی مطرح می‌شود که نگرانی‌ها درباره تمرکز قدرت در دستان طالبان، حذف سیستماتیک زنان از فضای عمومی، و حذف جامعه مدنی از مذاکرات بین‌المللی به شدت افزایش یافته است. در پایان، سفیر پیشین افغانستان از کشورهای عضو سازمان ملل خواست تا در طراحی هرگونه نقشه‌راه سیاسی برای افغانستان، اصل شمولیت، شفافیت و پاسخ‌گویی را رعایت کنند و مانع از آن شوند که صدای مردم افغانستان، به‌ویژه زنان و جوانان، در هیاهوی تصمیم‌گیری‌های دیپلماتیک نادیده گرفته شود.
نرگس نهان: سکوت جهان دست‌کمی از آپارتاید جنسیتی طالبان برای زنان نیست
فرخنده:در یکی از نشست‌های حاشیه‌ای مجمع عمومی سازمان ملل متحد، نرگس نهان، وزیر پیشین معادن افغانستان و فعال حقوق زنان، با انتقادی صریح و بی‌سابقه از عملکرد طالبان، حکومت فعلی این گروه را عامل «شدیدترین نوع آپارتاید جنسیتی در تاریخ معاصر» دانست. نهان در این نشست که با همکاری نمایندگی‌های دایمی افغانستان، مکزیک، اسپانیا، فرانسه و سازمان‌های حامی حقوق زنان برگزار شد، هشدار داد که سکوت و بی‌عملی جامعه جهانی در برابر سرکوب ساختاری زنان در افغانستان، به معنای شراکت غیرمستقیم در این جنایت است. او با اشاره به محرومیت گسترده زنان از تحصیل، اشتغال و مشارکت اجتماعی گفت: «این‌ها اقداماتی تصادفی یا پراکنده نیستند؛ بلکه بخشی از یک سیاست هدفمند برای حذف نیمی از جامعه از عرصه عمومی‌اند.» نهان خواستار آن شد که سیاست‌های طالبان علیه زنان، به‌عنوان “جنایت علیه بشریت” در اسناد بین‌المللی به رسمیت شناخته شود. او همچنین با لحنی تند، کشورهای اسلامی را به دلیل سکوت در برابر سوءاستفاده طالبان از دین، مورد انتقاد قرار داد و افزود: «اسلام دین عدالت، رحمت و کرامت است. اما طالبان آن را به ابزاری برای کنترل، تحقیر و حذف تبدیل کرده‌اند، و جهان اسلام در برابر این تحریف، سکوت پیشه کرده است.» او با ابراز نگرانی از گسترش آموزش‌های افراطی در مدارس دینی افغانستان هشدار داد که نوجوانان پسر در حال تبدیل‌شدن به نسل جدیدی از افراط‌گرایان‌اند، آن هم در شرایطی که دختران از هر نوع آموزش و رشد فکری محروم‌اند. در بخش دیگری از سخنانش، نهان بر مقاومت خاموش اما شجاعانه زنان افغان در داخل کشور تأکید کرد و گفت: «این زنان، بدون حمایت جدی، جان خود را به خطر انداخته‌اند تا با این نظام ظالمانه مقابله کنند. اما جامعه جهانی هنوز نتوانسته پاسخ درخوری به این شجاعت بدهد.» نهان هشدار داد که عادی‌سازی وضعیت کنونی افغانستان، می‌تواند الگوی خطرناکی برای دیگر حکومت‌های سرکوب‌گر باشد. به گفته او، تداوم بی‌تفاوتی ممکن است به تثبیت دولت‌های دفاکتو در دیگر نقاط جهان منجر شود، و این نه‌فقط تهدیدی برای افغانستان، بلکه برای نظم بین‌الملل و انسانیت جهانی است. وی همچنین از سازمان ملل متحد خواست تا نماینده ویژه‌ای برای صلح در افغانستان تعیین کند؛ شخصی که بتواند با نهادهای مدنی، گروه‌های سیاسی، زنان و جوانان افغان – چه در داخل و چه در تبعید – وارد مشورت شود و مسیر تازه‌ای برای آینده سیاسی این کشور ترسیم کند. در پایان، نهان با استناد به آمارهای اخیر، از احتمال تعطیلی قریب‌الوقوع ۹۰ درصد از نهادهای محلی زنان در افغانستان خبر داد و خواستار تأمین فوری و پایدار منابع مالی برای ادامه فعالیت‌های این سازمان‌ها شد. او خطاب به دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی گفت: «این نبرد، فقط نبردی برای حقوق زنان نیست؛ بلکه تلاشی برای نجات یک ملت و پاسداری از وجدان مشترک جهانی است. اگر امروز روی برگردانیم، فردا دیر خواهد بود.»
سفیر کانادا: طالبان در افغانستان یک رژیم آپارتاید جنسیتی ایجاد کرده‌اند
فرخنده: در نشست ویژه‌ای در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل، باب ری، نماینده دائم کانادا در این نهاد بین‌المللی، با لحنی صریح و بی‌پرده عملکرد طالبان در افغانستان را به باد انتقاد گرفت و این گروه را متهم به پیاده‌سازی یک «رژیم آپارتاید جنسیتی» کرد. سفیر کانادا با توصیف وضعیت جاری در افغانستان به عنوان «یک آزمایش اجتماعی فاجعه‌بار و خشونت‌بار»، اظهار داشت که طالبان به‌گونه‌ای آگاهانه و برنامه‌ریزی‌شده از جنسیت به عنوان ابزاری برای کنترل، تفکیک و حذف بخشی از جامعه – یعنی زنان – استفاده می‌کنند. آقای ری تأکید کرد که طالبان در پی ایجاد سیستمی حکومتی هستند که در آن زنان عملاً حذف شده‌اند. او با اشاره به منع سیستماتیک زنان از تحصیل، اشتغال و مشارکت اجتماعی گفت: «چنین وضعیتی نه‌تنها تبعیض‌آمیز، بلکه ویرانگر برای آینده کل کشور است.» وی برای توضیح عمق بحران جنسیتی در افغانستان، آن را با شرایط در ایران مقایسه کرد و افزود: «در ایران، با وجود فشارها و محدودیت‌ها، هنوز زنان در حوزه‌های پزشکی، حقوقی و علمی حضور دارند. اما آنچه در افغانستان رخ می‌دهد، تلاشی بی‌سابقه برای ساختن جامعه‌ای بدون زنان است – و این در نوع خود بی‌سابقه است.» ری تصریح کرد که کانادا گفت‌وگو با شرکای بین‌المللی و نهادهای حقوق بشری را برای بررسی پیامدهای چنین حاکمیتی ادامه خواهد داد. به گفته او، درک عمیق‌تر از هزینه‌های انسانی، اجتماعی و سیاسی این وضعیت، گامی ضروری برای واکنش جهانی مؤثر است. سفیر کانادا در پایان خواستار افزایش فشارهای سیاسی و حقوقی بر طالبان شد و جامعه بین‌المللی را به واکنش فعال‌تر در قبال آنچه آن را «جدی‌ترین نمونه نابرابری جنسیتی ساختاریافته در جهان امروز» خواند، فراخواند.
تأکید یک استاد دانشگاه پرینستون بر نیاز به بازنگری در سیاست‌های سازمان ملل در قبال افغانستان
فرخنده: در حاشیه نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، امانی جمال، رئیس دانشکده امور بین‌الملل عمومی در دانشگاه پرینستون، در یک پنل تخصصی با تمرکز بر وضعیت افغانستان سخنرانی کرد و از سازمان ملل خواست تا با بازنگری در رویکرد خود، زمینه را برای آینده‌ای باثبات و مشارکتی در این کشور فراهم کند. خانم جمال با ابراز نگرانی عمیق از وضعیت جاری در افغانستان گفت: «کشور همچنان با بحران‌های چندلایه از جمله انسداد سیاسی، نقض گسترده حقوق بشر، فروپاشی اقتصادی و بحران انسانی تحت حاکمیت طالبان دست‌و‌پنجه نرم می‌کند. اکنون زمان آن رسیده که جامعه جهانی با نگاهی جامع‌تر و با مشارکت تمامی اقشار جامعه افغان وارد عمل شود.» او همچنین به نقش دانشگاه‌ها و نهادهای تحقیقاتی در تحلیل وضعیت افغانستان اشاره کرد و افزود که «آزمایشگاه سیاست افغانستان» در دانشگاه پرینستون با برگزاری ده‌ها رویداد تخصصی و انتشار گزارش‌های متنوع، تلاش کرده بستری برای تبادل نظر میان کارشناسان، سیاست‌گذاران و پژوهشگران افغان فراهم آورد. رئیس دانشکده امور بین‌الملل عمومی، در ادامه صحبت‌های خود به شیوه کنونی فعالیت سازمان ملل در افغانستان پرداخت و از آن به عنوان یک رویکرد “موزاییکی” یاد کرد که هرچند ظرفیت بالقوه‌ای برای حل مشکلات دارد، اما در وضعیت فعلی نیازمند بازنگری جدی است. وی افزود: «تا زمانی که فراگیری، شفافیت و پاسخ‌گویی در این چارچوب تضمین نشود، نمی‌توان به موفقیت بلندمدت آن امید بست.» خانم جمال همچنین تأکید کرد که یکی از ارکان اصلی فعالیت دانشگاه پرینستون، تقویت تعاملات بین‌المللی و همکاری با نهادهای چندجانبه همچون سازمان ملل است. او نشست اخیر را گامی در جهت افزایش هم‌افزایی علمی و سیاسی میان دانشگاه‌ها و نهادهای بین‌المللی برای کمک به حل بحران‌های جهانی به‌ویژه در افغانستان دانست.