صحت Archives - Farkhundanews

تعطیلی ۵ مرکز صحی در دایکندی؛ ساکنان با بحران بهداشتی روبرو شده‌اند

فرخنده: منابع محلی در دایکندی به رسانه‌ها گزارش داده‌اند که تعطیلی ۵ مرکز صحی در این ولایت، ساکنان را در وضعیت وخیم بهداشتی قرار داده است. این مراکز که توسط موسسه آسایش جهانی حمایت می‌شدند، به دلیل توقف فعالیت این موسسه از سوی طالبان، خدمات خود را در ولسوالی‌های اشترلی، خدیر، کیتی و شهرستان متوقف کرده‌اند. محمد امیر مبلغ، یکی از ساکنان روستای خوشک در ولسوالی اشترلی، اظهار داشت که خدمات صحی مرکز «ده عروس» از پنج ماه پیش به این سو متوقف شده است. او افزود که با تعطیلی این مرکز، نیمی از جمعیت ولسوالی اشترلی از دسترسی به خدمات بهداشتی محروم شده‌اند. این مرکز نه تنها به ساکنان اشترلی، بلکه به ساکنان شهر نیلی و ولسوالی‌های شهرستان نیز خدمات ارائه می‌کرد. ساکنان دایکندی می‌گویند که با شروع فصل گرما، شیوع بیماری‌های مختلف افزایش یافته است، اما به دلیل تعطیلی این مراکز و فاصله زیاد تا دیگر مراکز درمانی، مردم با چالش‌های جدی بهداشتی مواجه شده‌اند. ناصر امیری، یکی دیگر از ساکنان دایکندی، از طالبان خواسته است که فعالیت موسسه آسایش جهانی را در این ولایت دوباره آغاز کنند. روح الله (نام مستعار)، یکی دیگر از ساکنان ولایت دایکندی، می‌گوید: «شیوع بیماری‌های مرتبط با فصل گرما، به ویژه اسهالات در کودکان، به شدت افزایش یافته است، و نبود مراکز صحی مردم را به شدت نگران کرده است.» تعطیلی این مراکز صحی در حالی رخ داده است که دایکندی با مشکلاتی مانند کمبود مراکز بهداشتی، نبود پزشکان متخصص زن و کمبود دارو مواجه است. ساکنان این ولایت می‌گویند که این مشکلات با تسلط طالبان تشدید شده و وضعیت بهداشتی در دایکندی به مراتب بدتر شده است.

افزایش مشکلات روانی و صحی مادران در اکثر مناطق افغانستان

مادران در مناطق افغانستان از مشکلات صحی و اجتماعی رنج می برند. شگوفه منحیث داکتر زن روزانه پای صحبت های مادران و زنان می نیشیند که هزاران حرف برای گفتن دارند که البته دنبال شونده خوب اند. شگوفه از حال و روز زندگی مادران و فرزندان که قربانی سنت‌های ناپسند شده با خبر می شود که به گفته وی حتا باوراش سخت است. شگوفه غزنویی داکتر در یکی از شفاخانه های ولایت غزنی در بخش مادران و اطفال سوتغذی کار می‌کند. او در صحبت با رسانه فرخنده از وضعیت روحی و روانی زنان و مادران افغانستان می گوید، روزانه مادرانی را ملاقات میکند که به دلیل قانون مرد سالار و فرهنگ سنتی و ناآگاه از روبرو شدن حتی با زن دیگر هراس دارند. شگوفه هر روز حرف های ناگفته زنان، زندگی در جهالت و ظلم را می شنود که برایش خالی از رنج نیست اما امیدوار است به این که کوچک ترین کار که از دست اش می آید برای این زنان انجام می دهد. سوال را از مادران پرسیدم که با کدام مشکلات صحی و روانی روبرو هستند؟ شگوفه؛ « تجربه که دارم و همه روزه می بینم، در منطقه که کار میکنم، مادران از مشکلات صحی و روحی و (اجتماعی) رنج می برند، زنان حتا از مواجه شدن با داکتران زن می ترسند، ما وقتی می خواهیم اطفال سوتغذی را زیر تداوی بگیریم و شرایط بستر شدن را دارند اما مادران آنها باز هم ترس دارند چی برسد به اینکه زنان و مادران برای مراجعه با داکتر بیایند و با ما حرف بزنند.” او می‌گوید، من در جریان کارم با مواردی برخوردم که مادران زمانی با مشکلات روانی زیاد دچار بوده اما بخاطر ممانعت فامیل و شوهرش نتوانسته در شفاخانه مراجعه کند. همچنان وقتی با هزار ترس و لرز، به شفاخانه مراجعه کردند و شرایط بستر را داشتند بخاطر ترس از شوهر، داکتر مرد و حتی ترس از محیط شفاخانه بستری نمی‌کردند. در حالیکه شفاخانه برای آنها یک محیط امن است و تمام داکتران و کارمندان همه زنان است، اما آنها حتا جرعت این را ندارند که بروند و از مشکلات شان حرف بزنند، راز دل شان را بگویند و برای حل این مشکلات راه و چاره بسنجند. در مناطق دور دست که کار می‌کردم، مادران و زنان بعد از آن که با مشاور و روانشناس حرف می زنند تا دو،سه حتا شش هفت جلسه نمی توانند به خاطر فشارهای«اجتماعی، خانواده گی» که بالای شان است، آزاد گپ بزنند، بعد از چندین جلسه وقتی میفهمند و پیدا می کنند که در محیط امن هستند آن وقت، قفل های قلب شان را باز می کنند و رازهای که سالها در دل شان دفن کرده بودند را بازگو می کنند. وی گفت” مثلا ما در شفاخانه مادرانی را با مشکلات زیاد زندگی داشتیم که وقتی طفل شان گریه می کرد در عوض اینکه به طفل شان محبت بدهند طفل شان را زیر خشونت می گیرفتند، سیلی میزندد و حتا به حدی که ما طفل را از مادر دور می کردیم و برایش بازگو می کردیم که این کارات اشتباه است.” به قول خانم غزنوی در جامعه سنتی، زنان و مادران از نحوه استفاده خدمات صحی نا آگاه اند. ” تنظیم خانواده یکی از مسایل اساسی است که همچنان زنان در افغانستان از آن ناآگاه است، من در جریان کار با زنان بسیاری سر خوردم که پشت سرهم اولاد به دنیا می آورند، حمل های پشت سر هم، مادر که طفل نه ماه سوتغذی در آغوش اش دارد، طفل دیگر شش ماه در بطن اش دارد، من با دیدن این حالت حیران می مانم، واقعا تاسف بار است، تاسف بار است مادری که حمل می گیرد نمیداند تنظیم خانواده چی است، واکسین دی تی پی چی است واکسین بگیرند، نگیرند.” شگوفه منحیث داکتر زن که چندین سال در بخش صحت مصروف بوده در آخرین حرف و پیام اش می گوید؛ براساس گزارش سازمان صحت جهانی در هر دو ساعت، یک زن باردار در افغانستان می میرد، میدانید یعنی چی؟ یعنی هر دو ساعت بعد تنها یک زن نه بلکه یک مادر، یک خواهر، یک دختر، یک همسر و از همه مهمتر یک انسان از بین می رود. جهان در هر دو ساعت بعد تنها یک انسان نه بلکه شالوده چندین خانواده و سنگ بنای یک جامعه را از دست می‌دهد. او با حالت تعجب می‌گوید، زنان و سکتور صحی در افغانستان تحت مدیریت طالبان چی خواهد شد؟ شکیلا گلستانی

اوچا: افغانستان در رده نخست نا امنی غذایی قرار دارد

دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) گفته است که افغانستان در سال ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ در بالاترین سطح نا امنی غذایی قرار گرفته و نرخ گرسنه‌گی و سوی تغذیه در این کشور به صورت نگران‌کننده افزایش یافته است. دفتر اوچا روز یک‌شنبه، ۲۴ جدی در صفحه ایکس این مطلب را نوشته و گفته است افغانستان، جمهوری دموکراتیک کانگو، اتیوپیا، هائیتی، پاکستان، سومالیا، سوریه و یمن هشت کشوری اند که از لحاظ ناامنی حاد غذایی به‌حیث کشور های با «نگرانی بسیار بالا» مشخص شده‌اند. به گزارش دفتر «دبلیو اف پی » و «اف‌ای‌او » ۱۵.۳ میلیون نفر در افغانستان با نا امنی غذایی حاد و از جمله ۶ میلیون نفر با وضعیت اضطراری گرسنگی روبه‌رو اند. همچنان برنامه جهانی غذا اعلام کرده که این دفتر بخاطر کسر بودجه امسال نمیتواند به ۱۰ میلیون نفر را تحثپت پوشش غذایی برنامه جهانی غذا و اداره غذا و زراعت سازمان ملل متحد همچنان با نگرانی از بیش از ۴ میلیون مورد سوء تغذیه حاد هشدار داده که ممنوعیت فعالیت امدادگران زن در افغانستان به شدت کودکان و زنان نیازمند کمک و مراقبت‌های بهداشتی را در سال جاری تحت تأثیر قرار می‌دهد. با روی‌کارآمدن دوباره طالبان در افغانستان، بیشتر شهروندان کشور شغل خود را از دست داده و اکنون در وضعیت وخیم اقتصادی به‌سر می‌برند. پیشتر، برنامه انکشافی سازمان ملل متحد (UNDP) گفته بود که پس از تسلط مجدد طالبان بر افغانستان، حدود ۸۵ درصد از مردم این کشور با کمتر از یک دالر در روز زنده‌گی می‌کنند. همچنین دفتر اوچا گفته است که در سال جدید میلادی” ۲۰۲۴” بیش از ۲۷ میلیون تن در افغانستان برای زنده ماندن به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند.