زنان معترض: حقوق بشر در افغانستان موضوع بحث بر انگیز و نا امید کننده است.
شماری از زنان در کابل می گویند که سازمان ملل متحد علیه نقض حقوق بشر در افغانستان سکوت کرده است و خواستار توجه جدی به اوضاع بشری در افغانستان شده اند. شماری از فعالین حقوق بشر دیروز شنبه (19قوس)به مناسبت روز جهانی حقوق بشر اعلام کردند که اوضاع بشری در افغانستان به گونه بی پیشینه وخیم است . جنبش زنان عدالت خواه افغانستان هدف از برگزاری این گردهمایی را توجه حقوق بشر به اوضاع بشری در افغانستان عنوان کردند. این زنان معترض،بر آزاد سازی فعالان حقوق بشر ،رسیدگی به داعیه های زنان،و عدم برخورد دوگانه در ارتباط به دفاع از حقوق بشری تأکید کرده می گویند حقوق بشر در افغانستان موضوع بحث بر انگیز و نا امید کننده است، در حالیکه گروه طالبان ناقض جدی حقوق بشر در افغانستان است و در جلو چشمان جهان و مدعیان مدافعان حقوق بشر آشکارا دست به موضوعات حقوق بشری می زنند. سازمان هه و مدافعین حقوق بشر به جز تقبیح و اعلامیه صادر کردن کار عملی نکردند و خواستار کار عملی این نهاد ها در راستای حقوق بشر در افغانستان شدند. کریمه مرادی یکی از زنان معترض به فرخنده نیوز گفت؛ بعد از حاکمیت طالبان در افغانستان اوضاع بشری بشدت وخیم است و همه روزه ما شاهد نقض حقوق بشری در افغانستان هستیم ،و زنان افغانستان در حالی این روز را تجلیل میکنند که با تمام نقض های حقوق بشری مواجه اند، زنان به بهانه مختلف دستگیر،سنگسار و حتی حق پوشش شخصی شان را ندارند. خانم مرادی افزود که سازمان ملل و جامعه جهانی همواره در برابر این جنایات ضد بشری سکوت کردهو هیچ واکنشی در برابر این جنایات نشان نداده است.وی از سازمان ملل،جامعه جهانی،مدعیان مدافعان حقوق بشر خواست، تا دست از تقبیح، اعلامیه ها و جلسات نمادین بردارند و اقدام عملی کنند و هم صدا با زنان افغانستان باشند. ثریا حقیار نیز از نقض حقوق بشر در افغانستان ابراز نگرانی نموده و گفت زنان همه روزه به اشکال مرموز قتل میشوند،دره زده میشوند،بدون دلیل بازداشت میشوند،بنام شریعت قصاص میشوند و چرا جامعه جهانی افغانستان رامتفاوت میبینند در ایران مهسا امینی،به قتل رسید و دنیا تکان خورد اما در افغانستان زنان مجازات میشوند وبه شکل مرموز به قتل میرسند و با بازداشت های خود سرانه و بدون دلیل مواجه اند اما جامعه جهانی هیچ اقدام عملی در این راستا انجام نداده و از جامعه جهانی خواستار برخورد یگانه و یک برابر و هم صدا بودن با زنان افغانستان شد. این در حالیست که چندی قبل گروه طالبان 3زن و9 مرد را در لوگر در ملأ عام شلاق زدند،و در فراه یک زن سنگسار و دو مرد اعدام شدند. خاطره رحیمی
مکتب های دخترانه برای یک روز باز شد
برگزاری امتحان صنف‌های دوازدهم دختران پس از یک نیم سال دوری از درس؛ این در حالی است که به دستور گروه طالبان دروازه های مکتب به روی دختران بالاتر از صنف ششم هنوز بسته مانده است. گروه طالبان در یک اعلامیه از برگزاری امتحان های دختران صنف دوازدهم خبر داده بود که امروز چهار شنبه مورخ ۱۴۰۱/۰۹/۱۶ در ولایت کابل برگزار شد. طبق این اعلامیه دانش آموزان دختر که صنف یازدهم را به پایان رسانیده بودند، با سپری کردن این امتحان که به شکل کانکوری برگزار شده است ارتقای صنف داده شده و سند تحصیلی مکتب را به‌دست خواهد آورد. دانش‌آموزان مکلف بودند که ۱۵۰ پرسش از ۱۷ مضمون درسی را در سه ساعت پاسخ بدهند و تنها کسانی کامیاب می‌شود که در ۱۳ مضمون درسی نمره کامیابی را بگیرند. طبق این دستور هر دانش‌آموز اگر در چهار مضمون ناکام شود، مشروط و بالا تر از چهار مضمون ناکام مطلق اعلام خواهد شد. دانش‌آموزانی که در امتحان حاضر نبوده نیز محروم شمرده میشوند. گروه طالبان همچنان دستور داده بود که هیچ دانش آموز نباید لباس‌های تنگ و شلوار و لباس‌های‌که در تضاد با شریعت اسلام است را بپوشند. گفته می‌شود که در جریان امتحان هیچ استاد مرد حضور نداشته و استادان و دانش‌آموزان مکلف به پوشیدن لباس سیاه و پوشاندن صورت شان شده است. با سقوط نظام جمهوری در تابستان سال ۱۴۰۰ به دست گروه طالبان، زنان در شرایط دشوار به سر می‌برند که در این میان بسته ماندن مکتب ها به روی دختران یکی از چالش های اساسی است که دست آورد دو دهه اخیر زنان در عرصه آموزش را به نابودی سوق می‌دهد. قابل یادآوری است که دانش آموزان دختر بدون هیچ آماده‌گی پس از یک‌ونیم سال برای یک روز بخاطر امتحان دادن در مکتب های شان حاضر می‌شدند. زهرا رسولی دانش آموزی که در امتحان امروز اشتراک کرده است می‌گوید.”گفته بودند که امتحان می‌گیرد، اما به این زودی فکر نمی‌کردم. امروز وقتی خبر شدم امتحان است خیلی شوکه شدم و استرس زیاد داشتم. به مکتب رفتم، دیدم که افراد گروه طالبان در هر گوشه‌ی مکتب است. بعد موهای خود را داخل چادر کردم و ماکس خود را پوشیدم و داخل صنف شدم. او همچنان گفت؛ نزدیک دو سال است که از مکتب دور شده بودم و هیچ آگاهی از درس‌ها نداشتم حیران بودم که چی‌قسم امتحان بدهم. به گفته زهرا، سوال‌ها سه بخش بوده(چهار جوابه، صحیح غلط و خانه خالی) از هر مضمون ده سوال شامل امتحان بوده که سوالات دینی آن از مذهب حنفی بوده. ” افراد گروه طالبان در بیرون از صنف بود و تمام استادان و مُمیز‌ها اناث بودند.” کبرا علی‌زاده
عقربه فحشا در ذهنیت طالبانی
در میان دغدغه‌هایی که گروه‌های بنیادگرا به میان می‌کشند و گاهی با استناد به آن به جنگ و کشتار متوسل میشوند، زن و مسایل جنسی نقش کانونی دارد، و بقیه مسایل فرع آن دانسته می‌شود، تا جایی که موضوعات دیگر حتی انکار خدا نیز بیشتر از این بابت باعث نگرانی شان است که شاید راه گسترش روابط بی‌ضابطه جنسی را بگشاید. طالبان در این زمینه در صدر همه این گروه‌ها قرار می‌گیرند. در تازه‌ترین مورد از قول سرپرست وزارت تحصیلات عالی طالبان نقل شده است که تاسیس مکاتب برای دختران در زمان امان الله خان و سپس دوران ظاهر شاه را بخشی از فرهنگ وارداتی غرب خوانده و گفته است که این کار نسخه‌ای از عیاشی بوده است. عیاشی در تصور طالبان همان فحشا و بی‌بند و باری جنسی است. طالبان در بیست سال دوران جمهوریت با تمرکز تبلیغاتی شان بر موضوع زن و قضایای جنسی وانمود می‌کردند که فحشا در سراسر افغانستان موج می‌زند و زنان و دختران افغانستان در معرض تجاوز خارجیان هستند. طبق تحقیقاتی که امنیت ملی آن زمان افغانستان از بازداشت شدگان طالب انجام داده بود، یکی از انگیزه‌های بسیار قوی برای پیوستن آنان به جنگ در برابر نظام پیشین همین تبلیغات بود که عمدتا در مدارس هوادار طالبان در پاکستان انجام می‌شد. آنان با افزایش “مرچ و مصاله” تبلیغات خود که گویا ناموس مسلمانان بازیچه هوس‌های غیر مسلمانان قرار گرفته است، می‌توانستند شماری از جوانان کم‌سن و احساساتی را آماده عملیات انتحاری کنند. اساسا ناموس خواندن زن، یعنی تقلیل دادن وی به زائده‌ای در کنار مرد که هویتش را نه از خود به حیث انسانی مستقل بلکه از مرد به حیث همسر یا عضو خانواده او می‌گیرد، بخشی از فرهنگ غیر انسانی‌ای است که ریشه در گذشته‌های دورتر دارد. ریشه این ذهنیت به دوران لشکرکشی‌ها می‌رسد، به روزگاری که زنان به تاراج می‌رفتند، و این عمل به مثابه روشی جهت تحقیر دشمن استفاده می‌شد. از این راه بود که موضوع زن با شرف و حیثیت مردان گره زده شد. بدون شک جنایات جنگی و اعمال ضد بشری با مظاهر گوناگونش در تاریخ به وفور انجام یافته است، اما این‌که جنایتی مبنای شکل‌گیری لایه‌هایی از فرهنگ شود و در اثر آن زن جایگاه انسانی خود را از دست بدهد، فاجعه‌ای دیگر است. در مدارسی که طالبان آموزش دیده‌اند نه زن حضور داشته و نه به مثابه انسانی هم‌تا و هم‌سطح مرد به رسمیت شناخته شده است، بلکه به عنوان موجودی ناقص العقل معرفی شده که به آسانی فریب می‌خورد، و می‌تواند آبرو و شرف خانواده را برباد بدهد. از نظر آنان آزادی زن سبب گسترش فحشا و بی‌بند و باری، و خودش بخشی از بافت گناه است که مرد قربانی وسوسه‌ها و اغواگری‌هایش می‌شود. عقربه فحشا در ذهنیت طالبانی همیشه به طرف زن می‌چرخد و موارد بی‌شمار تجاوز به کودکان پسر که در مدارس خود شان انجام می‌شود نه توجهی را جلب می‌کند و نه حساسیتی را بر می‌انگیزد. چنین نگاه بیمارگونه‌ای به زن در جهان امروز نشانه‌ای از عقب‌ماندگی و جهل شمرده می‌شود، و بی‌اعتباری‌اش به اثبات رسیده است، اما در میان طالبان، و به ویژه رهبران شان، هنوز نگاه مسلط است و به این دلیل آماده نیستند زنان افغانستان به حقوق خود در زمینه تعلیم، تحصیل و کار دست پیدا کنند. #محمد محقق
عروسی دسته جمعی در دشت برچی کابل
امروز تاریخ ۸ قوس ۱۴۰۱ مراسم عروسی دسته جمعی با حضور ۵۶ زوج جوان از طرف بنیاد فرهنگی و خیریه حضرت علی ( ع) برگذار گردید که زوج های جوان به صورت داوطلب در این مراسم عروسی شرکت کرده بود. این دومین مراسم عروسی دسته جمعی از طرف این بنیاد است به گفته آقای محمد نعیم علی زاده بنیان گذار این بنیاد فرهنگی؛ اولین عروسی دسته جمعی این بنیاد حدود دو ماه پیش در روز میلا حضرت محمد مصطفی(ص) مطابق به ۱۷ میزان سال ۱۴۰۱ که ۵۰ زوج جوان در آن شرکت کرده ،بر گزار شده بود. اعضای این بنیاد تصمیم دارند طی یک سال چهار دور مراسم عروسی بر گزار کنند روز های برگزاری آن برابر است با مناسبت های مذهبی که مراسم امروز هم برابر بود با تولد حضرت زینب نواده پیامبر اسلام، این مراسم با مصرف ۲۸ هزارافغانی برای هر زوج بر گزاری گردیده، آقای محمد نعیم علی زاده می‌گوید:” هدف از بر گزاری این مراسم عروسی دسته جمعی کمک به خانواده‌های ست که توانایی برگزاری عروسی برای جوانان و فرزندانشان را ندارند، در این شرایط بدی اقتصادی در کشور برای خانواده ها سخت است و ما امروز برای کمک به آنها هم چون بنیاد را تاسیس کردیم، این بنیاد برای هر زوج جهیزیه که برای یک خانه تازه تشکیل ضرورت است برای شان داده شده است “. به گفته بستگان یک زوج؛ برگزاری هم‌چون مراسم های عروسی دسته جمعی برای خانواده های که توانایی برگزارعروسی برای فرزندان شان را ندارد کمک می کند. او همچنان افزود، مقدار کمی از مصارف این مراسم عروسی را خود شان هم پرداخته است و از دیگر خانواده ها خواست تا در چنین مراسم های عروسی سهم بگیرد. آقای علی زاده از دیگر تاجران و سرمایه داران می خواهد در راستای دست گیری از خانواده های فقیر جامعه خواهان کمک و هم کاری نماید تا خانواده های فقیر و مستمند جامعه بتواند با هم چون مراسم های عروسی فرزندان سان را مهیا کند. در این مراسم عروسی بر نامه های طنری با حضور غلام سخی یک تن از کمدین های مشهور کشور اجرا شد. در این اواخر در گوشه و کنار افغانستان برگزار مراسم عروسی دسته جمعی به کمک نهاد های خیریه و اشخاص مخیر زیاد شده که مردم هم از به گرمی استقبال کرده است. بنیاد فرهنگی و خیریه حضرت علی در سال ۱۴۰۱ تاسیس شده است که این بنیاد در سال جاری به کمک چندتن از بنیاد گذاران این بنیاد به صد های خانواده مواد خوراکی و سوخت زمستانی توزیع کرده است و هم چنان این بنیاد فرهنگی و خیریه به تداوی چندتن از بیماران که خانواده شان توان تداوی آن ها را نداشته است هم کمک کرده، و در عرصه اعمار مساجد با مردم هم کاری داشته است، اکرم رضایی به نمایندگی از بنیاد خیریه ی امام علی ع چنین گفت:” این بنیاد در زمستان بیش رو به ۱۴۵ خانواده که توان تهیه مواد سوختی شان را نداشته بودند مواد سوخت توزیع نموده است، این بنیاد در آینده نزدیک حوزه علمیه تاسیس خواهد کرد که جوانان کشور بتواند در آن تحصیل کند” لیلا رضایی
Women Protesters: UN remains silent on Taliban’s atrocities towards Women
According to a number of women activists in Kabul, the United Nations has remained silent in the face of Taliban violence and restrictions on women. They believe that the UN must break its silence and press the Taliban to end violence against women. On the occasion of International Day for the Elimination of Violence against Women (25 November), a number of women proclaimed in a gathering that violence against women in Afghanistan has increased unprecedentedly under the Taliban regime. The Justice and Freedom Movement for Afghan Women stated that the purpose of this gathering was to stop violence against women. The organizers of the gathering asked for the release of women’s rights and civil society activists and demanded that girls’ schools at the secondary level should be reopened immediately. The protesting women called upon the United Nations to investigate the mysterious murders of women and girls whose bodies are found on a daily basis and to put pressure on the Taliban to remove restrictions against women. Shamayel Tawana Nasiri, one of the organizers, told Farkhunda News that since the Taliban takeover of Afghanistan, violence against women has greatly increased, and during the past one and a half years, women are deprived of their rights, participation in political and social spheres, and their citizenship rights. Women are not even allowed to choose their own clothes. As per Nasiri, the United Nations and the international community have always remained silent in the face of Taliban violence and have not shown any serious reaction to condemn such crimes. She calls upon the United Nations, the international community, and countries that adhere to gender equality to break their silence on these crimes and to propose practical solutions to end human rights violations in Afghanistan. Basira Begzad, an activist, also expressed her concerns about the violations of human rights in Afghanistan. She believes that history will belong to the women of Afghanistan and they will not remain silent in the face of any violence against women. Afghan women, according to her, will fight until the realization of the freedom of women and an Afghanistan free from violence against women. Women have always been subjected to violence in Afghanistan, however, restrictions and violations of women’s rights have increased unprecedently during the one and a half years of Taliban rule which has resulted in protests by women activists against these violations. In these protests, the women activists have not only achieved their aims; but on the contrary, they have been imprisoned, tortured, and forcefully dispersed. Recently, Zarifa Yaqubi, Farhat Popalzi, Humaira Yusuf, Parveen Sadat, and other activists were arrested by the Taliban and the fate of some of them is still unknown. Moreover, In the latest series of restrictions on women, the Taliban’s Ministry for Promotion of Virtue and the Prevention of Vice has banned women from entering amusement parks, gyms, and even public baths. Khatira Rahimi
طالبان منبع و حامی خشونت در برابر زنان
امروزه آن چنان خشونت در افغانستان فراگیر شده است که گویی خشونت بخش جدایی ناپذیرفرهنگ ساکنان این سرزمین است. در هیچ جای این کره خاکی به این میزان خشونت و خشونت طلبی دیده نمی شود. زن ستیزی و جنگ، شناسنامه افغانستان شده است و هر جا سخن از خشونت و جنگ باشد نام افغانستان نیز آنجا گرفته می شود، و در این میان زنان افغانستانی قربانی اصلی این خشونت ها هستند. اکثرا گمان میکنند که خشونت علیه زنان تنها به معنی آسیب جسمانی و کتک زدن است. خشونت علیه زنان ابعاد گسترده تری دارد؛ خشونت های جسمی، روانی، جنسی و اقتصادی از آشکار ترین نوع خشونت علیه زنان محسوب می شوند. خشونت های روانی و جنسی تاثیر بیش تری نسبت به خشونت های فیزیکی و کتک زدن دارند. زخم هایی که بر روی پیکر زنان پدید می آید با گذر زمان بهبود می یابند؛ ولی زخم های روحی و روانی به سادگی بهبود نخواهند یافت و اگر درمان نشوند عمیق تر می شوند. حاکم شدن گروه طالبان که یک گروه به شدت زن‌ستیز هستند، این خشونت‌ها را پر رنگ‌تر کرده‌است. حالا زنان نه تنها در خانه‌ها، بلکه در خیابان‌ها هم مورد پرس‌وجو قرار گرفته و همهٔ امورشان از سوی افراد امرباالمعروف و نهی از منکر طالبان نظارت می‌شود. شبکه های حمایت از زنان و خانه‌های امن برای زنان بعد از آمدن طالبان از فعالیت باز مانده و بسته شده‌اند. وضع دستور های زن ستیزانه گروه طالبان که هر روز بیشتر و به گونه خشن‌تری در حال اجرا شدن است، بستر خشونت های خانوادگی بیشتری را بر علیه زنان مهیا کرده است. منشا تاریخی این روز بر می‌گردد به ۲۵ نوامبر سال ۱۹۶۰، در آن روز سه خواهر، عضو شبکه مخفی انقلابی جمهوری دومینیکن، در زندان رژیم رافائل لئونیداس تروخیو پس از شکنجه‌های بسیار به قتل رسیدند. این جنایت سرآغاز سقوط حکومت نظامیان در این کشور حوزه دریای کارائیب بود. از سال ۱۹۸۱ به بعد، شماری از کشورهای جهان به خصوص در آمریکای لاتین این روز را به‌طور رسمی روز مبارزه با خشونت علیه زنان نامگذاری کردند. سازمان ملل متحد حدود دو دهه بعد با استقبال از این ابتکار عمل، آن را جهانی کرد. 25 نوامبر که شروع کمپاین منع خشونت علیه زنان است در این دو سال پسین در حالی فرا می‌رسد که زنان افغانستان بیشتر از هر زمانی قربانی خشونت های خانوادگی و اجتماعی قرار دارد. این خشونت ها نه تنها از سوی گروه طالبان، بلکه از طرف مردهای خانواده نیز به صورت گسترده اعمال می‌شود. بیکاری و فقر در کنار فشار های اجتماعی و فرهنگی باعث شده تا مردان خانواده عقده های شان را با خشونت در برابر زنان خانواده خالی کند. از سوی دیگر نبود نهاد های حامی حقوق زنان که قربانی های خشونت بتوانند به آنجا شکایت شان را ببرند نیز باعث شده خشونت ها بدون ترس از عواقب آن اعمال شود. ازدواج های اجباری، آمار روزافزون خودکشی و قتل های ناموسی بیشتر حاصل دستور های است که طالبان با تفسیر دینی، مردهای خانواده‌ها را وادار میکنند تا آن را بر زنان شان در خانه و محیط زندگی با جبر و اکراه تطبیق کنند. اکثر زنان به دلیل نداشتن پشتوانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای که بتوانند در برابر این خشونت ها ایستادگی کنند دست به خودکشی می‌زنند. فروش دختران به دلیل فقر یکی از خشونت های است که بعد از قدرت گرفتن گروه طالبان بیشتر از هر زمانی در حال رشد است. تعدادی از خانواده ها به دنبال گرسنگی و نا امیدی از تهیه غذا برای سیرکردن اعضای خانواده خود مجبور به فروش کودکان بویژه دختران‌شان شده اند. بسته ماندن مکتب ها به روی دختران، حجاب اجباری، منع رفتن زنان به مکان های تفریحی و خیلی از موارد دیگر خشونت های عینی است که در این یک سال گروه طالبان بالای زنان اعمال کرده و جامعه جهانی در قبال آن سکوت مرگ‌باری را اختیار کرده است. در این میان جنبش های اعتراضی زنان که بعد از حاکمیت طالبان بخاطر مبارزه با ظلم این گروه شکل گرفته هر روز به شکل های مختلف در مقابل چشم های رسانه ها سرکوب می‌شود، ولی جامعه جهانی همچنان سکوت شان را نشکسته و اقدام عملی را در پیش نمی‌گیرد. زنان در افغانستان، حتا در دو دهۀ اخیر، قربانی خشونت‌های جسمی، جنسی، زبانی، روانی، اقتصادی، اخراج از منزل، ازدواج اجباری، ازدواج زودهنگام، ممانعت از حق انتخاب همسر، به بد و بدل دادن و بازداشت از آموزش بوده‌اند. اکنون و در روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان از چه مرجعی می‌توان خواستار رعایت و تأمین حقوق شهروندی و بشری برای زنان افغانستان شد؟ مرجع مشروع و پاسخگویی نیست و جامعۀ جهانی نیز سوگمندانه افغانستان را فراموش کرده‌است. نه امکان‌های دسترسی به عدالت قانونی-قضایی و فرصت‌های آموزشی برای زنان فراهم است و نه قانون مکتوب و مشروعی هست تا خواستار اجرای شفاف و عادلانۀ آن به‌نفع زنان شد. شمایل توانا ناصری
زنان معترض: سازمان ملل علیه جنایات طالبان سکوت کرده است
شماری از زنان امروز جمعه (4قوس) به مناسبت 25 نوامبر روز جهانی منع خشونت علیه زنان اعلام کردند که خشونت علیه زنان در افغانستان به‌گونه بی‌پیشینه افزایش یافته است. جنبش عدالت و آزادی برای زنان افغانستان، هدف از برگزاری این گردهمایی را توقف خشونت علیه زنان عنوان کرد. این زنان معترض، بر آزاد سازی فعالان حقوق زن و فعالان مدنی تاکید کرده و می‌گویند مکاتب دخترانه باید هر چی زودتر به روی دختران بازگشایی شود. آنها با نشر این اعلامیه از سازمان ملل خواسته اند که قتل‌های مرموز زنان را بررسی کرده و برای رفع محدودیت‌ها علیه زنان بر طالبان فشار بیاورند. شمایل توانا ناصری، یکی از معترضان به فرخنده نیوز گفت”بعد از حاکمیت طالبان در افغانستان خشونت علیه زنان به مراتب افزایش یافته است و طی این یک و نیم سال زنان از حضور در مناسبت‌های سیاسی، اجتماعی و همچنان از حقوق اساسی و شهروندی شان محروم هستند.” او اعمال دستور های طالبان به‌روی زنان را خشونت عینی در برابر زنان خواند و بر ادامه‌ی مبارزات شان در مقابل نابرابری ها تاکید کرد. خانم ناصری افزود سازمان ملل و جامعه جهانی همواره در برابر این جنایات سکوت کرده و هیچ واکنشی در برابر جنایت‌هایی که بر زنان و فعالان مدنی اعمال می‌شود نشان نداده است. وی از سازمان ملل، جامعه جهانی و کشور های که باورمند به برابری جنسیتی استند، خواست تا در برابر این جنایت‌ها سکوت نکنند و راهکار های عملی برای توقف این جنایت ها به‌کار بگیرند. بصیره بیگزاد نیز از نقض حقوق بشر در افغانستان ابراز نگرانی کرده و گفت” تاریخ متعلق به زنان افغانستان خواهد بود و ما در مقابل هر گونه خشونت علیه زنان سکوت نکرده، همواره در راستای تحقق آزادی زنان افغانستان و افغانستان عاری از خشونت علیه زنان، مبارزه خواهیم کرد. خانم بیگزاد زنان را قربانی واقعی خشونت های سیاسی و اجتماعی در افغانستان خواند و گفت، زنان افغانستان سال‌های زیاد است که با خشونت زندگی کرده اند، اما این خشونت‌ها طی یک و نیم سال حاکمیت گروه طالبان به طور چشمگیری افزایش یافته است. زنان همواره در برابر این خشونت‌ها اعتراض کرده اند و در بیشتر موارد معترضین نه تنها به خواست شان نرسیده اند بلکه از سوی این گروه سرکوب، شکنجه و زندانی شده اند. در آخرین مورد ظریفه یعقوبی، فرحت پوپلزی، حمیرا یوسف و پروین سادات از سوی گروه طالبان دستگیر و زندانی شده اند که تا کنون از سرنوشت آنها اطلاعی در دست نیست. در تازه ترین رشته محدودیت‌ها برای زنان، وزارت امر به معروف و نهی از منکر گروه طالبان ورود زنان به پارک‌های تفریحی، ورزشگاه‌ها و حتی حمام‌های عمومی را منع کرده است.
آرزوهای بزرگ و دنیایی کوچک
نازنین نام مستعار دختری است که روز ها با مادر کلان اش از صبح زود الی غروب در زمین های سرسبز می آید و برگ های ریز شبدر می چیند. او آرزو داشت تا درس بخواند و خلبان شود، ولی با آمدن گروه طالبان زندگی اش طوری رقم خورده است که باید برای دوازده افغانی یک روز کامل را کار کند. “دوست داشتم در آینده خلبان شوم، ولی حالا حتا اجازه ندارم از خانه بیرون شوم.” او شبدر های چیده شده را باید خشک کند تا در زمستان برای پختن سبزی از آن استفاده شود. هر هفت کیلوی آن به قیمت دوازده صد افغانی در بازار به فروش می رسد. علف های تازه روییده آنقدر ریز است که باید با دقت کامل و دانه دانه چیده شود، انگشتان ظریف اش با رنگ سبز شبدر و خاک آلوده شده است و توانی برای ادامه کار را ندارند. نازنین می گوید برای کمک در مصارف خانه درین زمین ها کار می کند اگر در خانه باشد هم باید تمام روز کار کند، خانه جارو کند، شیشه ها را پاک کرده و ظرف بشوید. چند دقیقه ی هم اگر بیکار شد و خواست تلویزیون بیبیند، اجازه ندارد شبکه های بیرون از کشور را ببیند و از شبکه های داخلی هم به سفارش مادرش فقط باید برنامه های مولوی ها و نصیحت های آنها را بیبیند وگوش کند. یک سال و چند ماه است که از درس و مکتب اش خبری نیست. حرف های دختر شهری با دوستانش در ذهن اش بالا و پایین می روند که گفته بود ( درس و مکتب برای دختر خیلی خوب است، تازه دانشگاه که برود می فهمد دنیا دست کیست). برای رفتن به مکتب و دیدن استادان و همصنفی هایش دلتنگ شده است، هر روز در راه آمدن به اینجا به مکتب و دروازه بسته آن چند لحظه ی خیره می شود و خاطرات خوش گذشته را مرور می کند. دنیای اومحدود تر از گذشته شده است چون تنها اجازه رفتن به مکتب را داشت. او می گوید اجازه بیرون رفتن از خانه را ندارند. در قوم و قبیله ی شان دختر که ده ساله شد نباید زیاد بیرون برود. پسر کاکای پانزده ساله اش حتا خواهران هفت و هشت ساله اش را بیرون از خانه نمی گذارد، او می گوید دختران را از سن کم باید عادت به خانه نشینی داد. باورهایی که خانواده، قبیله و جامعه افغانی نسبت به زنان و دخترانی همانند نازنین دارند روح و روان نازنین شانزده ساله را متاثر کرده است می گوید گاهی آرزو می کنم کاش پسر می بودم. آن وقت می توانستم به میل خود باشم و دنیایم به شستن ظرف ها ویا چیدن سبزه محدود نمی شد. می گوید گاهی وقتی دلم می خواهد لباس های رنگی بپوشم و آرایش کنم، اما نمی توانم چون فکر می کنم دچار گناه می شوم. برادربزرگ نازنین برایش گفته استَ، دختران نباید لباس های رنگی بپوشند، آرایش کنند و یا بیرون از خانه بروند. اگر خواهرانش بیرون بروند، لباس رنگی بپوشند و ذره ای آرایش کنند، به گمان او گناه بزرگی را مرتکب شده است و برادر و پدرش نیز شریک گناه او میباشند. وقتی ازش پرسیدم چه ورزشی را دوست دارد، برایم گفت از ورزش ها فقط ریسمان بازی بلد است. جواب نازنین یادآوری به من و هم قطارانم بود که آرزوی رقابت در میدان های جهانی را داشتیم. محدودیت های روز افزون طالبان بالای زنان و دختران افغانستان تعامل آنها را با دنیای بیرون کمرنگتر ساخته است. سهيلا گلستانی کابل
دستور های زن‌ستیزانه طالبان
حجاب اجباری زنان و قوانین سخت طالبان بیشتر از یک سال می‌شود که گروه طالبان بر افغانستان حاکم شده اند، این گروه بدون هیچ تغییر نسبت به دوره قبل شان همچنان زنان این کشور را هر روز با دستور های تازه شان در بند می‌کشند.ممنوعیت رفتن زنان در پارک های تفریحی، اجازه نداشتن زنان برای سفر های داخلی و خارجی بدون محرم، حجاب اجباری؛ همه و همه نشان‌گر زن‌ستیزانه بودن سیاست های این گروه است.این درحالی‌ست که دروازه مکتب های دخترانه بالاتر از کلاس ششم همچنان بسته است و در این یک‌سال و اندی تعداد زیاد از دانش آموزان دختر در بی‌سرنوشتی به سر می‌برند. طالبان زن ستیز .ر تازه‌ترین فرمان این گروه آمده است که” در دانشگاه کابل و ولایات دانش‌جویان دختر حق پوشیدن لباس و بالاپوش رنگه زمستانی را ندارند.” این فرمان بعد از این صادر شده است که دختران دانشجو بخاطر سرد شدن هوا بالا پوش های رنگه پوشیده‌اند. طاهره؛ دانشجوی دانشگاه کابل به رسانه رخشانه گفت؛ ” طالبان به ما بدون لباس سیاه دراز و چادر سیاه اجازه داخل شدن به دانشگاه را نمی دادند.” او همچنان می‌گوید، در بسیاری از موارد دخترانی که رنگ جوراب و ماسک شان سیاه نبوده اجازه داخل شدن به دانشگاه را نیافته‌اند. یک منبع که نخواست نامش گرفته شود به فرخنده نیوز گفت؛ بعضی از دانش‌کده های دانشگاه کابل بعد از در یافت فرمان منبع پوشیدن لباس های رنگه زمستانی به دانش‌جویان دختر گفته است، اگر از این فرمان اطاعت نکنند باید هر روز پنجاه افغانی جریمه پرداخت کنند.همچنان شماری از دانش‌جویان دختر در این مورد ابراز نگرانی کرده و می گويند: ” در فصل زمستان بسیار از خانواده توان خرید مواد سوختی شان را ندارد و حالا چگونه برای دختران شان بالا پوش سیاه زمستانی بخرند.” به گفته این دانش‌جویان ممکن است از یک خانواده بیشتر از سه دختر دانشجو باشند، چطور خانواده فقیر شان که توان تامین مواد اولیه را ندارد برای آنها مطابق دستور طالبان که هیچ نکته منطقی ندارد لباس سیاه زمستانی تهیه کنند. این دستور ها در حالی صادر و اعمال میشوند که بسیاری از افراد در افغانستان بعد از به قدرت رسیدن گروه طالبان کار های شان را از دست داده‌اند. لیلا رضایی
طالبان در برابر کشته شدن یک زن کوچی، مردم روستای بهایی ولسوالی ناور ولایت غزنی را مجبور به پرداخت ده میلیون افغانی کردند
از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان زمانی زیادی نمی‌گذشت که در اوایل سال ۱۴۰۱ خورشیدی، بر اساس فیصله کمیسیون طالبان بنابر ادعای کشته شدن یک زن کوچی، مردم روستای بهایی ولسوالی ناور ولایت غزنی مجبور به پرداخت ده میلیون افغانی شدند. عنایت الله یکی از باشندگان این روستا می‌گوید مردم به سختی این پول را از طریق فروختن اموال و مواشی شان جمع آوری کرده و به کمیسیون مربوطه تحویل دادند. در ادعای دیگر کوچی‌ها مبنی بر دزدی اموال‌شان، از ساکنان قریه‌های (واغ و ارچغو) خواهان غرامت شدند. نیروهای امارت اسلامی چند تن از بزرگان این دو قریه را به زور وادار کرده تا به کمیسیونی که از طرف طالبان ایجاد شده اختیار بدهند تا این قضیه را فیصله نمایند. کمیسیون طالبان این ولسوالی فیصله کرد که مردم باید مبلغ دو میلیون افغانی به کوچی ها پرداخت نمایند، اما مردم فیصله این کمسیون را قبول نداشته و حاضر به پرداخت مبلغ متذکره نشدند. نیروهای امارت اسلامی همه روزه مردم این روستا را ازسرزمین ها و کارشان به ولسوالی برده وزندانی می کردند و می گفتند تا زمانی که مقدارپول تایین شده را به کوچی ها ندهند آزاد نخواهند شد. جمعه خان یکی از باشنده های قریه واغ است، او می گوید: طالبان با آنها رفتار خشونت آمیز داشته و آنها را لت و کوب کرده است. مردان این روستا به خاطر نیروهای امارت نمی توانستن به کارهای شان برسند و تمام مسولیت های خانه و مزرعه ها به دوش زنان بود. این روستاها ازجمله مناطق سرد سیر ولایت غزنی است، زنان این روستا ها ازاین که مردان مدت زیاد در حبس بوده و در فصل خزان و سرد شدن هوا نتوانند محصولات شان را به وقت مناسب برداشت کنند نگران بودند و تشویش شان این بود، که حاصلات به خصوص کجالو را در زمین ها یخ بزند، بلاخره مردم بخاطر آزادی مردان این روستا ها مجبور شدند دومیلیون افغانی را به کوچی ها بپردازند تا زندانی ها آزاد و به کارهایشان برسند. درهمین حال کوچی ها با حمایت نظامیان طالب دو خانواده را در روستایی جوشان همجوار با قریه واغ و ارچغو از مربوطات جاغه شیو ولسوالی ناور کوچانده و خانه های شان را قفل انداخته است. کوچی ها مدعی اند که خانه ها و زمین های مامور علی‌حسین و محمد رضا یوسفی مالکیت کوچی ها است، این در حالی است که سال ها است که هیچ فرد کوچی در این روستاها ملکیت ندارد و این قضیه به سی یا چهل سال قبل برمیگردد. اختلافات بین کوچی ها و هزاره ها از دیر زمان وجود داشته که با روی کارآمدن طالبان دامنه ی این اختلافات گسترده تر شده است.