منیژه صدیقی پس از هفت ماه از زندان طالبان آزاد شد
فرخنده: بر اساس گزارش ها، اعضای «جنبش خودجوش زنان معترض افغانستان» به روزنامه اطلاعات روز تأیید کرده‌اند که منیژه صدیقی از زندان طالبان آزاد شده است. لیلا بسیم، یکی از اعضای جنبش خودجوش زنان به رسانه ها گفته است که خانم صدیقی دیروز (شنبه، ۱۸ حمل) و بر اساس فرمان عفو رهبر طالبان به مناسبت عید فطر، از زندان پلچرخی کابل آزاد شده است. او افزود که شخصا با خانم صدیقی صحبت کرده است و او اکنون در کنار خانواده‌اش بسر می‌برد. این در حالی است که خانم صدیقی سه روز پیش در یک نشست خبری سازمان‌دهی شده از سوی طالبان در زندان، خواستار آزادی خود شد و گفت که «بی‌گناه» است. او در این کنفرانس خبری همچنین گفت که از سوی طالبان در زندان شکنجه نشده است و وضعیت صحی‌اش خوب است. اما مدافعان حقوق بشر اعتراف منیژه صدیقی را اجباری خواندند. منیژه صدیقی عضو «جنبش خودجوش زنان معترض» است که در ۱۷ میزان سال ۱۴۰۲ از خیرخانه باز داشت و به زندان طالبان منتقل شده بود گفته می شود طالبان خانم صدیقی را به دو سال زندان تنفیذی محکوم کرده بودند.
زنان معترض خواستار نظارت از زندان های طالبان شدند
فرخنده: در ادامه ی واکنش های تند مدافعان حقوق بشر و جنبش های اعتراضی زنان در پیوند به اعتراف اجباری منیژه صدیقی فعال حقوق زن،” جنبش آزادی زنان” خواستار نظارت از زندان های طالبان شده اند بر اساس گزارش ها شماری از زنان معترض طی یک اعلامیه امروز شنبه (۱۸ حمل) خواهان هرچه زودتر آزادی منیژه صدیقی شده اند در این اعلامیه هم چنان امده است که اعتراف منیژه صدیقی اجباری بوده و گروه طالبان به جای پاسخگوی به جنایات و ظلم علیه شهروندان، با الگو گرفتن از نظام سیاسی ایران، زندانیان را مجبور به اعتراف اجباری می کنند. پیش از این جنش اعتراضی خودجوش زنان نیز طی یک اعلامیه گفته بود که طالبان با سو استفاده از اعتراف اجباری خانم صدیقی می خواهند خود را سفید نمایی کنند. منیژه صدیقی عضو «جنبش خودجوش زنان معترض» است که در ۱۷ میزان سال ۱۴۰۲ از خیرخانه باز داشت و به زندان طالبان منتقل شده است گفته می شود طالبان خانم صدیقی را به دو سال زندان تنفیذی محکوم کرده است. این در حالی است که تلویزیون ملی تحت کنترول طالبان پنج شنبه ۱۶ حمل گزارش داد که منیژه صدیقی در زندان طالبان شکنجه نشده است. خانم صدیقی در یک اعتراف اجباری گفت« وضعیت صحی من خوب است به غذا دست رسی دارم شکنجه نشده ام» وی از طالبان خواست تا او را آزاد کنند و تا عید سعید فطر به خانه برگردد.
تکرار در خواست زنان از جامعه جهانی راجع به آپارتاید جنسیتی را در افغانستان
فرخنده: حرکت اعتراضی زنان زیر نام «جنبش زنان به سوی آزادی» مقیم تهران با ابراز نگرانی از ادامه بازداشت خودسرانه زنان و دختران از سوی طالبان، از جامعه جهانی می‌خواهد تا «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان را به‌رسمیت بشناسد. این جنبش سه‌شنبه‌شب، ۱۴ حمل در بیانیه‌ای نگاشته است که پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، زنان و دختران افغان به بهانه‌هایی مختلف از خانه، جاده‌ها و محلات عامه بازداشت و زندانی شده‌اند. در این بیانیه آمده است: «گروه طالبان بدون در نظرداشت حق آزادی فردی و حفظ کرامت انسانی و همچنان بدون در نظر گرفتن عُرف جامعه و ارزش‌های انسانی، دختران و زنان را با هتک حرمت و تحقیر به موتر‌ها بالا کرده و بدون هیچ جرمی به مکان‌های نامعلوم انتقال میدهند که این امر بیشتر به اختطاف شباهت دارد تا بازداشت توسط یک مرجع پاسخگو و مسوول.» براساس بیانیه، این گروه در سه سال گذشته پالیسی «آپارتاید جنسیتی» را در افغانستان تطبیق و همواره منتقدین خود را به‌گونه «وحشتناک» سرکوب کرده است. جنبش زنان به سوی آزادی بازداشت خودسرانه زنان و دختران را بدون حکم محکمه با صلاحیت و عدم رعایت حقوق بشری، نقض حقوق بشر خوانده و تاکید کرده که این موضوع به یک امر معمول برای رژیم طالبان تبدیل شده است. در بیانیه همچنان تصریح شده که طالبان «با افکار تندروانه و غیرانسانی‌شان» همواره در ضدیت با زنان و دختران، آنان را از تمام بخش‌ها حذف کرده‌اند. عدم به‌رسمیت‌شناسی طالبان و ایجاد یک حکومت فراگیر در افغانستان از خواست‌های دیگر این جنبش از جامعه جهانی است. این در حالی است که پیشتر از این ونسا فرایزر، رییس جدید شورای امنیت سازمان ملل متحد گفته بود که «آپارتاید جنسیتی» که در مورد افغانستان نیز صدق می‌کند، باید به کنوانسیون منع جنایات علیه بشریت افزوده شود.
جنبش زنان معترض: تکرار میکنیم منیژه را آزاد کنید
اعضایی جنبش اعتراضی (پنجره ی امید) در یک گردهمایی اعتراضی دیروز چهار شنبه در شهر اسلام آباد پایتخت پاکستان با شعار دادن حق خواستن جرم نیست خواستار آزادی منیژه صدیقی از زندان طالبان شد. اعضایی این جنبش اعتراضی؛ در اعلامیه ی گفتند که عملکرد زن ستیزانه ی طالبان علیه زنان و تبعیض جنسیتی بی‌رحمانه‌ای را عليه زنان و دختران به هدف حذف آنان از جامعه‌ی افغانستان اعمال کرده‌اند که این نشان‌دهنده‌ی جنایت «آپارتاید جنسیتی» است. در اعلامیه هم چنان آمده است که طالبان پس از تسلط دوباره در افغانستان محدودیت های سرکوب کننده ی را علیه زنان وضع کرده و شهروندان کشور به‌ویژه زنان و دختران، با سرکوب، محرومیت، بازداشت، شکنجه و زندان مواجه هستند. با این حال منیژه صدیقی یکی از از اعضایی جنبش اعتراضی زنان است که روز دوشنبه(۱۷ میزان) سال گذشته‌ی خورشیدی، از ساحه‌ی«کارته نو» شهر کابل توسط نیروهای استخبارات طالبان از نزدیکی خانه‌اش بازداشت شد. گفته می شود که خانم صدیقی در وضعیت بد صحی قرار داشته و‌دست رسی امکانات صحی و وکیل مدافع ندارد. برخی منابع نزدیک به خانم صدیقی تایید کردند که دستگاه قضایی طالبان او را به‌دلیل اعتراض در برابر این گروه و آتش زدن تصویر رهبر آن‌ها، به یک سال و شش ماه حبس محکوم کرده است. این در حالی است که بارها نهاد های مختلف داخلی، خارجی و اعضایی جنبش زنان معترض خواستار آزادی منیژه صدیقی از زندان طالبان شدند. اما طالبان حتی اجازه ی دیدار با خانواده را نیز به خانم صدیقی را نمی دهد
خواست مکرر فعالان حقوق بشر برای رهایی منیژه صدیقی
درگردهمایی اعتراضی درکابل، شماری از فعالان حقوق بشر و جامعه ی مدنی خواستار آزادی منیژه صدیقی شدند. این تجمع اعتراضی از جامعه ی جهانی خواستند که برای رهایی منیژه صدیقی تلاش کنند. منیژه صدیقی عضو «جنبش خودجوش زنان معترض» است که در ۱۷ میزان سال ۱۴۰۲ از خیرخانه باز داشت و به زندان طالبان منتقل شده است گفته می شود طالبان خانم صدیقی را به دو سال زندان تنفیذی محکوم کرده است. این در حالی است که با فرا رسیدن روز جهانی« حق آگاهی از واقعیت های مربوط به نقض فاحش حقوق بشر و احترام به کرامت قربانیان» منابع آگاه می گویند طالبان هیچ گونه آگاهی در مورد وضعیت منیژه صدیقی به خانواده اش نمی دهد. به گفته ی هم اتاقی های خانم صدیقی؛ وی در زندان پلچرخی طالبان زندانی و در یک وضعیت بد صحی قرار دارد. دست رسی به خدمات صحی و وکیل مدافع ندارد.
محدودیت جدید طالبان علیه کار زنان در ننگرهار
در ادامه ی قوانین زن ستیزانه‌ای طالبان علیه زنان، این گروه این بار زنان را از صنعت قالین بافی در ولایت ننگرهار منع کردند. یک منبع از ریاست صنایع ولایت ننگرهار که نخواست هویت اش ذکر شود می گوید: گروه طالبان روزگذشته 27 حوت کار زنان در بخش قالین بافی را در شش ولسوالی این ولایت منع کردند گفته می شود تعداد زنان که در بخش قالین بافی در این ولایت کار می کردند به 900 نفر می رسید که بیشتر آن ها منبع درامد و مصارف زندگی شان را از همین طریق تآمین می کردند. این منبع هم چنان افزود: که نیروهای امر به معروف گروه طالبان در ولسوالی‌های کوت، دره نور، بهسود، مومندره، گوشته و بتی کوت این ولایت، زنان را از کار در شرکت‌های قالین‌بافی منع کرده‌اند. که دلیل ممنوعیت زنان قالین‌باف از کار، عدم رعایت حجاب و نداشتن محرم در محل کار گفته شده است. عبدالله مسؤل یکی از شرکت های قالین بافی می گوید: شرکت ما سال ها است در بخش تولید قالین کار می کند و زمینه ی خوبی اشتغال زایی را برای زنان فراهم کرده بودند. مه که متآسفانه نیروهای امر به معروف و نهی از منکر طالبان به دلیل این که محیط کاری ما بر اساس اصول امارت اسلامی ترتیب داده نشده است زنان را از کار رخصت کرده است. یکی از زنان به اسم زر کارمند که مدت هشت سال می شود در این شرکت کار می کرد می گوید: حالا یگانه منبع درامد اش را از دست داده است اما شاکرالله استانکزی، رییس اداره‌ی صنعت و تجارت ننگرهار می‌گوید که این مشکل به زودی حل خواهد شد و زنان به کار خود باز خواهند گشت. طالبان با گذشت هر روز به بهانه های مختلف محدودیت های جدید را در بخش های مختلف برای زنان وضع و این روند هم چنان ادامه دارد.
تاکید فعالان زن بر به رسمیت شناسی آپارتاید جنسیتی از سوی سازمان ملل در افغانستان
شماری از فعالان حقوق زن فعالان جامعه ی مدنی و کنشگران حقوق بشر در سازمان ملل متحد روز گذشته(۲۳حوت۱۴۰۲) درنشستی تحت عنوان (مبارزه با اپارتاید جنسیتی) در مقر سازمان ملل متحد سخنرانی کردند. در این نشست یلدا رویان، فوزیه کوفی، فاطمه گیلانی، اصیلا وردک و نجلا ایوبی به نوبت سخنرانی و تعامل جهان با طالبان را تهدید جدی بر زندگی زنان افغانستان خوانده و از ان انتقاد کردند آنان هم چنان گفتند که جهان باید به جای تعامل با طالبان، اپارتاید جنسیتی را به رسمیت بشناسند. یلدا رویان، کنشگر حقوق بشر در این نشست گفت که از آگست ۲۰۲۱ تا کنون طالبان ده‌ها فرمان محدودکننده علیه زنان و دختران صادر کرده و تبعیض شدیدی را بر زنان و دختران افغانستان اعمال کرده‌اند. وی هم چنان افزود، بیش از ۹۱ درصد زنان گفته‌اند که با تبعیض جنسیتی روبه‌رو هستند و به‌صورت خاص در زمینه‌های کار، آموزش، تحصیل و آزادی در گشت‌وگذار هدف قرار داده شده‌اند و این نشان دهنده‌ی«آپارتاید جنسیتی» است. فوزیه کوفی عضو پیشین مجلس نمایندگان افغانستان هم چنان خواستار به رسمیت شناختن اپارتاید جنسیتی در افغانستان شده و افزودکه در این مدت هیچ فشاری بر طالبان نبوده است و آن‌ها هفته‌ی ۴۰ میلیون دالر دریافت می‌‌کنند و «بیش از هزار» ملاقات با دیپلومات‌های خارجی داشته‌اند. خانم کوفی هم چنان تاکید کرده است که رابطه‌ی جامعه‌ی جهانی با طالبان همیشه یک‌طرفه بوده و رفتار این گروه هیچ تغییری نکرده است. وی هم چنان افزود تعامل یک طرفه اشتباه است اگر صورت بیگیرد بار ها تکرار خواهد شد و این به نفع افغانستان نیست. فاطیمه گیلانی، اصیلا وردک و نجیلا ایوبی هم چنان در سخنرانی خویش از تعامل با طالبان انتقاد کرده و‌خواستار به رسمیت شناختن اپارتاید جنسیتی در افغانستان شد. گزارش: مصطفی شهریار
زنان معترض: خانم‌ها قربانی افراط‌گرایی طالبان در افغانستان شدند
فرخنده: جنبش زنان برای عدالت و آزادی، با برگزاری برنامه‌ی از این روز تحلیل کرده و به رسم اعتراض در جهت دستیابی به حقوق انسانی زنان افغانستان اعلامیه‌ی صادر کردند که در بخشی از این قطع‌نامه گفته است. ” اکثر کشورهای جهان این روز را به عنوان دست آورد های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، آموزشی و فرهنگی زنان تجلیل می کنند، اما زنان در افغانستان، از هشت مارچ امسال در حالی سپری می‌کند که زنان از هرگونه نقش آفرینی در حیات اجتماعی محروم و بصورت کل از جامعه حذف شده اند. اکنون نه در سیاست و نه در اجتماع جایی برای زنان است و حقوق زنان به عنوان اولین چیزی است که همیشه مورد تعرض و تجاوز واقع شده است و فقط برای چانه‌زنی‌ها و معاملات سیاسی روی میز مذاکرات قرار می‌گیرد. اما زنان امروز در افغانستان خوشبختانه به این آگاهی سیاسی و مدنی رسیده تا در مقابل ظلم و حق تلفی ها سکوت نکنند. رها (مستعار) یکی از اعضای جنبش، چنین روایتی از زندگی خود دارد،” شب و روز درس خواندم تا در رشته‌ی مورد علاقه‌ی خود کامیاب شوم، امتحان کانکور دادم و موفقانه در رشته‌ی کمپیوتر ساینس آی تی کامیاب شدم، و برای دانشگاه کابل رفتن به تمام معنا آماده بودم، که کابل سقوط کرد، طالبان بر افغانستان مسلط شد، تمام زحمات و مشقت‌های زیادی را متحمل شده بودم، به خاک یکسان شد. از تحصیل ماندم، تحصیلی که بخاطرش تقلاهای زیاد کردم، گرمی و سردی، حتی زخم شدن معده‌ام را به جان خریدم. از سال ۲۰۲۱ به این سو در این جنبش فعالیت می‌کنم و تا زنان افغانستان به حقوق اساسی خود نرسد به مبارزات خود ادامه می دهیم حتی اگر به قیمت جانم تمام شود. از زنان جهان میخواهم در کنار ما باشد و ما را در این روزهای بد و سیاه تنها نگذارد. این درحال است که زنان افغانستان از تمام حقوق خود باز مانده است، این روز به سبب مبارزه‌ی زنان کارگر فابریک نساجی کتان در سال ۱۸۵۷ میلادی در شهر نیویورک آمریکا انتخاب شده است، که شرایط کاری سخت و غیر انسانی با دست‌مزد کم آن زنان را وادار به همبستگی کرد، و جهت کسب حقوق خود به مبارزه برخاستند. سارا (مستعار) یکی دیگر از عضوهای جنبش زنان برای عدالت و آزادی از زندگی خود قصه‌ی دارد.” سارا استم، تحصیلاتم را در رشته اداره و تجارت به پایان رساندم، سقوط کابل و روی کارآمدن طالبان زمانی بود که من تازه تحصیلاتم را تمام کردم و قصد داشتم برای آینده‌ی بهتر و اجرای وظیفه در جامعه، دوشا دوش مردان و زنان این کشور فعالیت کنم اما سقوط نظام و طالبان همه چیز را برعکس کرد. بسته شدن دروازه های مکتب، منع کار زنان و… نقض حقوق دختران و زنان در افغانستان سبب شد من اعتراض کنم و برای حقوق خو دادخواهی کنم. در سال ۲۰۲۱ یکی از جنبش های اعتراضی زنان افغانستان عضو شدم و برای حقوق اساسی و انسانی خود صدا بلند کردم. مبارزات ما مبارزه‌ای استوار بر حق و عدالت برای رسیدن تمام زنان افغانستان و اقشار تحت ستم این جامعه به حقوق شان است و این مبارزه منحصر به دوره و زمان خاص نبوده و تا زمانی که زن افغانستانی به جایگاه واقعی خود در سیاست و اجتماع دست نیابد این مبارزات ادامه خواهد یافت. ما خواهان کرامت، احترام، حق برابر و مشارکت برای زنان در تمام عرصه‌ها هستیم با مسلط شدن گروه افراطی طالب اولین نیروی که در مقابل ظلم و جنایت بصورت قاطع ایستادگی کرد زنان بود و تا اکنون این مبارزات حتا به قیمت از دست دادن جان شأن، ادامه دارد. جنبش زنان برای عدالت و آزادی از سازمان ملل و جامعه‌ی جهانی چنین خواستار شده:” ما جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی با استفاده از روز همبستگی زنان، از سازمان ملل و جامعه جهانی میخواهیم اپارتاید جنسیتی جاری در افغانستان را به رسمیت بشناسد. از سازمان ملل و جامعه جهانی میخواهم فرستادن پول های میلیون دالری هفته وار را که سبب تقویت ظلم و جنایت طالب میشود را متوقف نموده و در عوض طالبان را به عنوان یک گروه تروریستی و ناقضین بین المللی حقوق بشر در لیست سیاه سازمان ملل قرار داده و به دادگاه های کیفری بین المللی بکشاند.” همچنان این جنبش افزوده است ” زنان افغانستان در طی دو سال اخیر به هیچ یک از حقوق خود دسترسی ندارد، و ما جهت تحقق حقوق زنان افغانستان به مبارزه‌ی خود ادامه می‌دهیم.” این جنبش از سال ۲۰۲۱ به این‌سو در برابر ظلم و بی‌عدالتی صدا بلند کرده است، که بارها منجر به زندانی و سرکوب عضوهای جنبش مذکور شده است. زنان در افغانستان به این آگاهی رسیده‌اند تا خواسته و مطالبات شأن را بصورت واضح مطرح کرده و از آن دفاع کنند و یک زن آگاه، دشمن اصلی افراطیت، بنیادگرایی و واپس‌گرایی است. برای این‌که آپارتاید جنسیتی به رسمیت شناخته شود، سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵ قطع نامه‌ی امضاء کردند. که این قطع نامه بین‌المللی منجر به استراتژی‌ها، استاندارد ها، برنامه ها و اهداف مختلف از سوی سازمان ملل شده، در پیشرفت موقعیت و وضعیت زنان در سرتاسر جهان موثر بوده، ولی این درحالی است که زنان افغانستان وضعیت بدی را تجربه کردا و از حقوق خود محروم بوده که با چالش های اسف‌باری روبرو استند. هشت مارچ، ۱۸ حوت مصادف است با روز همبستگی زنان در جهان، که همه ساله در سراسر دنیا از این روز گرامی داشت به عمل می‌آید. در چند سال اخیر ۸ مارچ روز جهانی زن برای زنان، نه تنها در کشورهای توسعه یافته، بلکه در جوامع درحال توسعه نیز به صورت گسترده‌تری مطرح و ابعاد تازه‌ی به خود گرفته است. کبرا “علی‌زاده”
جنبش نوین زنان افغانستان: محدودیت طالبان بیشتر شده است
جنبش اندیشه نوین زنان معترض افغانستان در ولایت تخار دست به اعتراض زده می‌گویند که آنان خواستار بر آورده شدن حقوق زنان در تمامی سطح می‌باشند. رسانه فرخنده: متعرضان به مناسبت هشتم مارچ (روز همبستگی زنان)، در برابر محدودیت‌های گروه طالبان علیه زنان، دست به اعتراض زده می‌گویند، زنان در افغانستان، از حیات اجتماعی و هرگونه نقش در زمینه کاری را از دست داده است. به گفته آنان هشت مارچ امسال را در حالی سپری میشود که زنان با محدودیت بیشتر روبرو شده و با دستگیری به اتهام بدحجابی مواجه است. معترضان با صدور قطع‌نامه‌ای خواستار رهایی منیژه صدیقی شده و بیان داشته اند که منیژه صدیقی بدون هیچ جرمی در زندان قرار دارد. معترضان در قطع‌نامه‌شان از کشورهای جهان خواستار به رسمیت شناسی آپارتاید جنسیتی در افغانستان شده است. جنبش اندیشه نوین زنان معترض افغانستان تأکید کرده‌اند که زنان امروز در افغانستان به آگاهی سیاسی و مدنی رسیده‌اند؛ در مقابل ظلم و ناحق سکوت نمی‌کنند. معترضان از سازمان‌های بین‌المللی و فعالان حقوق زنان و حقوق بشر خواسته است که فعالیت زنان افغانستان را در برابر سیاست زن ستیزانه طالبان نادیده نگرفته و برای بدست آوردن حقوق زنان در افغانستان از هیچ تلاشی دریغ نکنند.
محدودیت جدید طالبان بر خبرنگاران زن در افغانستان
محدویت های اخیر طالبان بر رسانه ها، زندگی را به کام زنان خبرنگار تلخ تر کرده است. رسانه فرخنده: طالبان از زمان تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت های گسترده بر حضور زنان در رسانه‌های کشور وضع و مجریان زن را مجبور به پوشیدن ماسک سیاه هنگام اجرای برنامه‌های تلویزیونی کرده‌اند. این گروه بر فعالیت رسانه‌ها در کشور نیز محدودیت های شدید وضع کرده است محدودیت های تازه علیه خبرنگاران زن در افغانستان باعث نگرانی شدید بین خبرنگاران شده است. طالبان چندی قبل این، گرفتن عکس و تصویربرداری را «گناه کبیره» خوانده بود و یک مقام ارشد دعوت و ارشاد طالبان گفته بود که رسانه‌ها باید از تصویربرداری خودداری کنند. او گفته که بسیاری از خبرنگاران «ذهن‌شان به سوی فساد» است. از سوی دیگر، قوماندانی امنیه طالبان در خوست به رسانه‌ها هشدار داده بود که اگر زمینه تماس تلفنی دختران با رسانه‌ها را فراهم کنند، احضار و مورد بازجویی قرار خواهند گرفت. قوماندانی امنیه طالبان در خوست گفته که شماری از رسانه‌های خصوصی به فساد اخلاقی دامن می‌زنند. با این حال، مرکز خبرنگاران این اقدام‌های طالبان را نگران‌کننده توصیف کرده است. مرکز خبرنگاران افغانستان با ابراز نگرانی از وضع محدودیت های روزافزون طالبان بر رسانه ها گفته است که طالبان با وضع محدودیت های سیستماتیک بر کار زنان در رسانه ها سبب محدود کردن آزادی بیان خواهد شد. این در حالی است که احمد قریشی رییس اجرایی مرکز خبرنگاران افغانستان می گویداعمال محدودیت علیه رسانه‌ها بیان‌گر دوقطبی بودن گروه‌های مختلف در درون طالبان است. او تصریح می‌کند که در مواردی مصاحبه‌شونده زن، ماسک نپوشیده که در نتیجه رسانه‌ها مورد تهدید طالبان قرار گرفته‌اند. به گفته او، طالبان به صاحبان این رسانه‌ها هشدار داده‌اند که در صورت تکرار چنین کاری، عواقب خطرناک برای آنان به دنبال خواهد داشت. مرکز خبرنگاران افغانستان خواستار لغو این محدودیت‌ها شده و گفته است که در حقیقت همهٔ این محدودیت ها سبب شده است که آزادی قانونی رسانه‌ها و خبرنگاران در افغانستان سلب شود.” در عین‌حال برخی از خبرنگاران زن به رسانه ها گفته است که این نوع محدودیت‌ها بر زنان حذف زنان از جامعه و یک زنگ خطر برای نقض آزادی بیان است. شماری از زنان خبر نگار هم چنان گفته طالبان با وضع محدودیت‌های جدید، در تلاش کناره گیری زنان از رسانه‌ها استند و ادامه‌ی این وضعیت شرایط کار در رسانه‌ها را برای زنان دشوار خواهد کرد. این در حالی است که سه شنبه ی هفته ی گذشته سرپرست وزارت امر به معروف طالبان، طی نشستی در کابل هشدار داده بود که اگر کارمندان، گویندگان و مجریان زن حجاب مورد نظر آنان را رعایت نکنند، خشم رهبر آنان برانگیخته شده و رسانه‌ها را با سرنوشت مکتب‌ها و دانشگاه‌ها روبه‌رو خواهد کرد.