توماس وِست: شیعیان افغانستان از افراطیت خشونت‌بار رنج‌های زیادی کشیده‌اند
توماس وِست، نماینده ویژه امریکا در امور افغانستان در واکنش به حمله اخیر به نمازگزاران شیعه در مسجد امام زمان شهر پلخمری ولایت بغلان گفته است که جامعه شیعیان افغانستان «رنج‌های زیادی از افراطیت خشونت‌بار متحمل شده‌اند».
انفجار در مسجد امام زمان شهر پلخمری، تلفات زیادی در پی داشته است
طالبان تلاش دارد تا ناکامی های شان در تامین امنیت شهروندان بازتاب رسانه‌ی نداشته باشد لذا با وجود تلفات بالا رویداد مسجد امام زمان شهر پلخمری شمار کشته‌ها را هفت تن اعلام کردند.
نگرانی ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان از «شرایط وحشتناک» زندانیان زن در زندان‌های طالبان
ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان با نشر اعلامیه‌ای در خصوص گزارش اخیر روزنامه «۸ صبح» در مورد وضعیت زندانیان زن در زندان‌های طالبان اظهار نگرانی کرده است. در اعلامیه ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان آمده است که این ائتلاف «به شدت نگران شرایط وحشتناکی است که زندانیان زن در زندان‌های طالبان در ولایت‌های جوزجان، فاریاب و سمنگان با آن روبرو هستند.» بر اساس گزارش اخیر روزنامه هشت صبح، این زنان در معرض نقض شدید حقوق بشر از جمله شکنجه جسمی، تجاوز جنسی و تحقیر قرار گرفته اند. ائتلاف زنان معترض افزوده است: «متاسفانه، به دلیل خطرات امنیتی وعدم وجود میکانیزم‌های حفاظتی، قربانیان قادر به شکایت مستقیم در مورد این سوء استفاده‌ها نیستند.» به گفته منبع، «بر اساس گزارش روزنامه هشت صبح حدود ۹۰ زن توسط طالبان در این ولایت‌ها زندانی شده‌اند و مورد بدرفتاری و سوء استفاده جنسی قرار گرفته اند. ۱۶ نفر از زندانیان زن در نتیجه تجاوز جنسی مکرر باردار شده و از سوی طالبان مجبور به سقط جنین شده اند. . علاوه بر این، خانواده‌های این زندانیان به دلیل‌عدم اجازه ملاقات با آن‌ها از اوضاع آن‌ها آگاهی ندارند.» این ائتلاف همچنان گفته که «کارمندان صحی در ولایت‌های فاریاب، سمنگان و جوزجان زنان متعددی را که به دلیل شکنجه و تجاوز جنسی دچار اسیب‌های شدید جسمی و روانی شده اند، درمان کرده اند. این نمونه‌ی از نقض فاحش حقوق بشر و نقض صریح ارزش‌های حقوق بشری بین المللی است که نیاز به رسیدگی فوری دارد.» ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان از هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) خواسته است تا فورا تحقیقات کاملی را در مورد نقض حقوق بشر و خشونت‌های مبتنی بر جنسیت در زندان‌های طالبان انجام دهد و طالبان را در برابر این جنایات پاسخگو قرار بدهد. ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان همچنان خواسته‌اند: «ما همچنان از شورای حقوق بشر سازمان ملل و میکانیزم‌های حقوق بشری سازمان ملل میخواهیم به یافته‌های تکاندهنده گزارش هشت صبح رسیدگی کنند و این قضیه را به صورت جدی پیگیری کنند.» در اخیر اعلامیه تاکید شده است: «اقدام سریع و پاسخگویی برای حفاظت از حقوق، کرامت و رفاه زنان افغانستان به خصوص زنانی که در زندان‌های طالبان مورد شکنجه و تجاوز قرار میگیرند باید در اولویت کاری جامعه بین المللی در افغانستان باشد. جامعه بین المللی باید در محکوم کردن این جنایات از سوی طالبان و تضمین اجرای عدالت برای قربانیان متحد باشد.»
وضعیت زنان افغانستان؛ طاهره ناصری: باید با افکار طالبانی مبارزه کرد/جامعه بین‌المللی باید از زنان حمایت کند
طاهره از جمله زنان مبارزی‌ست که در جاده‌های کابل روزهای سختی را سپری کرده و حتا در کشور خودش در طول حاکمیت گروه طالبان بی‌پناه و مخفی زندگی کرده است. ترس و استرس اینکه طالبان اورا دست‌گیر کند، آرامش شب‌و روز را از وی گرفته بود. استرس بازداشت از سوی طالبان و از سوی دیگر بیکاری، فقر و و ناامنی در کشور دغدغه‌هایی بودند که طاهره ناصری را فرا گرفته بود. طاهره قبل از آمدن طالبان در یک نهاد خصوصی مصروف کار بود. در پهلوی آن فعالیت‌های مدنی و اجتماعی نیز داشت. بعدها با روکار آمدن گروه طالبان و وضع محدودیت‌ها بر زنان از سوی این گروه، طاهره به جنبش‌های اعتراضی در برابر گروه طالبان پیوست. با مبارزه و اعتراض در جاده‌های کابل برای دادخواهی برای زنان حاشیه‌نشین افغانستان به مبارزه پرداخت. فعالیت‌های مدنی طاهره بیشتر از قبل شده بود. مجبور بود تا برای سرکوب این محدودیت‌ها با جمعِ از زنان معترض به جاده ها آمده و علیه این تبعیض جنسیتی در کشورش صدا بلند کند. برایش روزهای سختی بود. طاهر از روزهای سخت مبارزه‌اش در افغانستان چنین روایت می‌کند: تعداد زیادی از مردان افغانستان ایدئولوژی طالبانی دارد. این را از وقتی‌که در صف مبارزات خیابانی پیوستم، فهمیدم. زمانی‌که مرا از برنامه‌ها و مصاحبه‌های تلویزیونی و یا در جاده‌ها در اعتراضات می‌دیدند، مرا تحقیر و توهین میکردند. مرا فاحشه خطاب میکردند. این خیلی اذیت کننده بود.» طاهره از عدم حمایت مردان افغانستان شاکی است. حتا طوری‌که این افکار بر زنان حاشیه‌نشین و زنانِ که از حق و حقوق خویش بی‌خبر اند، خواسته و یا ناخواسته تحمیل شده است که آن‌ها نیز دنباله‌رو مردان زن‌ستیز اند. ادامه این وضعیت و مجادله با افکار طالبانی جمع کثیری از مردم افغانستان، طاهره را نگران ساخته است. او مبارزه با چنین افکاری را کاری دشوار توصیف می‌کند. طاهره از روزی‌که توسط استخبارات طالبان تحت پیگیری بود چنین روایت می‌کند: «زمانی که بخاطر محدودیت‌های گروه طالبان بر زنان هر روز محدودیت‌های جدیدی وضع می‌شد، ما کنفرانس مطبوعاتی دایر کردیم و از تمام رسانه‌ها خواستیم که این کنفرانس را پوشش بدهد و من شخصا انتقاد تندی از این گروه نمودم.» بعداز آن برای مصاحبه با یک تلویزیون خصوصی تحت نظر این گروه دعوت شدم. من آنجا نیز بخاطر این محدودیت‌ها و کنفرانس که دایر کرده بودیم، سخن گفتم. هرچند که توسط آن رسانه به من گفتند که انتقادی از این گروه نداشته باشم. ولی من خاموش نماندم و انتقادم را از این گروه نمودم. بعداز مصاحبه من مورد تعقیب قرار گرفتم. استخبارات این گروه بامن تماس گرفتند که بابت سخن‌هایم در این مصاحبه برای‌شان وضاحت بدهم. یک‌ونیم ماه من تحت تعقیب این گروه بودم. به این خاطر مجبور به ترک وطن شدم.» وی از سلب آزادی بیان در افغانستان شدیدا انتقاد می‌کند. طاهر معتقد است که رسانه‌های داخل افغانستان سانسور شده و تحت نظر طالبان نشرات داشته و «جنایت‌های» گروه طالبان پنهان می‌شود. به گفته وی، طالبان منتقدین خود را دست‌گیر و شکنجه کرده و مردم افغانستان را به یک انزوا فرو برده است. طاهره از تمام مردم افغانستان می‌خواهد که اتحاد و همبستگی شان را حفظ کرده و با ایدئولوژی «زن‌ستیزانه‌ی طالبان» مبارزه کند. طاهره همچنان از سازمان‌های بین‌المللی خواهان این‌ست که در کنار زنان و دختران محروم افغانستان بایستند و گام به گام با زنان افغانستان باشد. وی ابراز نگرانی در حد یک خبر و یا اعلامیه‌ها از سوی نهادهای حامی حقوق‌بشر و سازمان‌های بین‌المللی برای زنان افغانستان، کافی ندانسته و می‌خواهد به‌طور جدی این نهادها بر طالبان بخاطر محدودیت‌ها بر زنان، فشار وارد کند. تا زنان افغانستان بتواند از حقوق ابتدایی‌شان که همانا تحصیل و کار است، بهره‌مند باشد.
دختری که آرزوهایش برباد شد؛ «حس یک زندانی را دارم»
فهیمه صنف یازدهم مکتب بود که استادان برای انتخاب تیم ورزشی مکتب دانش آموز انتخاب میکردند. چند دانش آموز انتخاب شدند، اما فهمیه به خاطری که قد بلند نداشت، استاد ورزش به او می‌گوید که نمی‌تواند بسکتبال بازی کند و نمی‌توانند او را در تیم بگیرند. اما با شوق و علاقه‌ای که فهیمه به ورزش داشت و نیز با پشتکار و تلاش توانسته بود وارد تیم شود. با سماجت تمام حرف‌های استادش را جدی نگرفته بود به محل تمرین تیم بستکبال می‌رود و به استادش می‌گوید می‌خواهم تمرین کنم. وقتی استاد تیم متوجه علاقه‌ی فهمیه به ورزش می‌شود به او هم عضویت تیم را می‌دهد، از این‌جا بود که فهیمه شروع می‌کند و به کپتانی تیم ملی بسکتبال تیم ملی دختران می‌رسد. فهیمه تحصیلاتش را در رشته ریاضی و فزیک در دانشگاه هرات به پایان رسانده است و تا قبل از سقوط نظام جمهوریت، عضویت تیم ملی بسکتبال افغانستان را داشت. وقتی از او در باره‌ی سفرها و دستاوردهای ورزشی‌اش پرسیدم با حسرت تمام شروع به حرف زدن کرد: «به خاطر مسابقات در کشورهای مختلف سفر کردیم، از ایران گرفته تا هند، تاجسکستان. یک بار هم از سوی پادشاه بوتان دعوت شدیم و در مسابقات جام آسیایی زنان که در کشور قرقیزستان برگزار شده بود هم اشتراک کرده بودیم.» در مسابقات آسیایی، تیم ملی دختران قهرمان می‌شود، اما هیچ رسانه‌ای این خبر را نشر نمی‌کند و شاید برای فهیمه این بدترین خاطره ورزشی‌اش باشد: «در یک هوتل جمع بودیم که ببینیم تلویزیون‌ها خبر قهرمانی ما را نشر می‌کند یا خیر، خبرها را به دقت می‌دیدیم که متوجه شدیم خبر زنی را که بینی‌اش توسط شوهرش بریده شده در سرخط اخبار بود و در زیرنویس همان خبر خبر غم‌انگیز قهرمانی تیم ملی باسکتبال دختران در مسابقات بیشکیک قرقیزستان نشر می‌شد.» از یک سو تناقص زندگی میان دو زن افغانستانی برای فهیمه آزار دهند بوده و از سوی هم، نشر نشدن خبر قهرمانی و به جای آن نشر شدن خبر خشونت برای او سخت و نا امید کننده بوده است: «خوشحالی را همه فراموش کردیم، یک طرف زنی ایستاده بود که بینی‌اش توسط شوهرش و عزیزترین کس در زندگی‌اش بریده می‌شود و از طرف دیگر دخترانی که با حمایت فامیل و مردان خانواده، پدر، برادر و شوهرشان مقام قهرمانی را گرفته بودیم.» فهیمه آرزو داشت که مربی بسکتبال شود و بتواند برای هم‌نوعانش دنیای متقاوت را رقم بزند، ولی در کنار برباد شدن آرزوهایش اکنون حتا نمی‌تواند بسکتبال بازی کند، حالا او هم مثل تمام دخترانی که آرزوهای‌شان در تاریکی گم شده است و هیچ روزنه‌ای برای آینده‌ی بهتر نیست، مجبور شده است از تمام آرزوهایش دست بکشد و برای گذراندن زندگی در یکی از مکتب‌های خصوصی کار کند. وقتی در مورد گذراندن روزگار حرف می‌زند، خستگی را می‌شود از تک تک کلماتش فهمید: «روزها برایم به سختی سپری می‌شود و از اینکه نمی‌توانم تمرین کنم و زمان زیادی می‌شود که توپ بسکتبال را به دست نگرفته‌ام برایم سخت است و آزارم می‌دهد. حس زندانیِ را دارم که فقط حق دارد اندکی نفس بکشد.» در همین‌حال دیدبان حقوق بشر از کمیته بین المللی المپیک خواسته است که عضویت کمیته المپیک افغانستان را که تحت کنترول طالبان است و به دلیل این که گروه طالبان ورزش زنان و دختران را منع کرده است، به حالت تعلیق در بیاورد. دیدبان حقوق بشر افزوده است که یکی از محدودیت‌های اعمال شده بر دختران و زنان توسط طالبان منع آنان از ورزش است. طالبان ورزش زنان را حرام می‌دانند و آنان را از ورزش منع و سالون‌های ورزشی را به روی آن‌ها بسته کرده است. پس از تسلط طالبان ورزش‌کاران زن در افغانستان از ورزش دست کشیده و یا هم مجبور به ترک کشور شدند. گزارشگر: سهیلا گلستانی
روزنه‌ی امید در دل ناامیدی‌ها
بیکاری، خانه‌نشینی و نرفتن به مکتب باعث شد «آرزو» نقاش شود؛ دختری دانش‌آموز که درد‌هایش را در تصویر بیان می‌کند. آرزو دانش‌آموز صنف یازدهم مکتب است که در کنار درس‌های مکتب به هنر نقاشی نیز علاقه دارد. او پس از بسته شدن مکتب‌ها و مراکز آموزشی مانند صدها دختر دیگر خانه‌نشین شده و از لحاظ روحی متاثر شد. این دانش آموز در خانه نقاشی می‌کند و می‌گوید تنها نقاشی کردن به او آرامش می‌بخشد و باعث می‌شود روزهای سخت و تکراری برایش به خوبی سپری شود. به گفته وی، دنیای نقاشی دنیای رنگ‌ها و دنیای پر از آرامش و امید است. آرزو می‌گوید با تغییر حکومت و بسته شدن دروازه‌های مکتب به روی دختران تمام هدف‌ها و پلان‌هایش ناتمام مانده است. او همچنین می‌گوید، هر وقت خواستیم دلیل عقب ماند‌گی کشور ما افغانستان را بدانیم یکبار به این کار جاپانی‌ها فکر کنیم: قرار بود یک ایستگاه قطار در جاپان مسدود شود، اما متوجه شدند تنها کسی از همان ایستگاه مکتب می‌رفت یک دختر دانش‌آموز است. تنها برای او تا روز فراغتش ایستگاه را فعال گذاشتند. اما، ما برای تعلیم و تحصیل دختران سر زمین مان چه کار می‌کنیم؟ این دانش آموز می‌گوید، امیدوار است حکوم طالبان با سرنوشت هزاران دختر به مانند خودش بازی نکند و دروازه‌های مکتب را به روی آن‌ها باز کند. سال جدید برای بسیاری از دختران افغان امیدی بود برای رفتن دوباره آن‌ها به مکتب اما موضوع بازگشایی مکتب‌ها به روی دختران از سوی طالبان تاهنوز ناروشن است. قبل از تسلط گروه طالبان به طور معمول در دومین روز سال جدید خورشیدی در افغانستان زنگ مکتب‌ها نواخته شده و دروازه‌های مکتب به روی دانش آموزان دختر و پسر باز می‌شد، اما امسال نیز سال آموزشی جدید ۱۴۰۲ در افغانستان دوباره بدون حضور دختران بالاتر از صنف ششم آغاز شده است. مکاتب دخترانه حدود ۶۰۰ روز است که بسته مانده و حکومت طالبان به رغم وعده‌هایی که داده‌اند هنوز در مورد زمان بازگشایی مکاتب دخترانه چیزی نگفته‌اند. سهیلا گلستانی
نگرانی نمایندگی سازمان ملل از افزایش محدودیت‌های طالبان بر فضای مدنی افغانستان
فیونا فریزر، رییس بخش حقوق بشر هیات معاونت سازمان ملل متحد (یوناما) در گزارش تازه‌اش از افزایش محدودیت‌ها بر فضای مدنی افغانستان توسط طالبان ابراز نگرانی کرده است. یوناما امروز (سه‌شنبه، ۱۹ ثور)، با نشر گزارشی وضعیت فضای مدنی در افغانستان را از ماه فبروری تا اپریل سال جاری میلادی به بررسی گرفته است. در این گزارش ممنوعیت کار زنان با بخش‌های مربوط به سازمان ملل متحد در افغانستان، وضعیت حقوق زنان و دختران افغان، حفاظت از افراد ملکی، وضعیت مقامات و نیروهای امنیتی و دفاعی حکومت پیشین افغانستان، مجازات بدنی متهمان، وضعیت فعالیت‌های مدنی، استفاده بیش از حد زور توسط طالبان، آزادی رسانه‌ها، فعالیت وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان، حقوق دادگاه‌های عادلانه و روندهای قضایی و جزایی این گروه بررسی شده است. یوناما در این گزارش با استناد به رویدادهای اتفاق افتاده در مرکز و ولایت‌های افغانستان بخش‌های یادشده را مستند کرده است. گزارش تازه یوناما حاکی از آن است که طالبان از فبروری تا ماه اپریل سال جاری میلادی اعتراضات مدنی به ویژه در بخش دفاع از حقوق زنان را به شدت سرکوب کرده‌اند. یوناما گفته که در این مدت طالبان محدودیت‌های بیشتری را بر رسانه‌های افغانستان وضع کرده‌اند که مسدودکردن ویب‌سایت‌های صدای امریکا و رادیو آزادی و یورش جنگ‌جویان طالب به دفتر یک شبکه تلویزیونی در کابل، نمونه‌های درشت آن است. هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان در حالی از افزایش محدودیت‌ها بر فضای مدنی در این کشور از سوی طالبان ابراز نگرانی کرده که این نهاد روز گذشته نیز با نشر گزارشی فعالیت‌های قضایی طالبان در بیشتر از ۲۱ ماه تسلط این گروه بر افغانستان را بررسی کرد. در گزارش یوناما از نبود روند حداقل دادرسی عادلانه در سیستم قضایی طالبان ابراز نگرانی شده است. طالبان گزارش یوناما در مورد اجراات قضایی این گروه در زمان تسلط‌شان بر افغانستان را بی‌اساس خوانده‌اند.
فرخنده که بود؟
(به مناسبت سال‌روز شهادت «فرخنده») فرخنده ملکزاده، که معمولاً در رسانه‌ها «فرخنده» نامیده می‌شود، زنی ۲۷ساله بود که در تاریخ ۲۸ حوت ۱۳۹۳ (۱۹ مارچ ۲۰۱۵) توسط صدها تن از مردان خشمگین، در کابل پایتخت افغانستان، به صورت بی‌رحمانه به قتل رسید. جمعیت زیادی در خیابانهای اطراف او ادعا کردند که او قرآن را سوزانده‌است و به همین دلیل، متهمان وی اعلام کردند که باید فوراً «او را به دوزخ بفرستند». فرخنده پس از مشاجره با آخوندی که او را به دروغ به سوزاندن قرآن متهم کرده بود، به طرز وحشیانه‌ای در اطراف مسجد شاه دوشمشیره مورد ضرب و شتم قرار گرفت و کشته شد، سپس جسدش در بستر خشک دریای کابل سوزانده شد. تحقیقات بعدی پلیس نشان داد که وی چنین کاری نکرده بود. قتل وی منجر به دستگیری ۴۹ نفر شد. سه مرد بیست سال حبس تعزیری، هشت مرد دیگر ۱۶ سال حبس، یک خردسال ده سال حبس و یازده افسر پلیس به دلیل‌عدم حمایت از وی یک سال حبس تعزیری دریافت کردند. قتل وی و اعتراضات بعدی باعث جلب توجه به حقوق زنان در افغانستان شد. انتشار فیلم‌های کوتاهی از لحظات حمله به وی که بیشتر با تلفن همراه گرفته شده‌است، بازتاب‌های فراوانی در رسانه‌های جهان به‌دنبال داشت. در پی قتل این دختر اعتراضات زیادی در فضای مجازی افغانستان شکل گرفت. فرخنده سه روز بعد در حالی که تعدادی از زنان تابوت او را بر دوش داشتند به خاک سپرده شد. فرخنده که به عنوان یک معلم مذهبی کار می‌کرد، کمی پیش از این حادثه با آخوندی به‌نام زین‌الدین که در مقابل مسجد شاه دوشمشیره تعویذ می‌فروخت، به بحث و جدال در مورد فروش این اشیا پرداخت. طبق این گزارش، زین‌الدین وی را به سوزاندن قرآن متهم کرد. فرخنده پاسخ داد: «من مسلمان هستم و مسلمانان قرآن را نمی‌سوزانند!» صدها مرد تندرو خشمگین با شنیدن اتهام آخوند به حرم هجوم آوردند. پلیس رسید و سعی کرد فرخنده را کمی دورتر از ساختمان محلی بکشاند، اما او نپذیرفت و خواستار یک افسر پلیس زن برای همراهی‌اش شد. اوباش توانستند فرخنده را به خیابان بکشند و در آنجا او را به زمین بیاندازند و شروع به ضرب و شتم و لگد کردن او کردند. نیروهای پلیس بیشتری وارد شدند و با شلیک گلوله‌های هشداردهنده در هوا جمعیت را موقتاً متفرق کردند. آن‌ها برای تلاش برای محافظت از فرخنده، او را به داخل مسجد منتقل کردند. همزمان با افزایش جمعیت و شایعاتی مبنی بر اینکه وی با آمریکایی‌ها کار می‌کند، جمعیت سعی در حمله به مسجد کردند. پلیس در تلاش برای نجات او از میان جمعیت، او را بر روی سقف ساختمان بالا برد، اما ناگهان فرخنده لیز خورد و به میان جمعیت افتاد. مردان خشمگین، فرخنده را به خیابان کشاندند و وحشیانه او را لت و کوب کردند. سپس او را با چوب و سنگ در خارج از مسجد خونین کرده و پیکر او را در جاده قرار دادند و با موتر از رویش رد شدند و بدن او را تقریباً ۱۰۰ متر کشیدند. پلیس هیچ مقاومتی نکرد و ترافیک را به اطراف صحنه هدایت کرد. جمعیت پس از آن جسد بی‌جان و تکه تکه شده او را به ساحل مجاور رودخانه کابل کشاند و به نوبت او را سنگسار کرده و به آتش کشیدند. منبع: ویکی پیدیا
نشریه فارین پالیسی: طالبان افغانستان را به گورستان حقوق زنان تبدیل کرده است
نشریه فارین پالیسی در گزارش تازه خود گفته که طالبان افغانستان را به گورستان حقوق زنان تبدیل کرده‌اند. در گزارش دیروز فارن پالیسی که به مناسبت 8 مارچ (روز جهانی همبستگی زنان) نشر شده، آمده است: «افغانستان دومین روز جهانی زن را از زمان بازگشت طالبان جشن می‌گیرد، نیمی از جمعیت این کشور در خانه‌های خود زندانی شده‌اند و به طور فزاینده‌ای از کار، آموزش، مراقبت‌های صحی و رفع گرسنگی محروم می‌شوند – وضعیتی که برخی ناظران اکنون نگران هستند که کشور را به عقب براند. جنگ، معضل دولت‌های منطقه‌ای که اکنون با بحرانی مواجه شده‌اند که تهدید به سرایت به آن سوی مرزها می‌کند، این است که چگونه با گروهی که مسبب رنج‌های بی‌پایان مردم هستند، بدون اینکه از اقدامات خود چشم پوشی کند، درگیر شوند. در ماه‌های اخیر، طالبان زنان را از ورود به دانشگاه‌ها منع کرده‌اند، سازمان‌های غیردولتی را از استخدام کارمندان زن منع کرده‌اند و بر اساس گزارش‌ها در هفته جاری، شروع به لغو طلاق و وادار کردن زنان به بازگشت به نزد همسران پیشین کرده‌اند. به گفته یک منبع آگاه از کاخ سفید، با تشدید زن ستیزی، گرسنگی و فقر – و با تجاوز خشونت‌های طالبان به مناطق قبایلی مرزی پاکستان – توماس وست، نماینده ویژه ایالات متحده در افغانستان، در حال بررسی دیدار با شخصیت‌های طالبان است. منبعی که خواست نامش فاش نشود، گفت: امید این است که دو طرف بتوانند زمینه‌های مشترکی را برای گفتگوها پیدا کنند که ممکن است به بهبود شرایط برای ۴۱ میلیون جمعیت افغانستان منجر شود – به ویژه برای زنانی که در بازداشت و آزار و اذیت قرار گرفته‌اند و با مصونیت از مجازات کشته شدند، زیرا طالبان در صدد پاکسازی آن‌ها از جامعه هستند. این منبع ناشناس گفت: ما هیچ اهرمی برای تأثیرگذاری بالای طالبان نداریم. در واشنگتن، بررسی عملکرد گذشته دولت بایدن در مورد خروج نیروها، بر دستور کار سیاسی است، در حالی که حال و آینده افغانستان همچنان بی‌ثبات است. «به رسمیت شناختن دیپلماتیک واقع بینانه نیست اما حفظ تماس ضرری ندارد.» سخنگوی وزارت خارجه ایالات متحده گفت: «ما در حال حاضر هیچ دیداری در سطح بالا با طالبان برنامه ریزی نشده است. ما همچنان به سیاست تعامل عملگرایانه با طالبان بر سر منافع خود ادامه می‌دهیم و انتظار داریم در آینده با آن‌ها دیدار کنیم.» ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در افغانستان، این هفته اظهار داشت که رفتار طالبان با زنان و دختران ممکن است جنایت علیه بشریت باشد. او در ارائه دومین گزارش خود به سازمان ملل در روز دوشنبه، پس از سفرهای ممتدش در سال گذشته به افغانستان، طالبان را به دنبال کردن سیاست «آپارتاید جنسیتی» متهم کرد و گفت که «رفتار افتضاح با زنان و دختران به هر دلیلی غیرقابل تحمل و غیرقابل توجیه است.» دور جدید احتمالی مذاکرات ایالات متحده با طالبان در حالی صورت می‌گیرد که یک سازمان بشردوستانه جهانی هشدار می‌دهد که اگر این کشور منزوی بماند، خطر درگیری بار دیگر در افغانستان وجود دارد. یان اگلند، دبیر کل شورای پناهندگان نروژ (NRC)، به فارن پالیسی گفت که جنگ نتیجه «منطقی» سوء استفاده‌های سیستماتیک طالبان خواهد بود که با امتناع کشورهای غربی از تعامل با آن‌ها به هر طریق معنادار ترکیب شده است. از نظر اگلند، تعامل تنها راه اجتناب از بازگشت به جنگ است. طولانی شدن این وضعیت «به معنای جدایی یا جنگ دیگری خواهد بود. ما به تعامل نیاز داریم. ما نیازی به جدایی نداریم.»
تجلیل از ۸ مارچ با شعار «نان، کار و آزادی» از سوی جنبش زنان افغانستان
جنبش زنان افغانسنتان برای عدالت و آزادی از «۸ مارچ» روز جهانی زن امروز در کابل تجلیل کرد. به گزارش فرخنده نیوز، این جنبش امروز (چهارشنبه، ۱۷ حوت/۸ مارچ) با اهدای گل به «زنان مبارز افغانستان» از روز جهانی زن در کابل تجلیل کرد. این جنبش با نشر اعلامیه‌ای، ۸ مارچ را «روز ایستادگی در برابر ظلم و بی‌عدالتی» خواند. اعضای این جنبش امروز در خیابان‌ها و کوچه‌های کابل به «خانم‌های مبارز افغانستان که در این یک و نیم سال با مشکلات زیادی دست و پنجره نرم کردند» یک دسته گل اعطا کردند. جنبش زنان افغانسنتان برای عدالت و آزادی همچنین با سر دادن شعار «نان، کار و آزادی» خواستار «ایستادگی دوامدار» زنان افغانستان در برابر «جهل و بی‌عدالتی» شد. + گفتنی است در یک و نیم سال گذشته گروه طالبان بر زنان افغانستان محدودیت‌های زیادی وضع کرده است؛ محدودیت‌هایی که واکنش‌های گسترده داخلی و بین المللی را نیز در پی داشته است.