نخستین برد دختران والیبالیست افغانستان در میدان آسیای مرکزی
فرخنده: تیم ملی والیبال زنان افغانستان در سومین بازی خود در رقابت‌های والیبال مرکز آسیا توانست با نتیجه سه بر یک از سد تیم بنگلادش بگذرد و اولین پیروزی‌اش را در این مسابقات به ثبت برساند. این دیدار روز دوشنبه، اول جدی، در شهر ماله پایتخت مالدیف برگزار شد؛ جایی که والیبالیست‌های افغانستان پس از دو شکست پیاپی، با بازی منسجم‌تر و تمرکز بالاتر، عملکرد متفاوتی از خود نشان دادند. ملی‌پوشان افغانستان پیش از این در برابر تیم‌های قیرقیزستان و مالدیف نتیجه را واگذار کرده بودند، اما پیروزی برابر بنگلادش امیدها را برای حضور آبرومندانه در ادامه رقابت‌ها زنده نگه داشت. رقابت‌های والیبال زنان مرکز آسیا با حضور چهار تیم افغانستان، بنگلادش، مالدیف و قیرقیزستان از ۱۹ دسامبر آغاز شده و تا ۲۵ دسامبر در مالدیف ادامه دارد.
دختر افغانستان در ملبورن برنده جایزه نخست‌وزیر و عنوان دانشجوی بین‌المللی سال شد
فرخنده: ادیبه عرفان، دانشجوی افغان در دانشگاه ملبورن، در مراسم جوایز سالانه آموزش ویکتوریا عنوان «دانشجوی بین‌المللی سال» را به‌همراه جایزه نخست‌وزیر ایالت ویکتوریا دریافت کرد. این مراسم روز جمعه، ۲۸ نوامبر برگزار شد. دانشگاه ملبورن اعلام کرده است که عرفان این جایزه را به ۲.۵ میلیون دختر افغان تقدیم کرده؛ دخترانی که از سال ۲۰۲۱ تا کنون از تحصیلات متوسطه و عالی محروم مانده‌اند. او در سخنانش تأکید کرد که این تقدیرها برایش نمادی از ایمان به قدرت آموزش است و آن‌ها را «به نمایندگی از کسانی می‌پذیرد که صدایشان شنیده نمی‌شود.» عرفان که در رشته علوم با تخصص علوم اعصاب تحصیل می‌کند، بنیان‌گذار «بنیاد آموزش صورتی» است؛ نهادی که بر ارتقای آموزش و آگاهی در حوزه سلامت برای زنان و دختران افغانستان کار می‌کند. بر اساس اعلام برگزارکنندگان، برندگان جوایز انفرادی هر یک ۳ هزار دلار دریافت کردند و دارنده جایزه نخست‌وزیر—که عرفان است—۵ هزار دلار دیگر نیز به‌عنوان پاداش دریافت کرد. در این مراسم، آنجلا سوجان، دانشجوی هندی رشته کامپیوتر دانشگاه ملبورن نیز عنوان «دانشجوی بین‌المللی سال در آموزش عالی» را از آن خود کرد. جوایز آموزش ویکتوریا هرسال با هدف تقدیر از نقش اجتماعی، علمی و بین‌المللی دانشجویان خارجی در ایالت ویکتوریا برگزار می‌شود.
تیم رباتیک دختران افغانستان در رقابت جهانی پاناما شرکت کرد
فرخنده: تیم رباتیک دختران افغانستان امسال نیز در رقابت‌های جهانی «فرست گلوبال» که در پاناما برگزار می‌شود، حضور یافته است. مسئولان این تیم روز شنبه، ۱۰ عقرب، اعلام کردند که اعضای گروه از میان دختران نوجوان افغان تشکیل شده‌اند که از سه کشور مختلف گردهم آمده‌اند تا نماینده افغانستان در این رقابت جهانی باشند. به گفته آنان، راه‌یابی به این رقابت‌ها در حالی ممکن شده که دختران افغان همچنان با محدودیت‌های شدید آموزشی و فنی روبه‌رو هستند. اعضای تیم تأکید کرده‌اند که حضور آنان در این رویداد، نشانه‌ای از پایداری و علاقه نسل جوان افغانستان به علم و نوآوری است. تیم رباتیک دختران افغانستان پیش‌تر نیز در یکی از دوره‌های همین رقابت‌ها توانسته بود مدال نقره را از آن خود کند و اکنون با امید تکرار موفقیت‌های گذشته، در پاناما به رقابت می‌پردازد.
زینب یوسفی: از بازگشت به خانه تا تبعید دوباره — روایت یک زن افغانستان در عصر تغییرات بزرگ
زینب یوسفی، یکی از میلیون‌ها زن افغانستان که به رغم سختی‌ها و چالش‌های زندگی در کشوری جنگ‌زده و دچار بحران، توانسته است صدای خود را به گوش جهانیان برساند، قصه‌ای است پر از مقاومت و امید. فرخندده: این گزارش به بررسی زندگی شخصی و حرفهای او، به‌ویژه در دوره‌هایی که او در معرض تغییرات شدید سیاسی و اجتماعی بوده، می‌پردازد. زینب یوسفی، زنی است که در میان میلیون‌ها زن افغانستان، راه خود را یافته است. او در ایران به دنیا آمده، اما ریشه‌های عمیق فرهنگی و قومی‌اش به بامیان افغانستان بازمی‌گردد. در خانواده‌ای با وضعیت متوسط، رشد کرده و از دوران کودکی، طعم تلخ مهاجرت و بی‌خانمانی را چشیده است. با وجود اینکه افغانستان سال‌ها درگیر جنگ و بحران بوده، زینب هرگز دست از تلاش برنداشته است. او در مقطع ماستری در رشته فلسفه در ایران تحصیل کرده و با آرزوی تغییر، به افغانستان برگشت تا سهمی هرچند کوچک در ساختن آینده‌ای بهتر برای کشورش داشته باشد. زینب از همان ابتدا در عرصه‌های مختلف آموزشی وارد شد. از تدریس در مکتب‌های ابتدایی تا تدریس در دانشگاه‌ها و تدریس آنلاین، همیشه در تلاش بود که دانش و تجربه‌اش را به نسل‌های جدید انتقال دهد. اما یکی از لحظات مهم در زندگی حرفهای او زمانی بود که به عنوان کارشناس آموزشی در کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان مشغول به کار شد. این تجربه به او فرصت داد که از نزدیک با چالش‌های مدیریتی و آموزشی در یک جامعه در حال تحول آشنا شود. متاسفانه با سقوط جمهوری اسلامی افغانستان و روی کار آمدن طالبان، همه چیز تغییر کرد. همانطور که زینب توضیح می‌دهد، «ما را گوشه‌نشین کردند و به انزوا بردند». این جمله تنها بیانگر وضعیت فیزیکی او نیست، بلکه عمیق‌تر از آن، به وضعیت روانی و اجتماعی زنان و فعالان جامعه افغانستان اشاره دارد که به ناگهان خود را در شرایطی بی‌رحمانه و بی‌پناه دیدند. مهاجرت برای زینب یوسفی تنها یک تغییر جغرافیایی نبود؛ این تجربه به نوعی بخشی از هویت او شد. او از ایران به افغانستان بازگشت، اما دنیای جدیدی که در انتظارش بود، کاملاً متفاوت از تصورات او بود. «تصویرهایی که رسانه‌ها از افغانستان نشان می‌دهند، بیشتر صحنه‌های جنگ و خرابی‌ها است. این تصورات باعث می‌شود که فکر کنی افغانستان فقط یک سرزمین پر از ویرانی و خونریزی است.» اما وقتی زینب به وطن خود بازگشت، با وجود خاکی بودن غرب کابل، او آن را جایی آرام‌بخش یافت. «با اینکه در غرب کابل زندگی می‌کردیم و خاک‌های زیاد و مشکلات آب و هوایی داشتیم، ولی اینجا خانه خودم بود. اینجا آرامش داشتم.» این تجربه نشان می‌دهد که حتی در شرایط سخت نیز، بازگشت به وطن می‌تواند برای فرد حس تعلق و امید را به همراه داشته باشد. زینب به یاد می‌آورد که چگونه در دوران کودکی و در هنگام مهاجرت به ایران، احساس تحقیر و طرد شدن را تجربه کرده بود. «ما شهروندان افغانستان همیشه در نگاه دیگران نقص داشتیم. حتی وقتی به صف می‌رفتیم یا سفر می‌کردیم، باید از دیگران جدا می‌شدیم.» این تحقیرها، هرچند در آن زمان کمتر تاثیر می‌گذاشت، اما به مرور ذهنیت خاصی را در ذهن او شکل داد. «ما شهروندان افغانستان همیشه این احساس را داشتیم که چیزی کمتر از دیگران هستیم. این حس تحقیر برای من هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود.» اما این تجربه، خودش به نوعی تبدیل به محرکی برای مبارزه و تلاش بیشتر شد. زینب توانست از این شرایط دشوار، به انرژی و انگیزه‌ای برای تغییر و ساختن آینده‌ای بهتر تبدیل کند. در بخش دیگری از صحبت‌های زینب، او به اهمیت تحصیل و رشد فردی اشاره می‌کند. «هر چه پیش می‌روم، بیشتر می‌بینم که دانش و تحصیل به من کمک کرده است تا دیدگاه‌ها و افکار خود را تغییر دهم. در دوران تحصیل، از استادان و همکلاسی‌هایم آموختم که چگونه به مسائل اجتماعی و سیاسی نگاه کنم.» او معتقد است که تحصیلات نه تنها توانمندی‌های فردی را ارتقا می‌دهد، بلکه نقش مهمی در شکل‌دهی به دیدگاه‌های ایدئولوژیک و اجتماعی افراد دارد. این نگاه، به زینب کمک کرده تا در میان چالش‌ها و موانع زندگی، همواره برای پیشرفت و تغییر گام بردارد. زندگی او به نشان می‌دهد که حتی در شرایط سخت، همیشه جایی برای امید و تغییر وجود دارد و اینکه هر فرد می‌تواند با تلاش و پشتکار، حتی در بدترین شرایط، راه خود را پیدا کند و صدای خود را به گوش دیگران برساند. زندگی در افغانستان و شرایط پیچیده‌ای که زینب یوسفی از آن صحبت می‌کند، تنها محدود به مرزهای فردی نمی‌شود. او معتقد است که در حال حاضر هنوز در جایگاهی قرار ندارد که بتواند «واقعی» خود را بشناسد و آن را به دیگران ثابت کند. در دنیای اجتماعی، حتی تحصیل و دانشگاه می‌توانند ابزارهای مهمی برای رشد فردی و شکل‌دهی به هویت باشند، اما این تنها یک بخش از تصویر است. زینب به این نکته اشاره می‌کند که برای رسیدن به درک عمیق‌تری از خود و جامعه، باید به جایی رسید که دیگر حرف‌ها و افکار منفی یا حتی تحقیرآمیز روی فرد تاثیر نگذارند. او به این حقیقت اشاره دارد که «مردم وقتی به آگاهی می‌رسند، دیگر تاثیر حرفهای سطحی یا منفی را نمی‌پذیرند.» زینب به مثال‌هایی از محیط‌های دینی و مذهبی می‌زند که در آن‌ها، مواعظ و سخنان مراجع و روحانیون می‌تواند تاثیر عمیقی بر ذهن و رفتار مردم داشته باشد. او می‌گوید: «در دوران کودکی، وقتی پدرم به نماز جمعه می‌رفت، سخنان امام مسجد برای او تاثیر زیادی داشت. اگر این پیام‌ها تکرار شوند، در نهایت دیدگاه‌های مردم تغییر می‌کند.» این اشاره، نشان‌دهنده اهمیت تکرار مفاهیم درست و آموزه‌های انسانی است که می‌تواند ذهنیت نسل‌های مختلف را تغییر دهد. یکی از بزرگترین چالش‌هایی که زینب در طول دوران تحصیل و زندگی‌اش تجربه کرده، مسأله بسته شدن درهای دانشگاه‌ها به روی دختران افغانستان است. زینب با درد و نگرانی از این وضعیت صحبت می‌کند و معتقد است که این امر تنها یک مشکل آموزشی نیست، بلکه ابعاد اجتماعی و روانی عمیقی دارد. «دختری که از دانشگاه باز می‌ماند، احساس می‌کند فرصتی از دست رفته است. او شاید در دلش یک عقده باقی بگذارد، به این فکر کند که چرا نتوانسته به خواسته‌هایش برسد. این احساس به نسل‌های بعدی هم منتقل می‌شود.» این بسته شدن درها نه تنها
افزایش ازدواج اجباری دختران خردسال به دلیل فقر در افغانستان
فرخنده: برنامه جهانی غذا (WFP) هشدار داده است که برخی خانواده‌های افغانستان به دلیل گرسنگی و فقر شدید، دختران خردسال خود را به ازدواج وا‌می‌دارند. این سازمان با انتشار ویدیویی در شبکه اجتماعی اکس، شرایط کنونی را برای بسیاری از خانواده‌ها در افغانستان «داستانی دلخراش» توصیف کرده است. بر اساس اعلام این سازمان، عوامل مختلفی همچون خشکسالی‌های مکرر و بحران اقلیمی به فقر گسترده در این کشور دامن زده است. این شرایط دشوار اقتصادی منجر به اتخاذ تصمیمات سخت و نگران‌کننده توسط خانواده‌ها، از جمله ازدواج اجباری دختران خردسال، شده است. در گزارشی دیگر، دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) اعلام کرده که در سه سال گذشته، افغانستان ۶.۷ میلیارد دلار کمک دریافت کرده است. با این وجود، بحران اقتصادی همچنان پابرجاست و میلیون‌ها نفر در این کشور همچنان با فقر شدید دست و پنجه نرم می‌کنند. همچنین، فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ در تازه‌ترین گزارش خود تاکید کرده که در سال جاری، حدود ۲۳.۷ میلیون نفر در افغانستان نیازمند «کمک‌های فوری» بشردوستانه هستند. این سازمان، عوامل پیچیده بحران بشری در افغانستان را شامل بلایای طبیعی، تغییرات اقلیمی، آوارگی داخلی، ناامنی غذایی و ضعف در سیستم مراقبت‌های بهداشتی عنوان کرده است. وضعیت فعلی، چالش‌های گسترده‌ای را برای افغانستان به همراه داشته است و بسیاری از خانواده‌ها را به اتخاذ تصمیمات ناامیدانه‌ای سوق داده که پیامدهای اجتماعی و انسانی سنگینی برای جامعه افغانستان دارد.
آمریکا: آینده افغانستان بدون دختران ممکن نیست
فرخنده: کرن دیکر، کاردار سفارت آمریکا برای افغانستان، در پیامی به مناسبت روز جهانی دختر اعلام کرد که ایالات متحده به طور خستگی‌ناپذیر از دختران افغانستان که با موانع آموزش و حقوق اساسی روبرو هستند، حمایت می‌کند. دیکر در این پیام که در پلتفرم ایکس منتشر شد، تأکید کرد که هر دختر افغانستانی مستحق فرصت‌های آموزشی، رشد و پیشرفت است. او تصریح کرد: «آینده افغانستان بدون سهم‌گیری دختران نمی‌تواند تضمین‌شده باشد.» روز جهانی دختر که در ۱۱ اکتبر هر سال برگزار می‌شود، از سال ۲۰۱۱ توسط مجمع عمومی ملل متحد به منظور شناسایی حقوق دختران و توجه به چالش‌های آن‌ها نام‌گذاری شده است. در همین روز، روزا اوتنبایوا، رئیس هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)، در بیانیه‌ای اشاره کرد که افغانستان این روز را در شرایطی غم‌انگیز تجلیل می‌کند. او گفت: «از زمان وضع ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از ۱۲ سال توسط طالبان، ۱۱۲۰ روز گذشته است.» اوتنبایوا از مقامات طالبان خواست تا این ممنوعیت را لغو کنند و تأکید کرد که بازگشت دختران به مدارس باید اولویت اصلی قرار گیرد. پس از تسلط طالبان در سال ۲۰۲۱، دختران بالاتر از صنف ششم از آموزش در مکاتب و دانشگاه‌ها محروم شده‌اند. این مسئله به یکی از بزرگترین بحران‌های حقوق بشری در افغانستان تبدیل شده است. علیرغم تلاش‌های بین‌المللی برای فشار بر طالبان جهت احیای حقوق زنان و دختران، این گروه تا به حال از تغییر مواضع خود خودداری کرده است. فشارهای جهانی ادامه دارد و نهادهای بین‌المللی مانند یوناما به تلاش‌های خود برای بازگرداندن حقوق اساسی دختران افغان ادامه می‌دهند.
یونیسف: نیاز فوری به حمایت از صدا و حقوق دختران در افغانستان است
فرخنده: صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) به مناسبت روز جهانی دختر بر ضرورت حمایت از حقوق دختران و اقدام‌های جمعی برای رفع موانعی که آن‌ها را از دستیابی به اهدافشان بازمی‌دارد، تأکید کرد. بخش افغانستان یونیسف در پیامی به مناسبت این روز، خواستار سرمایه‌گذاری بر جنبش‌های دختران و حمایت از صدای آن‌ها شد. یازدهم اکتبر که به عنوان روز جهانی دختر شناخته می‌شود، فرصتی برای آگاهی‌بخشی در مورد حقوق دختران و چالش‌های منحصر به فردی است که با آن مواجه‌اند. یونیسف در بیانیه‌ای گفت: «با هم می‌توانیم آینده‌ای بهتر برای همه بسازیم. ما باید در جنبش‌های دختران سرمایه‌گذاری کنیم و از صدای آن‌ها حمایت کنیم تا این هدف محقق شود.» روز جهانی دختر در سال ۲۰۱۱ با تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد تا توجه بیشتری به حقوق و چالش‌های دختران در سراسر جهان شود. این روز با هدف تاکید بر نیاز به حمایت از دختران و رفع موانع تحصیلی و اجتماعی آن‌ها هر ساله برگزار می‌شود. در افغانستان، شرایط برای دختران به ویژه نگران‌کننده است. بر اساس آمارهای ملل متحد، حدود ۱.۵ میلیون دختر دانش‌آموز در این کشور از رفتن به مکتب محروم هستند. از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، دختران بالاتر از صنف ششم از حضور در مکاتب منع شده‌اند، که این موضوع موجب نگرانی گسترده بین‌المللی و نهادهای حقوق بشری شده است. این در حالی است که یونیسف همچنان از جامعه جهانی می‌خواهد که برای حمایت از حقوق دختران، به ویژه در افغانستان، اقدام‌های ملموسی انجام دهند و صدای آن‌ها را به رسمیت بشناسند.
وضعیت وخیم زنان و دختران افغانستان؛ وزیر خارجه هلند خواستار پاسخگویی طالبان شد
فرخنده: کاسپر ولدکامپ، وزیر خارجه‌ی هلند، در اظهاراتی تازه از وضعیت بحرانی و «دلخراش» زنان و دختران در افغانستان خبر داد و اعلام کرد که آنان عملاً از زندگی عمومی حذف شده‌اند. وزیر خارجه هلند در پیامی در ایکس (توییتر) تأکید کرد: «ما نمی‌توانیم این وضعیت را بپذیریم» و به همین دلیل، هلند به همراه کانادا، آلمان و استرالیا طالبان را به‌دلیل نقض کنوانسیون منع تمامی اشکال تبعیض علیه زنان مسئول می‌داند. وی ادامه داد که این کشورها مصمم هستند تا با پاسخ‌گو کردن طالبان، به اعمال و قوانینی که حقوق زنان را به شدت محدود کرده‌اند، پایان دهند. وزیر خارجه‌ی هلند این سخنان را پس از صدور یک بیانیه‌ی مشترک با سایر کشورها بیان کرد، که در آن تأکید شده است اگر طالبان به تبعیض جنسیتی در افغانستان پایان ندهند، این گروه به دادگاه بین‌المللی دادگستری ارجاع خواهد شد. پنی وانگ، وزیر خارجه‌ی استرالیا نیز در این خصوص اظهار داشت که این کشورها به‌طور جدی طالبان را به‌دلیل نقض کنوانسیون فوق‌الذکر تحت پیگرد قرار خواهند داد. کنوانسیون منع تمامی اشکال تبعیض علیه زنان، که از سال ۱۹۸۱ میلادی به اجرا درآمده، در سال ۲۰۰۳ میلادی از سوی افغانستان امضا شده و این کشور مکلف به رعایت تمام مفاد آن است.
یونسکو: ادامه ممنوعیت بیش از ۴ میلیون دختر دیگر را از آموزش بازخواهد داشت
فرخنده: بخش فرهنگی و آموزشی سازمان ملل متحد (یونسکو) در گزارشی تازه هشدار داده است که در صورت ادامه ممنوعیت تحصیل و آموزش دختران توسط طالبان تا سال ۲۰۳۰، بیش از ۴ میلیون دختر دیگر در افغانستان از دسترسی به آموزش محروم خواهند شد. این گزارش بر نقش حیاتی آموزش و تحصیل دختران و زنان در پیشرفت جامعه تأکید کرده و عواقب شدید ادامه این وضعیت را مورد بررسی قرار داده است. یونسکو در این گزارش اشاره کرده است که در حال حاضر، طالبان پس از بازگشت به قدرت، اقدام به منع دختران بالاتر از صنف ششم از رفتن به مکتب و بسته بودن دانشگاه‌ها برای زنان کرده‌اند. این اقدام‌ها به‌ویژه در زمینه آموزش و تحصیل زنان، تهدیدی جدی برای آینده تحصیلی و حرفهای دختران افغان به‌شمار می‌روند. در همین راستا، سازمان عفو بین‌الملل نیز در گزارشی به مناسبت سومین سالگرد سقوط نظام جمهوریت و بازگشت حاکمیت طالبان، تأکید کرده است که طالبان با نقض حقوق بشر و عدم رعایت اصول حقوق بین‌الملل، بدون مجازات‌های مؤثر در افغانستان به جنایات خود ادامه می‌دهند. انجمن انسجام دیپلوماتان افغانستان نیز هشدار داده است که ادامه وضعیت موجود ممکن است به بحران غیرقابل جبرانی منجر شود. این انجمن بر لزوم توجه جدی و اقدامات فوری جامعه جهانی برای رسیدگی به مشکلات موجود و جلوگیری از تشدید بحران تأکید کرده است. طالبان مدعی هستند که با بازگشت به قدرت، قانون اسلامی و شریعت را در کشور تطبیق کرده‌اند، اما این ادعاها با انتقادات گسترده‌ای از سوی شهروندان و نهادهای بین‌المللی مواجه شده است. شماری از شهروندان افغانستان، ۱۵ اوت را «روز سیاه در تاریخ کشور» نامیده و آن را سرآغاز محرومیت و حذف شهروندان به‌ویژه دختران و زنان از صحنه اجتماع و سیاست کشور توصیف کرده‌اند.
قاعدگی، تابو شرم در افغانستان
فرخنده: پیریود یا قاعدگی در میان زنان افغانستان هنوزهم منحیث یک تابو و عمل شرم آور شناخته می شود. دختران افغانستان تا قبل از بلوغ هیچ آشنایی با این عمل ندارد. مهناز ساحل زاده(مستعار) یکی از محصلان رشته ی قابلگی با اشاره به این دوره می گوید« قاعدگی شرم نه بلکه یکی از نشانه های زن بودن است اگر خانمی دوره ی پیریود نداشته باشد ناقص است پس نباید از آن شرمید.» وی چنان افزود که برای آگاهی دهی در مورد دوره ی قاعدگی یا پریود به دختران، مسؤلیت خانواده ها می باشد تا برای دختران شان در این مورد قبل از رسیدن به بلوغ معلومات دهد. به گفته ی خانم ساحل زاده دختران باید مطالعه ی کافی در این مورد داشته باشد. در غیر او نمی تواند در زمان قاعدگی حفظ الصحه درست داشته باشد. اما در افغانستان محدودیت‌های وضع شده از سوی طالبان باعث شده است که برنامه‌های آگاهی‌دهی در مورد قاعدگی زنان در افغانستان متوقف شود و از جانب دیگر بسیاری زنان در عمل امکانات تهیه مواد بهداشت قاعدگی را ندارند. روایت بیشتر از دختران افغان است که در دور اول قاعدگی تجربه های تلخ از آن داشته است. سوسن کریمی( مستعار) می گویدزمانی که در ۱۲ سالگی برای نخستین بار عادت ماهوار را تجربه کرد، از دیدن خون شوکه شده بود: «خیلی ترسیده بودم. فکر می‌کردم که کدام نوع بیماری است و یا هم بکارتم آسیب دیده است.» تا آن زمان هیچ کسی به او در مورد قاعدگی زنان حرف نزده بود، نه در مکتب در این رابطه آموزش دیده بود و نه هم اعضای خانواده چیزی گفته بودند. او می‌گوید: «در گوشه‌ای از خانه از درد به خود می‌‌پیچیدم و گریه می‌کردم تا اینکه دختر عمه‌ام متوجه شد و از قضیه به مادرم گفت.» داستان سوسن، داستان صدها دختر افغان است که تجربه های تلخ و وحشتناک از دور اول پیریود دارد. شمار زیادی از دختران نوجوان حتی در شهرهای افغانستان در مورد بهداشت قاعدگی اطلاعات لازم را نمی‌توانند به دست آورند، چه بسا آن‌هایی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند که نه معلومات آموزشی در این زمینه دارند و نه امکانات عصری برای رعایت حفظ‌الصحه قاعدگی. در خانواده های افغان کسانی که مسؤل آگاهی دهی در این مورد هستند مادران یا زنان کهن سال است که آنان در بیشتر موارد بعد از سن بلوغ به دخترانش در این مورد معلومات می دهد. از این ماه و این روز در حالی به نام روز قاعدگی جهانی یاد می کند که ماه می پنجمین ماه سال است و بسیاری از بانوان هم به‌طور متوسط پنج روز در هر ماه دچار خونریزی می‌شوند و چرخه قاعدگی بانوان معمولاً ۲۸ روز است، ۲۸ ماه مه به‌عنوان نمادی برای توجه به بهداشت قاعدگی انتخاب شده‌است. پریود یا قاعدگی، سیکل طبیعی بدن هر زن است. تمامی زنان در یکی از روزهای آغازین نوجوانی و رسیدن به سن بلوغ، اغلب در حوالی سال‌های ۱۱ تا ۱۶ سالگی ضعف کردن، گر گرفتن، سرد شدن غیرعادی، دگرگون شدن بدن و در نهایت پریود شدن و شروع عادت ماهانه را تجربه کرده و به یاد دارند. تجربه اولین قاعدگی در میان دختران یکی ازمهم‌ترین اتفاقات زندگی در دوران نوجوانی است و چون گذار از کودکی به سمت بزرگسالی می‌باشد نقطه عطفی در این دوران محسوب می‌شود. پس باید نوجوان با مسائل مربوط به این دوران آشنا شوند اما متاسفانه در افغانستان و همچنین در میان مهاجرین افغانستانی امر آموزش کمتر دیده می‌شود. پریود زنان هنوز هم در جامعه ما یک تابو است و بسیاری از زنان با شرم و خجالت در مورد پریود، این چرخه طبیعی بدن، حرف می‌زنند.