زنان در تخار بار دیگر علیه سیاست‌های طالبان تظاهرات کردند
شماری از زنان معترض تخار بار دیگر به خیابان آمدند و علیه سیاست‌های طالبان اعتراض کردند. ویدیوهای منتشر شده در شبکه های اجتماعی نشان می دهد که معترضان روز گذشته از منع تحصیل و کار زنان توسط طالبان انتقاد کردند و شعار «زنان حذف‌شدنی نیستند» سر دادند. این زنان محرومیت دختران از دانشگاه و مکتب توسط طالبان را «جهالت» خواندند. معترضان زن بار دیگر تاکید کردند که «زنان نیم ستون جامعه» را تشکیل می‌دهند و نباید فراموش شوند. زنان معترض تخار همچنین شعار «نان، کار، آزادی» سر دادند. طالبان در نزدیک به دو سال گذشته، محدودیت‌های شدیدی علیه زنان در حوزه‌های کار، آموزش و حضور در اجتماع وضع کرده است. در ماه‌های گذشته، زنان افغان در شهرهای مختلف کشور دست به اعتراض علیه سیاست‌های طالبان زده‌اند. با این حال، پاسخ طالبان به این اعتراضات، بازداشت، سرکوب و خشونت بوده است. به رغم اعتراضات پی‌هم زنان در شهرهای افغانستان و اصرار نهادهای حقوق بشری بین‌المللی بر رعایت حقوق زنان، طالبان از اعمال سیاست‌های محدودکننده خود دست برنداشته است.
نگرانی ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان از «شرایط وحشتناک» زندانیان زن در زندان‌های طالبان
ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان با نشر اعلامیه‌ای در خصوص گزارش اخیر روزنامه «۸ صبح» در مورد وضعیت زندانیان زن در زندان‌های طالبان اظهار نگرانی کرده است. در اعلامیه ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان آمده است که این ائتلاف «به شدت نگران شرایط وحشتناکی است که زندانیان زن در زندان‌های طالبان در ولایت‌های جوزجان، فاریاب و سمنگان با آن روبرو هستند.» بر اساس گزارش اخیر روزنامه هشت صبح، این زنان در معرض نقض شدید حقوق بشر از جمله شکنجه جسمی، تجاوز جنسی و تحقیر قرار گرفته اند. ائتلاف زنان معترض افزوده است: «متاسفانه، به دلیل خطرات امنیتی وعدم وجود میکانیزم‌های حفاظتی، قربانیان قادر به شکایت مستقیم در مورد این سوء استفاده‌ها نیستند.» به گفته منبع، «بر اساس گزارش روزنامه هشت صبح حدود ۹۰ زن توسط طالبان در این ولایت‌ها زندانی شده‌اند و مورد بدرفتاری و سوء استفاده جنسی قرار گرفته اند. ۱۶ نفر از زندانیان زن در نتیجه تجاوز جنسی مکرر باردار شده و از سوی طالبان مجبور به سقط جنین شده اند. . علاوه بر این، خانواده‌های این زندانیان به دلیل‌عدم اجازه ملاقات با آنها از اوضاع آنها آگاهی ندارند.» این ائتلاف همچنان گفته که «کارمندان صحی در ولایت‌های فاریاب، سمنگان و جوزجان زنان متعددی را که به دلیل شکنجه و تجاوز جنسی دچار اسیب‌های شدید جسمی و روانی شده اند، درمان کرده اند. این نمونه‌ی از نقض فاحش حقوق بشر و نقض صریح ارزشهای حقوق بشری بین المللی است که نیاز به رسیدگی فوری دارد.» ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان از هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) خواسته است تا فورا تحقیقات کاملی را در مورد نقض حقوق بشر و خشونت‌های مبتنی بر جنسیت در زندان‌های طالبان انجام دهد و طالبان را در برابر این جنایات پاسخگو قرار بدهد. ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان همچنان خواسته‌اند: «ما همچنان از شورای حقوق بشر سازمان ملل و میکانیزم‌های حقوق بشری سازمان ملل میخواهیم به یافته‌های تکاندهنده گزارش هشت صبح رسیدگی کنند و این قضیه را به صورت جدی پیگیری کنند.» در اخیر اعلامیه تاکید شده است: «اقدام سریع و پاسخگویی برای حفاظت از حقوق، کرامت و رفاه زنان افغانستان به خصوص زنانی که در زندان‌های طالبان مورد شکنجه و تجاوز قرار میگیرند باید در اولویت کاری جامعه بین المللی در افغانستان باشد. جامعه بین المللی باید در محکوم کردن این جنایات از سوی طالبان و تضمین اجرای عدالت برای قربانیان متحد باشد.»
واکنش سران «گروه 7» به «نقض سیستماتیک حقوق بشر توسط طالبان» در افغانستان
سران «گروه 7» به «نقض سیستماتیک حقوق بشر توسط طالبان» در افغانستان واکنش نشان داده است. در اطلاعیه سران گروه جی-۷ آمده است: «ما نگرانی عمیق را در مورد افزایش تهدیدات به ثبات و وضعیت وخیم بشری و اقتصادی در افغانستان ابراز می‌کنیم.» این گروه گفته است که از طالبان می‌خواهند تا تصامیم «غیرقابل پذیرش» خود را فوراً فسخ کنند، به ویژه تصامیمی که در مقابل زنان و دختران اتخاذ کرده اند. در این اطلاعیه از طالبان نیز خواسته شده است تا برات خود را در مبارزه با تروریزوم عمل کند و مطمئن باشد که قلمرو افغانستان به منظور تهدید یا حمله به کشوری دیگر استفاده نمی‌شود. اقدامات تروریستی برنامه‌ریزی و تمویل نمی‌شود و به تروریست‌ها پناهگاه و آموزش داده نمی‌شود. طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان بر زنان محدودیت‌های شدیدی را وضع کرده اند، به شمول منع دختران از رفتن به مکاتب متوسطه و لیسه و پوهنتون‌ها، منع زنان از کار در ادارات دولتی و سازمان‌های غیر دولتی داخلی و خارجی، به شمول ملل متحد، منع زنان از رفتن به پارک‌ها، کلب‌های ورزشی و حمام‌ها و منع سفر زنان بدون داشتن محرم. در اطلاعیهٔ گروه جی-۷ آمده است: «تمامی افغان‌ها باید به گونهٔ معنادار، برابر و کامل در تمامی بخش‌های زندگی عامه مشارکت داشته و به معاونت‌های بشری و خدمات ابتدایی دسترسی داشته باشند.» سران گروه جی-۷ همچنان از طالبان خواسته اند تا به فیصله‌نامهٔ سال ۲۰۲۳ و مادهٔ هشتم منشور ملل متحد احترام گذاشته و فعالیت غیرمحدود ملل متحد در افغانستان را تضمین کند. پیش از این، وزرای خارجهٔ گروه جی-۷ نیز مخالفت شدید خود را با وضع محدودیت‌های روز افزون طالبان به حقوق بشر و آزادی‌های بنیادی شهروندان افغانستان، به ویژه زنان و دختران، ابراز کرده بودند. اما حکومت طالبان منع کار زنان در افغانستان را موضوع «داخلی» عنوان کرده است. رهبران هفت اقتصاد بزرگ جهان بار دیگر از حکومت طالبان خواستند تا گام‌هایی را در راستای ایجاد مذاکرات ملی، همه‌شمول و معتبر به رهبری افغان‌ها بردارند. در اطلاعیهٔ گروه جی-۷ همچنان از طالبان خواسته شده است تا به تعهدات خویش عمل کرده و تضمین کنند که از خاک افغانستان علیه هیچ کشور دیگر استفاده نشود، در آن اقدامات تروریستی طرح و تمویل نشده و به تروریست‌ها پناه داده نشود. گفتنی است در گروه جی-۷، فرانسه، ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، جاپان، ایتالیا و کانادا شامل اند.
«سرکوب زنان» توسط طالبان؛ همسر سابق نلسون ماندلا: این «آپارتاید جنسیتی» است
گراسا مشل، همسر پیشین قهرمان مبارزه با آپارتاید نژادی، سرکوب زنان افغانستان توسط طالبان را آپارتاید جنسیتی خواند. این فعال برجسته حقوق زنان به روزنامه تلگراف گفت که رفتار جهان در برابر طالبان نرم است و جامعه جهانی راه‌های جدیدی برای افزایش فشار بر این گروه پیدا کند. او از جهان خواست با همان عزمی که با حکومت سفیدپوستان در آفریقای جنوبی مبارزه کرد، با طالبان نیز مبارزه کند. آفریقای جنوبی برای ۴۰ سال تحت حاکمیت نژادپرستانه اقلیت سفیدپوست قرار داشت. سیاهپوستان که اکثریت این کشور را تشکیل می‌دادند، از بسیاری حقوق سیاسی و اجتماعی خود محروم بودند. آنها باید در محلات و منازل جداگانه زندگی میکردند و حق ازدواج با سفیدپوستان و زندگی در محلات آنان را نداشتند. بسیاری از فعالان حقوق زن افغان با توجه به حذف زنان از عرصه‌های اجتماعی می‌گویند که طالبان آپارتاید جنسیتی را در افغانستان حاکم کرده است. خانم مشل راجع به محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان افغانستان گفت: «این آپارتاید جنسیتی است. من با این تعریف موافقم. اما فراتر از تعریف، می‌خواهم بگویم همان قدرت و اصراری را که [جهان] در مبارزه با آپارتاید[آفریقای جنوبی] داشت، باید در مورد افغانستان نیز داشته باشد.» هدر بار، از دیده‌بان حقوق بشر، توصیف رژیم طالبان به عنوان یک نظام آپارتاید جنسیتی توسط گراسا مشل را یک «حرف بزرگ» خواند. او گفت که فعالان افغان از دیرباز بر آپارتاید خواندن رژیم طالبان تاکید دارند و حالا «بزرگترین کنشگر حقوق زنان و همسر سابق نلسون ماندلا به مبارزه آنان پیوسته است. مشل گفت:«جامعه جهانی نمی‌تواند تصمیم‌گیری در مورد ۵۰ درصد جمعیت [افغانستان] را فقط به طالبان واگذار کند. ما باید راه خلاقانه‌ای برای درگیرشدن با آنها پیدا کنیم و طالبان را با این نظر به چالش بکشیم که از نظر انسانی، قایل شدن تبعیض با کسانی صرفاً به دلیل زن بود قابل قبول نیست.» او واکنش جامعه جهانی به عملکرد طالبان را خیلی نرم خواند و گفت که بر طالبان باید فشار بیشتر آورده شود تا آنها «بفهمند که خانواده انسانی به آنها اجازه نمی‌دهد به رفتارشان ادامه دهند.»
ادامه ممنوعیت کار زنان افغانستان؛ بخش زنان سازمان ملل: با گروه‌های مردانه کار نخواهیم کرد
بخش زنان سازمان ملل در افغانستان، می‌گوید که این نهاد بیشتر از دیگر دفترهای سازمان ملل متحد در افغانستان، از فرمان بازداشتن کار زنان از سوی طالبان متأثر شده است. این نهاد افزوده که زنان حاضر نیست با گروه‌های مردانه کار کنند. بخش زنان سازمان ملل، امروز (دوشنبه، ۱ جوزا) در بیانیهای، گفته که در هیچ کجای جهان، به جز افغانستان، مأموریت سازمان ملل به چالش کشیده نشده و زیر تأثیر قرار نگرفته است. بخش زنان سازمان ملل متحد، بازداشتن زنان از کار در دفترهای این سازمان را آخرین تجاوز به حقوق زنان خوانده است. به گفته این نهاد، «ممنوعیت کار زنان، ارزش‌هایی که ما بر آن باور داریم و جامعه‌ی بین‌المللی بر اساس آنها بنا شده را نقض می‌کند.» بخش زنان سازمان ملل افزوده که ۷۰ درصد کارکنان این بخش و پنج درصد کارکنان همه دفترهای سازمان ملل را زنان تشکیل می‌دهند. در بیانیه‌ی زنان سازمان ملل، آمده است: «زنان سازمان ملل به طور منحصربه‌فردی تحت تأثیر این محدودیت‌های وضع‌شده روی زنان قرار گرفته است؛ اما ما با گروه‌های مردانه کار نخواهیم کرد. ما از روی‌کرد اصولی خود در کار با زنان، دست نخواهیم کشید.» این نهاد، همچنان گفته که هر کاری انجام خواهد داد تا اطمینان حاصل کند که ارائه‌ی کمک‌ها، بر زندگی زنان و دختران مؤثر است. گفتنی است طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان وضع کرد؛ منع تحصیل و کار از محدودیت‌های عمده این گروه بر زنان کشور است.
نماینده یونیسف: بیشتر مقامات طالبان با ممنوعیت تحصیل دختران مخالف هستند
نماینده یونیسف در افغانستان اظهارداشت بسیاری از مقامات بلندپایه طالبان با ممنوعیت تحصیل دختران مخالف هستند. فران اکیزا نماینده صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد(یونیسف) در افغانستان می‌گوید، اکثریت عظیم وزیران و والی‌های طالبان با توقف تحصیل دختران پس از پایان تحصیلات ابتدایی مخالف هستند. نماینده یونیسف گفت مقامات طالبان با این حال تأکید می‌کنند که تصمیم برای لغو ممنوعیت آموزش و تحصیل دختران از صلاحیت‌های رئیس طالبان است. وی با اظهار اینکه مدارس در سطح ابتدایی به‌روی دختران در سراسر افغانستان باز هستند و در حال حاضر 2.5 میلیون دختر به مدرسه می‌روند، فعالیت مدارس ابتدایی را در راستای فراهم‌کردن آموزش ابتدایی و تقویت اجتماعی‌شدن دختران مهم خواند. اکیزا افزود طالبان برای احیای حق ادامه تحصیل دختران در مدارس بالاتر از کلاس ششم خواستار جداسازی کلاس‌های درسی براساس جنسیت، آموزش آموزگاران زن به دختران و معرفی لباس ویژه برای دانش‌آموزان هستند.
وضعیت زنان افغانستان؛ طاهره ناصری: باید با افکار طالبانی مبارزه کرد/جامعه بین‌المللی باید از زنان حمایت کند
طاهره از جمله زنان مبارزی‌ست که در جاده‌های کابل روزهای سختی را سپری کرده و حتا در کشور خودش در طول حاکمیت گروه طالبان بی‌پناه و مخفی زندگی کرده است. ترس و استرس اینکه طالبان اورا دست‌گیر کند، آرامش شب‌و روز را از وی گرفته بود. استرس بازداشت از سوی طالبان و از سوی دیگر بیکاری، فقر و و ناامنی در کشور دغدغه‌هایی بودند که طاهره ناصری را فرا گرفته بود. طاهره قبل از آمدن طالبان در یک نهاد خصوصی مصروف کار بود. در پهلوی آن فعالیت‌های مدنی و اجتماعی نیز داشت. بعدها با روکار آمدن گروه طالبان و وضع محدودیت‌ها بر زنان از سوی این گروه، طاهره به جنبش‌های اعتراضی در برابر گروه طالبان پیوست. با مبارزه و اعتراض در جاده‌های کابل برای دادخواهی برای زنان حاشیه‌نشین افغانستان به مبارزه پرداخت. فعالیت‌های مدنی طاهره بیشتر از قبل شده بود. مجبور بود تا برای سرکوب این محدودیت‌ها با جمعِ از زنان معترض به جاده ها آمده و علیه این تبعیض جنسیتی در کشورش صدا بلند کند. برایش روزهای سختی بود. طاهر از روزهای سخت مبارزه‌اش در افغانستان چنین روایت می‌کند: تعداد زیادی از مردان افغانستان ایدئولوژی طالبانی دارد. این را از وقتی‌که در صف مبارزات خیابانی پیوستم، فهمیدم. زمانی‌که مرا از برنامه‌ها و مصاحبه‌های تلویزیونی و یا در جاده‌ها در اعتراضات می‌دیدند، مرا تحقیر و توهین میکردند. مرا فاحشه خطاب میکردند. این خیلی اذیت کننده بود.» طاهره از عدم حمایت مردان افغانستان شاکی است. حتا طوری‌که این افکار بر زنان حاشیه‌نشین و زنانِ که از حق و حقوق خویش بی‌خبر اند، خواسته و یا ناخواسته تحمیل شده است که آنها نیز دنباله‌رو مردان زن‌ستیز اند. ادامه این وضعیت و مجادله با افکار طالبانی جمع کثیری از مردم افغانستان، طاهره را نگران ساخته است. او مبارزه با چنین افکاری را کاری دشوار توصیف می‌کند. طاهره از روزی‌که توسط استخبارات طالبان تحت پیگیری بود چنین روایت می‌کند: «زمانی که بخاطر محدودیت‌های گروه طالبان بر زنان هر روز محدودیت‌های جدیدی وضع می‌شد، ما کنفرانس مطبوعاتی دایر کردیم و از تمام رسانه‌ها خواستیم که این کنفرانس را پوشش بدهد و من شخصا انتقاد تندی از این گروه نمودم.» بعداز آن برای مصاحبه با یک تلویزیون خصوصی تحت نظر این گروه دعوت شدم. من آنجا نیز بخاطر این محدودیت‌ها و کنفرانس که دایر کرده بودیم، سخن گفتم. هرچند که توسط آن رسانه به من گفتند که انتقادی از این گروه نداشته باشم. ولی من خاموش نماندم و انتقادم را از این گروه نمودم. بعداز مصاحبه من مورد تعقیب قرار گرفتم. استخبارات این گروه بامن تماس گرفتند که بابت سخن‌هایم در این مصاحبه برای‌شان وضاحت بدهم. یک‌ونیم ماه من تحت تعقیب این گروه بودم. به این خاطر مجبور به ترک وطن شدم.» وی از سلب آزادی بیان در افغانستان شدیدا انتقاد می‌کند. طاهر معتقد است که رسانه‌های داخل افغانستان سانسور شده و تحت نظر طالبان نشرات داشته و «جنایت‌های» گروه طالبان پنهان می‌شود. به گفته وی، طالبان منتقدین خود را دست‌گیر و شکنجه کرده و مردم افغانستان را به یک انزوا فرو برده است. طاهره از تمام مردم افغانستان می‌خواهد که اتحاد و همبستگی شان را حفظ کرده و با ایدئولوژی «زن‌ستیزانه‌ی طالبان» مبارزه کند. طاهره همچنان از سازمان‌های بین‌المللی خواهان این‌ست که در کنار زنان و دختران محروم افغانستان بایستند و گام به گام با زنان افغانستان باشد. وی ابراز نگرانی در حد یک خبر و یا اعلامیه‌ها از سوی نهادهای حامی حقوق‌بشر و سازمان‌های بین‌المللی برای زنان افغانستان، کافی ندانسته و می‌خواهد به‌طور جدی این نهادها بر طالبان بخاطر محدودیت‌ها بر زنان، فشار وارد کند. تا زنان افغانستان بتواند از حقوق ابتدایی‌شان که همانا تحصیل و کار است، بهره‌مند باشد.
دختری که آرزوهایش برباد شد؛ «حس یک زندانی را دارم»
فهیمه صنف یازدهم مکتب بود که استادان برای انتخاب تیم ورزشی مکتب دانش آموز انتخاب میکردند. چند دانش آموز انتخاب شدند، اما فهمیه به خاطری که قد بلند نداشت، استاد ورزش به او می‌گوید که نمی‌تواند بسکتبال بازی کند و نمی‌توانند او را در تیم بگیرند. اما با شوق و علاقه‌ای که فهیمه به ورزش داشت و نیز با پشتکار و تلاش توانسته بود وارد تیم شود. با سماجت تمام حرف‌های استادش را جدی نگرفته بود به محل تمرین تیم بستکبال می‌رود و به استادش می‌گوید می‌خواهم تمرین کنم. وقتی استاد تیم متوجه علاقه‌ی فهمیه به ورزش می‌شود به او هم عضویت تیم را می‌دهد، از این‌جا بود که فهیمه شروع می‌کند و به کپتانی تیم ملی بسکتبال تیم ملی دختران می‌رسد. فهیمه تحصیلاتش را در رشته ریاضی و فزیک در دانشگاه هرات به پایان رسانده است و تا قبل از سقوط نظام جمهوریت، عضویت تیم ملی بسکتبال افغانستان را داشت. وقتی از او در باره‌ی سفرها و دستاوردهای ورزشی‌اش پرسیدم با حسرت تمام شروع به حرف زدن کرد: «به خاطر مسابقات در کشورهای مختلف سفر کردیم، از ایران گرفته تا هند، تاجسکستان. یک بار هم از سوی پادشاه بوتان دعوت شدیم و در مسابقات جام آسیایی زنان که در کشور قرقیزستان برگزار شده بود هم اشتراک کرده بودیم.» در مسابقات آسیایی، تیم ملی دختران قهرمان می‌شود، اما هیچ رسانه‌ای این خبر را نشر نمی‌کند و شاید برای فهیمه این بدترین خاطره ورزشی‌اش باشد: «در یک هوتل جمع بودیم که ببینیم تلویزیون‌ها خبر قهرمانی ما را نشر می‌کند یا خیر، خبرها را به دقت می‌دیدیم که متوجه شدیم خبر زنی را که بینی‌اش توسط شوهرش بریده شده در سرخط اخبار بود و در زیرنویس همان خبر خبر غم‌انگیز قهرمانی تیم ملی باسکتبال دختران در مسابقات بیشکیک قرقیزستان نشر می‌شد.» از یک سو تناقص زندگی میان دو زن افغانستانی برای فهیمه آزار دهند بوده و از سوی هم، نشر نشدن خبر قهرمانی و به جای آن نشر شدن خبر خشونت برای او سخت و نا امید کننده بوده است: «خوشحالی را همه فراموش کردیم، یک طرف زنی ایستاده بود که بینی‌اش توسط شوهرش و عزیزترین کس در زندگی‌اش بریده می‌شود و از طرف دیگر دخترانی که با حمایت فامیل و مردان خانواده، پدر، برادر و شوهرشان مقام قهرمانی را گرفته بودیم.» فهیمه آرزو داشت که مربی بسکتبال شود و بتواند برای هم‌نوعانش دنیای متقاوت را رقم بزند، ولی در کنار برباد شدن آرزوهایش اکنون حتا نمی‌تواند بسکتبال بازی کند، حالا او هم مثل تمام دخترانی که آرزوهای‌شان در تاریکی گم شده است و هیچ روزنه‌ای برای آینده‌ی بهتر نیست، مجبور شده است از تمام آرزوهایش دست بکشد و برای گذراندن زندگی در یکی از مکتب‌های خصوصی کار کند. وقتی در مورد گذراندن روزگار حرف می‌زند، خستگی را می‌شود از تک تک کلماتش فهمید: «روزها برایم به سختی سپری می‌شود و از اینکه نمی‌توانم تمرین کنم و زمان زیادی می‌شود که توپ بسکتبال را به دست نگرفته‌ام برایم سخت است و آزارم می‌دهد. حس زندانیِ را دارم که فقط حق دارد اندکی نفس بکشد.» در همین‌حال دیدبان حقوق بشر از کمیته بین المللی المپیک خواسته است که عضویت کمیته المپیک افغانستان را که تحت کنترول طالبان است و به دلیل این که گروه طالبان ورزش زنان و دختران را منع کرده است، به حالت تعلیق در بیاورد. دیدبان حقوق بشر افزوده است که یکی از محدودیت‌های اعمال شده بر دختران و زنان توسط طالبان منع آنان از ورزش است. طالبان ورزش زنان را حرام می‌دانند و آنان را از ورزش منع و سالون‌های ورزشی را به روی آنها بسته کرده است. پس از تسلط طالبان ورزش‌کاران زن در افغانستان از ورزش دست کشیده و یا هم مجبور به ترک کشور شدند. گزارشگر: سهیلا گلستانی
انتقاد ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان از «عدم موضع قاطع جامعه بین‌المللی» در برابر طالبان
ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان با نشر اعلامیه‌ای از آنچه که همدستی سازمان ملل در «آپارتاید جنسیتی» افغانستان می‌گوید، انتقاد کرده و خواستار تعلیق فعالیت‌های جامعه بین‌المللی بویژه سازمان ملل در کشور شده است. به گزارش فرخنده نیوز، این ائتلاف با نشر اعلامیه‌ای گفته است: «ما اعضای ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان، بار دیگر به شدت خواستار این هستیم که سازمان ملل متحد و دیگر سازمان‌های کمک‌رسان بین المللی موضع جدی‌تر در دفاع از حقوق زنان اتخاذ کنند.» در ادامه اعلامیه آمده است: «وقت آن است که این نهادها فعالیت‌های خود را در افغانستان به حالت تعلیق درآورند و تا زمانی که زنان اجازه کار نیافته‌اند، از هرگونه تعامل بی‌قیدو شرط با طالبان خودداری کرده و از تمام ابزارها و اهرم‌ها برای پاسخگویی این گروه در قبال موارد نقض حقوق بشر استفاده کنند.» این ائتلاف تاکید کرده است: «وضعیت افغانستان تنها یک فاجعه انسانی نیست بلکه یک بحران حقوق بشری نیز است. ما از جامعه بین المللی میخواهیم که حقوق زنان را در اولویت قرار دهد و برای نشان دادن تعهد خود به این ارزشها، در عمل اقدام کند. عدم موضع قاطع جامعه بین المللی به خصوص سازمان ملل، تأیید ضمنی آپارتاید جنسیتی طالبان و توهین به کرامت انسانی زنان افغانستان است.» این ائتلاف در پایان افزوده است: «ما از سازمان ملل متحد میخواهیم که با ایستادن در کنار کارمندان زن نهادهای خود و دیگر زنان افغانستان تصمیم درست بگیرد. محرومیت زنان از کار تنها فاجعه انسانی در افغانستان را تشدید خواهد کرد. این یک آزمون اصولی برای سازمان ملل است و ما از آنها می خواهیم تعهد خود به ارزشهای حقوق بشری را در عمل نشان بدهند.»
روزنه‌ی امید در دل ناامیدی‌ها
بیکاری، خانه‌نشینی و نرفتن به مکتب باعث شد «آرزو» نقاش شود؛ دختری دانش‌آموز که درد‌هایش را در تصویر بیان می‌کند. آرزو دانش‌آموز صنف یازدهم مکتب است که در کنار درس‌های مکتب به هنر نقاشی نیز علاقه دارد. او پس از بسته شدن مکتب‌ها و مراکز آموزشی مانند صدها دختر دیگر خانه‌نشین شده و از لحاظ روحی متاثر شد. این دانش آموز در خانه نقاشی می‌کند و می‌گوید تنها نقاشی کردن به او آرامش می‌بخشد و باعث می‌شود روزهای سخت و تکراری برایش به خوبی سپری شود. به گفته وی، دنیای نقاشی دنیای رنگ‌ها و دنیای پر از آرامش و امید است. آرزو می‌گوید با تغییر حکومت و بسته شدن دروازه‌های مکتب به روی دختران تمام هدف‌ها و پلان‌هایش ناتمام مانده است. او همچنین می‌گوید، هر وقت خواستیم دلیل عقب ماند‌گی کشور ما افغانستان را بدانیم یکبار به این کار جاپانی‌ها فکر کنیم: قرار بود یک ایستگاه قطار در جاپان مسدود شود، اما متوجه شدند تنها کسی از همان ایستگاه مکتب می‌رفت یک دختر دانش‌آموز است. تنها برای او تا روز فراغتش ایستگاه را فعال گذاشتند. اما، ما برای تعلیم و تحصیل دختران سر زمین مان چه کار می‌کنیم؟ این دانش آموز می‌گوید، امیدوار است حکوم طالبان با سرنوشت هزاران دختر به مانند خودش بازی نکند و دروازه‌های مکتب را به روی آنها باز کند. سال جدید برای بسیاری از دختران افغان امیدی بود برای رفتن دوباره آنها به مکتب اما موضوع بازگشایی مکتب‌ها به روی دختران از سوی طالبان تاهنوز ناروشن است. قبل از تسلط گروه طالبان به طور معمول در دومین روز سال جدید خورشیدی در افغانستان زنگ مکتب‌ها نواخته شده و دروازه‌های مکتب به روی دانش آموزان دختر و پسر باز می‌شد، اما امسال نیز سال آموزشی جدید ۱۴۰۲ در افغانستان دوباره بدون حضور دختران بالاتر از صنف ششم آغاز شده است. مکاتب دخترانه حدود ۶۰۰ روز است که بسته مانده و حکومت طالبان به رغم وعده‌هایی که داده‌اند هنوز در مورد زمان بازگشایی مکاتب دخترانه چیزی نگفته‌اند. سهیلا گلستانی