تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان پس از سه سال، به میدان می‌رود
فرخنده: تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان پس از سه سال انتظار، با حمایت بورد کریکت استرالیا، در یک بازی نمادین در شهر ملبورن استرالیا به میدان خواهد رفت. این بازی که به نام «تیم زنان افغانستان» شناخته می‌شود، در تاریخ ۳۰ ژانویه ۲۰۲۵ در استادیوم جانکشن اووال ملبورن برگزار خواهد شد و تیم حریف آن از سوی نهاد «کریکت بدون مرز» سازماندهی شده است. پیش از این رویداد تاریخی، بازیکنان تیم افغانستان در یک اردوگاه تمرینی دو روزه در ملبورن گرد هم می‌آیند تا برای مسابقه آماده شوند. این تیم متشکل از بازیکنانی است که پس از سقوط افغانستان به دست طالبان، به کشورهای مختلف، به ویژه استرالیا پناه برده‌اند. با توجه به پراکندگی جغرافیایی اعضای تیم، این امر سازماندهی و تشکیل یک تیم یکپارچه را دشوار کرده است. بازیکنان تیم افغانستان در مصاحبه‌ها گفته‌اند که پس از از دست دادن فرصت‌های حرفهای به عنوان اعضای تیم ملی، انگیزه آنها برای ادامه مسیر کریکت کاهش یافته بود. نیک هاوکلی، مدیرعامل کریکت استرالیا، در این رابطه گفت: «این مسابقه جشن و نمادی از حمایت تمامی کسانی است که از اعضای تیم زنان افغانستان در طول دوران پناهندگی آنها در استرالیا حمایت کرده‌اند. ما بسیار خوشحالیم که آرزوی آنها برای بازی در کنار یکدیگر به واقعیت پیوسته است.» فیروزه امیری، یکی از بازیکنان تیم، که ماه گذشته در مصاحبه‌ای گفته بود: «زمانی که تیم ملی برای افغانستان وجود ندارد، انگیزه‌ای برای ادامه دادن نخواهیم داشت. بسیاری از دختران ما به فکر ترک کریکت و روی آوردن به ورزش‌های دیگر هستند. من استرالیا را به عنوان خانه دوم خود می‌دانم، اما هنوز هم آرزو دارم برای افغانستان بازی کنم.» برای گسترش این رویداد و فراهم آوردن فرصت‌های بیشتر برای بازیکنان افغانستان، برنامه‌هایی در دست اقدام است تا بازی‌های منظم‌تری در ملبورن و دیگر نقاط استرالیا برگزار شود. این اقدامات می‌تواند به ایجاد بستر مناسبی برای توسعه کریکت زنان در میان پناهندگان افغان کمک کند. با این حال، شورای بین‌المللی کریکت (ICC) تنها هیئت کریکت افغانستان را به رسمیت می‌شناسد و این موضوع باعث ایجاد موانع قانونی برای سازماندهی این تیم در سطح بین‌المللی شده است. این محدودیت‌ها، که ناشی از مشکلات اداری و قانونی در افغانستان است، همچنان چالشی جدی برای تیم زنان افغان باقی مانده است. این رویداد الهام‌گرفته از موفقیت‌های تیم فوتبال زنان افغانستان است که به همت باشگاه ملبورن ویکتوری در مسابقات محلی ملبورن شرکت کرده است. این تیم نیز همانند تیم کریکت زنان، نمادی از تلاش و اراده زنان افغان در شرایط دشوار محسوب می‌شود. نهاد «کریکت بدون مرز»، که از سال ۲۰۱۱ برای حمایت از فرصت‌های بازی برای بازیکنان زن تأسیس شده است، از حامیان اصلی این رویداد است. این نهاد، این بازی را فرصتی برای نمایش استعدادهای زنان افغان می‌داند و معتقد است که این رویداد می‌تواند به گسترش فرصت‌های ورزشی برای زنان در سراسر جهان کمک کند. در نهایت، این بازی نمادین نه تنها به عنوان یک رویداد ورزشی مهم، بلکه به عنوان یک قدم بزرگ در جهت تحقق آرزوهای ورزشی و اجتماعی زنان افغان در خارج از کشورشان به شمار می‌آید.
بی‌سرنوشتی دختران ورزشکار افغان، در حکومت طالبان!
زهرا یکی از ورزشکاران افغان است، که مدت پنج سال در رشته‌ی موی‌تای تمرین کرده است. او از صنف دهم مکتب شروع به این ورزش کرده و با عزم قوی توانسته ورزشکار این رشته شود. میگوید اصالتا از ولایت غزنی، و فعلا باشنده‌ی کابل می‌باشد. مکتب را در لیسه‌ی عالی آصف مایل به اتمام رسانده است و بعد از امتحان کانکور در رشته‌ی انجینیر برق پوهنتون کابل کامیاب شده است. زهرا بیاد می آورد که برچی در زمان حکومت جمهوریت نیز از نا امنی بسیار، دردها و رنج‌های بسیار از مردم را شاهد بوده است. به گفته او برچی، در آن زمان هر روز شاهد انفجار یک آموزشگاه، مکتب، ورزشگاه، سالون عروسی و مسجد بود. در آن دود و باروت دختران زیادی قربانی شدند اما آنان دست از تلاش و مقابله با ظلم و ستم بر نداشته و مانند زهرا تلاشهای زیادی کردند تا به مدالهای قهرمانی دست پیدا کردند. زهرا گفت تا حالا پنج مدال طلا را از مسابقات مختلف بدست آورده است. اما زهرا می¬گوید با آمدن طالبان و سقوط حکومت جمهوریت، در ۲۴ اسد سال ۱۴۰۰ زندگی اش زیر و رو شده است. زهرا با بسته شدن دانشگاه¬ها، مکاتب و کلپ های دخترانه تحت فشار روحی بسیار سنگین قرار گرفته بوده اما به همکاری پدرش توانسته تا حدودی از این فشار فرار نماید. پدر زهرا بعد از متوجه شدن دخترش چند وسایل ورزشی موی‌تای را خریداری کرده، و برای تمرین در خانه می آورد. زهرا گفت« فعلا خیلی ترسیده ام و دلم برای خانواده پنج‌نفری استادم می¬سوزد، آنها برای فعلا در افغانستان است و در وضعیت بد اقتصادی به سر می‌برد». زهرا می¬گوید، تلاش دارد تا با استفاده از بورس¬های کشورهای خارج ادامه تحصیل اش را انجام دهد و زمانی که زمینه اش محیا گردد، برای ادامه تحصیل شان لحظه¬ی دریغ نخواهند کرد. به گفته زهرا، تنها راه پیشرف و ادامه ورزش، تلاش و پشت کار داشتن است که هر شخص متعهد را به مقصد همراهی می¬کند. وی میگوید که اگر به خارج از کشور برسد، بیشتر تلاش خواهد تا افتخارات زیادی بدست آورد. در همین حال ماه‌جبین یکی دیگر از ورزشکاران دختر افغانستان است، که در خانه برای شش دختر دیگر پرورش اندام تمرین می‌دهد، او نخواست هویت اش معرفی گردد. ماه جبین می گوید: « ورزش برای هر انسان حتمی است، در اینجا دختران زیادی می آید، ورزش همچنان باعث می‌شود تا فرد را از حالت افسردگی و کسالت بیرون شود». وی همچنان می‌افزاید:« با وجود رویه خشن طالبان با ورزشکاران دختر، هنوز هم در گوشه و کنار کابل دختران به ورزش خود به صورت پنهانی در خانه‌های شان ادامه می‌دهد. زهرا در پیامی میگوید: « دخترانِ بازمانده از تحصیل، ورزش، و فعالیت‌های بیرونی، هیچ‌گاه تسلیم نشود، به فعالیت خود ادامه دهند، و دنبال بورسیه‌های خارجی باشد.” ورزش یکی از رشته‌های است که علاقه‌مندان زیادی دارد، همه‌ی جوانان بخاطر یادگیری‌اش تقلای زیادی می‌کند، که سختی و مشقت‌های بی شماری را متحمل می‌شود. موی‌تای یا جوجیتسو یکی از حلقه‌های المپیک است که مشوق‌های زیادی در افغانستان دارد به خصوص در سال‌های اخیر بانوان افغانستان به این ورزش رو آورده است. کبرا “علی‌زاده”
خشونت علیه هزاره ها در افغانستان هر روز قربانی می‌گیرد
وحشت در غرب کابل، مردم از ادامه این وضعیت نگران است.
عذرا تسلیم جبر زمان نخواهد شد
عذرا برای ورزش چنان اراده قوی داشت که سال‌ها با وجود مخالفت خانواده همچنان به ورزش ادامه داد، ممانعت خانواده و طعنه‌های دلخراش مردم نتوانست او را از ورزش مورد علاقه‌اش باز دارد.
دختری که آرزوهایش برباد شد؛ «حس یک زندانی را دارم»
فهیمه صنف یازدهم مکتب بود که استادان برای انتخاب تیم ورزشی مکتب دانش آموز انتخاب می‌کردند. چند دانش آموز انتخاب شدند، اما فهمیه به خاطری که قد بلند نداشت، استاد ورزش به او میگوید که نمی‌تواند بسکتبال بازی کند و نمی‌توانند او را در تیم بگیرند. اما با شوق و علاقه‌ای که فهیمه به ورزش داشت و نیز با پشتکار و تلاش توانسته بود وارد تیم شود. با سماجت تمام حرفهای استادش را جدی نگرفته بود به محل تمرین تیم بستکبال می‌رود و به استادش میگوید می‌خواهم تمرین کنم. وقتی استاد تیم متوجه علاقه‌ی فهمیه به ورزش می‌شود به او هم عضویت تیم را می‌دهد، از اینجا بود که فهیمه شروع می‌کند و به کپتانی تیم ملی بسکتبال تیم ملی دختران می‌رسد. فهیمه تحصیلاتش را در رشته ریاضی و فزیک در دانشگاه هرات به پایان رسانده است و تا قبل از سقوط نظام جمهوریت، عضویت تیم ملی بسکتبال افغانستان را داشت. وقتی از او در باره‌ی سفرها و دستاوردهای ورزشی‌اش پرسیدم با حسرت تمام شروع به حرف زدن کرد: «به خاطر مسابقات در کشورهای مختلف سفر کردیم، از ایران گرفته تا هند، تاجسکستان. یک بار هم از سوی پادشاه بوتان دعوت شدیم و در مسابقات جام آسیایی زنان که در کشور قرقیزستان برگزار شده بود هم اشتراک کرده بودیم.» در مسابقات آسیایی، تیم ملی دختران قهرمان می‌شود، اما هیچ رسانه‌ای این خبر را نشر نمی‌کند و شاید برای فهیمه این بدترین خاطره ورزشی‌اش باشد: «در یک هوتل جمع بودیم که ببینیم تلویزیون‌ها خبر قهرمانی ما را نشر می‌کند یا خیر، خبرها را به دقت می‌دیدیم که متوجه شدیم خبر زنی را که بینی‌اش توسط شوهرش بریده شده در سرخط اخبار بود و در زیرنویس همان خبر خبر غم‌انگیز قهرمانی تیم ملی باسکتبال دختران در مسابقات بیشکیک قرقیزستان نشر می‌شد.» از یک سو تناقص زندگی میان دو زن افغانستانی برای فهیمه آزار دهند بوده و از سوی هم، نشر نشدن خبر قهرمانی و به جای آن نشر شدن خبر خشونت برای او سخت و نا امید کننده بوده است: «خوشحالی را همه فراموش کردیم، یک طرف زنی ایستاده بود که بینی‌اش توسط شوهرش و عزیزترین کس در زندگی‌اش بریده می‌شود و از طرف دیگر دخترانی که با حمایت فامیل و مردان خانواده، پدر، برادر و شوهرشان مقام قهرمانی را گرفته بودیم.» فهیمه آرزو داشت که مربی بسکتبال شود و بتواند برای هم‌نوعانش دنیای متقاوت را رقم بزند، ولی در کنار برباد شدن آرزوهایش اکنون حتا نمی‌تواند بسکتبال بازی کند، حالا او هم مثل تمام دخترانی که آرزوهای‌شان در تاریکی گم شده است و هیچ روزنه‌ای برای آینده‌ی بهتر نیست، مجبور شده است از تمام آرزوهایش دست بکشد و برای گذراندن زندگی در یکی از مکتب‌های خصوصی کار کند. وقتی در مورد گذراندن روزگار حرف می‌زند، خستگی را می‌شود از تک تک کلماتش فهمید: «روزها برایم به سختی سپری می‌شود و از اینکه نمی‌توانم تمرین کنم و زمان زیادی می‌شود که توپ بسکتبال را به دست نگرفته‌ام برایم سخت است و آزارم می‌دهد. حس زندانیِ را دارم که فقط حق دارد اندکی نفس بکشد.» در همین‌حال دیدبان حقوق بشر از کمیته بین المللی المپیک خواسته است که عضویت کمیته المپیک افغانستان را که تحت کنترول طالبان است و به دلیل این که گروه طالبان ورزش زنان و دختران را منع کرده است، به حالت تعلیق در بیاورد. دیدبان حقوق بشر افزوده است که یکی از محدودیت‌های اعمال شده بر دختران و زنان توسط طالبان منع آنان از ورزش است. طالبان ورزش زنان را حرام می‌دانند و آنان را از ورزش منع و سالون‌های ورزشی را به روی آنها بسته کرده است. پس از تسلط طالبان ورزشکاران زن در افغانستان از ورزش دست کشیده و یا هم مجبور به ترک کشور شدند. گزارشگر: سهیلا گلستانی
بغض 56 ساله ترکید؛ تیم فوتبال زنان انگلستان قهرمان یورو ۲۰۲۲ شد
ورزشگاه ومبلی در انگلستان با ۸۷ هزار تماشاچی، شاهد شکستن رکورد حضور تماشاچیان در جام ملت‌های اروپا گردید؛ رکوردی که در بخش زنان و مردان به ثبت رسید. این در حالی است که آرزوی ۵۶ ساله تیم فوتبال زنان انگلستان را نیز به واقعیت تبدیل کرد. گرچند جدال شدید دو تیم در نیمه اول به نتیجه نرسید و هر دو تیم بدون گل به رخت‌کن رفتند، اما در نیمه دوم بازی، جرمن‌ها توانستند بهتر ظاهر شوند. آلاتون در دقیقه ۶۲ بازی بود که توانست به شکل موفقانه از خط دفاع جرمن‌ها عبور کند و گل زیبا و تماشایی را از بالای سر دروازبان جرمن‌ها به ثمر برساند و انگلیس‌ها را پیش بیندازد. از سوی دیگر، تلاشهای بیشتر جرمن‌ها نتیجه داد و بلاخره در دقیقه ۷۹، بازی را به تساوی کشیدند. گرچند بازی تا پایان دقیقه ۹۰ به همین نتیجه پیش رفت، اما در زمان‌های اضافی، کلویی کلی مهاجم انگلستان در دقیقه ۱۱۰، بار دیگر دروازه جرمن‌ها را باز نموده و آرزوی ۵۶ ساله تیم انگلستان را تحقق بخشید و جام فوتبال یورو ۲۰۲۲ زنان را با موجی از خوشحالی به خانه بردند.