تاکید وزیر خارجه پاکستان بر رفع ممنوعیت آموزش زنان در افغانستان
وزیر خارجه پاکستان بار دیگر به ممنوعیت آموزش زنان افغانستان واکنش نشان داد بلاول بوتو زرداری، وزیر خارجه پاکستان بار دیگر به ممنوعیت آموزش دختران و زنان در افغانستان واکنش نشان داد. بلاول بوتو زرداری پس از نشست سازمان ملل متحد در نیویارک به مناسبت روز جهانی مبارزه با اسلام هراسی، گفت که هیچ گروهی در جهان و در افغانستان نمی‌تواند ادعا کند که ممنوعیت کار و تحصیل زنان از نظر اسلام قابل توجیه است. بوتو زرداری ابراز امیدواری کرد که طالبان گام‌هایی را برای برداشتن ممنوعیت کار وآموزش زنان و دختران بردارد. به گفته وی، ممنوعیت کار و تحصیل زنان توسط گروه طالبان قدرت دفاع از آنها را در سطوح بین‌المللی گرفته است. بوتو زرداری گفت: «ممنوعیت کار و تحصیل زنان درافغانستان توسط حکومت سرپرست (امارت اسلامی) پاکستان را در دفاع از این کشور دربرابر جامعه جهانی در یک موقف دشوارقرار داده است. اگر طالبان به تعهدات شان عمل نکنند وزمینه های کار و تحصیل را برای زنان فراهم نسازند، ما نمی‌توانیم از آنها در نشست‌های بزرگ سیاسی دفاع کنیم.» گفتنی است با گذشت بیش از یک سال از تسلط طالبان بر افغانستان تاهنوز هیچ کشوری به شمول پاکستان حکومت این گروه را به رسمیت نشناخته است.
کتابخانه زن در کابل مسدود شد
مسئولان «کتابخانه زن» در کابل می‌گویند این کتابخانه به دلیل افزایش تهدیدات امنیتی مسدود شده است. ژولیا پارسی مسئول این کتابخانه امروز گفت: به دلیل این که تهدیدات امنیتی بیشتر شده بود امروز مجبور شدیم دروازه این کتابخانه را ببندیم. بانو پارسی افزود: نیروهای طالبان قبلا به کتابخانه آمده بودند و درباره دخترانی که آنجا به مطالعه می‌آمدند می‌پرسیدند که اینها اینجا چه کار می‌کنند برای چه می‌آیند. وی همچنین گفت: آنها حتی یک بار برای بازداشت کردن ما هم آنجا آمده بودند که خوشبختانه ما آن روز نبودیم. گفتنی است این کتابخانه حدود شش ماه پیش در ساحه پل سرخ کابل تاسیس شده بود.
عفو بین‌الملل خواستار بررسی ادعای تجاوز جنسی طالبان بر یک زن و دخترش در سرپل شد
یک هفته پس از اتهام تجاوز جنسی جنگجویان طالبان بر یک مادر و دو دخترش در ولایت سرپل، سازمان عفو بین‌الملل گفته است که این ادعا باید به گونۀ فوری بررسی شود. این سازمان گفته است که بر اساس اظهارات یکی از این قربانیان که ویدویی آن در رسانه‌های محلی افغانستان به نشر رسیده، دو عضو طالبان به تاریخ ۲۸ فبروری شب‌هنگام به زور وارد خان‌ای در روستای «خانقا» ولسوالی سومه‌قلعه ولایت سرپل شده و بر یک مادر و دو دخترش که آنان کمتر از ۱۸ سال عمر دارند، تجاوز کردند. عفو بین‌الملل ناوقت روز گذشته در اعلامیه‌ای به نقل از زمان سلطانی، پژوهشگر این سازمان در آسیایی جنوبی گفته است: «جزییاتی که از تجاوز گروهی بر یک زن و دخترانش آشکار شده که گفته می‌شود توسط اعضای طالبان انجام شده، وحشت‌ناک‌ترین درجۀ از نقض حقوق بشر در تاریخ آن است که شاهد هستیم.» آقای سلطانی افزوده که مقام‌های طالبان باید این رویداد را نکوهش کرده و فوراً «تحقیقات مستقل، شفاف و بی‌طرفانه» را در مورد این اتهامات انجام دهند. به گفتۀ وی عاملان این تجاوز گروهی بر این مادر و دختران‌اش باید مطابق قوانین و استندردهای بین‌المللی حقوق بشر در محاکمات عادلانه و بدون توسل به مجازات اعدام، تحت تعقیب و مجازات قرار بگیرند. سازمان عفو بین‌الملل تاکید کرده که ادامه خشونت‌های جنسی توسط اعضای طالبان، نگرانی‌ها را افزایش می‌دهد. پژوهشگر این سازمان در آسیایی جنوبی همچنان گفته است که طالبان در بیشتر از یک‌ونیم سال گذشته، حقوق زنان و دختران را زیر پا گذاشته و تمامی نهادهای مربوط به رسیدگی به قضایای خشونت علیه زنان به شمول وزارت امور زنان و کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان را از بین برده اند. مقام‌های طالبان تا کنون در مورد این ادعاها ابراز نظر نکرده اند.
نشریه فارین پالیسی: طالبان افغانستان را به گورستان حقوق زنان تبدیل کرده است
نشریه فارین پالیسی در گزارش تازه خود گفته که طالبان افغانستان را به گورستان حقوق زنان تبدیل کرده‌اند. در گزارش دیروز فارن پالیسی که به مناسبت 8 مارچ (روز جهانی همبستگی زنان) نشر شده، آمده است: «افغانستان دومین روز جهانی زن را از زمان بازگشت طالبان جشن می‌گیرد، نیمی از جمعیت این کشور در خانه‌های خود زندانی شده‌اند و به طور فزاینده‌ای از کار، آموزش، مراقبت‌های صحی و رفع گرسنگی محروم می‌شوند – وضعیتی که برخی ناظران اکنون نگران هستند که کشور را به عقب براند. جنگ، معضل دولت‌های منطقه‌ای که اکنون با بحرانی مواجه شده‌اند که تهدید به سرایت به آن سوی مرزها می‌کند، این است که چگونه با گروهی که مسبب رنج‌های بی‌پایان مردم هستند، بدون اینکه از اقدامات خود چشم پوشی کند، درگیر شوند. در ماه‌های اخیر، طالبان زنان را از ورود به دانشگاه‌ها منع کرده‌اند، سازمان‌های غیردولتی را از استخدام کارمندان زن منع کرده‌اند و بر اساس گزارش‌ها در هفته جاری، شروع به لغو طلاق و وادار کردن زنان به بازگشت به نزد همسران پیشین کرده‌اند. به گفته یک منبع آگاه از کاخ سفید، با تشدید زن ستیزی، گرسنگی و فقر – و با تجاوز خشونت‌های طالبان به مناطق قبایلی مرزی پاکستان – توماس وست، نماینده ویژه ایالات متحده در افغانستان، در حال بررسی دیدار با شخصیت‌های طالبان است. منبعی که خواست نامش فاش نشود، گفت: امید این است که دو طرف بتوانند زمینه‌های مشترکی را برای گفتگوها پیدا کنند که ممکن است به بهبود شرایط برای ۴۱ میلیون جمعیت افغانستان منجر شود – به ویژه برای زنانی که در بازداشت و آزار و اذیت قرار گرفته‌اند و با مصونیت از مجازات کشته شدند، زیرا طالبان در صدد پاکسازی آنها از جامعه هستند. این منبع ناشناس گفت: ما هیچ اهرمی برای تأثیرگذاری بالای طالبان نداریم. در واشنگتن، بررسی عملکرد گذشته دولت بایدن در مورد خروج نیروها، بر دستور کار سیاسی است، در حالی که حال و آینده افغانستان همچنان بی‌ثبات است. «به رسمیت شناختن دیپلماتیک واقع بینانه نیست اما حفظ تماس ضرری ندارد.» سخنگوی وزارت خارجه ایالات متحده گفت: «ما در حال حاضر هیچ دیداری در سطح بالا با طالبان برنامه ریزی نشده است. ما همچنان به سیاست تعامل عملگرایانه با طالبان بر سر منافع خود ادامه می‌دهیم و انتظار داریم در آینده با آنها دیدار کنیم.» ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در افغانستان، این هفته اظهار داشت که رفتار طالبان با زنان و دختران ممکن است جنایت علیه بشریت باشد. او در ارائه دومین گزارش خود به سازمان ملل در روز دوشنبه، پس از سفرهای ممتدش در سال گذشته به افغانستان، طالبان را به دنبال کردن سیاست «آپارتاید جنسیتی» متهم کرد و گفت که «رفتار افتضاح با زنان و دختران به هر دلیلی غیرقابل تحمل و غیرقابل توجیه است.» دور جدید احتمالی مذاکرات ایالات متحده با طالبان در حالی صورت می‌گیرد که یک سازمان بشردوستانه جهانی هشدار می‌دهد که اگر این کشور منزوی بماند، خطر درگیری بار دیگر در افغانستان وجود دارد. یان اگلند، دبیر کل شورای پناهندگان نروژ (NRC)، به فارن پالیسی گفت که جنگ نتیجه «منطقی» سوء استفاده‌های سیستماتیک طالبان خواهد بود که با امتناع کشورهای غربی از تعامل با آنها به هر طریق معنادار ترکیب شده است. از نظر اگلند، تعامل تنها راه اجتناب از بازگشت به جنگ است. طولانی شدن این وضعیت «به معنای جدایی یا جنگ دیگری خواهد بود. ما به تعامل نیاز داریم. ما نیازی به جدایی نداریم.»
تجلیل از ۸ مارچ با شعار «نان، کار و آزادی» از سوی جنبش زنان افغانستان
جنبش زنان افغانسنتان برای عدالت و آزادی از «۸ مارچ» روز جهانی زن امروز در کابل تجلیل کرد. به گزارش فرخنده نیوز، این جنبش امروز (چهارشنبه، ۱۷ حوت/۸ مارچ) با اهدای گل به «زنان مبارز افغانستان» از روز جهانی زن در کابل تجلیل کرد. این جنبش با نشر اعلامیه‌ای، ۸ مارچ را «روز ایستادگی در برابر ظلم و بی‌عدالتی» خواند. اعضای این جنبش امروز در خیابان‌ها و کوچه‌های کابل به «خانم‌های مبارز افغانستان که در این یک و نیم سال با مشکلات زیادی دست و پنجره نرم کردند» یک دسته گل اعطا کردند. جنبش زنان افغانسنتان برای عدالت و آزادی همچنین با سر دادن شعار «نان، کار و آزادی» خواستار «ایستادگی دوامدار» زنان افغانستان در برابر «جهل و بی‌عدالتی» شد. + گفتنی است در یک و نیم سال گذشته گروه طالبان بر زنان افغانستان محدودیت‌های زیادی وضع کرده است؛ محدودیت‌هایی که واکنش‌های گسترده داخلی و بین المللی را نیز در پی داشته است.
نگرانی کشورهای اروپایی از وخامت وضعیت حقوق زنان در افغانستان تحت تسلط طالبان
کشورهای عضو اتحادیه اروپا در بیانیه مشترک به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد نگرانی عمیق‌شان را از وخامت وضعیت زنان و دختران در افغانستان زیر تسلط طالبان ابراز کرده‌اند. بیانیه مشترک ۷۰ کشور شامل اتحادیه اروپا روز گذشته (دوشنبه، ۱۵ حوت)، به آدرس نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در جنیوا صادر شده است. اتحادیه اروپا تحقق کامل حق آموزش برای زنان افغانستان را شرط اساسی در جهت دستیابی به توسعه پایدار دانسته است. بیانیه حاکی از آن است که محرومیت تحصیلی زنان در افغانستان آنان را از دسترسی به حقوق انسانی و فرصت‌های برابر و بدون تبعیض محروم می‌کند. به باور کشورهای عضو اتحادیه اروپا، ممنوعیت کار زنان در سازمان‌های غیردولتی، میلیون‌ها افغان را که برای ادامه زنده‌گی‌شان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند، در معرض خطر قرار می‌دهد. اتحادیه اروپا معتقد است که محدودیت‌های وضع شده بر زنان افغان ظرفیت افغانستان برای حرکت به‌سوی صلح پایدار، توسعه اقتصادی و بهره‌مندی از حقوق بشر را تضعیف می‌کند. این اتحادیه تعهدش را برای فراهم کردن آینده‌ای ابراز کرده که در آن همه افغان‌ها بتوانند بدون هیچ گونه تبعیض در جامعه مشارکت کنند. با آغاز سال جدید آموزشی در افغانستان، خواست‌های جامعه جهانی برای بازگشت دختران افغان به مکتب، دانشگاه و محل کار افزایش یافته است.
زنی در میانه‌ی رنج و امید در خیابان‌های کابل دستفروشی می‌کند!
جنگ‌های اخیر در افغانستان، مادران، زنان و خواهران زیاد افغانستانی را متاثر کرده است. در کنار از دست دادن عزیزان، مشکلات اقتصادی و محدودیت‌های سنتی دامنگیر این زنان است، با این همه، اما می‌توان گفت زنان افغانستان قوی‌ترین انسان‌های جهان است. آنها نماد صبر، تحمل و استقامت هستند و آموخته‌اند چگونه از سخره‌ها به بلندی‌ها برسند و از تنگناهای زندگی روزنه‌ی امید را بیابند. روز جهانی زن و نگاهی به وضعیت زنان افغانستان در آستانه فرا رسیدن هشت مارچ روز جهانی زن ما باز هم روایتی از یک زن افغان را داریم که سال هاست به خاطر لحظه‌ی خوش زندگی نفس می‌کشد، اما دنیا چادر غم را بالای سر او هموارکرده و او را هرازگاهی با سوگ عزیزان و سختی‌های روزگار روبرو کرده است. حکایت پر درد و رنج فریبا؛ زنی که با پسر خرد سال خود در جاده‌های شهر کابل قلم و صافی می‌فروشد. او نشانه‌ای از آواره‌گی و مشکلاتی هزاران زنی است که در افغانستان زندگی می‌کنند. فریبا زن جوانی‌ست از ولایت تخار و در حال حاضر مدت یک سال است که در کابل زندگی می‌کند. او می‌گوید به خاطر کار و پیدا کردن یک لقمه نان با زحمت خودش از ولایت تخار به کابل کوچ کرده اند. او در یکی از چهار راهی‌های شهر کابل مصروف فروش صافی و قلم است. فریبا با تحمل درد و رنج زیاد باز هم امیدش را به آینده از دست نداده و از هفت صبح تا هفت شام در جاده‌ها مصروف فروش صافی و قلم است. از فروش صافی‌ها و قلم‌ها مصارف زندگی فرزندان و کرایه خانه را به سختی در می‌آورد. بماند این که او برای بسیاری از خواسته‌ها و نیازهای فرزندانش رسیدگی نمی‌تواند و به سوال فرزند کوچکش که می‌گوید چرا برایم سامان بازی نمی‌خری و دیگر سوال‌های فرزندانش پاسخ ندارد… فریبا می‌گوید: او بسیار کوچک بوده که مادرش را از دست می‌دهد و خودش هم در سن کم عروسی کرده است. روزهای خوبی در زندگی داشته است که البته بعدا شوهرش معتاد شد و دشواری‌های زندگی او شروع گردید. شوهر اول فریبا بعد معتاد شدن، خانه را ترک کرده و او با فرزندانش به مدت‌های زیادی در انتظار شوهر و پدر فرزندانش بوده است، اما از او خبر و احوالی نشده و تاهنوز ناپدید است. قصه و یادآوری روزهای گذشته فریبا را به گریه آورد و به چشم پر از اشک گفت: هفت سال بیوه بوده و روزها را به سختی سپری میکرد. به دلیل فقر و تنگدستی یکی از فرزندانش را به دختر کاکایش در ازای (بدل) پنجاه هزار افغانی در مزار شریف فروخته است. تا پول فروش آن یکی فرزنداش را خرچ مصارف دیگر فرزندانش کند. او همچنین گفت تا کنون دو خانه و دو زندگی را سپری کرده است، پس از هفت سال به دلیل که با دو فرزند باقی مانده از شوهر معتاداش بی‌سرپرست نماند و برای داشتن کسی که دستش را بگیرد با مرد دیگر (یعقوب) عروسی می‌کند. فریبا از شوهر دومش صاحب دو فرزند شده بود که در جنگ‌های اخیر و درگیری‌های نیروهای امنیتی افغانستان و طالبان، با حمله گروه طالبان در محبس ولایت قندوز کشته می‌شود و روزگار باز هم فریبا را با چهار فرزنداش درگیر رنج‌ها و مشکلات می‌کند. فریبا در میدان نبرد زندگی تنها می‌ماند، او قصه‌ها و ناگفته‌های زندگی‌اش را با گریه ادامه می‌دهد و می‌افزاید هفت بار دو گانه‌گی به دنیا آورده ولی از چهارده اولادش فقط پنج فرزنداش زنده مانده است. او می‌گوید: زمانی که شوهر اولم معتاد شد روزها تا ناوقت شب در زمین‌ها (شالی نیال می‌کردم) بیرون از خانه کار می‌کردم، یک روز وقتی از سر کار می‌آیم دختر شیر خواره‌ام در گهواره فوت شده است، فرزند دیگرم را دانه‌ی سرخکان گرفته و از دنیا رفت، او توان خرید کفن برای طفل خورد سالش را نداشت، همسایه‌ها و نزدیکان پسر فریبا را کفن و به خاک می‌سپارند. فریبا سرپرست خانواده پنچ نفری‌اش است که در یک خانه گِلی و عاری از وسایل خانه زندگی‌اش را با هزاران غصه اما به امید آینده‌ی خوب فرزندانش سپری می‌کند. وی از مسولان حکومتی میخواهد تا برای زنان کارگر زمینه کار را فراهم کند. فریبا می‌گوید چندین بار از سوی نیروهای حکومت سرپرست طالبان از سر کار در جاده‌ها برده شده و نام و مشخصات‌شان گرفته شده و بایمتریک شده است اما نه کدام کمک دریافت کرده است و نه زمینه کاری برایش از سوی مسئولان فراهم شده است. او می‌گوید به خاطر دو دختر و دو پسرش تمام سختی‌های زندگی را تحمل کرده و کار می‌کند… سهیلا گلستانی ۱۴۰۱/۱۲/۱۲ کابل افغانستان
دختری بازمانده از تحصیل: ما مثل کبوتران در قفس هستیم
من رقیه (اسم مستعار) سمستر هفتم در رشته حقوق علوم سیاسی در دانشگاه کابل درس می‌خوانم. من برای اینکه به این رشته دلخواهم کامیاب شوم و در دانشگاه دولتی بتوانم بخوانم زحمات بسیاری کشیده ام. نه تنها من بلکه پدرم که اقتصاد خوبی نداشت برای اینکه بتوانم در کورس‌های آمادگی درس بخوانم برایم شب روز کار میکرد، در کنار خرج و مصارف خانه و خانواده فیس کورس و مواد درسی من نیز پول لازم داشت. من هر روز یک کتاب را سه بار مرور می‌کردم. در این دو سال برای آمادگی کانکور علاوه بر این که شب روز تایم غذایی درستی هم نداشتم یک مسافه طولانی خانه تا کورس را هم یک ساعت پیاده می‌رفتم که البته این یک ساعت راه رفتن برای من یک سرگرمی برای خواندن کتاب بود تا هم پول کرایه موتر برای خریدن مواد درسی بماند هم بتوانم بیشتر کتاب بخوانم. پس از دو سال آمادگی کانکور من امتحان کانکور دادم و پدرم با چشمان پر اشک‌اش گفت، «دخترم تو می‌توانی، من بالایت باور دارم». من با یک دنیا امید راهی دانشگاه کابل شدم پس از یک مدت که برای من بسیار طولانی بود نتیجه کانکور اعلام شد من با گرفتن ۳۰۵ نمره در رشته دلخواه خود کامیاب شدم و این کامیاب شدن تازه شروع یک موفقیت برای من و خانواده‌ام بود. در این سه سال که دانشگاه رفتم بعضی وقت‌ها کرایه موتر نداشتم، البته مسیر کوته سنگی و دانشگاه همیشه پیاده بوده اما بیشتر اوقات کرایه کامل راه رفتن و برگشتن را نداشتم اما به دانشگاه می‌رفتم. پدر و مادرم خیلی برایم افتخار می‌کردند و یک آینده پر از موفقیت برایم می‌دیدند. اما هیچ وقت باورم نمی‌شد که روزی برسد تمام تلاش‌هایم هیچ شود. همیشه با خودم می‌گویم تنها گناه من زن بودن است، نمی‌دانم چرا فقط در کشوری که من زندگی می‌کنم نه تنها من بلکه بیشتر دخترانی که در این سرزمین زندگی می‌کنند و در تلاش برای ساختن یک جایگاه برای خود هستند باید این طور خانه‌نشین شوند! هر روز می‌شنوم که بعد از بند شدن دانشگاه‌ها دوستانم یکی پی دیگری شوهر می‌کنند، چون دختران حالا جز ازدواج دیگر راهی ندارد، البته این چیزی ست که دولت میخواهد نه دختران. فردا باید ۱۵ حوت روز سیاه در تاریخ زندگی زنان افغانستان حک شود. از این به بعد نمی‌دانم چه کنم، نمی‌دانم چه خواهد شد! البته خیلی سخت است برایم که می‌بینم فردا برادرانم، پسران کاکایم راهی دانشگاه می‌شوند اما دختران حق رفتن به دانشگاه را ندارند… گلویم را بغض گرفته… شاید تنها من نه بلکه تمام دختران همین وضعیت را داشته باشند. ما مثل کبوتران در قفس هستیم! گزارش: شکریه حجت
شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان خواستار اقدام فوری جامعه جهانی در حمایت از زنان کشور شد
شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان به مناسبت فرا رسیدن ۸ مارچ (روز جهانی همبستگی زنان) خواستار اقدام فوری و جدی جامعه جهانی در حمایت از زنان افغانستان شد. این جنبش روز گذشته (یکشنبه، ۵ مارچ) با برپایی تجمع اعتراضی و صدور قطعنامه‌ای در واکنش به «گروگان» گرفته شدن «سرنوشت» بانوان افغانستان از سوی طالبان، خواستار اقدام فوری جامعه جهانی در حمایت از زنان شده است. در قطعنامه این شبکه آمده است: «ما زنان معترض و مبارز افغانستان از وضعیت موجود و ظلم و ستم حاکم در افغانستان به ستوه آمده‌ایم و از جامعه جهانی خواهان یک اقدام فوری و جدی در برابر این نقض علنی حقوق بشر و این جنایات آشکار که طالبان بر زنان افغانستان روا می‌دارند، هستیم. این خواست تمام مردم افغانستان مخصوصا زنان است.» قطعنامه همچنین افزوده است: «سکوت جامعه جهانی در برابر جنایات طالبان مهر تاییدی بر سرکوب زنان و خلاف موازین حقوق بشری است.» گفتنی است گروه طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان وضع کرده است؛ منع کار و تحصیل از محدودیت‌های تازه این گروه بر زنان است.
خواست معاون دبیرکل سازمان ملل از طالبان برای پایان‌دادن فوری به ممنوعیت آموزش دختران
امینه محمد، معاون دبیرکل سازمان ملل می‌گوید که محرومیت دختران از آموزش در افغانستان باید فورا پایان یابد. معاون دبیرکل سازمان ملل در پیامی که توسط صندوق جهانی سازمان ملل برای آموزش در شرایط اضطراری و بحران منتشر شده، می‌گوید که بیش از ۵۰۰ روز است که طالبان در افغانستان حق آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را انکار کرده‌اند. خانم محمد می‌گوید که جامعه‌ی بین‌المللی برای رسیدگی به نیازهای آموزشی و حقوق دختران افغانستان به اتحاد خود ادامه دهد. او می‌افزاید: «ضروری است که با این دختران همبستگی کنیم و صدای آنان را تقویت کنیم. آنان تنها نیستند.» معاون دبیرکل سازمان ملل بر ادامه‌ی تأمین مالی برای فراهم ساختن کمک غذایی، صحی و دسترسی به آموزش تأکید کرده است. او از تمویل‌کنندگان و شرکای سازمان ملل میخواهد که از صندوق جهانی سازمان ملل برای آموزش در شرایط اضطراری و بحران حمایت کنند تا اطمینان حاصل شوند که هیچ دختر در افغانستان و جای دیگر پشت سر باقی نمی‌ماند. در حال حاضر زنان و دختران در افغانستان زیر حاکمیت طالبان از آموزش، کار و تحصیل محروم هستند. در حالی‌که طالبان می‌گویند این ممنوعیت دایمی نیست، اما به نظر می‌رسد که در سال جدید تعلیمی و تحصیلی نیز دختران افغانستان از مکتب و دانشگاه محروم می‌مانند.