کمیشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد: زنان افغان از ابتدایی‌ترین آزادی‌ها محرومند
فرخنده: فولکر ترک، کمیشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، در نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۳ حوت، وضعیت حقوق بشر در افغانستان را مورد انتقاد قرار داد و گفت که زنان و دختران افغان از ابتدایی‌ترین حقوق و آزادی‌ها برای زندگی عادی محروم هستند. ترک در این نشست تأکید کرد که زنان و دختران افغان تحت رژیم طالبان با آپارتاید جنسیتی مواجه هستند. وی افزود که در دنیای امروز، نمونه‌ای از چنین آپارتایدی نمی‌توان یافت. فولکر ترک به شدت این وضعیت را محکوم کرده و زنان و دختران افغان را “زندانیان مجازی” در خانه‌هایشان توصیف نمود. وی در ادامه اظهار داشت: «ما نمی‌توانیم اجازه دهیم که اجماع جهانی پیرامون هنجارهای بین‌المللی جلوی چشمان‌ما فرو بریزد.» این اظهارات نشان‌دهنده نگرانی شدید از وضعیت حقوق بشری در افغانستان و تأکید بر لزوم اقدام جهانی برای مقابله با این بحران است. پیش از این، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در افغانستان، در گزارش خود در پنجاه‌وهشتمین نشست شورای حقوق بشر هشدار داده بود که وضعیت حقوق بشر در افغانستان به شدت وخیم‌تر شده و سرکوب و نقض حقوق شهروندان توسط طالبان به شدت افزایش یافته است. وی همچنین اشاره کرده بود که طالبان با استفاده از ترس و سرکوب، قدرت خود را در افغانستان تحکیم می‌کنند. بنت از کشورهای جهان خواسته بود که آپارتاید جنسیتی را به رسمیت بشناسند و برای پایان دادن به وضعیت ناگوار زنان افغان اقدام کنند.
بحران امنیت غذایی در افغانستان همزمان با آغاز ماه رمضان
فرخنده: اداره هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) اعلام کرده است که در حالی که ماه رمضان در افغانستان آغاز شده است، میلیون‌ها نفر در این کشور با بحران شدید امنیت غذایی روبه‌رو هستند. طبق گزارش‌های این نهاد، نزدیک به ۱۵ میلیون نفر در افغانستان در شرایطی قرار دارند که نمی‌دانند وعده غذایی بعدی‌شان را از کجا تأمین کنند. اوچا گزارش داده است که ۳.۱ میلیون نفر از مردم افغانستان در «مرحله چهارم» طبقه‌بندی امنیت غذایی قرار دارند، که این وضعیت نشان‌دهنده یک بحران انسانی و اضطراری است. این افراد در خطر گرسنگی شدید و عواقب آن قرار دارند و به شدت به کمک‌های بشردوستانه نیازمندند. در کنار بحران امنیت غذایی، اوچا از کمبود شدید منابع مالی برای تأمین کمک‌های بشردوستانه خبر داده است. این نهاد بین‌المللی اعلام کرده که از مبلغ ۱.۰۹ میلیارد دلار درخواستی برای کمک به نیازمندان، تاکنون تنها ۰.۹ درصد آن، معادل ۹.۹ میلیون دلار، تأمین شده است. این کمبود منابع مالی، عملیات بشردوستانه را به‌شدت تحت تأثیر قرار داده و میلیون‌ها نفر را که برای بقای خود به این کمک‌ها وابسته‌اند، با مشکلات جدی روبه‌رو خواهد کرد. گزارش‌های بین‌المللی نشان می‌دهند که وضعیت انسانی در افغانستان همچنان به سوی وخامت پیش می‌رود. افزایش فقر، بیکاری و کاهش کمک‌های خارجی دسترسی مردم به مواد غذایی و خدمات اساسی را با چالش‌های بزرگی مواجه کرده است. کارشناسان هشدار داده‌اند که اگر این روند ادامه یابد و کمک‌های مالی تأمین نشود، بحران انسانی در افغانستان بیش از پیش تشدید خواهد شد. در حالی که میلیون‌ها نفر از مردم افغانستان در انتظار کمک‌های بشردوستانه هستند، کمبود منابع مالی و افزایش نیازهای اساسی این افراد وضعیت را برای بسیاری از خانواده‌ها بحرانی‌تر کرده است. اوچا به جامعه بین‌المللی هشدار داده است که در صورت عدم اقدام فوری، وضعیت انسانی در افغانستان می‌تواند به یک فاجعه انسانی بزرگ تبدیل شود.
گزارش حقوق بشری سازمان ملل: وضعیت حقوق بشر در افغانستان به وخامت بیشتری رسیده است
فرخنده: ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان، در گزارش تازه خود اظهار کرده است که پس از سه سال و نیم از تسلط طالبان بر افغانستان، وضعیت حقوق بشر در این کشور به‌طور مستمر وخیم‌تر شده است. بنت تأکید کرده است که علی‌رغم وعده‌های اولیه طالبان برای پایبندی به تعهدات بین‌المللی، این گروه نه‌تنها به سیاست‌های سرکوبگرانه خود ادامه داده، بلکه سرکوب زنان و دختران را به‌طور سیستماتیک تشدید کرده است. او اعلام کرده که هیچ نشانه‌ای از عقب‌نشینی طالبان از سیاست‌های سخت‌گیرانه‌شان مشاهده نمی‌شود. بنت در گزارش خود هشدار داده است که وضعیت حقوق زنان در افغانستان به سطح اضطراری رسیده است. طالبان همچنان یک نظام زن‌ستیز و تبعیض‌آمیز را ادامه می‌دهند، که اقدامات آنها می‌تواند به‌عنوان جنایت علیه بشریت، به‌ویژه آزار و اذیت جنسیتی، محسوب شود. تصویب قانون امر به معروف و نهی از منکر طالبان در آگوست ۲۰۲۴، محدودیت‌های شدیدتری بر زندگی زنان، دختران و دیگر گروه‌ها، از جمله اقلیت‌های مذهبی و مردان، اعمال کرده است. این قانون شامل ممنوعیت‌های جدیدی نظیر الزام زنان به سفر با محرم و ممنوعیت آواز خواندن یا صحبت کردن در بیرون از خانه می‌شود. گزارش‌ها از افزایش مشکلات سلامت روان در میان زنان و دختران در افغانستان حکایت دارند. اضطراب، افسردگی و افکار خودکشی در این گروه‌ها به شدت افزایش یافته است. از سوی دیگر، محرومیت زنان از مراقبت‌های بهداشتی و محدودیت‌های شدید در دسترسی به خدمات بهداشتی باعث تشدید بحران در افغانستان شده است. بنت همچنین در گزارش خود اشاره کرده است که طالبان با استفاده از سانسور و تهدیدات، هرگونه مخالفت و دیدگاه مخالف را سرکوب می‌کنند. رسانه‌ها و فعالان حقوق بشر در افغانستان تحت فشارهای شدید قرار دارند. بیش از ۳۰۰ رسانه در شش ماه اول پس از تسلط طالبان تعطیل شده‌اند و همچنان محدودیت‌های جدیدی در جریان است. سازمان‌های غیردولتی نیز تحت فشار طالبان قرار دارند و مجبور به کاهش فعالیت‌های خود شده‌اند. طالبان فعالیت‌های فرهنگی و هنری را سرکوب کرده‌اند و بسیاری از سازمان‌ها مجبور به حذف زنان از پست‌های مدیریتی شده‌اند. گزارش نشان می‌دهد که کیفیت آموزش در افغانستان کاهش یافته و طالبان با جایگزینی استادان و اعمال محدودیت‌های سختگیرانه، وضعیت آموزشی را بهبود نمی‌بخشند. در نهایت، ریچارد بنت هشدار داده است که اگر وضعیت به همین شکل ادامه یابد، افغانستان به یکی از بزرگترین بحران‌های حقوق بشری در جهان تبدیل خواهد شد و جامعه بین‌المللی باید اقدامات فوری برای جلوگیری از بدتر شدن شرایط انجام دهد.
سفر جنجالی ستاره فیلم‌های غیر اخلاقی به افغانستان؛ در میان تبعیض و ظلم به زنان
فرخنده: ویتنی رایت، ستاره مشهور فیلم‌های غیر اخلاقی آمریکایی، به تازگی سفری به افغانستان تحت حاکمیت طالبان داشته است. در حالی که جهان شاهد نقض گسترده حقوق بشر و آزادی‌های اولیه زنان در این کشور است، سفر چنین فردی به افغانستان جای تردیدهای زیادی را برمی‌انگیزد. طالبان پس از تسلط مجدد بر افغانستان، تمامی دستاوردهای حقوقی و اجتماعی که زنان و دختران طی دو دهه اخیر به دست آورده بودند را لغو کرده‌اند؛ از جمله حقوق آموزش، اشتغال و مشارکت در زندگی اجتماعی که به طور کامل از آنها سلب شده است. در چنین شرایطی، سفر یک ستاره فیلم‌های غیر اخلاقی به افغانستان به نظر می‌رسد نه تنها بی‌توجهی به درد و رنج زنان این کشور است، بلکه در نوع خود نوعی تأیید سکوت در برابر ظلم و تبعیض‌های شدید نیز محسوب می‌شود. بر اساس گزارش‌ها، ویتنی رایت تصاویری از سفر خود به افغانستان در حساب کاربری اینستاگرام خود منتشر کرده است که شامل تصاویری از یک هواپیمای شرکت آریانا، سقف‌های کاشی‌کاری‌شده شهر هرات و بخش‌هایی از این شهر می‌شود. اما هیچ اثری از خود او در این تصاویر دیده نمی‌شود و هیچ توضیحی از جانب این بازیگر مشهور درباره هدف سفرش و تأثیرات آن بر وضعیت حقوق بشر در افغانستان منتشر نشده است. این سکوت بی‌پاسخ نه تنها نشان‌دهنده بی‌توجهی به وضعیت اسفبار زنان و دختران افغانستان است، بلکه سوالات جدی‌تری را در رابطه با اخلاقیات و مسئولیت اجتماعی چنین شخصیت‌هایی برمی‌انگیزد. بدتر از آن، ویتنی رایت به عنوان یک شهروند آمریکایی باید برای سفر به افغانستان ویزا دریافت می‌کرد، در حالی که هیچ سفارت یا قنسولگری افغانستان در ایالات متحده برای صدور ویزا فعال نیست. این نشان می‌دهد که سفر او به افغانستان ممکن است با حاشیه‌ها و مسائل قانونی نیز همراه باشد. علاوه بر این، وزارت خارجه آمریکا پیشتر هشدار داده بود که سفر شهروندان ایالات متحده به افغانستان به دلیل «ناآرامی‌های مدنی، جنایت، تروریسم، آدم‌ربایی و امکانات محدود صحی» خطرناک است و می‌تواند به بازداشت غیرقانونی این شهروندان منجر شود. با این حال، ویتنی رایت بدون توجه به این هشدارها به افغانستان سفر کرده است. سفر او به ایران در سال گذشته و واکنش‌هایی که از سوی نهادهای حقوق بشری در پی داشت، نیز قابل تأمل است. در آن زمان، او در واکنش به «سرکوب زنان» توسط مقامات ایرانی به این کشور سفر کرد، اما اکنون با سفر به افغانستان تحت حاکمیت طالبان، این سوال پیش می‌آید که آیا دغدغه‌های حقوق بشری او محدود به برخی از کشورهای خاص است یا اساساً تنها به دنبال جنجال و توجه رسانه‌ای است؟ سفر ویتنی رایت به افغانستان نشان‌دهنده یک تناقض بزرگ است؛ از یک طرف او ادعای دغدغه‌مندی در زمینه حقوق زنان دارد، و از طرف دیگر بدون هیچ‌گونه واکنش اجتماعی و انسانی در برابر درد و رنج روزافزون زنان افغانستان، به کشوری سفر می‌کند که در آن حقوق بشر به شکل بی‌رحمانه‌ای نقض می‌شود. آیا این رفتاری است که باید از یک شخصیت شناخته‌شده و تأثیرگذار انتظار داشت؟ آیا چنین سفرهایی نه تنها ترویج‌دهنده بی‌توجهی به بحران‌های واقعی انسانی نیستند، بلکه می‌توانند به نوعی در خدمت نادیده گرفتن واقعیات تلخ جامعه افغانستان قرار گیرند؟ در نهایت، این سفر به وضوح نمونه‌ای از فقدان مسئولیت اجتماعی و اخلاقی است که برخی از افراد مشهور در قبال مسائل جهانی دارند. در حالی که زنان افغانستان در زیر سلطه طالبان در شرایطی غیرانسانی زندگی می‌کنند، چنین سفرهایی به هیچ‌وجه نمی‌توانند اقدامی مثبت یا مفید در جهت حمایت از حقوق بشر و حقوق زنان باشند.
دختران افغانستان در پی محدودیت‌های طالبان، از درمان‌های ضروری محروم می‌شوند
فرخنده: دختران افغانستان، همان‌طور که در میان خرابه‌های جنگ و فقر به زندگی ادامه می‌دهند، امروز با بحرانی بزرگ‌تر روبرو هستند: بیماری‌های جدی و جراحی‌های ضروری که به دلیل تبعیض‌های بی‌رحمانه طالبان از آنها محروم می‌شوند. آنها نه تنها از تحصیل و کار منع شده‌اند، بلکه حتی از درمان‌های پزشکی و جراحی که ممکن است جانشان را نجات دهد، بازمانده‌اند. در گزارشی که روز جمعه، ۱۰ حوت، از سوی تلگراف منتشر شد، به وضعیتی اشاره شده که در آن دختران افغانستان مجبور به اتکا به دعاهای مذهبی و داروهای سنتی برای درمان بیماری‌ها و جراحاتشان هستند. اما این روش‌ها، به ویژه در موارد جدی و تهدیدکننده زندگی، نه تنها بی‌اثرند بلکه سلامت و جان این دختران را به خطر می‌اندازند. گزارش‌ها نشان می‌دهند که در یکی از واحدهای پزشکی خیریه در کابل، بیش از ۸۰ درصد عمل‌های جراحی انجام‌شده بر روی پسران بوده است. این تبعیض جنسیتی در دسترسی به مراقبت‌های پزشکی، نتیجه مستقیم محدودیت‌های ظالمانه‌ای است که طالبان بر زندگی دختران و زنان اعمال کرده‌اند. چندین بار در تاریخ بشریت، شاهد بوده‌ایم که در روزهای تاریک و پر از رنج، تنها به یک اتفاق کوچک نیاز است تا زندگی فردی از مرگ و فلاکت نجات یابد. اما این دختران، نه فقط به علت محدودیت‌های جسمانی، بلکه به دلیل یک سیستم حکومتی که نه تنها به آنها فرصت زندگی برابر نمی‌دهد بلکه حتی از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی‌شان نیز محرومشان می‌کند، از این فرصت‌ها بی‌بهره هستند. این درد بزرگ‌تر از هر چیزی است. در کشوری که روز به روز بر تعداد زنان و دخترانی که از حق خود برای درمان و زندگی سالم محروم می‌شوند، افزوده می‌شود، تنها صدای دعاها و آرزوهای خاموش این دختران به گوش می‌رسد. آرزوهایی که در زیر بار سنگین تبعیض‌های جنسیتی و محدودیت‌های طالبان، همچنان به زمین می‌افتند و هیچ کس به آنها گوش نمی‌دهد. این دختران، هر روز در آرزوی یک دکتر، یک جراح، یک نگاه انسانی هستند، اما به جای آن، فقط دیوارهای بلند طالبان و تبعیض‌های وحشیانه در برابرشان قد علم کرده است. آیا این حق آنها نیست که بتوانند نفس بکشند و زندگی کنند؟
مجازات‌های وحشیانه طالبان: متهمانی که ممکن است بی‌گناه باشند، هدف شلاق، زیر دیوار، اعدام و سنگسار
فرخنده: در سه سال و نیم گذشته، افغانستان تحت تسلط طالبان شاهد اجرای مجازات‌های شدید و غیرانسانی علیه شهروندان خود بوده است. این مجازات‌ها که برخی از آنها در ملاء عام و برخی دیگر در خفا اجرا شده، در بسیاری از موارد ممکن است به متهمانی اعمال شده باشد که حتی مرتکب هیچ جرمی نشده‌اند. روزنامه بریتانیایی دیلی‌میل در گزارشی جدید، به بررسی اعمال این مجازات‌ها و تبعات آن بر حقوق بشر و به ویژه حقوق زنان پرداخته است. این گزارش به وضوح نشان می‌دهد که طالبان پس از بازگشت به قدرت در سال 2021، برخلاف وعده‌های اولیه خود مبنی بر برپایی یک حکومت معتدل، به شدت به اعمال مجازات‌های «وحشتناک» ادامه داده است. این مجازات‌ها شامل سنگسار، شلاق زدن در ملاء عام، تیرباران و فروریزاندن دیوار بر سر متهمان می‌شود. یکی از موارد نگران‌کننده این گزارش، تأکید بر تأثیرات منفی حکومت طالبان بر حقوق زنان و اقلیت‌های جنسیتی است. طالبان با لغو دستاوردهای حقوقی و اجتماعی که در دو دهه اخیر در افغانستان به دست آمده بود، به ویژه در زمینه حقوق زنان، به آزار و اذیت زنان و اقلیت‌های جنسیتی پرداخته است. از جمله اقداماتی که در این راستا صورت گرفته می‌توان به اعمال مجازات‌های سنگین برای زنانی که به دلیل “جرایم اخلاقی” متهم می‌شوند، اشاره کرد. این مجازات‌ها معمولاً شامل سنگسار و شلاق زدن است که در ملاء عام اجرا می‌شود و موجب ترس و وحشت در میان زنان افغانستان شده است. به گفته فعالان حقوق بشر، محاکم طالبان فاقد استانداردهای ابتدایی برای یک محاکمه عادلانه هستند. متهمان به‌ویژه زنان و اقلیت‌های جنسیتی، اغلب از دسترسی به وکیل و دفاع مناسب محرومند و تحت فشار برای اعتراف به جرایمی که ممکن است مرتکب نشده باشند، قرار می‌گیرند. این نقض‌های آشکار حقوق بشر موجب نگرانی‌های گسترده از سوی سازمان‌های بین‌المللی مانند عفو بین‌الملل و سازمان ملل متحد شده است. سازمان‌های حقوق بشری هشدار داده‌اند که اجرای این مجازات‌ها به‌ویژه در رابطه با جرایمی چون “رابطه با همجنس” که هنوز تحت تسلط طالبان مجازات زندان طولانی‌مدت دارد، همچنان ادامه دارد. هیچ نشانه‌ای از تغییر یا کاهش این سیاست‌ها وجود ندارد و مقامات طالبان هیچ‌گونه تعهدی به اجرای اصول دادرسی عادلانه و رعایت حقوق بشر نشان نداده‌اند. دیلی‌میل در این گزارش به یادآوری اشاره کرده که افغانستان پیش از دهه 1990 میلادی به‌عنوان «مرکز فرهنگی غیرمتعارف» در منطقه شناخته می‌شد. این کشور به‌خاطر فرهنگ غنی، تنوع اجتماعی و تاریخ طولانی‌اش، به مرکز تبادل افکار و هنرهای مختلف تبدیل شده بود. اما اکنون تحت تأثیر حکومت خشن طالبان، این فرهنگ و اعتبار تاریخی به شدت آسیب دیده است. با توجه به شرایط کنونی و اقدامات طالبان، سازمان‌های حقوق بشری و فعالان حقوق زن نگران آینده افغانستان هستند. در حالی که طالبان هیچ نشانه‌ای از تغییر در سیاست‌های سختگیرانه خود نشان نمی‌دهند، آینده حقوق بشر در افغانستان همچنان تاریک به نظر می‌رسد. اجرای مجازات‌های بی‌رحمانه، نقض حقوق زنان و اقلیت‌های جنسیتی، و بی‌توجهی به اصول دادرسی عادلانه، همچنان تهدیدی جدی برای مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها باقی خواهد ماند.
شلاق زدن ۵ زن در جوزجان؛ نقض آشکار حقوق بشر و ادامه محاکمه‌های صحرایی طالبان
فرخنده: در ادامه محاکمه‌های صحرایی طالبان، این گروه روز جمعه، ۱۰ حوت، ۱۳ نفر از جمله پنج زن را در محضر عام در ولایت جوزجان شلاق زدند. دفتر مطبوعاتی والی طالبان در جوزجان اعلام کرد که مجازات این افراد با حضور شماری از مقام‌های طالبان در منطقه اجرا شده است. براساس حکم دادگاه طالبان، هر یک از این افراد بین ۲۹ تا ۳۹ ضربه شلاق دریافت کرده‌اند. با این حال، در خبرنامه منتشرشده هیچ اطلاعاتی در مورد اتهام‌های واردشده به این افراد ارائه نشده است. سیف‌الدین معتصم، رییس اطلاعات و فرهنگ طالبان در جوزجان، این خبر را به رسانه‌ها تأیید کرده و گفت که مجازات‌های یادشده طبق دستور دادگاه طالبان انجام شده است. پس از تسلط مجدد طالبان بر افغانستان، این گروه به‌رغم واکنش‌های گسترده نهادهای حقوق بشری، به برپایی دادگاه‌های صحرایی خود ادامه داده است. دادگاه‌های صحرایی طالبان، که خارج از سیستم قضایی رسمی و بدون رعایت فرایندهای حقوقی معیاری برگزار می‌شوند، تصمیم‌گیری‌های خود را در محاکمات عمومی انجام می‌دهند و معمولا بدون شفافیت و در شرایطی غیرقانونی اجرا می‌شوند. محاکمه‌های صحرایی طالبان در بسیاری از موارد با انتقادهای شدید جامعه بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری مواجه شده است، چرا که این رویکرد با اصول حقوق بشر و دادرسی عادلانه مغایرت دارد.
وضعیت بحرانی تغذیه در افغانستان و تأثیر آن بر زنان و کودکان
فرخنده: رزا اوتونبایوا، رییس هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)، در سخنان خود در نشستی با دانشجویان دانشگاه پرینستون بر اولویت‌های سازمان ملل در افغانستان تأکید کرد و وضعیت بحرانی حقوق بشر، به ویژه برای زنان و کودکان، را مورد بحث قرار داد. او در این نشست که روز پنج‌شنبه، ۹ حوت، برگزار شد، اشاره کرد که مهم‌ترین نیاز در افغانستان در حال حاضر تأمین تغذیه برای مردم است. طبق گفته اوتونبایوا، وضعیت مرگ‌ومیر در افغانستان، به‌ویژه در میان زنان و کودکان، به شدت نگران‌کننده است. او گفت: “میزان مرگ‌ومیر کودکان و زنان در افغانستان بسیار بالا است، و این وضعیت برای جامعه افغانستان یک بحران انسانی است.” او همچنین اشاره کرد که سازمان ملل متحد در تلاش است تا جامعه جهانی را برای تأمین منابع غذایی و کمک‌های بشردوستانه بسیج کند، با این هدف که حمایت‌ها به دست کسانی برسد که به آنها نیاز دارند و نه به طالبان. این مقام سازمان ملل همچنین خاطرنشان کرد که کار یوناما در افغانستان روزبه‌روز دشوارتر می‌شود، نه تنها به دلیل تغییرات سیاسی در سطح جهانی، بلکه به دلیل سیاست‌های سختگیرانه طالبان که در قبال زنان و سیاستمداران سابق کشور اعمال می‌شود. او افزود: “این فقط به خاطر سیاست‌های جهانی نیست، بلکه به دلیل اقدامات طالبان است که بر زنان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر فشار بیشتری وارد کرده‌اند.” یکی از تصمیمات اخیر طالبان که اوتونبایوا به آن اشاره کرد، دستورالعمل‌هایی است که به ساخت پنجره‌ها به‌گونه‌ای اشاره دارند که مردم نتوانند از بیرون به خانه‌ها و زنان داخل آنها نگاه کنند. این اقدام یکی از نمادهای سیاست‌های سختگیرانه طالبان در قبال زنان و محدودیت‌های بیشتر بر حقوق انسانی آنهاست. در این میان، بحران اقتصادی و فقر در افغانستان نیز شدت گرفته است. بیکاری و مشکلات اقتصادی روزبه‌روز به وضعیت زندگی شهروندان افغانستان دامن می‌زنند و بسیاری از مردم این کشور از نظر تأمین نیازهای اولیه خود و خانواده‌هایشان با مشکلات جدی مواجه هستند. این مشکلات به‌ویژه برای زنان و کودکان که بیشترین آسیب را از بحران‌های اقتصادی و اجتماعی می‌بینند، تأثیرات ویرانگری دارد. شهروندان افغان در شرایط بحرانی به‌سر می‌برند و بسیاری از آنها می‌گویند که با سلطه طالبان، امید به آینده بهتر از دست رفته است. وضعیت اقتصادی در این کشور به حدی رسیده که مردم حتی قادر به تأمین غذای کافی برای خانواده‌های خود نیستند و در فقر شدید دست‌وپنجه نرم می‌کنند. رزا اوتونبایوا در پایان سخنانش تأکید کرد که بحران انسانی در افغانستان تنها با همکاری‌های جهانی و تلاش‌های گسترده برای حمایت از نیازمندان می‌تواند بهبود یابد. اما او هشدار داد که با ادامه سیاست‌های سرکوبگرانه طالبان، وضعیت حقوق بشر در این کشور بیش از پیش در معرض خطر خواهد بود.
تشدید بحران حقوق بشر در افغانستان؛ طالبان حملات خود بر حقوق زنان و اقلیت‌ها را افزایش داده‌اند
فرخنده کابل – فرشته عباسی، پژوهشگر بخش افغانستان دیده‌بان حقوق بشر، در جریان نشست پنجاه‌وهشتم شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد هشدار داد که بحران حقوق بشر در افغانستان به شدت عمیق‌تر شده است. به گفته وی، طالبان حملات فاحش خود را بر حقوق زنان، دختران و گروه‌های اقلیت تشدید کرده‌اند و وضعیت حقوق بشری در کشور به مراتب بحرانی‌تر از قبل شده است. عباسی که روز پنج‌شنبه، ۹ حوت در این نشست سخن می‌گفت، از گزارش ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل در امور افغانستان، قدردانی کرد. او با اشاره به وضعیت نگران‌کننده حقوق بشر در کشور افزود که طالبان زنان و دختران را به دلیل عدم رعایت قانون پوشش تهدید کرده و برخی از آنان را مورد تجاوز، بازداشت خودسرانه و آزار قرار داده‌اند. وی همچنین به تهدیدات و بازداشت‌های خودسرانه طالبان علیه نظامیان پیشین، روزنامه‌نگاران، مدافعان حقوق بشر و دگرباشان جنسی اشاره کرده و تأکید کرد که این گروه به شکلی سیستماتیک افراد مختلف را مورد شکنجه قرار می‌دهد. عباسی در ادامه تصریح کرد که شکست جامعه بین‌المللی در واکنش مؤثر به رفتار طالبان، باعث جسورتر شدن این گروه در نقض حقوق بشر شده است. او از جامعه جهانی خواست که برای پایان دادن به این بحران اقدام‌های جدی‌تری را اتخاذ کند. گفتنی است که ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل در امور افغانستان، در روز گذشته نیز گزارش ۲۰ صفحه‌ای خود را در مورد وضعیت حقوق بشر در افغانستان در همین نشست ارائه کرد. وی از جامعه جهانی خواست تا آپارتاید جنسیتی که طالبان در افغانستان اعمال کرده‌اند را به‌عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت بشناسند. در شرایط کنونی، طالبان در بیش از سه سال سلطه خود محدودیت‌های گسترده‌ای بر حقوق زنان و دختران افغانستان اعمال کرده‌اند که شامل منع آموزش، محدودیت‌های شغلی، و همچنین محدودیت‌های شدید در زمینه آزادی حرکت می‌شود. این وضعیت همچنان یکی از بزرگترین چالش‌های حقوق بشری در افغانستان به شمار می‌رود.
جان باختن 22 تن در اثر سیلاب‌های اخیر در افغانستان
فرخنده: دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) اعلام کرد که سیلاب‌های اخیر در افغانستان ۲۲ نفر را به کام مرگ کشاند. این سیلاب‌ها همچنین باعث زخمی شدن ۱۶ نفر دیگر شده است و زمین‌های کشاورزی در بسیاری از مناطق تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. اوچا در پیامی که روز جمعه، ۱۰ حوت منتشر کرد، افزود که نهادهای بشردوستانه به سرعت در حال ارائه کمک‌های اضطراری به آسیب‌دیدگان هستند. این نهاد تأکید کرد که تلاش‌های امدادی برای کمک به افراد و خانواده‌های متاثر از این بلای طبیعی ادامه دارد. در همین راستا، سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) گزارش داد که سیلاب اخیر در افغانستان بیش از ۲۷۰ خانه را در ۱۳ ولایت کشور تخریب کرده است. این سیلاب‌ها به زیرساخت‌های زندگی مردم آسیب جدی وارد کرده و نیاز به کمک‌های فوری بیشتر از پیش احساس می‌شود. پیش از این، اداره ملی آماده‌گی مبارزه با حوادث طبیعی طالبان اعلام کرده بود که تعداد جان‌باختگان سیلاب‌های اخیر به ۳۶ نفر رسیده است. این سیلاب‌ها که به دلیل بارش‌های سنگین و تغییرات اقلیمی رخ داده است، بحران انسانی جدیدی را در افغانستان رقم زده و بر شدت نیاز به کمک‌های بشردوستانه افزوده است.