فایق، خواهان فشار بر طالبان و به‌رسمیت‌شناسی آپارتاید جنسیتی شد
فرخنده: نمایندگی افغانستان در سازمان ملل متحد در نشست اخیر شورای امنیت، خواستار افزایش فشارهای بین‌المللی بر طالبان و به رسمیت‌شناختن “آپارتاید جنسیتی” به‌عنوان یک جنایت علیه بشریت شد. نصیر احمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل، با اشاره به وضعیت وخیم حقوق بشری در کشور، از جامعه جهانی خواست تعامل با طالبان را منوط به پیشرفت‌های ملموس در زمینه حقوق بشر و به‌ویژه حقوق زنان کند. وی با تأکید بر اهمیت روند صلح به رهبری سازمان ملل، گفت: «امروز من تنها برای بیان این فجایع در اینجا نیستم، بلکه از این شورا خواستار اقدام فوری و مؤثر هستیم. شورای امنیت وظیفه دارد این بحران را با اتحاد و فوریت مورد بررسی قرار دهد و اقدام‌های لازم را برای محافظت از حقوق بشری مردم افغانستان به عمل آورد.» شش خواست اصلی نمایندگی افغانستان از شورای امنیت: 1. اعمال فشار بر طالبان: نمایندگی افغانستان از شورای امنیت خواسته است طالبان را تحت فشار قرار دهد تا به تعهدات بین‌المللی در زمینه حقوق بشر و حقوق زنان پایبند شوند و محدودیت‌های گسترده‌ای که بر آزادی‌های اساسی شهروندان، به‌ویژه زنان و دختران، اعمال کرده‌اند را لغو کنند. این درخواست شامل به‌رسمیت‌شناسی “آپارتاید جنسیتی” به‌عنوان یک جنایت علیه بشریت نیز می‌شود، زیرا طالبان با محدود کردن دسترسی زنان به آموزش، کار، و مشارکت اجتماعی، به‌شدت حقوق آن‌ها را نقض کرده‌اند. 2. مشارکت زنان در روند صلح: یکی دیگر از مطالبات این نمایندگی، مشارکت رهبران زن در مذاکرات و روند صلح افغانستان است. فایق تأکید کرد که حضور زنان و دیگر بازیگران معتبر اجتماعی و سیاسی در هرگونه توافق سیاسی ضروری است و نباید کنار گذاشته شود. 3. تأمین منابع برای حفاظت از مردم: نمایندگی افغانستان همچنین خواستار اختصاص منابع مالی و انسانی از سوی جامعه بین‌المللی برای حفاظت از مردم در برابر تهدیدات و خشونت‌ها، به‌ویژه در مناطق آسیب‌پذیر، شد. این منابع باید برای حمایت از سازمان‌های حقوق بشری و ارائه خدمات اساسی به شهروندان، از جمله درمان و بازتوانی افراد آسیب‌دیده از جنگ و خشونت، استفاده شوند. 4. مشروط کردن تعامل با طالبان به پیشرفت در حقوق بشر: فایق تأکید کرد که جامعه بین‌المللی نباید بدون پیشرفت‌های واقعی در زمینه حقوق بشر و حقوق زنان با طالبان همکاری کند. هرگونه مذاکره و تعامل باید به‌گونه‌ای مشروط باشد که حقوق و آزادی‌های اساسی مردم افغانستان تضمین شود. 5. اولویت‌دهی به حقوق زنان در روند دوحه: روند صلح دوحه به رهبری سازمان ملل باید حقوق زنان را در مرکز مذاکرات قرار دهد. به گفته فایق، این روند باید مشارکت فعال زنان و سایر نمایندگان معتبر افغانستان را در هرگونه توافق سیاسی تضمین کند و حقوق آن‌ها را به‌عنوان یک اصل غیرقابل‌انکار در نظر گیرد. 6. جستجوی راه‌حل سیاسی جامع: نمایندگی افغانستان از شورای امنیت خواسته است برای یافتن یک راه‌حل سیاسی پایدار و جامع برای بحران افغانستان تلاش کند. این امر نیازمند اجرای قطع‌نامه‌های شورای امنیت در خصوص افغانستان و انتصاب یک نماینده ویژه از سوی سازمان ملل برای مدیریت این بحران است. طالبان در حالی به محدودیت‌های گسترده علیه زنان ادامه می‌دهند که کشورهای مختلف به‌طور فزاینده‌ای این اقدامات را محکوم کرده‌اند. از زمان بازگشت طالبان به قدرت، محدودیت‌هایی در زمینه تحصیل، کار و حتی حضور در اماکن عمومی برای زنان اعمال شده است. به‌عنوان مثال، زنان مجبور به رعایت حجاب اجباری و محدودیت‌های شدید در زمینه آزادی حرکت و فعالیت‌های اجتماعی هستند. زنان ساکن کابل، درباره تجربه‌های خود می‌گویند: «هر بار که از خانه خارج می‌شوند، با موانع متعددی روبه‌رو می‌شود. به آن‌ها می‌گویند ماسک‌تان را بالاتر بکشید یا حجاب‌تان را تصحیح کنید. حتی دست‌های شان هم نباید بیشتر از حد مشخصی دیده شود.» در همین حال، چهار کشور آلمان، هلند، استرالیا و کانادا به طالبان شش ماه مهلت داده‌اند تا سیاست‌های خود در قبال حقوق بشر را تغییر دهند و محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان را لغو کنند. در غیر این صورت، این کشورها تهدید کرده‌اند که طالبان را به دادگاه بین‌المللی خواهند کشید و اقدامات قانونی علیه آن‌ها به‌عنوان نقض‌کنندگان حقوق بشر را دنبال خواهند کرد. با وجود این فشارها، طالبان اعلام کرده‌اند که به سیاست‌های خود پایبند هستند و عقب‌نشینی نخواهند کرد. آن‌ها تأکید دارند که سیاست‌های موجود بخشی از قوانین اسلامی و ارزش‌های فرهنگی جامعه افغانستان هستند، اما بسیاری از نهادها و کشورهای بین‌المللی این سیاست‌ها را نقض شدید حقوق بشر و سرکوب آزادی‌های اساسی می‌دانند. خواست‌های نمایندگی افغانستان در سازمان ملل نشان‌دهنده تلاش برای جذب حمایت بین‌المللی و افزایش فشارها بر طالبان جهت تغییر سیاست‌های خود در قبال زنان و حقوق بشر است. این درخواست‌ها بیانگر یک بحران عمیق انسانی در افغانستان است که نیازمند توجه فوری جامعه جهانی و اقدام‌های قاطع برای پایان دادن به نقض حقوق و آزادی‌های مردم است. در عین حال، حمایت و اجرای تعهدات بین‌المللی برای بهبود وضعیت مردم افغانستان همچنان یک چالش بزرگ محسوب می‌شود.
امینه محمد: حقوق زنان در افغانستان به‌طور آشکار در حال عقب‌گرد است
فرخنده: امینه محمد، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد، در نشست این سازمان درباره وضعیت زنان در جهان، از «عقب‌گرد شدید» حقوق زنان و حذف آنان از عرصه‌های حکومت و جامعه در افغانستان ابراز نگرانی کرد. او گفت که این وضعیت «به‌وضوح» قابل مشاهده است و تأکید کرد که حمایت از زنان افغانستان باید تقویت شود. وی خواستار دفاع از حقوق، اختیار، و مشارکت زنان در هر فرصت شد. خانم محمد تأکید کرد که اگرچه جامعه بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری بر حمایت از حقوق زنان اصرار دارند، اما همچنان نیاز به همبستگی و اقدامات جمعی بیشتری وجود دارد. در همین نشست، سیما باهوس، مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل متحد، وضعیت زنان افغانستان را اسفناک توصیف کرد و گفت: «زنان افغانستان در خانه‌های خود زندانی‌اند.» وی از ترس میلیون‌ها زن و دختر افغان که از تحصیل، آینده، و بیان خود محروم شده‌اند یاد کرد و افزود که این زنان در «سکوت خفه می‌شوند» و مانند زندانیان در خانه‌های خود محبوس هستند. امینه محمد همچنین تأکید کرد که سازمان ملل و نهادهای همکارش به حمایت از زنان و دخترانی که از خشونت و بحران‌های جهانی رنج می‌برند ادامه می‌دهند. این حمایت‌ها شامل ارائه غذا، پناهگاه، خدمات بهداشتی، حمایت‌های روانی و اجتماعی، و ایجاد فرصت‌های شغلی برای زنان آسیب‌دیده است. وی یادآور شد که صندوق زنان، صلح و بشردوستی از سال ۲۰۱۶ تاکنون بیش از ۱۳۰۰ سازمان محلی زنان را در کشورهای بحران‌زده حمایت کرده و دستاوردهای قابل‌توجهی در زمینه حقوق زنان و مشارکت آن‌ها به‌دست آورده است. خانم محمد تأکید کرد که برای دستیابی به اهداف تعیین‌شده و تضمین دسترسی زنان به حقوق خود، جامعه جهانی باید تلاش‌های بیشتری برای جمع‌آوری منابع مالی و پشتیبانی از سازمان‌های محلی زنان انجام دهد.
بریکس از طالبان خواستار رفع ممنوعیت‌های آموزشی زنان شد
فرخنده: درخواست بریکس از طالبان برای رفع محدودیت‌های آموزشی زنان؛ تاکید بر حل مسالمت‌آمیز بحران افغانستان کشورهای عضو سازمان بریکس در نشست کازان روسیه با انتشار بیانیه‌ای مشترک خواستار حل و فصل مسالمت‌آمیز بحران افغانستان شده و از طالبان خواسته‌اند ممنوعیت‌های آموزشی و تحصیلی علیه دختران و زنان را لغو کنند. این بیانیه همچنین بر رعایت حقوق بشر و حفظ حقوق اساسی تمامی شهروندان افغانستان، از جمله زنان، دختران و اقلیت‌های قومی، تاکید دارد. اعضای بریکس اظهار داشتند که طالبان باید اقدامات «مشهود و ملموس» بیشتری را برای اطمینان از عدم استفاده خاک افغانستان توسط «گروه‌های هراس‌افکن» انجام دهند. آن‌ها حمایت خود را از افغانستانی «عاری از گروه‌های هراس‌افکن»، مستقل و متحد اعلام کردند و خواستار «اقدام‌های فوری و ملموس» از سوی طالبان در این زمینه شدند. در این نشست، به نقش مهم کشورهای همسایه افغانستان در تثبیت امنیت و ثبات منطقه اشاره و از تلاش‌های آن‌ها برای تسهیل روند حل بحران افغانستان استقبال شد. کشورهای بریکس باور دارند که مشارکت کشورهای همسایه می‌تواند در روند تثبیت امنیت و ثبات در افغانستان و منطقه موثر باشد. نشست سه‌روزه بریکس، که بدون حضور نماینده طالبان برگزار شد، از روز سه‌شنبه در شهر کازان روسیه آغاز شد و امروز (پنج‌شنبه، ۳ عقرب) به پایان می‌رسد. سران کشورهای عضو این سازمان، از جمله چین، هند، روسیه، ترکیه، آفریقای جنوبی، برزیل، ایران، مصر، و اتیوپی، به همراه دبیرکل سازمان ملل در این نشست شرکت داشتند. طالبان پیش از این درخواست حضور در نشست بریکس را ارائه کرده بودند، اما این درخواست از سوی کشورهای عضو رد شد.
تأکید بر حقوق زنان و آزادی بیان: ریچارد بنت با مهاجران افغانستان مقیم کانادا دیدار کرد
فرخنده: ریچارد بنت، گزارشگر ویژه ملل متحد در امور افغانستان، به‌منظور بررسی وضعیت حقوق بشر در این کشور و گفتگو با شهروندان افغانستان مقیم کانادا به این کشور سفر کرده است. در روز سه‌شنبه، او در نشست‌های جداگانه با فعالان حقوق بشر، اعضای پیشین پارلمان، استادان دانشگاه، خبرنگاران و دیگر شهروندان افغانستان دیدار کرد. موضوعات اصلی این دیدارها شامل وضعیت حقوق بشری به‌ویژه حقوق زنان و آزادی بیان در افغانستان بود. نرگس نهان، فعال حقوق زنان و رهبر انجمن فمینیست‌های کانادا برای افغانستان، در اظهارات خود بر چالش‌های اسکان مجدد زنان افغان تاکید کرد و گفت: «این زنان همچنان به کار برای افغانستان ادامه می‌دهند و صدای خواهران خود را تقویت می‌کنند.» آقای بنت در این سفر هدف خود را دیدار با مقام‌های کانادایی و گفتگو درباره بحران حقوق بشر در افغانستان عنوان کرد. پیش‌تر، ملل متحد اعلام کرده بود که او به‌منظور گفتگو با دولت کانادا درباره این بحران به این کشور سفر می‌کند. در این سفر، آقای بنت به تورنتو نیز سفر خواهد کرد و با تعدادی از مدافعان حقوق بشر و خبرنگاران افغان دیدار خواهد کرد. شبکه پژوهشی و دادخواهی زنان و کودکان افغانستان در بیانیه‌ای اعلام کرد که در این گفتگوها ده‌ها نفر از فعالان حقوق زن، نمایندگان پیشین پارلمان، استادان دانشگاه و خبرنگاران زن حضور داشتند. در همین حال، گروهی از خبرنگاران افغانستان مقیم کانادا در نشستی جداگانه با آقای بنت به چالش‌های فزاینده خبرنگاران در افغانستان اشاره کردند و وضعیت آزادی بیان را زیر حکومت طالبان «ناگوار» توصیف کردند. دیوید سپرول، نماینده ویژه کانادا برای افغانستان و نور جهان موانی، سفیر پیشین بنیاد آغا خان در افغانستان نیز در این نشست‌ها حضور داشتند. خانه آزادی بیان در بیانیه‌ای اعلام کرد که حدود چهل خبرنگار و مسئول رسانه‌ها در این نشست شرکت کرده‌اند. این در حالی است که طالبان به تازگی تصویربرداری را در برخی از ولایت‌ها ممنوع کرده‌اند و حداقل سه تلویزیون محلی در ولایت تخار فعالیت خود را متوقف کرده‌اند. این دیدار تنها یک هفته پس از تمدید ماموریت ریچارد بنت توسط شورای حقوق بشر ملل متحد برای یک سال دیگر انجام می‌شود. آقای بنت پیش‌تر در بیانیه‌ای بر تعهد خود به اجرای مستقل و بی‌طرفانه نقش خود تاکید کرده و متعهد شده است که نقض حقوق بشر در افغانستان را مستند و گزارش کند.
طالبان نشرات تلویزیون‌های محلی در ولایت بادغیس را متوقف کردند
فرخنده: به گزارش مرکز خبرنگاران افغانستان، طالبان در ولایت بادغیس، تصمیم به توقف نشرات تلویزیون‌های محلی گرفته‌اند. این مرکز اعلام کرد که طالبان به دنبال ممنوعیت نشر «تصاویر زنده‌جان» فعالیت‌های رسانه‌ای را به نشرات نوشتاری و شنیداری محدود کرده‌اند. در خبرنامه‌ای که روز چهارشنبه، دوم عقرب منتشر شد، این مرکز اقدام طالبان را «عقب‌گرایانه» توصیف کرده و تأکید کرد که این تصمیم به‌ویژه آزادی رسانه‌ها را بیش از پیش محدود می‌کند. منابع رسانه‌ای محلی به مرکز خبرنگاران افغانستان گفته‌اند که ریاست اطلاعات و فرهنگ طالبان در بادغیس به صورت رسمی به رسانه‌ها دستور داده است که از نشر «تصاویر زنده‌جان» خودداری کنند. این نهاد همچنین در غور از رسانه‌ها خواسته تا به جای تصاویر زنده، از لوحه‌ها و تصاویر بی‌جان مرتبط به اخبار استفاده کنند. طبق اطلاعات این مرکز، در پی این تصمیم، فعالیت تلویزیون ملی و تلویزیون خصوصی «عبور» در بادغیس تعطیل شده است. علاوه بر این، رسانه‌های آنلاین در شبکه‌های اجتماعی نیز موظف به پیروی از این دستور هستند. این محدودیت‌ها پس از قندهار و تخار، اکنون در بادغیس به اجرا درآمده و مرکز خبرنگاران افغانستان گزارش داده که شماری از خبرنگاران از دیگر ولایات، از جمله هلمند، لوگر، میدان وردک و دایکندی، نیز از نشانه‌های اجرای این محدودیت‌ها خبر داده‌اند. طبق قانون امر به معروف طالبان، نشر تصاویر زنده‌جان ممنوع اعلام شده است و وزارت امر به معروف طالبان در تلاش است تا این قانون را بدون هیچ‌گونه تغییر اجرا کند. با این حال، منابع مطلع خبر داده‌اند که مقامات طالبان درباره این ممنوعیت اختلاف نظر دارند. این اقدامات جدید، نگرانی‌های جدی در مورد وضعیت آزادی رسانه‌ها و حقوق خبرنگاران در افغانستان ایجاد کرده است و جامعه جهانی خواستار توجه به این موضوعات است.
اعتراض زنان افغانستان به «رفتار تبعیض‌آمیز» ایران علیه مهاجران أفغانستان
فرخنده: شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان، در بیانیه‌ای خواستار توقف «رفتار تبعیض‌آمیز و نژادپرستانه» ایران علیه مهاجران افغانستان شد. این شبکه تأکید کرده است که رفتار با مهاجران افغانستان در ایران «غیرانسانی، نژادپرستانه و خلاف اصول حقوق بشری، بین‌المللی و آموزه‌های دینی» است. در این بیانیه، از ایران و سایر کشورها خواسته شده است تا بر اساس اصول انسانی و قانونی، از حقوق مهاجران حمایت کنند. شبکه مشارکت زنان با استناد به قوانین جهانی حقوق بشر تصریح کرده است که مهاجران باید حق دسترسی به خدمات عمومی، از جمله خدمات بهداشتی، آموزشی و اجتماعی را داشته باشند. این اعتراضات در حالی صورت می‌گیرد که ایران اخیراً روند «اخراج اجباری» مهاجران افغانستان را شدت بخشیده و گزارش‌ها حاکی از ممنوعیت فروش نان به مهاجران بدون مدرک اقامت، محدودیت‌های شغلی، و عدم اجاره مسکن به آنان است. علاوه بر این، مهاجران افغانستان در ایران با مشکلاتی در زمینه دسترسی به آموزش مواجه هستند و بسیاری از مدارس این کشور از پذیرش دانش‌آموزان افغانستان خودداری می‌کنند. در تازه‌ترین موارد نقض حقوق مهاجران، تیراندازی مرزبانان ایرانی در منطقه کلگان-سراوان به سمت مهاجران افغان منجر به جان باختن بیش از ۲۵۰ نفر شد. این حادثه واکنش‌های گسترده‌ای به همراه داشت، هرچند آمو تاکنون نتوانسته به‌طور مستقل تعداد دقیق تلفات را تأیید کند.
شنبه‌های ارغوانی: ممنوعیت آموزش دختران، عقب‌گرد شدید ایجاد کرده است
فرخنده: جنبش شنبه‌های ارغوانی، به مناسبت گذشت هزار و ۱۲۳ روز از بسته ماندن مکتب‌ها به روی دختران، اعلام کرده است که این ممنوعیت که توسط طالبان وضع شده، «عقب‌گرد شدید» در پیشرفت کشور به سوی برابری جنسیتی و توان‌مندسازی زنان ایجاد کرده است. این جنبش که تحت رهبری مریم معروف آروین، فعال حقوق زن، فعالیت می‌کند، در بیانیه‌ای تأکید کرده است که با وجود فشارهای نهادهای حقوق بشری، برخورد جامعه بین‌المللی با این ممنوعیت به طرز نگران‌کننده‌ای نرم بوده است. در این بیانیه آمده است: «فقدان اقدام قاطع نه تنها طالبان را جسور می‌کند، بلکه پیام نگران‌کننده‌ای در مورد اولویت‌بندی حقوق زنان در صحنه جهانی دارد.» جنبش شنبه‌های ارغوانی همچنین بر این باور است که محرومیت دختران و زنان از ادامه آموزش و تحصیل، تنها یک مسأله فردی نیست و اثرات منفی جدی بر بخش‌های مختلف جامعه می‌گذارد. این ممنوعیت، به‌خصوص در جامعه‌ای که به پیشرفت و توسعه نیاز دارد، به شدت آسیب‌رسان است. طالبان پس از به‌دست گرفتن دوباره قدرت، دختران را از ادامه آموزش بالاتر از صنف ششم منع کردند و درهای دانشگاه‌ها را به روی آن‌ها بستند. علاوه بر این، در طی بیش از سه سال حاکمیت طالبان، با صدور بیش از ۷۰ فرمان و دستور، تقریباً تمام حقوق اساسی و انسانی زنان را سلب کرده و به آنان حتی اجازه قدم زدن در پارک‌ها را نیز نمی‌دهند. در جدیدترین اقدام، طالبان با توشیح قانون «امر به معروف و نهی از منکر»، چهره و صدای زنان در مکان‌های عمومی که مردان حضور دارند را نیز منع کرده‌اند و اعلام کرده‌اند که چهره و صدای زنان جز «عورت» محسوب می‌شود و نباید به گونه‌ای صحبت کنند که مردان بشنوند. این وضعیت نه تنها در افغانستان بلکه در سطح بین‌المللی مورد انتقاد قرار گرفته و خواستار اقدامات قاطع‌تر علیه سرکوب حقوق زنان است. جنبش شنبه‌های ارغوانی بر لزوم اقدامات مؤثر جامعه جهانی در حمایت از حقوق زنان و دختران تأکید کرده و خواستار توجه جدی به این موضوع است.
عفو بین‌الملل: طالبان باید به خاطر نقض حقوق زنان در افغانستان پاسخگو باشد
فرخنده: سازمان عفو بین‌الملل بار دیگر تأکید کرد که طالبان باید به‌خاطر سرکوب حقوق زنان و دختران در افغانستان پاسخگو باشد و صرفاً بیانیه‌ها و سخنان نمی‌توانند این وضعیت را تغییر دهند. این سازمان امروز (جمعه) در پیامی در اکس به اهمیت اقدام عملی از سوی جامعه جهانی علیه طالبان اشاره کرد و خواستار فشارهای جدی‌تر بر این گروه شد. عفو بین‌الملل از دولت‌های سراسر جهان خواسته است تا گام‌های عملی بردارند و طالبان را به دلیل نقض قوانین بین‌المللی و حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان و دختران، پاسخگو کنند. این سازمان همچنین تأکید کرده است که باید از تمام ابزارهای ممکن برای تحت فشار قرار دادن طالبان به منظور احترام به حقوق زنان، پایان دادن به آزارهای جنسیتی و ایجاد فضایی برای مشارکت معنادار زنان در عرصه‌های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی استفاده شود. در ماه سنبله سال جاری، عفو بین‌الملل طوماری را برای جلب توجه جامعه جهانی به نقض حقوق بشر در افغانستان راه‌اندازی کرد و خواستار «اقدامات قوی و هماهنگ‌تری» برای ایجاد سازوکاری جهت پاسخگویی فوری طالبان شد. این اظهارات در شرایطی بیان می‌شود که طالبان به دلیل سرکوب‌های مستمر حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان و دختران، با انتقادات شدیدی روبه‌رو است. عفو بین‌الملل معتقد است که تنها با فشار بین‌المللی و اقدامات عملی می‌توان به تغییر وضعیت حقوق بشری در افغانستان دست یافت و آینده‌ای بهتر برای زنان و دختران افغان فراهم کرد.
نقض حقوق بشر و خاموشی آزادی بیان در افغانستان زیر حاکمیت طالبان
فرخنده: شهرزاد اکبر، رئیس پیشین کمیسیون حقوق بشر افغانستان و مدیر اجرایی نهاد حقوق بشری «رواداری»، در تازه‌ترین اظهارات خود، به شدت از وضعیت حقوق بشر و آزادی بیان در افغانستان تحت حاکمیت طالبان انتقاد کرده است. او در بیانیه‌ای که روز جمعه، ۲۷ میزان، در شبکه اجتماعی ایکس منتشر کرد، تأکید کرده که کار بر روی مسائل حقوق بشر به یک امر غیرممکن تبدیل شده است. اکبر در گفت‌وگو با اتحاد جهانی فعالان مدنی (CIVICUS)، از لغو قوانین حمایتی طالبان از روزنامه‌نگاران و جامعه مدنی خبر داد و گفت که این گروه برای خاموش کردن رسانه‌های مستقل، به زور و تهدید متوسل شده است. او توضیح داد: «هر کسی که از طالبان انتقاد کند، حتی اگر این انتقاد در قالب یک پست ساده در رسانه‌های اجتماعی درباره قطع برق باشد، احتمالاً با تماس تلفنی از سوی استخبارات این گروه روبرو می‌شود که از او می‌خواهد آن را حذف کند و دیگر در مورد چنین موضوعاتی صحبت نکند.» این فعال حقوق بشر همچنین به سرکوب فعالان جامعه مدنی، روزنامه‌نگاران و شخصیت‌های مذهبی و قومی اشاره کرد و گفت که طالبان به خاطر به چالش کشیدن قوانین این گروه، به‌ویژه پس از تسلط دوباره بر کشور، این افراد را هدف قرار داده‌اند. او افزود: «تنها زنانی بودند که در روزهای نخست تسلط طالبان به سیاست‌های این گروه در خیابان‌ها اعتراض کردند.» اکبر همچنین بر افزایش موارد بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه و ناپدید شدن اجباری به‌طور بی‌سابقه تأکید کرد. این اظهارات در شرایطی مطرح می‌شود که طالبان طی سه سال گذشته با صدور فرمان‌های متعدد، به طور سیستماتیک حقوق شهروندان، به‌ویژه زنان و دختران را نقض کرده‌اند. با توجه به اعمال فشار طالبان بر رسانه‌ها، شهروندان به شدت از دسترسی به اطلاعات محروم شده‌اند و این وضعیت نگران‌کننده‌ای را برای جامعه ایجاد کرده است. اکبر در نهایت خواستار توجه و اقدام فوری جامعه جهانی به این وضعیت بحرانی شد.
۷۰ درصد از کودکان زیر ۱۸ سال در افغانستان در فقر زندگی می‌کنند
فرخنده: بر اساس گزارش جدید شاخص جهانی فقر چندبعدی، حدود ۷۰ درصد از کودکان زیر ۱۸ سال در افغانستان در شرایط فقر به سر می‌برند. این گزارش که به‌طور مشترک توسط برنامه توسعه سازمان ملل متحد و ابتکار فقر و توسعه انسانی دانشگاه آکسفورد منتشر شده، نشان می‌دهد که در افغانستان نزدیک به ۵ میلیون کودک فقیر بیش از بزرگسالان وجود دارد. به‌طور دقیق، ۱۵.۵ میلیون کودک و ۱۰.۸ میلیون بزرگسال در این کشور در فقر به سر می‌برند. گزارش همچنین بیان می‌کند که محرومیت از آموزش و سوءتغذیه از عوامل اصلی فقر در میان کودکان افغان هستند. به‌طور مشخص، ۵۲.۳ درصد از خانوارهای فقیر در افغانستان کودکانی دارند که از حضور در مکتب محروم‌اند و ۴۴.۲ درصد از این خانوارها دارای کودکان زیر ۵ سال دچار سوءتغذیه هستند. افزون بر این، گزارش بر وضعیت کلی فقر در افغانستان تأکید دارد و می‌گوید که بین سال‌های ۲۰۱۵/۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲/۲۰۲۳، ۵.۳ میلیون نفر به فقر چندبعدی سقوط کرده‌اند. طبق آخرین به‌روزرسانی شاخص فقر چندبعدی جهانی از سوی ملل متحد، حدود ۶۴.۹ درصد از جمعیت افغانستان در سال ۲۰۲۲/۲۰۲۳ در فقر زندگی می‌کنند. گزارش همچنین اشاره می‌کند که ۴۵۵ میلیون نفر از فقیرترین افراد جهان در کشورهایی زندگی می‌کنند که درگیر درگیری‌های خشونت‌آمیز هستند. این مسئله روند کاهش فقر را کند کرده و حتی در برخی موارد باعث معکوس شدن این روند شده است. به‌طور کلی، کشورهایی که با درگیری‌های مسلحانه مواجه‌اند، کاهش فقر کندتری را تجربه کرده و سطح فقر در این کشورها اغلب در بالاترین حد باقی می‌ماند. این گزارش با بررسی آماری فقر چندبعدی در ۱۱۲ کشور جهان و وضعیت ۶.۳ میلیارد نفر از جمعیت جهانی، تجزیه و تحلیلی دقیق از رابطه بین درگیری‌های مسلحانه و فقر ارائه می‌دهد. به گفته یافته‌ها، ۱.۱ میلیارد نفر در سراسر جهان در فقر شدید زندگی می‌کنند که ۴۰ درصد از آنان در کشورهایی با درگیری، شکنندگی یا صلح ناپایدار هستند.