یک دختر ۱۸ ساله در ولایت غور خودکشی کرد
فرخنده: منابع محلی دیروز چهار شنبه(۲ جوزا) گزارش داده است که یک دختر جوان در شهرستان دولت‌یار این استان، خود را به رودخانه انداخته و به زندگی خود پایان داد. به گفته ی منابع این دختر سه ماه قبل همراه پسر همسایه اش ازدواج کرده است. و دلیل این خودکشی نیز خشونت خانوادگی گفته شده است. جسد این دختر جوان، از ساحه‌ی «کشک بهار» توسط مردم محل از آب بیرون کشیده شد و به خانواده‌اش تسلیم گردید. پس از تسلط دوباره ی طالبان در کشور، این گروه دروازه های مکاتب و دانشگاه ها را بروی دختران بالاتر از صنف ششم بستند. بعد از آن دختران مجبور به ازدواج های اجباری، مهاجرت و خودکشی کرده اند.
مسموم شدن حدود ۸۰ دانش‌آموز و سه آموزگار زن در ولایت دایکندی
فرخنده: منابع محلی در دایکندی گفته است که حدود ۸۰ دانش‌آموز دختر و سه معلم زن، در «مکتب نسوان تمران» ولسوالی کیتی این ولایت مسموم شده‌اند. به گفته‌ی منابع، این دانش‌آموزان پیش از ظهر امروز (پنج‌شنبه، ۲۷ ثور) در این مکتب دچار مسمومیت شده و سپس در «کلینیک تمران» بستری شده‌اند. منابع می‌گویند که این دانش‌آموزان دچار «خارش بدن» و «تنگی نفس» شده‌اند و حال شماری از آنان وخیم است. منابع صحی در دایکندی به روزنامه اطلاعات روز مسمومیت این دانش‌آموزان را تأیید کرد و گفته که شماری از این دانش‌آموزان برای درمان به شهر نیلی، مرکز دایکندی منتقل می‌شوند. به گفته‌ی این منبع، تیم‌های صحی و آمبولانس از سوی ریاست صحت عامه‌ی دایکندی به محل اعزام شده است و تلاش‌ها برای رسیدگی به وضعیت این دانش‌آموزان جریان دارد. این منبع افزود که هنوز علت مسمومیت این دانش‌آموزان روشن نیست و تحقیقات در این زمینه آغاز شده است. مسمومیت دانش‌آموزان دختر در ولسوالی کیتی دایکندی سابقه ندارد و این اولین مورد است که تا اکنون گزارش شده است. از زمان تسلط دوباره‌ی طالبان بر افغانستان، مواردی از مسمومیت دانش‌آموزان دختر و آموزگاران زن در ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. سال گذشته خورشیدی حدود ۸۰ دانش‌آموز دختر و آموزگار زن در دو مکتب دولتی در ولسوالی سانچارک ولایت سرپل مسموم شده بودند که واکنش‌های گسترده در پی داشت.
دختران ورزشکار افغانستان خواستار کمک از دو ستاره ی فوتبال جهان شدند
فرخنده: شماری از دختران ورزشکار افغان طی یک نامه‌ای سرگشاده به کریستیانو رونالدو و لیونل مسی دو ستاره ی مشهور فوتبال جهان، خواستار کمک به زنان افعانستان شدند. این دختران که موسوم به گروه نیما است از این دو ستاره‌ی فوتبال خواسته است که برای حقوق زنان افغانستان دادخواهی کرده و آن ها را نجات دهد. درنامه ی این دختران آمده است که «ما این روزها حال خوشی نداریم. همه وجود ما را استرس، وحشت و هراس گرفته است. آرامش خاطر نداریم و ذهن ما آرام نیست. انگار که میان مرگ و زندگی قرار داریم. این تنها سرنوشت ما نیست؛ بلکه میلیون‌ها دختر و زن این سرزمین است. زنان و دخترانی که از حقوق اولیه‌ی شان محروم شده‌اند». این دختران امیدوار است که نامه بدست کریستیانو و مسی برسد و آنان مانند سیاست مدارهای جهان سکوت نکنند. در این نامه هم چنان امده است که زنان افغانستان به خاطر سیاست زن ستیزانه طالبان از حقوق اساسی و اولیه ی شان محروم و به صورت سیستماتیک از اجتماع حذف شدند. این دختران ورزشکار از کریستانیو و مسی هم چنان خواسته است که با حمایت و همکاری آنان برای تعییر سرنوشت خود نیاز دارند. این دادخواهی ها در حالی صورت می گیرد که پس از تسلط دوباره ی طالبان در افغانستان، وضعیت زنان و دختران به از لحاظ حقوق بشری وخیم تر شده و این گروه اجازه ی فعالیت اجتماعی را از زنان گرفته است.
گزارشگران زن: خبرنگاری برای دختران در افغانستان سخت ترین شغل است
فرخنده: سوم می برابر است با روز جهانی آزادی مطبوعات، در حالی حاضر افغانستان بیشترین آمار عدم مصوونیت شغلی و جانی خبرنگاران را دارد. آزاده یکی از خبرنگاران می‌گوید، در طول سال‌ها که دوران مکتب را سپری کردم منتظر اعلان نتیجه راه یابی به رشته دلخواه خود” رشته خبرنگاری” بودم، او فعلا ۲۰ سال دارد و می‌گوید از ولایت غزنی است. وی که علاقمندی خاص به رشته ی خبرنگاری دارد گفت، برای رسیدن به هدفم راه های سخت و دشواری را طی کرده ام. ” من از اوایل رفتن به مکتب دوست داشتم د آینده یک خبرنگار موفق و ماهر برای جامعه ی خود باشم، پدر و مادرم با این رشته سخت مخالف بود اما من با تعقیب کردن رویاهایم خلاف میل فامیل ام حرکت کردم، وقتی صنف ده مکتب بودم اساتید و صنفی هایم همه از علاقه مندی من به رشته ی ژورنالیزم آگاه بود به همین دلیل یک روز همراه با استاد در دفتر رادیو سماع رفتم، سماع یکی از رادیو های پرطرفدار در ولایت غزنی بود. از دیدن خبرنگاران به وجد آمده بودم. وقتی روز بعدی رفتم مکتب و استاد در صنف آمد با تاکید زیاد واداراش نمودم تا اینکه مرا به حیث کارآموز در رادیو استخدام نماید. با پیگیری این موضوع استاد موفق شد تامن به عنوان یکی از گرداننده های برنامه تفریحی این رادیو کار نمایم. از اینکه خانواده برایم اجازه چنین چیزی نداده بود مجبور بر این شدم به بهانه‌ی کورس، برای اجرای برنامه ام بروم. نقطه‌ی که هر روز برایم رنج آور بود اینه که از راه بسیار دور من برای اجرای برنامه ام با پای پیاده می‌رفتم که مسافت بسیاری بین قلعه‌ی شهاده و پلان سوم است اما این مسافت را من با پیاده طی می‌کردم. آن هم فقط برای اینکه خبرنگار شوم. پس ا از این که مکتب ۱۳۹۹ تمام شد و آماده‌گی داشتیم برای بزرگ‌ترین آزمون، «ازمون کانکور» با سپری کردن کانکور موفق شدم به آن رشته‌ی دلخواهم کامیاب شوم. «مطبوعات» اما با تغییر نظام حکومتی، با آنکه یک سال دیگر دختران اجازه رفتن در دانشگاه را داشت. متاسفانه باید بگویم، این اجازه از طرف فامیل برای من داده نشد که می‌رفتم دانشگاه و درهام را شروع می‌کردم از اینکه دانشگاه بیرون از ولایت انتخاب نمودم با مخالفت سختی خانواده‌م برخوردم. چیزی که قبلا یاد نمودم محل زندگی من غزنی بود و دانشگاه که راه یافته بودم پروان ! و این باعث شد همان یکسال فرصتی که برایم داده شده بود خوانده نتوانم” آزاده همچنان پس از بسته شدن دروازه های مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران در یکی از مارکیت های شهر کابل منحیث فروشنده کار می کرد اما، در اعماق قلبش ندای را می شنید که او می تواند یک خبرنگار موفق باشد. و این ندا باعث شد تا وی دوباره برای رسیدن به اهداف اش تلاش کند وی به فرخنده نیوز گفت؛ بعد از آنکه توسط یکی از دوستانم با شخصیت های خبری آشنا شدم اولین گامم را در دنیایی رسانه یی گذاشتم. با وجود آنکه به بهانه ی های مختلف طالبان، گویا حجاب مورد نظر این گروه را ندارم یا هم به خاطر زن بودن نمی توانم در کنار خبرنگاران مرد بایستم، هرگز نتوانستم منحیث یک خبرنگار در کنفرانس های خبری شرکت کنم یا مصاحبه بگیرم اما در بیشتر اوقات صدا ها را ظبط و دوباره گوش می دهم. و این کار ساعت ها وقتم را می گیرد اما مجبور هستم از همین طریق شغلم را پیش ببرم. در وضعیت کنونی کار خبرنگاری برای یک زن در افغانستان سخت ترین شغل است که بيشترين خانواده ها اجازه نمی دهد که دختران شان در این بخش کار کنند، زیرا طالبان هر روز با وضع یک محدویت جدید علیه زنان آنان را به صورت سیستماتیک از رسانه ها حذف می کنند. با وجود که مادرم از وظیفه ام راضی نیست همیشه هراس دارد اما من از هیچ چیزی ترس ندارم، می‌خواهم با تمام مشکلات مبارزه نموده و رویایم را تحقق یابم. خانم آزاده هم چنان می گوید در مورد وضعیت کنونی رسانه ها تحت حاکمیت طالبان هیچ گونه نظری ندارد زیرا جهان با گوش می شنود و با چشم می‌بیند که خبرنگاران زن و رسانه ها در افغانستان تحت حاکمیت طالبان با چه وضعیت زندگی می کنند. از سوی هن مریم یکی دیگر از خبرنگاران است که با روی کار آمدن حکومت مجدد طالبان، شغل اش را ترک و خانه نشین شده است. مریم صنف نهم مکتب بود که کار با رسانه ره آغاز کرد وی می گوید علاقه مندی من به رشته ی ژورنالیزم باعث شد تا قبل از سپری کردن امتحان کانکور وارد دنیایی رسانه شدم. او اولین شغل اس را در تلویزیون افغانستان آغاز کرد و پس از یک سال در این رسانه منحیث مدیر بازار یابی در تلویزیون مشعل مدت هشت ماه کار کرد. بر علاوه در تلویزون آیینه هم مدتی کوتاهی کار کرده است. خانم مریم می گوید که پس از مشکلات ایجاد شده علیه مطبوعات و آزادی بیان از سوی طالبان در کشور وظایف اش را ترک کرده و فعلا خانه نشین شده است. این روز فرصتی برای بزرگداشت اصول بنیادین آزادی مطبوعات، دسترسی و ارزیابی وضعیت آزادی مطبوعات در سراسر جهان، دفاع از رسانه‌ها در برابر حمله به استقلال آن‌ها و روزی برای قدردانی از روزنامه‌نگارانی است که حین انجام وظیفه جان خود را از دست داده است. سوم می در حالی در افغانستان گرامی داشته می‌شود که شاخص‌های گزارشگران بدون مرز نشان می‌دهند حملات سیاسی علیه مطبوعات، بازداشت روزنامه‌نگاران و سرکوب رسانه‌ها در این طی یک سال گذشته میلادی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. امروز جمعه ۱۳ ثور سال جاری سازمان گزارشگران بدون مرز در ارتباط با روز جهانی آزادی مطبوعات گزارش را در رابط به وضعيت رسانه ها در جهان منتشر کرده است که بر اساس این گزارش افغانستان زیر حاکمیت طالبان در شاخص جهانی آزادی مطبوعات در سال ۲۰۲۴ با ۲۶ پله سقوط در جایگاه ۱۷۸ قرار گرفته است. افغانستان سال گذشته در این رده‌بندی در جایگاه ۱۵۲ قرار داشت. این نهاد غیر دولتی هم چنان می گوید که افغانستان پس از بازگشت طالبان که خبرنگاران را بی‌وقفه مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند، ۴۴ رتبه
افزایش آمار خودکشی بین دختران جوان در افغانستان
فرخنده: در ادامه ی خودکشی دختران جوان صبح امروز چهارشنبه یک دختر در ولایت غزنی خودکشی کرد خالد سرحدی، فرماندهی قوماندان امنیه ی طالبان در ولایت غزنی می گوید که یک دختر جوان در این ولایت، خودش را حلق‌آویز کرده و جان باخته است. وی هم چنان افزوده است که این رویداد حوالی صبح امروز(چهارشنبه، ۱۲ ثور) در روستای «گودول» ولسوالی قره‌باغ رخ داده است. به گفته ی منابع دلیل و انگیزه ی این قتل مشکلات خانوادگی بوده است. تصویر گرفته شده از صحنه ی رویداد نشان می دهد که وی توسط ریسمان در یک اتاق خالی خودش را خلق آویز کرده است. این در حالی است که طالبان پس از حاکميت مجدد در افغانستان با ده ها محدوديت وضع شده علیه زنان، ابر سیاه بر زندگی آنان پوشانده است که آنان را مجبور به مهاجرت، ازدواج اجباری، قتل های خانگی و خودکشی مجبور کرده اند.
طالبان ۲۵ مکتب دیگر دختران را نیز تبدیل به مدرسه کردند
فرخنده: در ادامه تغییر مکاتب دخترانه به مدارس دینی، این گروه اعلام کردند که ۲۵ مکتب دیگر را نیز در ولایت های تخار و بدخشان به مدرسه تبدیل کردند. منابع محلی از ولایت بدخشان می گوید که طالبان مکاتب دخترانه را در «لیسه نسوان اشکاشم، لیسه نسوان اسکان در جرم، لیسه نسوان مرکزی خاش، لیسه نسوان مرکزی خواهان، لیسه نسوان مرکزی زیباک، نسوان پستو شغنان، لیسه نسوان شاه‌پری کران و منجان، لیسه نسوان جرشاه بابای کشم، لیسه نسوان پگیش واخان، لیسه نسوان خاش خانقا در ولسوالی یمگان و همچنان نسوان مخفی، مکتب نسوان ده کلان، لیسه نسوان سواد حیاتی، لیسه نسوان سیاف شهید و لیسه نسوان چته در شهر فیض‌آباد» از جمله مکاتبی هستند که نصاب آموزشی آن‌ها تغییر کرده است. با این حال در ولایت غزنی نیز مسؤلان بعضی مکاتب دخترانه با گرفتن جواز مدارس، فعالیت شان را در بخش علوم دینی آغاز کردند. دختران بازمانده از تحصیل نیز گروه گروه به مدارس ثبت می کنند. بخشی از این رویداد به افزایش مدرسه‌ها و دارالعلوم و توجه ویژه طالبان به این نهادها بر‌می‌گردد که مدارس و دارالعلوم‌های مذهبی را جای‌گزین مکتب در نظر گرفته‌اند و بخش دیگر آن به عواملی بر‌می‌گردد که از بسته شدن دروازه مکتب و دانشگاه و دیگر مراکز آموزشی به روی دختران نشات گرفته است. دست‌کم در ولایت بغلان، یکی از این دارالعلوم‌ها که تا سال گذشته بسیاری حتا نام و راهش را بلد نبودند و معلمان و بیشتر شاگردان آن را مردان شکل می‌دادند، امروز شاخه‌ای جداگانه برای دختران ایجاد کرده، معلمان زن جذب نموده و همه‌روزه دختران از مکتب بازمانده زیادی را جلب‌و‌جذب می‌کند. این در حالی است که طالبان پس از تسلط دوباره در کشور دروازه های مکاتب و دانشگاه ها را به روی دختران بالاتر از صنف ششم بستند و در این اواخر مکاتب دخترانه را به مدارس دینی تبدیل و دختران را جذب می کنند.
نگرانی سفیر جهانی جوانان در سازمان ملل از بسته ماندن مکاتب بر روی دختران در افغانستان
افغانستان و بحث داغ، در مورد زنان، جامعه ی جهانی اما زنان افغانستان را به فراموشی سپرده اند. فرخنده: سارا بهاراکی، سفیر جهانی جوانان در سازمان ملل، با ابراز نگرانی از وضعیت دختران افغانستان می گوید دو میلیون دختر از رفتن به مکتب محروم هستند. خانم بهاراکی این بیانات را دیروز سه شنبه ۲۸ حمل سال جاری در نشست (رهبران جوان از سراسر جهان) ابراز کرد. این نشست به هدف شریک سازی راه کارهای آنان برای پیشبرد توسعه ی پایدار در مقر سازمان ملل متحد برگزار شده بود. او هم چنان از مبارزه ی زنان علیه محدودیت های طالبان نامبرده گفت؛ زنان افغانستان باشجاعت و مقاومت، در مقابل گروه که آنان را از اجتماع حذف کردند مبارزه می کنند. خانم بهاراکی متولد افغانستان است و فعلا در بیرون از کشور به سر می برد این واکنش ها پس از آن جهانی شد که طالبان پس از تسلط دوباره ی کشور دروازه های مکاتب، دانشگاه، و مراکز آموزشی را بروی دختران بستند. این گروه هم چنان در ده ها موارد دیگر نیز با وضع محدودیت های اجتماعی زنان را از اجتماع نیز حذف کردند.
به قتل رسیدن یک دانشجوی دختر در کابل
یک دختر جوان در کابل به شکل مرموز به قتل رسیده است، او دانشجو رشته خبرنگاری بوده است. فرخنده: منابع محلی صبح امروز دو شنبه ۲۷ حمل مرگ وی را تایید کرده و گفته است این دختر طاهره نام داشته و از ولایت دایکندی است. طاهره صنف چهارم دیپارتمنت ارتباطات و ژورنالیزم دانشگاه کابل بوده که بعد از بسته شدن دروازه‌های دانشگاه، در کابل اتاق داشته و آمادگي زبان انگلیسی را برای امتحان تافل سپری میکرده است. به گفته‌ای دوستان طاهره وی دختر فعال و اول نمره صنف در دانشگاه بوده، طاهره با هزاران امید و آرزو تسلیم محدودیت‌های وضع شده از سوی طالبان، نشد و برای رسیدن به رویاهایش با هر شرایط سخت مقابله می‌کرد. نیروهای امنیتی طالبان اما می‌گوید طاهره خودکشی کرده و پیکر وی را از اتاق اش بیرون کرده است. پیکر بیجان طاهره در طب عدلی تحت تحقیق است.
زندگی دختران، تحت حاکمیت طالبان در افغانستان
فرخنده: دختران دانش آموز که بعد از منتظر ماندن بیشتر از دو نیم سال برای بازگشایی مکاتب و دانشگاه دیگر امیدش را از دست داده و از محبوریت روزگار و وضعیت بد اقتصادی به کارهای شاقه روی آوردند. شماری از دختران دانش آموز در ولایت بغلان می گویند دیگر امید اش را برای باز گشایی مکاتب و دانشگاه از دست داده اند. این دانش آموزان و به تازگی به صنعت قالین بافی روی اورده می گویند، از سر ناچاری و مجبوری به قالین‌بافی رو آورده‌اند. به گفته‌ای این دانش آموزان شغل قالین‌بافی طاقت‌فرساست و توانایی این را ندارند تا همه روزه مصروف قالین‌بافی باشند. به گفته این دختران، مسدود بودن دروازه نهادهای آموزشی و تحصیلی و ضعف اقتصادی خانواده‌ها، آنان را وادار کرده تا چنین روزهای دشواری را تحمل کنند. قالین بافی کار بسیار سختی است اما در مقابل این سختی عواید مناسب ندارد آنان هم چنان می گوید محصولات شان شان به قیمت ناچیز از سوی شرکت قرار دادی به قیمت ناچیز خریداری می شود. به گفته ی این دانش آموزان؛ آن ها با یک سرنوشت نامعلوم زندگی می کند. این در حالی است که پس از حاکمیت دوباره طالبان در افغانستان، این گروه دروازه های مکاتب و دانشگاه ها را به روی دختران بالاتر از صنف ششم بستند و با وضع ده ها موارد محدود کننده علیه این قشر جامعه، انان را از اجتماع نیز حذف کردند.
نجات یافتن دختر پنج ساله از چنگ آدم ربایان در هرات
فرخنده: یک دختر پنج ساله که از سوی دو زن در هرات اختطاف شده بود نجات یافت. وزارت داخله‌ی طالبان اعلام کرده است که یک دختر پنج ساله که از سوی دو زن در هرات اختطاف شده بود، نجات داده شده است. به گفته ی منابع این دختر خورد سال، نُه روز قبل از ساحه ی هفتم شهر هرات اختطاف شده بود. سخنگوی وزارت داخله اداره طالبان می‌گوید دو زن را در رابطه به این رویداد بازداشت کرده است. اختطاف کودکان در این اواخر به گونه ی چشم گیری افزایش یافته است. چند روز قبل نیز یک پسر شش ساله ی هراتی در کابل اختطاف شده بود این کودک پس از آن در شفاخانه جان باخت که ادم رباییان پس از دریافت پول وی را به فامیل اش تحویل داد.