دسته: زنان و محدودیت

جنبش جدید دادخواهی برای زنان اعلام موجودیت کرد

جنبش زنان آزاده و مقاوم در اعلامیه‌ای طالبان را گروه تروریستی خوانده و آنان را باعث ویران نمودن افغانستان و مانع رشد رشد فکری، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی می‌دانند. این جنبش که به تازه‌گی اعلام موجودیت کرده، در قطعنامه پنج ماده‌ای از مردم خواسته که در برابر ظلم و آپارتاید جنسیتی صدا بلند نموده و سازمان‌های بین‌المللی نباید این ظلم را نادیده بگیرد. رسانه فرخنده: قطعنامه زنان آزاده و مقاوم در این پنج ماده تذکر داده که” 1: زنان آزاده و مقاوم در برابر گروه تروریستی طالب که سال های سال افغانستان را به ویرانه کشیده است و باعث عقب ماندگی جامعه افغانستان گردیده، ایجاد شده است. 2: این جنبش علیه گروه طالبان فعالیت های مستقل خود را آغاز کرده و تلاش های خود را برای اینکه به رسمیت شناخته نشود انجام میدهد. 3: ما سکوت را شکسته و در برابر ظلم و آپارتاید جنسیتی صدا بلند خواهیم کرد. جنبش زنان آزاده و مقاوم از هم میهنان عزیز خویش میخواهند تا بیشتر ازین در برابر ظالم سکوت اختیار نکنند و بیشتر ازین تماشاگر این همه جنایات این گروه نباشند. 4: جنبش زنان آزاده و مقاوم از سازمان های جهانی و بین المللی میخواهد تا از حمایت و مشروعیت بخشیدن بر این گروه متحجر در افغانستان، دست بردارند. 5: این جنبش از سازمان های بین المل و جامعه جهانی میخواهد تا از کمک های مالی خود به این گروه پایان بخشند. در تازه‌ترین مورد، سازمان عفو بین‌الملل طی بیانیه‌ای گفته‌است که «سرکوب و دستگیری‌های خودسرانه» زنان به بهانه‌ نوع پوشش سلب آزادی زنان می‌باشد. این سازمان نوشته است، نقض بیشتر آزادی‌‌های رفت و آمد وابراز عقیده زنان آشکارا انجام میشود. سازمان عفو بین‌الملل از حکومت طالبان خواسته‌است که فورا به این سرکوب‌ پایان داده و زنان دستگیر شده را آزاد کند. بازداشت زنان به دلیل نحوه پوشش توسط طالبان در کابل، واکنش‌های گسترده‌ای را به دنبال داشته‌است. همچنان ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر ملل متحد برای افغانستان نیز روز گذشته از حکومت طالبان خواست زنانی که به دلی «بدحجابی» بازداشت شده‌اند، باید «فورا و بدون قید وشرط» آزاد شوند. او در ایکس نوشت که بازداشت اخیر زنان در کابل به دلیل «بدحجابی» که توسط طالبان نیز تایید شده است «متأسفانه بیانگر محدودیت‌های بیشتر بر آزادی بیان زنان و تضعیف سایر حقوق است». نهاد حقوق بشر «فریدم نو» در واکنش به بازداشت شماری از دختران به اتهام «بدحجابی» از سوی طالبان در کابل نیز گفته است که افراد بازداشت شده باید به‌گونه فوری آزاد شوند. این نهاد تصریح کرده است: «دستگیری زنان در منطقه اکثریت هزاره‌نشین کابل به دلیل عدم پایبندی به قوانین حجاب اجباری بار دیگر نشان‌دهنده سیاست‌های واپس‌گرایانه طالبان است.» محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان، بازداشت زنان را بهانه‌ای برای «تحقیرقومی و مذهبی» یک ملیت خاص خوانده‌است. آقای محقق در صفحه فیسبوک خود نوشته: «ربودن دختران درکابل و طرح مسأله بی‌حجابی گزینشی بوده و بهانه‌ایست برای تحقیر قومی و مذهبی یک ملیت خاص.» احمد مسعود، رهبر جبهه‌ی مقاومت ملی که در برابر طالبان در افغانستان فعالیت‌های مسلحانه دارد، نیز در مورد بازداشت‌های اخیر زنان و دختران واکنش نشان داده و گفته است: «آنچه امروز زیر نام شریعت علیه زنان با عزت و شجاع افغانستان به اجرا گذاشته می‌شود، نه با اصول و ارزش‌های دین اسلام قابل جمع است و نه با هیچ ‌دین و آیین الهی و بشری.» آقای مسعود گفته است که محروم ساختن زنان افغانستان از اساسی‌ترین حقوق انسانی شان، هم‌زمان که دشمنی با نیمی از نفوس جامعه است، «دشمنیِ حساب‌شده» در برابر توسعه‌‌ی بشری و پیشرفت ملت و کشور نیز به حساب می‌آید. شورای جهانی هزاره»، نهاد دیاسپورای شهروندان هزاره افغانستان در اروپا و استرالیا هم نسبت به دستگیری زنان در غرب کابل ابراز نگرانی کرده‌است. در همین حال، نصیر احمد فایق، نماینده‌ی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد هم می‌گوید که «احترام به زنان» و حفاظت از ناموس، جزء فرهنگ مردم افغانستان بوده است؛ اما طالبان آن را نقض کرده‌اند. آقای فایق افزوده است که در هیچ حاکمیتی در افغانستان، این احترام و فرهنگ نقض نشده است. او همچنان گفته است: «رژیمی که ظاهرا خود را پیرو احکام شریعت اسلام و حامی فرهنگ مردم افغانستان می‌داند، چگونه به خود حق می‌دهد که بدون حضور محرم و یا پلیس زن، زنان و دختران را بدون دلیل گرفتار و توقیف نماید.» فایق تاکید کرده است که در حاکمیت طالبان در افغانستان، اصلا «امنیت فکری و آرامش خاطر» در بین مردم وجود ندارد. شهرزاد اکبر، رئیس پیشین کمیسیون حقوق بشر افغانستان نیز در شبکه ایکس نوشته‌است: «طالبان همچنان به تقویت آپارتاید جنسیتی خود و تبعیض، جداسازی و محرومیت زنان و دختران ادامه می‌دهند در حالی که جهان و سازمان ملل نظاره‌گر آن هستند. بر اساس گزارشهای رسانه فرخنده، طالبان در شهر کابل بخصوص منطقه دشت برچی بازداشت دختران را به بهانه حجاب دستگیر و زندانی نموده است. شاهدان عینی تایید می‌کنند که بیشترین جمع آوری دختران به بهانه‌ی حجاب و اتهام بدحجابی از مناطق پل خشک، ایستگاه نانوایی، مراکز تجارتی، تانک تیل و چندین منطقه بوده است. ش ج بهار

عفو بین‌الملل: نقض صریح آزادی رفت وآمد زنان در افغانستان توسط طالبان

عفو بین‌الملل خواستار پایان دادن سرکوب زنان در افغانستان شد سازمان عفو بین‌الملل طی بیانیه‌ای گفته‌است که «سرکوب و دستگیری‌های خودسرانه» زنان به بهانه‌ نوع پوشش سلب آزادی زنان می‌باشد. این سازمان نوشته است، نقض بیشتر آزادی‌‌های رفت و آمد وابراز عقیده زنان آشکارا انجام میشود. سازمان عفو بین‌الملل از حکومت طالبان خواسته‌است که فورا به این سرکوب‌ پایان داده و زنان دستگیر شده را آزاد کند. بازداشت زنان به دلیل نحوه پوشش توسط طالبان در کابل، واکنش‌های گسترده‌ای را به دنبال داشته‌است. محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان، بازداشت زنان را بهانه‌ای برای «تحقیرقومی و مذهبی» یک ملیت خاص خوانده‌است. آقای محقق در صفحه فیسبوک خود نوشته: «ربودن دختران درکابل و طرح مسأله بی‌حجابی گزینشی بوده و بهانه‌ایست برای تحقیر قومی و مذهبی یک ملیت خاص.» ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر ملل متحد برای افغانستان نیز روز گذشته از حکومت طالبان خواست زنانی که به دلی «بدحجابی» بازداشت شده‌اند، باید «فورا و بدون قید وشرط» آزاد شوند. او در ایکس نوشت که بازداشت اخیر زنان در کابل به دلیل «بدحجابی» که توسط طالبان نیز تایید شده است «متأسفانه بیانگر محدودیت‌های بیشتر بر آزادی بیان زنان و تضعیف سایر حقوق است». احمد مسعود، رهبر جبهه‌ی مقاومت ملی که در برابر طالبان در افغانستان فعالیت‌های مسلحانه دارد، نیز در مورد بازداشت‌های اخیر زنان و دختران واکنش نشان داده و گفته است: «آنچه امروز زیر نام شریعت علیه زنان با عزت و شجاع افغانستان به اجرا گذاشته می‌شود، نه با اصول و ارزش‌های دین اسلام قابل جمع است و نه با هیچ ‌دین و آیین الهی و بشری.» آقای مسعود گفته است که محروم ساختن زنان افغانستان از اساسی‌ترین حقوق انسانی شان، هم‌زمان که دشمنی با نیمی از نفوس جامعه است، «دشمنیِ حساب‌شده» در برابر توسعه‌‌ی بشری و پیشرفت ملت و کشور نیز به حساب می‌آید. شورای جهانی هزاره»، نهاد دیاسپورای شهروندان هزاره افغانستان در اروپا و استرالیا هم نسبت به دستگیری زنان در غرب کابل ابراز نگرانی کرده‌است. در همین حال، نصیر احمد فایق، نماینده‌ی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد هم می‌گوید که «احترام به زنان» و حفاظت از ناموس، جزء فرهنگ مردم افغانستان بوده است؛ اما طالبان آن را نقض کرده‌اند. آقای فایق افزوده است که در هیچ حاکمیتی در افغانستان، این احترام و فرهنگ نقض نشده است. او همچنان گفته است: «رژیمی که ظاهرا خود را پیرو احکام شریعت اسلام و حامی فرهنگ مردم افغانستان می‌داند، چگونه به خود حق می‌دهد که بدون حضور محرم و یا پلیس زن، زنان و دختران را بدون دلیل گرفتار و توقیف نماید.» فایق تاکید کرده است که در حاکمیت طالبان در افغانستان، اصلا «امنیت فکری و آرامش خاطر» در بین مردم وجود ندارد. شهرزاد اکبر، رئیس پیشین کمیسیون حقوق بشر افغانستان نیز در شبکه ایکس نوشته‌است: «طالبان همچنان به تقویت آپارتاید جنسیتی خود و تبعیض، جداسازی و محرومیت زنان و دختران ادامه می‌دهند در حالی که جهان و سازمان ملل نظاره‌گر آن هستند. وزارت امر به معروف و نهی ازمنکر طالبان روز چهارشنبه تایید کرد که شماری از زنان در کابل به دلیل «بدحجابی» بازداشت شده‌اند. فعالان حقوق زنان می‌گویند دستگیری دختران و زنان به بهانه‌ عدم رعایت «حجاب مورد نظر طالبان»، در چند روز پیهم در کابل جریان داشته‌است. این فعالان گفته¬اند که چنین اتهامی بهانه‌ای برای سرکوب زنان از سوی طالبان است. فعالان سیاسی و نویسندگان نیز در واکنش، گفته است بازداشت دختران به بهانه‌ی«بدحجابی» یک جنایت و اختطاف بشمار رفته که از سوی طالبان انجام می‌شود. به باور آنان، این گروه پس از اختطاف، زنان و دختران را مورد شکنجه، آزار و حرمت‌شکنی‌های وحشتناک قرار می‌دهند. فعالان سیاسی با انشتار بیانیه‌‌هایشان نوشته اند که در دونیم سال گذشته بیش از صد مورد خودکشی زنان به ثبت رسیده است که روایت تحریم و تحقیر گروه حاکم را می‌کند. گزارش: ش ج بهار

خودکشی یک معترض زن در کندز

فعالان زن و رسانه‌های اجتماعی از خودکشی یک زن معترض پس از رهایی از زندان طالبان خبر داده است. لیلا بسیم یکی از این فعالان در صفحه اجتماعی فیس خود نوشته” بی بی گل محمدی ۲۱ ساله که دو سال تمام در صف مبارزه و عدالت خواهی در برابر سیاستهای افراطی گروه طالبان قرار داشت و به جرم دادخواهی از سوی این گروه بازداشت گردیده بود بعد از رهایی از زندان و ادامه فشارها از سوی طالبان به خانواده و خودش، امروز جمعه ۱۵ جدی در ولایت کندز دست به خودکشی زده است.” از سوی هم جنبش‌های اعتراضی زنان در پیوند به خودکشی بی بی گل محمدی بیانیه‌ی را صادر کرده و گفته است که یکی از اعضای مبارزاتی زنان افغانستان بدلیل فشارهای بسیار از سوی طالبان، خودکشی کرده است. این جنبش با شدیدترین الفاظ عاملان خودکشی بی بی گل محمدی را تقبیح نموده است. جنبش‌های اعتراضی زنان گفته است که بی بی گل محمدی با نام مستعار زهرا محمدی در تیم اتحاد و همبستگی زنان افغانستان یکی از معترضان فعال در ولایت کندز بوده است. فعالان زن می‌گویند که ادامه این روند فاجعه بار بوده و سکوت دنیا در برابر این جنایت جفا در حق یک ملت است که در یاد مردم افغانستان باقی خواهد ماند. این در حالی است که حسنا سادات، بازیگر سینما و کارمند پیشین یکی از رسانه‌های تصویری در افغانستان،  ۹ جدی در منطقه قلعه فتح‌الله شهر کابل به طور مرموز کشته شد. شماری از همکاران پیشین او علت مرگ وی را ترس از تهدید طالبان دانسته گفته است که حسنا سادات بعد از حجوم بردن طالبان به منزل شان دست به خودکشی از چند طبقه کرده است. همچنان حورا سادات، فعال شبکه یوتیوب کمی پیش تر از حسنا سادات به طور مرموزی در کابل کشته شد. بر اساس گفته‌های اعضای خانواده حورا سادات، وی در سانحه‌ای مشکوک و در نتیجه مسمومیت در محفلی که شماری از دوستانش نیز حضور داشتند جانش را از دست داده است.

شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان: زنان را به بند نکشید

رسانه فرخنده این اعلامیه بدون دخل و تصرفی به دست نشر سپرده است. “ به نام آزادی “ اعلامیه شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان در رابطه ؛ با دستگیری دختران بیگناه از خیابان های کابل توسط گروه تروریستی طالبان . وضعیت غرب کابل ( دشت برچی ) در این چند روز به شدت خراب است ، گروه تروریستی طالبان دختران را به گونه بسیار وحشیانه به بهانه بدحجابی با خود میبرند. مخصوصا امروز که دختران با شور و اشتیاق بخاطر روز مادر بیرون آمدند تا برای مادر شان هدیه تهیه کنند . طالبان با تعداد زیادی از نیروها و وسایط برچی را اشغال کردند و دختران را با تحفه و کیک هایی که برای روز مادر خریده بودن با زور و شکنجه سوار بر موتورها کزده و به مکان های نامعلوم انتقال دادند و در جواب خانواده های نگرانی که برای نجات دختران شان به حوزه ها رفته اند اظهار بی اطلاعی کرده اند . متاسفانه در این سه روز بیش از صدها دختر و زن جوان را به بهانه حجاب یا ویدیو گرفتن از طالبان با خود برده اند. لذا ؛ ما زنان معترض افغانستان در مقابل این جنایات علنی و ظلم و ستم آشکار و این نقض علنی حقوق بشری صدای عدالت خواهی مان را بلند میکنیم و برای آزادی دختران بیگناه دادخواهی می نماییم . و اعتراض مان را نسبت به آپارتاید جنسیتی و نقض علنی حقوق بشری در افغانستان و همچنین سکوت خفت بار جامعه جهانی و سازمان حقوق بشر اعلام میداریم . جامعه جهانی و سازمان ملل باید برای پایان این وضعیت اسفبار حاکم در افغانستان اقدامی جدی و فوری داشته باشند. ما خواهان توقف این وضعیت وحشتناک و بد هستیم . ما خواهان آزادی بدون قید و شرط دختران از چنگال تروریستان هستیم . ما خواهان رسیدیگی به وضعیت بحرانی موجود در افغانستان هستیم .   #BanTaliban #NoToTaliban #UN_Stop_Supporting_The_Taliban شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان . جدی 1402 شمسی ، ژانویه (January) 2024 میلادی ، جمادی الثانی 1445 قمری  

ریچارد بنت؛ زنان بازداشت شده به بهانه‌ی «بدحجابی» فورا آزاد شوند

ریچارد بنت گزارشگر ویژه ملل متحد برای افغانستان در نوشته‌ای در اکس گفته‌است که بازداشت‌های اخیر زنان در کابل به بهانه «بدحجابی» نشان‌دهنده محدودیت‌های بیشتر بر آزادی بیان زنان و تضعیف سایر حقوق آنان است. او از طالبان خواسته است این زنان را هرچه زودتر بدون قید و شرط از زندان آزاد کنند. این در حالی‌ است که بر بنیاد معلومات رسیده به رسانه فرخنده، چندین روز است که در شهر کابل بخصوص منطقه دشت برچی بازداشت دختران به بهانه حجاب جریان دارد. منابع که نخواست نام از آنان گرفته شود می‌گویند، که جمع آوری دختران به بهانه‌ی حجاب و اتهام بدحجابی از مناطق پل خشک، ایستگاه نانوایی، مراکز تجارتی، تانک تیل و چندین منطقه دیگر جریان دارد. از سوی هم چهارشنبه ۱۳ جدی ۱۴۰۲ طالبان در غرب کابل خانواده‌های که دختران شان را به اتهام بد حجابی دربند کرده بودند وادار کرده که تبلیغات حجاب را راه اندازی نماید. طالبان پیش از این شماری از فعالان حقوق زن و حق آموزش دختران را بازداشت کرده‌اند. حداقل چهار تن از این فعالان هنوزهم در زندان‌های طالبان هستند.

Difficulties in the life of Afghan women in Iran Afghan immigrant women in Iran

  Afghan immigrant women in Ira Difficulties in the life of Afghan women in Iran Afghan women immigrate to Iran hoping to work and improve their lives 19year-old Mozhgan with her family of seven leave Kabul after the Taliban’s success Mozhgan, who finished the twelfth grade and wanted to get higher education, but with the ban on girls’ education and the closure of schools and universities, she no longer had a reason to stay in Afghanistan. Mezhgan’s older brothers both worked and studied, but after the fall of the regime, they became unemployed and had to leave the country. Mozhgan sews in an Iranian factory to help her family and improve their economic situation. Mozhgan says that there is a lot of work pressure, but the wages are very low, many factories pay a very low salary to Afghan migrant workers with a very high workload. Mozhgan says that now is the time for me and my peers to study, but many Afghan girls were displaced and have to work to advance their lives. She adds that she is busy sewing from morning to night and cannot continue her studies online at night due to extreme fatigue. Nazifeh Ahmadi is a hairdresser who immigrated to Iran after the closure of hairdressing salons and the loss of her job by the Taliban. she also works as a tailor in a factory. she complains about a lot of work but low pay. Nazifeh says that she was born 37 years ago in a family that was not in a good economic situation, only their father prepared bread for them. she has many sisters and one brother who is younger than all the sisters. Nazifeh said, my older sister was trying to do something to help with my father to living expenses. she says, “I was nine years old when I went to the neighbor’s house to learn makeup. I learned this profession there and gradually earned money. I was happy because I was able to make my father’s hand lighter.” she said with a cold sigh, “After a few years, when I became a teacher for myself, I wanted to work independently and more, but in Iran, an Afghan immigrant was not allowed to open a shop or barber shop, and I could not work independently either.” Nazifeh and her family decide to return to there country Afghanistan, Mrs. Natifeh continues her work in Afghanistan to help her husband. Her work was going well and there were no financial problems. Mrs. Ahmadi decided to continue her studies, which she had left unfinished due to economic problems, and started higher education in one of the universities. And at the same time, she runs two beauty and makeup salons. But with the change of the system and the prohibition of work and education, Nazifa and her children migrated again. Nazifa’s husband died a few years ago due to his illness. She is the sole guardian of his three children, two daughters and one son. Even Iranian newspapers have reported on the abandonment of Afghan experts and artists and have written that Afghan women in the Islamic Republic of Iran are recluses and isolated despite having education. Iran’s HamMihan newspaper wrote this news in one of its editions and added that “most Afghan women are recluses and isolated despite their education.” On the part of the immigration rights activists, they believe that the situation of Afghan immigrants in Iran, especially women, has always been in a critical and painful situation, and the reason for this is that there is no legislation for immigrants and there is no protection law for immigrants in Iran. does not have. Iranian newspaper (Ham Mihan); With the publication of the report on (December 11, 2023) under the title (Afghan migrant women; invisible workers) said; Afghan women have a significant activity in the production sector in Iran. This newspaper stated that most of these women are busy working with low wages in Clay ovens and undergrounds. The Iranian newspaper adds; Women immigrate to Iran hoping to improve their employment situation, but Afghan women are exploited and exploited in Iran. According to the report of Ham Mihan newspaper in Iran, four to five million immigrants, ninety percent of whom are Afghans, live in Iran, and 41 percent of them are women. With the rule of the Taliban in Afghanistan and the deprivation of women from work and education based on the orders of the Taliban, migration Afghan women to Iran has accelerated. Sohila Gulistani

اتهام بد حجابی و بازداشت چندین زن توسط طالبان در کابل

منابع مردمی در منطقه برچی شهر کابل از بازداشت چندین دختر به اتهام بد حجابی خبر دادند. آنان گفتند که نیروهای امر به معروف طالبان دختران بازداشت شده به جایی نامعلوم انتقال داده است.  مردم محل، امروز از بازرسی نیروهای امر به معروف طالبان در چندین نقطه‌ی دشت برچی خبر داده است. منطقه پل خشک، تانک تیل، مرکز تجارتی برچی سیتی سنتر، مرکز تجارتی سیتی واک و مرکز تجارتی بهار سراب از مکان‌های بر رسی شده نیروهای امر به معروف طالبان بوده که چندین تن دختران را در این محلات بازداشت کرده است. طالبان حین بازداشت دختران، با رفتار نا مناسب و لت و کوب آنان را گرفتار کرده اند. به گفته مردم محل نیروهای امر به معروف طالبان در این مراکز زنان و دختران را محاصره کردند. زنان و دخترانی را که«دامن کوتاه» و «شلوار کوبای» داشتند را به جرم«بدحجابی» بازداشت کرده‌اند. شاهدان عینی گفتن که طالبان حین گرفتاری زنان و دختران با مردم محل نیز با خشونت رفتار کرده و مردم را از محل متواری می‌کردند. نیروهای امر به معروف طالبان این بازرسی را با کمک ماموران زن انجام داده و زنان مامور با دستگاه شوک برقی مجهز بوده است. این ماموران زن هر زن و دختری که دست به مقاومت می‌زدند را با شوک برقی، تضعیف کرده و به داخل موترهای شیشه سیاه می‌کشاندند. شمار بازداشت شدگان هنور معلوم نیست اما شاهدان عینی از بازداشت زیادی از دختران و زنان خبر داده، گفتند که در نقاط مختلف برچی این بازداشت‌ها صورت گرفته است. همچنان مردم محل از جای نگهداری زنان و دختران بازداشت شده ابراز بی‌خبری کردند. نیروهای امر به معروف طالبان پیش از این در ایستگاه موترهای لین، و نقاط مختلف شهر کابل به بهانه‌ی” امر به معروف” زنان و دختران را آزار و اذیت کرده و در بسیاری از مواقع مانع رفتن زنان به مقصد شان شده است.

دشواری های زندگی زنان افغانستان در ایران

دشواری های زندگی زنان افغانستان در ایران؛ زنان افغان به امید کار و بهبود زندگی به ایران مهاجرت می کنند مژگان ۱۹ ساله با خانواده هفت نفری اش بعد از روی کارآمدن طالبان کابل را ترک می کنند. مژگان که صنف دوازده را تمام کرده و می خواست تحصیلات عالی را فرابگیرد، اما با منع تحصیل دختران و بسته شدن مکتب‌ها و دانشگاه ها دیگر دلیل برای ماندن در افغانستان را نداشت. برادران بزرگ تر از مژگان هر دو کار می کردند و هم درس میخواندند اما بعد از سقوط نظام بیکار شدند و مجبور به ترک کشور شدند. مژگان برای کمک به خانواده و بهتر شدن وضع اقتصادی شان در کارخانه ایرانی خیاطی می کند. مژگان می گوید فشار کار بسیار است و اما مزد آن بسیار کم، بسیاری از کارخانه ها با حجم کار بسیار زیاد، معاش بسیار کم به کارمندان مهاجر افغان میدهند. مژگان می گوید حالا که وقت درس و تحصیل من و همسالان من است اما بسیاری از دختران افغان آواره شدند و باید برای پیش برد زندگی شان کار کنند. او می افزاید از صبح تا شب مصروف خیاطی است و شب ها هم از شدت خستگی نمیتواند از طریق آنلاین به تحصیل اش ادامه دهد. نظیفه احمدی، خانم آرایشگر است که بعد از بسته شدن آرایشگاه ها و از دست دادن کار اش از سوی طالبان به ایران مهاجر شده است. او نیز در کارخانه ای، خیاطی می کند وی از کار زیاد اما مزد کم شکایت دارد. نظیفه می گوید ۳۷ سال پیش در خانواده‌ی به دنیا آمده که از نظر اقتصادی وضعیت توبی نداشته است، تنها پدرشان برای اتهیه نان میکرده است. او خواهران زیاد و یک برادر دارد که از همه خواهران کوچکتر است. نظیفه گفت، خواهر بزرگ ام در تلاش بود تا کاری کند که با پدر در خرچ و مصارف زندگی کمک کند. او می گوید« نه ساله بودم که در خانه همسایه برای یادگیری آرایش رفتم آنجا این حرفه را یاد گرفته و کم کم صاحب درآمد شدم، خوش بودم ، زیرا توانسته بودم دست پدر را سبک تر کنم.” او با آهی سردی گفت،” با گذشت چند سال وقتی برای خود استادی شده بودم، خواستم مستقل و بیشتر کار کنم، اما در ایران برای یک مهاجر افغانی جواز دکان و یا آرایشگاه مستقل را نمی‌دادند، و من هم نتوانستنم مستقل کار کنم.” نظیفه با خانواده تصمیم می گیرند به افغانستان کشور خودشان برگردند‌، خانم نطیفه در افغانستان بازهم به کاراش ادامه می دهد تا کمک دست به شوهرش باشد. کارهایش به خوبی پیش می رفت و از لحاظ اقتصادی مشکل نداشتند، خانم احمدی تصمیم می گیرد درس اش را که به خاطر مشکلات اقتصادی ناتمام گذاشته بود ادامه بدهد، در یکی از دانشگاه ها تحصیلات عالی را شروع می کند و در کنار این همزمان دو سالون زیبای و آرایش را اداره می کند. اما با تغییر نظام و منع کار و تحصیل نظیفه با فرزندان اش دوباره مهاجر می شوند. او تنها سرپرستی سه فرزند، دو دختر و یک پسر اش را دارد. از کنار گذاشتن متخصصان و هنر آفرینان افغانستان حتی روزنامه‌های ایران هم خبر داده و نوشته است که زنان افغانستان در کشور جمهوری اسلامی ایران با وجود داشتن تحصیل گوشه نشین و منزوی اند. این خبر را روزنامه هم میهن ایران در یکی از تیراژ‌هایش نوشته و افزوده است که” بیشتر زنان افغان با وجود تحصیل، گوشه نشین و منزوی اند.” از سوی هم فعالان حقوق مهاجرت به این باور هستند که وضعیت مهاجران افغانستان در ایران و به خصوص زنان همیشه در وضعیت بحرانی و رنج آور بوده و دلیل آن این است که قانون گذاری نسبت به مهاجران وجود نداشته و قانون حمایت گری برای مهاجران در ایران وجود ندارد. روزنامه ایرانی (هم میهن)؛ با نشر گزارش در( یازدهم دسامبر ۲۰۲۳) تحت عنوان (زنان مهاجر افغان؛ کارگران نامریی) گفت؛ زنان افغان فعالیت قابل توجهی در بخش تولید در ایران دارد. این روزنامه بیان کرده، اغلب این زنان با مزد های کم در داش های خشت پزی و زیر زمینی ها مصروف کار هستند. روزنامه ایرانی می افزاید؛ زنان به امید بهبود اوضاع اشتغال به ایران مهاجرت می کند اما زنان افغان در ایران استسمار و بهره کشی می شوند. طبق گزارش روزنامه هم میهن در ایران، چهار تا پنج میلیون مهاجر که نود درصد آن افغانستانی هستند در ایران زندگی میکنند که ۴۱ درصد آن زنان است، با حاکمیت طالبان در افغانستان و محروم شدن زنان از کار و تحصیل به اساس فرمان های طالبان، مهاجرت زنان افغان به ایران شتاب بیشتر گرفته است. سهیلا گلستانی

بی‌سرنوشتی دختران ورزشکار افغان، در حکومت طالبان!

زهرا یکی از ورزشکاران افغان است، که مدت پنج سال در رشته‌ی موی‌تای تمرین کرده است. او از صنف دهم مکتب شروع به این ورزش کرده و با عزم قوی توانسته‌ ورزشکار این رشته شود. می‌گوید اصالتا از ولایت غزنی، و فعلا باشنده‌ی کابل می‌باشد. مکتب را در لیسه‌ی عالی آصف مایل به اتمام رسانده است و بعد از امتحان کانکور در رشته‌ی انجینیر برق پوهنتون کابل کامیاب شده است. زهرا بیاد می آورد که برچی در زمان حکومت جمهوریت نیز از نا امنی بسیار، دردها و رنج‌های بسیار از مردم را شاهد بوده است. به گفته او برچی، در آن زمان هر روز شاهد انفجار یک آموزشگاه، مکتب، ورزشگاه، سالون عروسی و مسجد بود. در آن دود و باروت دختران زیادی قربانی شدند اما آنان دست از تلاش و مقابله با ظلم و ستم بر نداشته و مانند زهرا تلاشهای زیادی کردند تا به مدالهای قهرمانی دست پیدا کردند. زهرا گفت تا حالا پنج مدال طلا را از مسابقات مختلف بدست آورده است. اما زهرا می¬گوید با آمدن طالبان و سقوط حکومت جمهوریت، در ۲۴ اسد سال ۱۴۰۰ زندگی اش زیر و رو شده است. زهرا با بسته شدن دانشگاه¬ها، مکاتب و کلپ های دخترانه تحت فشار روحی بسیار سنگین قرار گرفته بوده اما به همکاری پدرش توانسته تا حدودی از این فشار فرار نماید. پدر زهرا بعد از متوجه شدن دخترش چند وسایل ورزشی موی‌تای را خریداری کرده، و برای تمرین در خانه می آورد. زهرا گفت« فعلا خیلی ترسیده ام و دلم برای خانواده پنج‌نفری استادم می¬سوزد، آنها برای فعلا در افغانستان است و در وضعیت بد اقتصادی به سر می‌برد». زهرا می¬گوید، تلاش دارد تا با استفاده از بورس¬های کشورهای خارج ادامه تحصیل اش را انجام دهد و زمانی که زمینه اش محیا گردد، برای ادامه تحصیل شان لحظه¬ی دریغ نخواهند کرد. به گفته زهرا، تنها راه پیشرف و ادامه ورزش، تلاش و پشت کار داشتن است که هر شخص متعهد را به مقصد همراهی می¬کند. وی میگوید که اگر به خارج از کشور برسد، بیشتر تلاش خواهد تا افتخارات زیادی بدست آورد. در همین حال ماه‌جبین یکی دیگر از ورزشکاران دختر افغانستان است، که در خانه برای شش دختر دیگر پرورش اندام تمرین می‌دهد، او نخواست هویت اش معرفی گردد. ماه جبین می گوید: « ورزش برای هر انسان حتمی است، در اینجا دختران زیادی می آید، ورزش هم‌چنان باعث می‌شود تا فرد را از حالت افسردگی و کسالت بیرون شود». وی همچنان می‌افزاید:« با وجود رویه خشن طالبان با ورزشکاران دختر، هنوز هم در گوشه و کنار کابل دختران به ورزش خود به صورت پنهانی در خانه‌های شان ادامه می‌دهد. زهرا در پیامی می‌گوید: « دخترانِ بازمانده از تحصیل، ورزش، و فعالیت‌های بیرونی، هیچ‌گاه تسلیم نشود، به فعالیت خود ادامه دهند، و دنبال بورسیه‌های خارجی باشد.” ورزش یکی از رشته‌های است که علاقه‌مندان زیادی دارد، همه‌ی جوانان بخاطر یادگیری‌اش تقلای زیادی می‌کند، که سختی و مشقت‌های بی شماری را متحمل می‌شود. موی‌تای یا جوجیتسو یکی از حلقه‌های المپیک است که مشوق‌های زیادی در افغانستان دارد به خصوص در سال‌های اخیر بانوان افغانستان به این ورزش رو آورده است. کبرا “علی‌زاده”

عضو دیگری جنبش زنان افغانستان از بند طالبان آزاد شد

منابع معتبر تایید می‌کنند که پریسا آزاده، عضو جنبش «زنان افغانستان برای عدالت و آزادی» از زندان طالبان خبر رها شده است. فعالان حقوق زن افغانستان در شبکه‌های اجتماعی شان خبر آزادی پریسا آزاده را تایید کرده گفته است که وضعیت فعلی و شرایط آزادی او تا کنون روشن نیست.تمنا زریاب پریانی، فعال حقوق زن، یکی از این فعالان در ایکس نوشته که پریسا آزاده از بند طالبان آزاد شده است. او خواستار رهایی همه زندانیان زن از بتد طالبان شده گفته است«چشم به راه آزادی همه زندانیان هستیم، به امید آزادی افغانستان از چنگال تروریست ها و شکنجه گران.» پریسا آزاده در ۲۴ عقرب سال روان، در ناحیه سیزدهم  شهر کابل از سوی نیروی استخبارات طالبان گرفتار شده بود.این رهایی در حالی است که یک معترض زن دیگری در بند زندان طالبان قرار دارد. منیژه صدیقی که در ۱۷ میزان سال روان از سوی نیروی استخبارات طالبان در کابل بازداشت شده است.پیش از این طالبان ندا پروانی و ژولیا پارسی را یکی از پس از دیگری در ۲۴ و ۲۷ قوس سال روان از بند آزاد کردند.طالبان پیش از این، ژولیا پارسی و ندا پروانی، دو زن معترض دیگر را نیز از بند آزاد کرده بودند.