نمایش فیلم «آهنگ سیما» ساخته رویا سادات در جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو
فرخنده: فیلم جدید رویا سادات، کارگردان افغان، با عنوان «آهنگ سیما» در جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو به نمایش گذاشته می‌شود. این فیلم به تاریخ ۳۱ اکتوبر در شهر توکیو و با حضور خود رویا سادات، مژده جمالزاده و نیلوفر کوکانی، بازیگران فیلم، به نمایش درمی‌آید. فیلمنامه «آهنگ سیما» در ابتدا قرار بود در کابل تولید شود، اما با تسلط دوباره طالبان بر افغانستان در سال ۲۰۲۱، کارگردان و بازیگران ناگزیر به ترک کشور شدند. این فیلم در نهایت در شهر آتن یونان به ثبت رسید. این فیلم به مبارزات زنان در سال‌های ۱۹۷۸ و تأثیر جنگ سرد بر کابل از دیدگاه دو دوست می‌پردازد. داستان آن به چالش‌ها و سختی‌هایی که زنان افغان در طول تاریخ با آن مواجه بوده‌اند، نگاهی عمیق دارد و به ویژه به دوران حساس دهه ۷۰ میلادی می‌پردازد. جشنواره بین‌المللی توکیو از تاریخ ۲۸ اکتوبر آغاز می‌شود و تا ششم نوامبر ادامه خواهد داشت. این جشنواره یکی از مهم‌ترین رویدادهای سینمایی در آسیا است که کارگردان‌ها و بازیگران از کشورهای مختلف را گرد هم می‌آورد و فرصتی برای تبادل فرهنگی و هنری فراهم می‌آورد. نمایش «آهنگ سیما» در این جشنواره نه تنها فرصت مناسبی برای معرفی هنر سینمایی افغان به جهان است، بلکه به نمایش چالش‌ها و قدرت زنان افغان نیز می‌پردازد. رویا سادات و تیمش با این اثر سعی دارند صدای زنان افغان را در سطح بین‌المللی به گوش برسانند و توجه‌ها را به وضعیت آنها جلب کنند. با توجه به شرایط کنونی افغانستان و محدودیت‌های موجود، این نمایش می‌تواند نقطه عطفی برای سینمای افغان و نمایش فرهنگ و تاریخ کشور باشد.
اعتراض زنان افغانستان به «رفتار تبعیض‌آمیز» ایران علیه مهاجران أفغانستان
فرخنده: شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان، در بیانیه‌ای خواستار توقف «رفتار تبعیض‌آمیز و نژادپرستانه» ایران علیه مهاجران افغانستان شد. این شبکه تأکید کرده است که رفتار با مهاجران افغانستان در ایران «غیرانسانی، نژادپرستانه و خلاف اصول حقوق بشری، بین‌المللی و آموزه‌های دینی» است. در این بیانیه، از ایران و سایر کشورها خواسته شده است تا بر اساس اصول انسانی و قانونی، از حقوق مهاجران حمایت کنند. شبکه مشارکت زنان با استناد به قوانین جهانی حقوق بشر تصریح کرده است که مهاجران باید حق دسترسی به خدمات عمومی، از جمله خدمات بهداشتی، آموزشی و اجتماعی را داشته باشند. این اعتراضات در حالی صورت می‌گیرد که ایران اخیراً روند «اخراج اجباری» مهاجران افغانستان را شدت بخشیده و گزارش‌ها حاکی از ممنوعیت فروش نان به مهاجران بدون مدرک اقامت، محدودیت‌های شغلی، و عدم اجاره مسکن به آنان است. علاوه بر این، مهاجران افغانستان در ایران با مشکلاتی در زمینه دسترسی به آموزش مواجه هستند و بسیاری از مدارس این کشور از پذیرش دانش‌آموزان افغانستان خودداری می‌کنند. در تازه‌ترین موارد نقض حقوق مهاجران، تیراندازی مرزبانان ایرانی در منطقه کلگان-سراوان به سمت مهاجران افغان منجر به جان باختن بیش از ۲۵۰ نفر شد. این حادثه واکنش‌های گسترده‌ای به همراه داشت، هرچند آمو تاکنون نتوانسته به‌طور مستقل تعداد دقیق تلفات را تأیید کند.
شلاق زدن زنان در کابل؛ ادامه نقض حقوق بشر تحت حاکمیت طالبان
فرخنده: در یک اقدام نگران‌کننده دیگر، طالبان شش نفر، از جمله دو زن، را به اتهام‌های «داشتن رابطه نامشروع و لواط» در محضر عام شلاق زده‌اند. این رویداد در ولسوالی ده سبز کابل به وقوع پیوسته و نشان‌دهنده ادامه نقض حقوق بشر و حقوق زنان در افغانستان است. بر اساس بیانیه دادگاه عالی طالبان، چهار نفر متهم به «داشتن رابطه نامشروع» هرکدام به ۳۰ ضربه شلاق و یک سال زندان محکوم شده‌اند. همچنین، دو نفر دیگر که به «لواط» متهم شده‌اند، هرکدام ۳۹ ضربه شلاق و یک سال و سه ماه زندان را متحمل خواهند شد. این رویداد در حالی رخ می‌دهد که در روز چهارشنبه (۲۵ میزان)، طالبان ۱۰ نفر، شامل چهار زن، را در سه ولایت دیگر نیز شلاق زده‌اند. از ابتدای ماه گذشته، نزدیک به ۵۰ نفر به اتهام‌های مختلف تحت همین مجازات‌ها در محضر عام مجازات شده‌اند. شورای حقوق بشر ملل متحد در قطعنامه‌ای که به تازگی تصویب شده، این نوع مجازات‌ها را محکوم کرده و خواستار توقف فوری آنها شده است. نهادهای حقوق بشری همچنین به انتقاد از این اقدامات پرداخته و آنها را در تضاد با ارزش‌های انسانی و حقوق اولیه بشر، به‌ویژه حقوق زنان، دانسته‌اند. این تحولات نه تنها بر امنیت و حقوق زنان در افغانستان تأثیر منفی دارد، بلکه بر روی تصویر کلی وضعیت حقوق بشر در این کشور نیز سایه افکنده است. نهادهای بین‌المللی و فعالان حقوق بشر به‌طور مداوم نسبت به این نقض‌ها هشدار می‌دهند و خواستار توجه جدی جامعه جهانی به وضعیت زنان و حقوق بشر در افغانستان هستند.
شلاق زدن چهار زن در ملاءعام توسط طالبان؛ نقض حقوق زنان همچنان ادامه دارد
فرخنده: دادگاه عالی طالبان اعلام کرده است که در دو رویداد جداگانه، هشت نفر، شامل چهار زن، در ولایات لغمان و کابل در ملاءعام شلاق زده شده‌اند. این اقدام که در روز چهارشنبه، ۲۵ میزان، انجام شد، واکنش‌های گسترده‌ای را از سوی نهادهای حقوق بشری برانگیخته است. بر اساس اعلامیه دادگاه عالی طالبان، چهار نفر، شامل دو زن، در ولایت لغمان براساس احکام صادره از سوی دیوان‌های جزا و امنیت عامه محکمه ابتدائیه شهری، شلاق خورده‌اند. از این افراد، یک مرد به اتهام دزدی ۳۰ ضربه شلاق خورده و به دو سال حبس محکوم شده است. همچنین دو زن و یک مرد دیگر به اتهام «روابط نامشروع» و «فرار از منزل» هر کدام ۳۹ ضربه شلاق دریافت کرده و به دوره‌های حبس نیز محکوم شده‌اند. در کابل، چهار نفر دیگر، شامل دو زن، به اتهام «روابط نامشروع» در روزهای ۱۶ و ۲۳ میزان در ملاءعام شلاق خورده‌اند. دادگاه عالی طالبان در اعلامیه‌ای جداگانه اشاره کرده که یکی از این افراد ۳۰ ضربه شلاق خورده و به شش ماه حبس محکوم شده است، در حالی که سه نفر دیگر هر کدام ۳۵ ضربه شلاق دریافت کرده و به یک‌ونیم سال حبس محکوم شده‌اند. این رویدادها تنها به لغمان و کابل محدود نمی‌شوند. طالبان در روزهای اخیر چهار نفر دیگر را در خوست و پنج نفر دیگر، شامل یک زن، را در میدان وردک در ملاءعام شلاق زده‌اند. از زمان بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، موارد متعدد شلاق زدن و حتی اعدام‌های علنی در حضور صدها تماشاگر به ثبت رسیده است. نهادهای حقوق بشری بارها اجرای این نوع مجازات‌ها را نقض فاحش قوانین بین‌المللی و کرامت انسانی دانسته‌اند. آنها مجازات بدنی، به ویژه در ملاءعام، را اقدامی غیرانسانی و خلاف حقوق اولیه افراد توصیف کرده و خواستار توقف فوری آن شده‌اند. اجرای این مجازات‌ها در شرایطی انجام می‌شود که جامعه بین‌المللی فشارهای خود را برای تضمین حقوق بشر در افغانستان افزایش داده، اما طالبان همچنان به اعمال قوانین سختگیرانه و شریعت تفسیر شده خود ادامه می‌دهند.
آپارتاید جنسیتی طالبان: کابوس زنان افغانستان در سایه خاموشی جهانی
فرخنده: در سایه حاکمیت طالبان، افغانستان به سرعت به یکی از تاریک‌ترین دوران‌های خود برای زنان و دختران تبدیل شده است. نهاد «دیدبان نسل‌کشی» در گزارشی نگران‌کننده هشدار داده که پس از بازگشت طالبان به قدرت، زنان افغانستان با نوعی «آپارتاید جنسیتی» مواجه شده‌اند که به شکل سیستماتیک حقوق و آزادی‌های آنها را نادیده می‌گیرد. این گزارش پرده از نقض گسترده و فاحش حقوق بشر در کشور برمی‌دارد، جایی که زنان عملاً به «شهروندان درجه دوم» تبدیل شده‌اند. طالبان با وضع قوانینی که فعالیت‌های اجتماعی، اقتصادی و آموزشی زنان را به شدت محدود کرده، جامعه‌ای را ایجاد کرده‌اند که زنان در آن از تمامی فرصت‌های پیشرفت و مشارکت محروم شده‌اند. دیدبان نسل‌کشی در این گزارش تأکید می‌کند: «طالبان جامعه‌ای را پایه‌ریزی کرده‌اند که در آن زنان و دختران نه‌تنها از حقوق خود محروم شده‌اند، بلکه در یک سیستم سرکوب و تبعیض شدید قرار دارند.» بر اساس گزارش‌های این نهاد، دختران بالای یازده سال از حق تحصیل محروم شده‌اند، و میلیون‌ها زن دیگر از فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی رانده شده‌اند. این وضعیت به معنای «محو شدن زنان از فضای عمومی» است؛ گویی که توانایی‌ها و پتانسیل آنان برای همیشه نادیده گرفته شده است. در همین حال، طالبان تلاش می‌کنند با توسل به ارزش‌های سنتی و فرهنگی، این محدودیت‌ها را توجیه کرده و حقیقت را پنهان کنند. دیدبان نسل‌کشی همچنین اشاره می‌کند که این محدودیت‌های شدید نه تنها بر زندگی زنان تاثیر گذاشته، بلکه پیشرفت کلی افغانستان به عنوان یک کشور را نیز به شدت مختل کرده است. زنان برای توسعه اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کشور ضروری هستند، اما در جامعه کنونی طالبان، نقش و سهم آنان به حداقل رسیده است. در حالی که جامعه بین‌المللی نظاره‌گر است، زنان افغانستان در برابر این وضعیت دهشتناک ایستادگی می‌کنند. گزارش دیدبان نسل‌کشی به مقاومت‌های شکل‌گرفته توسط زنان افغانستان اشاره دارد که در میان تمامی این سرکوب‌ها، در تلاش برای دفاع از حقوق خود هستند. این نهاد تأکید می‌کند که جامعه جهانی باید در حمایت از این زنان و تقویت صدای آنان نقش فعال‌تری ایفا کند. این گزارش طالبان را متهم به اجرای نوعی «نسل‌کشی خاموش» می‌کند و می‌گوید که سیاست‌های آنها برای سرکوب زنان به وضوح نشان‌دهنده یک تلاش سازمان‌یافته برای حذف نیمی از جامعه است. دیدبان نسل‌کشی از جامعه جهانی می‌خواهد تا با ادامه محکوم کردن این سیاست‌ها و اقدامات، طالبان را به خاطر اعمالشان پاسخگو نگه دارد و از حقوق زنان افغانستان دفاع کند. افغانستان در حال حاضر در یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخی خود برای حقوق زنان قرار دارد. دیدبان نسل‌کشی تأکید می‌کند که همبستگی بین‌المللی برای مقابله با این «سرکوب اقتدارگرایانه» یک نیاز فوری است. جهان باید در کنار زنان افغانستان بایستد و به مبارزه آنها علیه آپارتاید جنسیتی طالبان قدرت ببخشد.
نگاهی به وضعیت دختران افغانستان در سایه محدودیت‌های آموزشی
فرخنده؛ همزمان با فرا رسیدن روز جهانی دختر در تاریخ ۱۱ اکتبر، جهان از این روز تجلیل کردند اما در افغانستان سه سال است که برای بسیاری از دختران افغانستان، دروازه‌های مکتب و دانشگاه بسته مانده‌اند که دختران افغانستانی در انزوا و افسردگی قرار دارند. ثریا، دختری 25 ساله از ولایت بامیان است، وی محصل سال سوم در دانشگاه مرکزی طبی کابل بود که طالبان فقل بر دروازه انداخت تا راه پیشرفت برای همه‌ی دختران افغانستان بسته شود، او هر روز با کتاب‌هایی که زمانی همدم رؤیاهایش بودند، به گوشه‌ای از خانه پناه می‌برد. وی روزی می‌خواست داکتر شود و به زنان به خصوص زنانی که در ولایت و قریه‌های دور دست زندگی می‌کند؛ کمک کند، اما حالا تنها به کتابچه‌ای خالی خیره می‌شود و نمی‌داند که آیا این رؤیاها هرگز به حقیقت خواهند پیوست. پس از تغییر نظام در سال 2021، طالبان بر اریکه‌ی قدرت نشستند و محدودیت‌های شدیدی و روز افزون را بر تحصیل، و کار زنان اعمال کردند که مکتب برای دختران بالاتر از صنف ششم و دانشگاه برای محصلان تا امر ثانی بسته شد. هزاران دختر مانند ثریا، که روزی با امیدهای بزرگ به مکتب و دانشگاه می‌رفتند، ناگهان خود را از این حق طبیعی محروم دیدند. ثریا می‌گوید: « من در یک خانواده از سطح سواد پایین متولد شدم، که همواره در تقلای پیشرفت بودم و می‌خواستم روزی یک داکتر نخبه شوم، به قریه‌های دور دست بروم و کلینیک و شفاخانه بسازم، به زنانی محروم جامعه خود خدمت کنم، مکتب را از بامیان شروع کردم و صنف اول را در همان‌جا خواندم، که بعد بخاطر درس و تعلیم عازم کابل شدیم، در کابل همچنان به ادامه، مکتب را در مکتب دخترانه سیدالشهدا از صنف دوم شروع کردم، که هم درس می خواندم و هم قالین بافی می‌کردیم. تا هزینه‌ی درس و تعلیم خود را بدهم. در آن زمان بیشترین انگیزه را از استاد و محیط خود می‌گرفتم، تاکه آهسته و پیوسته از مکتب فارغ شدم اما در زمانی‌که متعلم بودم، با مشکلات و چالش‌های زیادی روبرو شدم، من از میان دود و باروت انفجار و مشکلات شدیدی امنیتی فایق آمدم تا به هدف خود برسم و بخاطر این‌که روزی یک داکتر موفق شوم تمام چالش‌ها را به جان خریدم، با نمره‌ی بلند و تلاش زیاد توانستم در رشته‌ی ستوماتولوژی دانشگاه طبی کابل کامیاب شوم و سه سال را با شوق و انگیزه‌ی تمام خواندم که حتی یک روز هم غیرحاضری نمی‌کردم و تا این‌که طالبان آمد و تمام رویا و هدفم مثل دود به هوا رفت، در طی این سه سال من هر شب خواب می‌بینم که دوباره به دانشگاه و دنبال رویای خود برمی‌گردم، با معلم‌هایم حرف می‌زنم و امتحان می‌دهم. اما صبح که بیدار می‌شوم، دوباره در خانه‌ام.» ثریا با چشمان پر از حسرت و بغض ادامه می‌دهد: «نمی‌دانم این کابوس کی تمام می‌شود.» محرومیت دختران از تحصیل تنها به معنای ازدست‌دادن آموزش نیست؛ بلکه آینده‌ای پر از چالش‌های اجتماعی و روانی را نیز رقم می‌زند. برخی از این دختران مجبور به ازدواج‌های زودهنگام شده‌اند، و برخی دیگر دچار افسردگی و انزوا. «وقتی دختران در خانه می‌مانند، احساس می‌کنند بی‌ارزش هستند و جایی در جامعه ندارند. من در طی این سه سال خیلی احساس بدی دارم و خود را یک موجود که هیچ حقی در جامعه ندارد قلم‌داد می‌کنم، افسردگی و تشویش‌های ناشی از حالت روانی در اوایل حکومت داشتم، با وجود آن می‌خواستم تسلیم نشوم و خود را قوی می‌گرفتم اما از دل من خداوند خبر دارد، من با اشتراک در صنف‌های آنلاین و مطالعه کتاب همواره در پی گسترده کردن معلومات و دانستنی‌های خود بودم و استم» با وجود محدودیت‌ها، برخی خانواده‌ها و دختران تلاش می‌کنند تا امیدی را در دل خود زنده نگه دارند. و امید به این دارند که روزی این تاریکی و سیاهی تبدیل به روشنی خواهد شد و آفتاب طلوع خواهد کرد، بخاطر آن صنف‌های مخفیانه درسی، آموزش‌های آنلاین و خودآموزی در خانه به بخشی از زندگی این دختران تبدیل شده است. ثریا نیز گاه‌گاهی از اینترنت برای یادگیری زبان انگلیسی و سایر صنف‌ها استفاده می‌کند وی امیدوار است که روزی بتواند در دانشگاه به ادامه تحصیل خود بپردازد. «ما نمی‌توانیم رویاهایمان را فراموش کنیم، حتی اگر همه‌چیز علیه ما باشد.» یازده اکتبر که مصادف است با روز جهانی دختر، و از این روز درحالی در دیگر کشورها تجلیل می‌شود که در افغانستان زنان و دختران از حقوق اساسی خود محروم اند و محرومیت نیمی از جامعه از حقوق اساسی خود، نه‌تنها آینده آنها بلکه آینده کل جامعه را تهدید می‌کند. امروز پیام ثریا و هزاران دختر افغانستان به جهان این است: «ما به حمایت شما نیاز داریم. به ما کمک کنید که از تاریکی عبور کنیم و آینده‌مان را دوباره بسازیم. در شرایط فعلی تنها کمک کننده‌ی دختران و زنان افغانستان نهادهای ملی و بین‌المللی است» ثریا به دختران جامعه‌ی خود روز دختر را تبریک گفته و می‌گوید: « من روز جهانی دختر را به همه‌ی دختران سرزمینم تبریک می‌گویم و امیدوارم روزی دختران افغان خنده کنند و به رویا و هدف خود برسند، پیام من برای‌شان این است که هیچ‌گاه تسلیم شرایط نشود و خود را مصروف آموزش و تحصیل کنند، در کتابخانه مراجعه خود و با مطالعه کردن کتاب های گوناگون به دانش خود بیافزاید.» در حالی که روزها می‌گذرند و امیدها کمرنگ می‌شوند، تنها با تلاش‌های جمعی و توجه جهانی است که می‌توان صدای دختران محروم از آموزش را بلندتر کرد و فردایی روشن برای آنها ساخت. گزارش: شماییل توانا ناصری
نگرانی از وضعیت زنان زندانی در افغانستان
فرخنده: روزا اوتونبایوا، رئیس هیئت معاونت ملل متحد در افغانستان (یوناما)، در دیدار اخیرش با محمد یوسف مستری، رئیس اداره زندان‌های طالبان، نسبت به وضعیت زندانیان آسیب‌پذیر، به‌ویژه زنان، ابراز نگرانی کرد. او اعلام کرد که این گروه از زندانیان به خدمات حقوقی کافی دسترسی ندارند و این موضوع نگران‌کننده است. اوتونبایوا با اشاره به حجم بالای بازداشت‌ها و صدور احکام مجازات درازمدت توسط طالبان، گفت که این مسائل چالش‌های جدی را برای تأمین عدالت کیفری و بهبود شرایط زندان‌ها در افغانستان ایجاد می‌کند. او همچنین تأکید کرد که باید تلاش‌های بیشتری برای حمایت از حقوق زنان زندانی، شامل ارائه کمک‌های حقوقی و تسریع در محاکمه‌ها، انجام شود. در این دیدار، او از زندان پلچرخی نیز بازدید کرده و از همکاری طالبان برای دسترسی مداوم تیم‌های حقوق بشری به زندان‌ها استقبال کرد. به گفته طالبان، هم‌اکنون حدود ۵۰۰۰ زندانی در این زندان نگهداری می‌شوند که در حال افزایش است. اوتونبایوا خواستار توجه ویژه به زنان زندانی شد و اظهار داشت که برای حمایت از حقوق آنها در ساختار قضایی، نیاز به اقدامات مؤثر و حمایت‌های انسانی وجود دارد. او گفت: «امیدوارم بتوانیم در زمینه حمایت از حقوق زنان زندانی پیشرفت بیشتری داشته باشیم و تلاش‌های خود را بر روی مقابله با علل ریشه‌ای زندانی‌شدن آنها متمرکز کنیم.» او همچنین به کاهش حمایت‌های بشردوستانه از سوی نهادهای بین‌المللی به دلیل محدودیت‌های جدید طالبان بر حقوق زنان اشاره کرد. این محدودیت‌ها که تحت عنوان «قانون امر به معروف و نهی از منکر» وضع شده‌اند، بر رفتارها و حقوق شخصی زنان تأثیر منفی گذاشته و از حمایت‌های بشردوستانه جلوگیری می‌کنند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل نیز به وضعیت بحرانی امنیت غذایی در افغانستان اشاره کرده و گزارش داده است که ۱۲.۴ میلیون نفر با ناامنی غذایی «حاد» مواجه هستند. این شرایط به ویژه بر زنان و خانواده‌های آنها تأثیر مضاعف گذاشته و زندگی آنها را تحت‌الشعاع قرار داده است. با توجه به شرایط سخت و نگران‌کننده زنان زندانی و وضعیت حقوق بشری در افغانستان، نیاز به اقدام فوری و حمایت‌های بین‌المللی برای بهبود وضعیت حقوق زنان بیش از پیش احساس می‌شود.
نیمی از کمک‌های برنامه جهانی غذا به زنان افغان اختصاص یافته است
فرخنده: برنامه جهانی غذا (WFP) اعلام کرد که در سال جاری به نزدیک به چهار میلیون نفر در افغانستان کمک کرده است که نیمی از این افراد را زنان تشکیل می‌دهند. این کمک‌ها به شکل پول نقد توزیع شده و هدف آن بهبود وضعیت معیشتی زنان، بسیاری از آنها نان‌آوران خانواده‌ها، در شرایط دشوار اقتصادی است. این گزارش در حالی منتشر شده که برنامه جهانی غذا پیشتر تأکید کرده بود که زنان در افغانستان به دلیل محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های طالبان فرصت‌های اندکی برای کسب درآمد دارند. طبق این گزارش، هزاران زن در کشور به عنوان نان‌آور خانواده‌های خود شناخته می‌شوند. از زمان بازگشت طالبان به قدرت، این گروه کار زنان در نهادهای داخلی و خارجی را ممنوع کرده است. در طی سه سال اخیر، طالبان با صدور بیش از ۷۰ فرمان، حقوق و آزادی‌های اساسی زنان را سلب کرده‌اند. در آخرین اقدام، طالبان قانونی تحت عنوان «قانون امر به معروف و نهی از منکر» را تصویب کرده‌اند که صدای زنان را در مکان‌های عمومی که مردان حضور دارند، ممنوع می‌کند. این قانون با واکنش‌های گسترده داخلی و بین‌المللی مواجه شده و نگرانی‌ها درباره وضعیت حقوق زنان در افغانستان را افزایش داده است.
دادگستری اروپا: پذیرش پناهندگی زنان افغانستان تنها با در نظر گرفتن جنسیت و ملیت کافی است
فرخنده: دیوان دادگستری اتحادیه اروپا اعلام کرده است که برای پذیرش پناهندگی زنان افغانستان، فقط در نظر گرفتن جنسیت و ملیت آنها کافی است. این حکم امروز (جمعه، ۱۳ میزان) صادر شده و مربوط به دو زن افغان است که درخواست پناهندگی آنها از سوی دولت اتریش رد شده بود. در این حکم آمده است که اثبات آزار و اذیت متقاضی در صورت بازگشت به افغانستان الزامی نیست. دولت اتریش در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۲۰ درخواست پناهندگی این دو زن را رد کرده بود. این زنان پس از رد درخواست خود، تصمیم به چالش قانونی در دادگاه عالی اتریش گرفتند و این دادگاه نیز درخواست صدور حکم از دیوان دادگستری اروپا را مطرح کرد. تا کنون، دولت اتریش واکنشی به این حکم نداشته است. این تصمیم در شرایطی گرفته شده که پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، زنان و دختران افغانستان با محدودیت‌های شدیدی در حق آموزش و کار مواجه شده‌اند. طالبان در قانون «امر به معروف و نهی از منکر» خود، پوشاندن تمام بدن زنان را الزامی دانسته و شنیده‌شدن صدای زنان در خارج از منزل را منع کرده‌اند.
حمایت ایالات متحده از زنان افغانستان پس از پایان مأموریت توماس وست
فرخنده: کرن دکر، کاردار سفارت ایالات متحده برای افغانستان، با اشاره به پایان مأموریت توماس وست، نماینده ویژه امریکا در امور افغانستان، تأکید کرده است که “مشتاقانه” به حمایت از زنان و دختران افغانستان ادامه خواهد داد. خانم دکر در پیامی که در اکس منتشر کرده، از تلاش‌های آقای وست قدردانی کرده و اعلام کرده است که در همکاری با جان مارک پومرشایم، معاون دستیار وزیر خارجه، و رینا امیری، نماینده ویژه در امور حقوق بشر و زنان افغانستان، به حمایت از حقوق بشر و امنیت ملی امریکا در افغانستان ادامه خواهد داد. دکر در این پیام نوشته است: «من مشتاقانه منتظرم تا به تعقیب کارهای مثمر آقای وست، در راستای حفظ منافع امنیت ملی امریکا و حمایت از حقوق زنان و دختران افغان ادامه دهم.» او همچنین تاکید کرده که به کمک‌رسانی در مواجهه با “بحران جدی بشری” در افغانستان ادامه خواهد داد. وزارت خارجه ایالات متحده روز سه‌شنبه (۱۰ میزان) پایان مأموریت توماس وست به عنوان نماینده ویژه در امور افغانستان را اعلام کرد. وست طی سه سال مأموریت خود بر مسائلی چون رهایی زندانیان امریکایی از نزد طالبان، ایجاد اجماع بین‌المللی درباره افغانستان، و تأمین حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان، تمرکز داشت. با این حال، بسیاری از این اهداف کلیدی هنوز به نتیجه نرسیده‌اند. وزارت خارجه امریکا اعلام کرده است که از این پس امور افغانستان توسط کرن دکر، جان مارک پومرشایم، و رینا امیری هدایت خواهد شد، اما تاکنون هیچ نماینده ویژه جدیدی برای افغانستان معرفی نشده است.