آمریکا: تا زمانی که طالبان حقوق زنان و دختران را انکار می‌کنند، جهان با آن‌ها تعامل نخواهد کرد
آنتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا گفته است که کشورش در مورد وضعیت افغانستان و محدودیت‌های وضع شده بر زنان و دختران افغان نگران است.
برگزاری آزمون کانکور بدون حضور دختران در افغانستان؛«نگرانم که یک نسل دیگر هم بی‌سواد بماند»
آزمون سراسری کانکور در افغانستان یگانه راهی‌ست که جوانان کشور از طریق آن می‌توانند به دانشگاه‌های دولتی و سایر مراکز عالی و نیمه‌عالی راه پیدا کنند. این آزمون همه‌ساله در تاریخ که از طریق وزارت تحصیلات عالی اعلان می‌شود از داوطلبان آزمون اخذ می‌شود. به گزارش فرخنده‌نیوز، داوطلبانه این آزمون سال‌ها و ماه‌ها را صرف آمادگی گرفتن در این امتحان می‌کنند، از ولایت‌های مختلف به کابل و مرکز ولایات می‌آیند و هزینه زیادی را متقبل می‌شود تا این آزمون را موافقانه پشت سر بگذارند. بعد از اصلاحات که در دوران جمهوریت در این ازمون به وجود آمد باعث شد تا این آزمون با شفافیت‌تر بیشتر نسبت به سال قبل برگزار شود. این اصلاحات شامل سیستم بایمتریک و گرفتن آزمون اداره امتحانات وزارت تحصیلات عالی است که از تقلب در این امتحان جلوگیری می‌کند. این آزمون چند دوره از پسران و دختران که مکتب را تمام کرده است در ولایت‌های مختلف کشور گرفته می‌شود که در سال ۱۳۹۸ بنابر تصمیم اشرف غنی بعضی از رشته‌های تحصیلی از جمله پزشکی بر اساس نفوس هر ولایت سهمیه‌بندی گردید. ذکیه مرادی که در سال ۱۳۹۸ آزمون کانکور را سپری کرده است، می‌گوید: «اول تصمیم دولت درباره سهمیه‌بندی جدی نبود و من تا روز بایمتریک از این موضوع خبر نداشتم که تصمیم سهمیه‌بندی قطعی شده است و در آن روز خبر شدم و شوکه شدم چون سهمیه ولایت بامیان که من در آنجا امتحان دادم بسیار کم یعنی از دو نفر پیشتر نبود و این سهمیه در شانس کامیابی من در کانکور بدون تاثیر نبود چون من نمره خوبی گرفته بودم؛ ولی به دلیل این تصمیم در رشته دلخواه خود راه نیافتم. امیدوارم سهمیه‌بندی کانکور از بین برده شود.» اما امسال این آزمون چهره دیگر در خود گرفته است و بدون حضور دختران برگزار خواهد شد. طالبان در باره نگرفتن آزمون و ندادن کارت ورود به آزمون به دختران تا به حال چیزی نگفته است. عدم حضور دختران و ندادن اجازه شرکت در این آزمون از سوی طالبان در افغانستان یکی دیگر از ممنوعیت‌ها و مقرارت دیگر این گروه بالای دختران افغان هست. فرحناز برنا از مزار شریف که مدت سه سال برای این آزمون درس خوانده و آرزوی راه‌یابی در رشته پزشکی را دارد، می‌گوید: «من همیشه می گفتم یا چپن یا کفن رشته دل‌خواهم طب است، اگر کانکور هم می‌دادم هر پنج انتخابم طب می‌بود؛ ولی خیلی بد اند به جرم دختر بودن اینقدر ما را تحقیر می‌کنند. دختر بودن بد بودن نیست دختر کسی است که همیشه بخاطر رویا‌های خود تلاش می‌کند همیشه به فکر این است که چگونه به خانوده خود کمک کند، به فکر خود نیست به فکر جامعه خود است.» او می‌افزاید: «از طالبان می‌خواهم دانشگاها و مکتب‌های ما را باز کند. زن‌های کشورم هم مثل زن‌های کشورهای دیگر پیشرفت کند بیشتر از این خسته نکند چون خسته‌ترین انسان‌های روی زمین زن‌های افغانستان استند.» زهرا محمدی (نام مستعار) از ولایت کابل که تنها راه رسیدن به هدفش که وکیل شدن است را آزمون کانکور می‌داند، می‌گوید: «من وقتی که خبر شروع آزمون را شنیدم خوشحال شدم و منتظر کارت یا آی دی امتحان بودم؛ ولی بدبختانه برای ما کارت صادر نکردند. این کار طالبان حس نا امیدی را به ما می‌دهد و امروز که اجازه حضور در آزمون کانکور را ندادند من مطمئنم فردا اجازه حضور در کوچه و بازار را هم نخواهد داد. به نظرم بورسیه‌های تحصیلی از کشورهای مختلف دنیا هم گزینه‌ای خوب برای ادامه تحصیل است؛ اما بسیاری از دختران پاسپورت، شهادت‌نامه دوازده و اسناد زبان ندارد که در این بورسیه‌ها ثبت نام کنند و این شانس را هم از دست می‌دهند. نگران این هستم که یک نسل ما دوباره بی‌سواد بماند» امروز ۲۷ سرطان اول روز بایمتریک آزمون کانکور در ولایت بامیان است که آغاز این آزمون سراسری در افغانستان می‌باشد و در ۲۹ و ۳۰ این ماه آزمون اخذ می‌‌گردد. تا به حال هیچ واکنش تند داخلی و خارجی درباره این تصمیم طالبان یعنی ممنوعیت دختران در آزمون کانکور افعانستان نشان داده نشده است، سوال اینجاست که آیا زنان افغان روز به روز به دست فراموشی سپرده می‌شود؟ لیلا رضایی ۲۸ سرطان ۱۴۰۲
زنان عربستانی در تلاش فتح قله‌ها؛ زن افغانستانی در تلاش برای تحقق عدالت!
در عربستان زنان آموزش می‌بینند تا مربی کوهنوردان شود. «مریم المعلم» یکی از این زنان است که می‌خواهد کوهنوردی را فرا بگیرد و مربی شود. از سوی هم، ۳۲ راننده زن در عربستان، قطار سریع‌السیر حرمین شریفین را می‌رانند. شماری از زنانی که در ۱۲ ماه اخیر دوره‌ی رانندگی قطار را در عربستان سعودی گذراندند، اکنون هدایت قطار سریع‌السیر حرمین شرفین را بر عهده میگیرند. خبرگزاری دولتی عربستان سعودی اعلام کرده است، ۳۲ زن که به خوبی آموزش دیده‌اند، راندن این قطار در فاصله بین مکه و مدینه را برعهده خواهد داشت. بر اساس گزارش‌ها این قطار تندرو فاصله‌ی ۵۴۳ کیلومتری بین مکه و مدینه را می‌پیماید. «ریانه برناوی» اولین زن عربی بود که در سفری به پایگاه مداری به یک ماموریت فضایی رفت. بر بنیاد گزاش خبرگزاری سعودی، خانم بارناوی در حالی که آزمایشات خود را به پایان رساند و برای ترک ایستگاه فضایی آماده شد، اشک‌هایش را پاک کرد. او گفت: «هر داستانی به پایان می‌رسد و این تنها آغاز یک دوره جدید برای کشور و منطقه ما است.» فضانوردان در این سفر به فضا ۱۴ آزمایش علمی پیشگام را به عنوان بخشی از ماموریت علمی خود انجام دادند که شامل ۶ آزمایش در مغز و سیستم عصبی، چهار آزمایش در سلول‌های ایمنی و یک آزمایش در زمینه فناوری کاشت آب بود. این سفر در حالی به پایان رسید که عربستان سعودی برای نخستین‌بار در تاریخ این کشور، یک فضانورد زن را برای انجام ماموریت فضایی به ایستگاه بین‌المللی فضایی اعزام کرده بود. نشانه‌های تغییر در زندگی زنان در عربستان! قانون منع رانندگی زنان در زمان ولیعهد محمد بن سلمان لغو شد؛ در سرزمینی که چند همسری بودن مردان امری عادی است، بر خلاف دیگر مردان این کشور محمد بن سلمان تک همسری را انتخاب کرده است. محمد بن سلمان پسر هفتم سلمان بن عبدالعزیز آل سعود است؛ ولیعهدی که با اصلاحات، قصد آزادتر کردن فضای سنتی جامعه مذهبی کشورش را دارد و می‌خواهد کشور محافظه کار عربستان سعودی را متحول و متجدد کند. مقوله معروفی داریم که می‌گویند: یک بام و دو هوا اما در افغانستان؛ بسته شدن دروازه‌های دانایی و درآمد مالی به روی زنان، حبس خانگی، پرت شدن از متن جامعه و به حاشیه رانده شدن، تنگناهای زندگی برای زنان در افغانستان است. با سقوط نظام جمهوری و روی کار آمدن حکومت طالبان، زنجیره‌ی این تنگناها به هم پیوست و مشکلات بی‌شماری را فراروی زنان قرار داد. سرنوشت زنان افغانستان با معضل بزرگ اجتماعی گره خورده است که در بازگشایی این گره باید جد و جهد صورت گیرد. در توالی یک قرن اخیر زنان فراز و فرود زیادی را تجربه کرده‌اند. در جامعه‌ی مردسالار افغانستان زنان همواره ازعدم مساوات و حقوق برابر رنج برده‌اند که شوربختانه هیچ روزنه‌ی امیدی دست‌کم در کوتاه‌مدت به چشم نمی‌خورد. اگر خرد جمعی و عقل را اسباب تسهیل‌کننده‌ی مساوات و برابری جنسیتی بدانیم، تاریخ و روایات زیست جمعی مردم افغانستان بیشتر خردستیزی، عقل‌گریزی و خود ویران‌گری را به نمایش گذاشته است؛ اما این دلیل خوبی نیست تا دست از مبارزه برداریم؛ چراکه تا زندگی است امید نیز جوانه می‌زند و می‌بایست جهت تحقق عدالت و برابری گام برداشت و به مبارزه دست یازید. نویسنده: سهیلا گلستانی
عفو بین‌الملل: برخورد طالبان با زنان باید به عنوان جنایت بشری مورد بررسی قرار گیرد
سازمان عفو بین‌الملل و کمیسیون بین‌المللی حقوق‌دانان با نشر گزارشی اعلام کرده‌اند، برخورد طالبان با زنان باید به عنوان جنایت بشری مورد بررسی قرار گیرد در گزارش تازه منتشر شدهٔ سازمان عفو بین‌الملل و کمیسیون بین‌المللی حقوق‌دانان تأکید شده که رویکرد طالبان با زنان و دختران افغان باید به اساس قوانین بین‌المللی به عنوان جنایت ضد بشری و آزار و اذیت جنسیتی تحت بررسی گرفته شود. این گزارش که صبح امروز جمعه منتشر شده است، «جنگ طالبان در برابر زنان: جنایت ضد بشری و آزار و اذیت جنستی در افغانستان» نام‌گذاری شده است. در این گزارش آمده است، برعلاوهٔ نقض حقوق زنان و دختران، زندانی کردن آن‌ها، آزار و اذیت، ناپدید کردن به گونه اجباری و رویکرد نادرست با آن‌ها، باید بر اساس اساسنامه روم محکمهٔ جزایی بین‌المللی، جنایت ضد بشری و آزار و اذیت جنسیتی تلقی شود. سازمان عفو بین‌الملل و کمیسیون بین‌المللی حقوق‌دانان در این گزارش خواسته اند که سارنوالان محکمهٔ جزایی بین‌المللی باید در بررسی‌های جاری خود در مورد وضعیت افغانستان آزار و اذیت جنسیتی را به عنوان جنایت ضد بشری نیز اضافه کنند.
نگرانی ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان از «شرایط وحشتناک» زندانیان زن در زندان‌های طالبان
ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان با نشر اعلامیه‌ای در خصوص گزارش اخیر روزنامه «۸ صبح» در مورد وضعیت زندانیان زن در زندان‌های طالبان اظهار نگرانی کرده است. در اعلامیه ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان آمده است که این ائتلاف «به شدت نگران شرایط وحشتناکی است که زندانیان زن در زندان‌های طالبان در ولایت‌های جوزجان، فاریاب و سمنگان با آن روبرو هستند.» بر اساس گزارش اخیر روزنامه هشت صبح، این زنان در معرض نقض شدید حقوق بشر از جمله شکنجه جسمی، تجاوز جنسی و تحقیر قرار گرفته اند. ائتلاف زنان معترض افزوده است: «متاسفانه، به دلیل خطرات امنیتی وعدم وجود میکانیزم‌های حفاظتی، قربانیان قادر به شکایت مستقیم در مورد این سوء استفاده‌ها نیستند.» به گفته منبع، «بر اساس گزارش روزنامه هشت صبح حدود ۹۰ زن توسط طالبان در این ولایت‌ها زندانی شده‌اند و مورد بدرفتاری و سوء استفاده جنسی قرار گرفته اند. ۱۶ نفر از زندانیان زن در نتیجه تجاوز جنسی مکرر باردار شده و از سوی طالبان مجبور به سقط جنین شده اند. . علاوه بر این، خانواده‌های این زندانیان به دلیل‌عدم اجازه ملاقات با آن‌ها از اوضاع آن‌ها آگاهی ندارند.» این ائتلاف همچنان گفته که «کارمندان صحی در ولایت‌های فاریاب، سمنگان و جوزجان زنان متعددی را که به دلیل شکنجه و تجاوز جنسی دچار اسیب‌های شدید جسمی و روانی شده اند، درمان کرده اند. این نمونه‌ی از نقض فاحش حقوق بشر و نقض صریح ارزش‌های حقوق بشری بین المللی است که نیاز به رسیدگی فوری دارد.» ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان از هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) خواسته است تا فورا تحقیقات کاملی را در مورد نقض حقوق بشر و خشونت‌های مبتنی بر جنسیت در زندان‌های طالبان انجام دهد و طالبان را در برابر این جنایات پاسخگو قرار بدهد. ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان همچنان خواسته‌اند: «ما همچنان از شورای حقوق بشر سازمان ملل و میکانیزم‌های حقوق بشری سازمان ملل میخواهیم به یافته‌های تکاندهنده گزارش هشت صبح رسیدگی کنند و این قضیه را به صورت جدی پیگیری کنند.» در اخیر اعلامیه تاکید شده است: «اقدام سریع و پاسخگویی برای حفاظت از حقوق، کرامت و رفاه زنان افغانستان به خصوص زنانی که در زندان‌های طالبان مورد شکنجه و تجاوز قرار میگیرند باید در اولویت کاری جامعه بین المللی در افغانستان باشد. جامعه بین المللی باید در محکوم کردن این جنایات از سوی طالبان و تضمین اجرای عدالت برای قربانیان متحد باشد.»
وضعیت زنان افغانستان؛ طاهره ناصری: باید با افکار طالبانی مبارزه کرد/جامعه بین‌المللی باید از زنان حمایت کند
طاهره از جمله زنان مبارزی‌ست که در جاده‌های کابل روزهای سختی را سپری کرده و حتا در کشور خودش در طول حاکمیت گروه طالبان بی‌پناه و مخفی زندگی کرده است. ترس و استرس اینکه طالبان اورا دست‌گیر کند، آرامش شب‌و روز را از وی گرفته بود. استرس بازداشت از سوی طالبان و از سوی دیگر بیکاری، فقر و و ناامنی در کشور دغدغه‌هایی بودند که طاهره ناصری را فرا گرفته بود. طاهره قبل از آمدن طالبان در یک نهاد خصوصی مصروف کار بود. در پهلوی آن فعالیت‌های مدنی و اجتماعی نیز داشت. بعدها با روکار آمدن گروه طالبان و وضع محدودیت‌ها بر زنان از سوی این گروه، طاهره به جنبش‌های اعتراضی در برابر گروه طالبان پیوست. با مبارزه و اعتراض در جاده‌های کابل برای دادخواهی برای زنان حاشیه‌نشین افغانستان به مبارزه پرداخت. فعالیت‌های مدنی طاهره بیشتر از قبل شده بود. مجبور بود تا برای سرکوب این محدودیت‌ها با جمعِ از زنان معترض به جاده ها آمده و علیه این تبعیض جنسیتی در کشورش صدا بلند کند. برایش روزهای سختی بود. طاهر از روزهای سخت مبارزه‌اش در افغانستان چنین روایت می‌کند: تعداد زیادی از مردان افغانستان ایدئولوژی طالبانی دارد. این را از وقتی‌که در صف مبارزات خیابانی پیوستم، فهمیدم. زمانی‌که مرا از برنامه‌ها و مصاحبه‌های تلویزیونی و یا در جاده‌ها در اعتراضات می‌دیدند، مرا تحقیر و توهین میکردند. مرا فاحشه خطاب میکردند. این خیلی اذیت کننده بود.» طاهره از عدم حمایت مردان افغانستان شاکی است. حتا طوری‌که این افکار بر زنان حاشیه‌نشین و زنانِ که از حق و حقوق خویش بی‌خبر اند، خواسته و یا ناخواسته تحمیل شده است که آن‌ها نیز دنباله‌رو مردان زن‌ستیز اند. ادامه این وضعیت و مجادله با افکار طالبانی جمع کثیری از مردم افغانستان، طاهره را نگران ساخته است. او مبارزه با چنین افکاری را کاری دشوار توصیف می‌کند. طاهره از روزی‌که توسط استخبارات طالبان تحت پیگیری بود چنین روایت می‌کند: «زمانی که بخاطر محدودیت‌های گروه طالبان بر زنان هر روز محدودیت‌های جدیدی وضع می‌شد، ما کنفرانس مطبوعاتی دایر کردیم و از تمام رسانه‌ها خواستیم که این کنفرانس را پوشش بدهد و من شخصا انتقاد تندی از این گروه نمودم.» بعداز آن برای مصاحبه با یک تلویزیون خصوصی تحت نظر این گروه دعوت شدم. من آنجا نیز بخاطر این محدودیت‌ها و کنفرانس که دایر کرده بودیم، سخن گفتم. هرچند که توسط آن رسانه به من گفتند که انتقادی از این گروه نداشته باشم. ولی من خاموش نماندم و انتقادم را از این گروه نمودم. بعداز مصاحبه من مورد تعقیب قرار گرفتم. استخبارات این گروه بامن تماس گرفتند که بابت سخن‌هایم در این مصاحبه برای‌شان وضاحت بدهم. یک‌ونیم ماه من تحت تعقیب این گروه بودم. به این خاطر مجبور به ترک وطن شدم.» وی از سلب آزادی بیان در افغانستان شدیدا انتقاد می‌کند. طاهر معتقد است که رسانه‌های داخل افغانستان سانسور شده و تحت نظر طالبان نشرات داشته و «جنایت‌های» گروه طالبان پنهان می‌شود. به گفته وی، طالبان منتقدین خود را دست‌گیر و شکنجه کرده و مردم افغانستان را به یک انزوا فرو برده است. طاهره از تمام مردم افغانستان می‌خواهد که اتحاد و همبستگی شان را حفظ کرده و با ایدئولوژی «زن‌ستیزانه‌ی طالبان» مبارزه کند. طاهره همچنان از سازمان‌های بین‌المللی خواهان این‌ست که در کنار زنان و دختران محروم افغانستان بایستند و گام به گام با زنان افغانستان باشد. وی ابراز نگرانی در حد یک خبر و یا اعلامیه‌ها از سوی نهادهای حامی حقوق‌بشر و سازمان‌های بین‌المللی برای زنان افغانستان، کافی ندانسته و می‌خواهد به‌طور جدی این نهادها بر طالبان بخاطر محدودیت‌ها بر زنان، فشار وارد کند. تا زنان افغانستان بتواند از حقوق ابتدایی‌شان که همانا تحصیل و کار است، بهره‌مند باشد.
دختری که آرزوهایش برباد شد؛ «حس یک زندانی را دارم»
فهیمه صنف یازدهم مکتب بود که استادان برای انتخاب تیم ورزشی مکتب دانش آموز انتخاب میکردند. چند دانش آموز انتخاب شدند، اما فهمیه به خاطری که قد بلند نداشت، استاد ورزش به او می‌گوید که نمی‌تواند بسکتبال بازی کند و نمی‌توانند او را در تیم بگیرند. اما با شوق و علاقه‌ای که فهیمه به ورزش داشت و نیز با پشتکار و تلاش توانسته بود وارد تیم شود. با سماجت تمام حرف‌های استادش را جدی نگرفته بود به محل تمرین تیم بستکبال می‌رود و به استادش می‌گوید می‌خواهم تمرین کنم. وقتی استاد تیم متوجه علاقه‌ی فهمیه به ورزش می‌شود به او هم عضویت تیم را می‌دهد، از این‌جا بود که فهیمه شروع می‌کند و به کپتانی تیم ملی بسکتبال تیم ملی دختران می‌رسد. فهیمه تحصیلاتش را در رشته ریاضی و فزیک در دانشگاه هرات به پایان رسانده است و تا قبل از سقوط نظام جمهوریت، عضویت تیم ملی بسکتبال افغانستان را داشت. وقتی از او در باره‌ی سفرها و دستاوردهای ورزشی‌اش پرسیدم با حسرت تمام شروع به حرف زدن کرد: «به خاطر مسابقات در کشورهای مختلف سفر کردیم، از ایران گرفته تا هند، تاجسکستان. یک بار هم از سوی پادشاه بوتان دعوت شدیم و در مسابقات جام آسیایی زنان که در کشور قرقیزستان برگزار شده بود هم اشتراک کرده بودیم.» در مسابقات آسیایی، تیم ملی دختران قهرمان می‌شود، اما هیچ رسانه‌ای این خبر را نشر نمی‌کند و شاید برای فهیمه این بدترین خاطره ورزشی‌اش باشد: «در یک هوتل جمع بودیم که ببینیم تلویزیون‌ها خبر قهرمانی ما را نشر می‌کند یا خیر، خبرها را به دقت می‌دیدیم که متوجه شدیم خبر زنی را که بینی‌اش توسط شوهرش بریده شده در سرخط اخبار بود و در زیرنویس همان خبر خبر غم‌انگیز قهرمانی تیم ملی باسکتبال دختران در مسابقات بیشکیک قرقیزستان نشر می‌شد.» از یک سو تناقص زندگی میان دو زن افغانستانی برای فهیمه آزار دهند بوده و از سوی هم، نشر نشدن خبر قهرمانی و به جای آن نشر شدن خبر خشونت برای او سخت و نا امید کننده بوده است: «خوشحالی را همه فراموش کردیم، یک طرف زنی ایستاده بود که بینی‌اش توسط شوهرش و عزیزترین کس در زندگی‌اش بریده می‌شود و از طرف دیگر دخترانی که با حمایت فامیل و مردان خانواده، پدر، برادر و شوهرشان مقام قهرمانی را گرفته بودیم.» فهیمه آرزو داشت که مربی بسکتبال شود و بتواند برای هم‌نوعانش دنیای متقاوت را رقم بزند، ولی در کنار برباد شدن آرزوهایش اکنون حتا نمی‌تواند بسکتبال بازی کند، حالا او هم مثل تمام دخترانی که آرزوهای‌شان در تاریکی گم شده است و هیچ روزنه‌ای برای آینده‌ی بهتر نیست، مجبور شده است از تمام آرزوهایش دست بکشد و برای گذراندن زندگی در یکی از مکتب‌های خصوصی کار کند. وقتی در مورد گذراندن روزگار حرف می‌زند، خستگی را می‌شود از تک تک کلماتش فهمید: «روزها برایم به سختی سپری می‌شود و از اینکه نمی‌توانم تمرین کنم و زمان زیادی می‌شود که توپ بسکتبال را به دست نگرفته‌ام برایم سخت است و آزارم می‌دهد. حس زندانیِ را دارم که فقط حق دارد اندکی نفس بکشد.» در همین‌حال دیدبان حقوق بشر از کمیته بین المللی المپیک خواسته است که عضویت کمیته المپیک افغانستان را که تحت کنترول طالبان است و به دلیل این که گروه طالبان ورزش زنان و دختران را منع کرده است، به حالت تعلیق در بیاورد. دیدبان حقوق بشر افزوده است که یکی از محدودیت‌های اعمال شده بر دختران و زنان توسط طالبان منع آنان از ورزش است. طالبان ورزش زنان را حرام می‌دانند و آنان را از ورزش منع و سالون‌های ورزشی را به روی آن‌ها بسته کرده است. پس از تسلط طالبان ورزش‌کاران زن در افغانستان از ورزش دست کشیده و یا هم مجبور به ترک کشور شدند. گزارشگر: سهیلا گلستانی
روزنه‌ی امید در دل ناامیدی‌ها
بیکاری، خانه‌نشینی و نرفتن به مکتب باعث شد «آرزو» نقاش شود؛ دختری دانش‌آموز که درد‌هایش را در تصویر بیان می‌کند. آرزو دانش‌آموز صنف یازدهم مکتب است که در کنار درس‌های مکتب به هنر نقاشی نیز علاقه دارد. او پس از بسته شدن مکتب‌ها و مراکز آموزشی مانند صدها دختر دیگر خانه‌نشین شده و از لحاظ روحی متاثر شد. این دانش آموز در خانه نقاشی می‌کند و می‌گوید تنها نقاشی کردن به او آرامش می‌بخشد و باعث می‌شود روزهای سخت و تکراری برایش به خوبی سپری شود. به گفته وی، دنیای نقاشی دنیای رنگ‌ها و دنیای پر از آرامش و امید است. آرزو می‌گوید با تغییر حکومت و بسته شدن دروازه‌های مکتب به روی دختران تمام هدف‌ها و پلان‌هایش ناتمام مانده است. او همچنین می‌گوید، هر وقت خواستیم دلیل عقب ماند‌گی کشور ما افغانستان را بدانیم یکبار به این کار جاپانی‌ها فکر کنیم: قرار بود یک ایستگاه قطار در جاپان مسدود شود، اما متوجه شدند تنها کسی از همان ایستگاه مکتب می‌رفت یک دختر دانش‌آموز است. تنها برای او تا روز فراغتش ایستگاه را فعال گذاشتند. اما، ما برای تعلیم و تحصیل دختران سر زمین مان چه کار می‌کنیم؟ این دانش آموز می‌گوید، امیدوار است حکوم طالبان با سرنوشت هزاران دختر به مانند خودش بازی نکند و دروازه‌های مکتب را به روی آن‌ها باز کند. سال جدید برای بسیاری از دختران افغان امیدی بود برای رفتن دوباره آن‌ها به مکتب اما موضوع بازگشایی مکتب‌ها به روی دختران از سوی طالبان تاهنوز ناروشن است. قبل از تسلط گروه طالبان به طور معمول در دومین روز سال جدید خورشیدی در افغانستان زنگ مکتب‌ها نواخته شده و دروازه‌های مکتب به روی دانش آموزان دختر و پسر باز می‌شد، اما امسال نیز سال آموزشی جدید ۱۴۰۲ در افغانستان دوباره بدون حضور دختران بالاتر از صنف ششم آغاز شده است. مکاتب دخترانه حدود ۶۰۰ روز است که بسته مانده و حکومت طالبان به رغم وعده‌هایی که داده‌اند هنوز در مورد زمان بازگشایی مکاتب دخترانه چیزی نگفته‌اند. سهیلا گلستانی
نگرانی نمایندگی سازمان ملل از افزایش محدودیت‌های طالبان بر فضای مدنی افغانستان
فیونا فریزر، رییس بخش حقوق بشر هیات معاونت سازمان ملل متحد (یوناما) در گزارش تازه‌اش از افزایش محدودیت‌ها بر فضای مدنی افغانستان توسط طالبان ابراز نگرانی کرده است. یوناما امروز (سه‌شنبه، ۱۹ ثور)، با نشر گزارشی وضعیت فضای مدنی در افغانستان را از ماه فبروری تا اپریل سال جاری میلادی به بررسی گرفته است. در این گزارش ممنوعیت کار زنان با بخش‌های مربوط به سازمان ملل متحد در افغانستان، وضعیت حقوق زنان و دختران افغان، حفاظت از افراد ملکی، وضعیت مقامات و نیروهای امنیتی و دفاعی حکومت پیشین افغانستان، مجازات بدنی متهمان، وضعیت فعالیت‌های مدنی، استفاده بیش از حد زور توسط طالبان، آزادی رسانه‌ها، فعالیت وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان، حقوق دادگاه‌های عادلانه و روندهای قضایی و جزایی این گروه بررسی شده است. یوناما در این گزارش با استناد به رویدادهای اتفاق افتاده در مرکز و ولایت‌های افغانستان بخش‌های یادشده را مستند کرده است. گزارش تازه یوناما حاکی از آن است که طالبان از فبروری تا ماه اپریل سال جاری میلادی اعتراضات مدنی به ویژه در بخش دفاع از حقوق زنان را به شدت سرکوب کرده‌اند. یوناما گفته که در این مدت طالبان محدودیت‌های بیشتری را بر رسانه‌های افغانستان وضع کرده‌اند که مسدودکردن ویب‌سایت‌های صدای امریکا و رادیو آزادی و یورش جنگ‌جویان طالب به دفتر یک شبکه تلویزیونی در کابل، نمونه‌های درشت آن است. هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان در حالی از افزایش محدودیت‌ها بر فضای مدنی در این کشور از سوی طالبان ابراز نگرانی کرده که این نهاد روز گذشته نیز با نشر گزارشی فعالیت‌های قضایی طالبان در بیشتر از ۲۱ ماه تسلط این گروه بر افغانستان را بررسی کرد. در گزارش یوناما از نبود روند حداقل دادرسی عادلانه در سیستم قضایی طالبان ابراز نگرانی شده است. طالبان گزارش یوناما در مورد اجراات قضایی این گروه در زمان تسلط‌شان بر افغانستان را بی‌اساس خوانده‌اند.
مرسل؛ دختری که هرگز نمی‌شکند
مرسل علاقه‌ی زیادی که به تحصیل داشت می‌خواست دانشگاه برود. آروزهای زیاد و بزرگی در سر داشت اما با تغییر حکومت و منع تحصیل دختران، شرایط برای مرسل سخت و دشوارتر می‌شود.