بعد از یک ماه؛ قاچاقی به اروپا رسیدم …
من زحل سلطانی از ولسوالی قره باغ ولایت غزنی هستم، زمانی که خیلی کوچک بودم پدرم را در ولایت غزنی از دست دادم. بعد از آن به ناچاری همراه مادر سه خواهر و یک برادرم در خانه کاکایم زندگی می‌کردیم، از همین جا سختی زندگی شروع شد، بنابر مشکلاتی که بین ما و کاکایم به وجود آمد راهی کابل شدیم روزهایی اولی که کابل امده بودیم بسیار سخت بود و مردم آنجا برای ما نشناخته بود. من کودک بزرگسالی بودم که تمام کودکی هایش نابود شده بود، یک روز وقتی در پارک رفتم، دیدم دختران فوتبال بازی می‌کردند. من نیز خواستم فوتبال بازی کردن را یاد بگیرم و برای خودم رویا بسازم. اکثر وقت ها دختران فوتبالیست را در تلویزیون می‌دیدم و انگیزه خاصی می‌گرفتم تا اینکه تصمیم گرفتم در مورد بیرون شدن از افغانستان با خانواده ام حرف بزنم. زمانی که صحبت در مورد رفتن را برای فامیلم مطرح کردم برادرم با مادرم با رفتن من موافقت نکردند، من هر روز در مورد رویا های قهرمانی ام حرف می‌زدم و میگفتم اگر بیرون از افغانستان باشیم ممکن است به آرزوهایم برسم، این باعث شد تا رفتن را یک گزینه فکر کنند. مادرم با برادرم به توافق رسیدند تا زمین های که از پدرم برای ما مانده بود را بفروشد و من با برادرم راهی ایران و بعد اروپا شدیم. رویاهای که داشتیم و سختی های که کشیده بودیم، از من و برادرم که سن کم داشتیم آدم های بزرگ ساخته بود. بعد از گرفتن پاسپورت هر روز راه های کم خطر را جستجو می‌کردیم، دوستانم در مورد آمار کشته شده های راه پر خطر قاچاق برای ما می‌گفتند، ولی من در مقابل خانواده خودم را قوی نشان می دادم تا منصرف نشوند، زمانی ما به طرف ایران حرکت کردیم، همسفران ما فامیل بودکه آنها نیز می خواستند به خاطر سرنوشت فرزندانش راهی اروپا شوند. تا ایران قانونی رفتیم و مدت سه روز در ایران ماندیم تا قاچاقبر که ما را به ترکیه برساند را پیدا کنیم، بعد از سه روز ما طرف مرز جای که قاچاقبر برای ما آدرس داد رفتیم، همیشه فکر میکردم رفتن به طرف اروپا آسان باشد، اما نبود و من وسط مرگ زندگی بودم هر لحظه مرگ را که خودم به کام آن رفته بودم را حس میکردم. بعد از چند روز در یک خابگاه رسیدیم آدم های زیادی مثل ما از بدبختی فرار کرده بودند و مسیر پر خطر را پیش گرفته بودند، بیشتر شان مردها بودند فقط یک فامیل با من بود که دختر داشت این برای من حس آرامش می‌داد، چیزی وحشت‌ناک برای من جدا شدن از برادرم بود قاچاقبرها برادرم را با یک گروه دیگر فرستاده بود و من با فامیل های ناشناس تنها مانده بودم. ساعت ده شب حرکت کردیم و تا ساعت یک شب پیاده رفتیم بعد قاچاقبر آمد که برادرم هم همراش بود. در دل تاریکی زمستانی برادرم را دیدم حس دوباره زنده شدن به من دست داده بود. چندین بار مارا از مرز عبور داد و هر بار مرزبانان ترکیه ما برگشت می‌داد، بعد از سه بار رد مرز شدن من و برادرم توانستیم به خاک ترکیه برسیم، قاچاقبر برای ما گفت منتظر موتر های وان باشیم. مار را به استانبول برد و بعد از یک هفته به دست یک قاچاقبر دیگر داده شدیم از ایران تا ترکیه دست به دست می‌شدیم، هیچ چیز به دست خودمان نبود و اختیار نداشتیم حتی حرفی هم نمیتوانستیم بگوییم. زمانی که ما در استانبول رسیدیم در یک خوابگاه دیگر و بدون اینکه استراحت داشته باشیم، همان شب ساعت هشت حرکت کردیم به مرز ترکیه و یونان، همراه ما شصت نفر دیگر بودند، باید همه پشت سر هم راه می رفتیم، همان شب تا فردا صبح هیچ کسی اجازه خوابیدن و نشسن را نداشت. تا ساعت شش صبح که هوا روشن شد راه رفتیم. بعد از دو هفته همراه برادرم به مرکز یونان شهر آتن رسیدیم، انجا در یک خوابگاه برای دو روز ماندیم. تا زمانی که به شهر آتن نرسیده بودیم مادرم در مورد من و برادرم هیچ اطلاعی نداشت. به گفته قاچاقبر باید در کمپ های یونان می‌رفتیم تا کشور های اروپای ما را بپذیرد، برادرم با پرداخت پول بیشتر برای من پاسپورت جعلی درست کرد و من با قطار طرف بلژیک حرکت کردم، بعد از یک روز به خانه یکی از آشناهای برادرم رسیدم. من بعد از یک ماه و پرداخت پول بیشتر به بلژیک رسیدم، ولی براردم بعد از شش ماه توانست از یونان به بلجیم بیاید. بعد از دو سال تلاش توانستیم فامیل را از افغانستان به بلجیم بیاوریم. حالا من در یک تیم فوتبال هستم و برای رسیدن به قهرمان شدن تلاش میکنم.
Women Protesters: UN remains silent on Taliban’s atrocities towards Women
According to a number of women activists in Kabul, the United Nations has remained silent in the face of Taliban violence and restrictions on women. They believe that the UN must break its silence and press the Taliban to end violence against women. On the occasion of International Day for the Elimination of Violence against Women (25 November), a number of women proclaimed in a gathering that violence against women in Afghanistan has increased unprecedentedly under the Taliban regime. The Justice and Freedom Movement for Afghan Women stated that the purpose of this gathering was to stop violence against women. The organizers of the gathering asked for the release of women’s rights and civil society activists and demanded that girls’ schools at the secondary level should be reopened immediately. The protesting women called upon the United Nations to investigate the mysterious murders of women and girls whose bodies are found on a daily basis and to put pressure on the Taliban to remove restrictions against women. Shamayel Tawana Nasiri, one of the organizers, told Farkhunda News that since the Taliban takeover of Afghanistan, violence against women has greatly increased, and during the past one and a half years, women are deprived of their rights, participation in political and social spheres, and their citizenship rights. Women are not even allowed to choose their own clothes. As per Nasiri, the United Nations and the international community have always remained silent in the face of Taliban violence and have not shown any serious reaction to condemn such crimes. She calls upon the United Nations, the international community, and countries that adhere to gender equality to break their silence on these crimes and to propose practical solutions to end human rights violations in Afghanistan. Basira Begzad, an activist, also expressed her concerns about the violations of human rights in Afghanistan. She believes that history will belong to the women of Afghanistan and they will not remain silent in the face of any violence against women. Afghan women, according to her, will fight until the realization of the freedom of women and an Afghanistan free from violence against women. Women have always been subjected to violence in Afghanistan, however, restrictions and violations of women’s rights have increased unprecedently during the one and a half years of Taliban rule which has resulted in protests by women activists against these violations. In these protests, the women activists have not only achieved their aims; but on the contrary, they have been imprisoned, tortured, and forcefully dispersed. Recently, Zarifa Yaqubi, Farhat Popalzi, Humaira Yusuf, Parveen Sadat, and other activists were arrested by the Taliban and the fate of some of them is still unknown. Moreover, In the latest series of restrictions on women, the Taliban’s Ministry for Promotion of Virtue and the Prevention of Vice has banned women from entering amusement parks, gyms, and even public baths. Khatira Rahimi
انجمن‌های زنان در کابل: طالبان شماری از فعالان زن را با خود بردند
منابع به فرخنده نیوز می‌گوید، که افراد طالبان روز پنج‌شنبه مورخ ۱۴۰۱/۸/۱۲ ظریفه “یعقوبی” عضو (جنبش زنان افغانستان برای برابری) و پنج تا از پسر‌های دعوت شده را در برچی کابل، میرزایی بزنس سنتر بازداشت کردند. رقیه ساعی، عضو جنبش می‌گوید: “که امروز کنفرانس داشت تا اعلان موجودیت کند، از تمام رسانه ها دعوت به عمل آورده، قبل از قبل با حوزه هماهنگی کرده بودند، اما طالبان در بین کنفرانس مداخله، تمام گوشی‌های همراه را برسی، و همه‌گی را پراکنده کردند. که در نتیجه خانم یعقوبی و پنج تا از پسر‌های دعوت شده را با خود بردند. گفتنی‌ست که یکی از اقارب ظریفه یعقوبی که نخواست نام‌اش ذکر شود، خبر ربوده شدن خانم یعقوبی را توسط طالبان تائید کرده است. منابع دیگری می‌گوید، این جنبش تازه کار نیست، سه یا چهار ماه است که فعالیت دارد. علیه بی عدالتی و ظلم های طالبان مبارزه خواهند کرد. کبرا (علی زاده)
طالبان بار دیگر اعتراض زنان را در کابل با خشونت سرکوب کردند
طالبان بار دیگر اعتراض زنان را در کابل با خشونت سرکوب کردند در ادامه اعتراضات زنان در واکنش به وضع محدویت ها، محرومیت از تحصیل و حذف از عرصه های عمومی جامعه، شماری از زنان (9 عقرب) در یک تجمع اعتراضی اسناد و مدارک تحصیلی شان را به نمایش گذاشتنه و خواهان کار و حقوق شان شدند، اما به زودی از سوی نیروهای حکومت طالبان سرکوب و متفرق شدند. شرکت کننده گان این تجمع در پارک شهرنو کابل می گویند: زنان افغانستان در بیش از یک سال گذشته صدها بار صدای خود را بلند کرده اند، اما جامعه جهانی آنرا ناشنیده گرفته است. یکی از زنان در ویدیویی که به رسانه ها ارسال کرده می گوید: آمر حوزه طالبان گفت شما حق ندارید برنامه ی برگزار کنید. اعتراض کننده گان، جامعه ای بدون زن را جامعه تاریک و افراطی می خوانند و می گویند که هیچ کسی حق ندارد زنان را از جامعه حذف کند. این در حال است که روز گذشته نیز ده ها تن از دانشجویان دختر دانشگاه بدخشان نیز پس از آنکه از ورود آنان به دلیل نپوشیدن برقع جلوگیری شد دست به اعتراض زدند. با وجود که هدف زنان از گردهمایی و نمایش اسناد تحصیلی شان در پارک شهرنو برگزاری یک برنامه مدنی، صلح آمیز و بدون خشونت بوده که حق مسلم هرشهروند است، اما طالبان اسناد تحصیلی آنها را پاره کرده و خبرنگاران را که برای پوشش گردهمایی به پارک شهرنو کابل آمده بودند با خود بردند. در همین حال به نقل از شماری رسانه ها طالبان مانع کار زنان در نهاد های خصوصی شده و شماری زیاد زنان که مصروف کار در نهاد های خصوصی بودند را اخراج کرده اند.زینب( نام مستعار) یک زن 27 ساله است که در یک سال اخیر دو بار توسط طالبان از کار اخراج شده است. او بار اول با تسلط طالبان بر کشور وظیفه اش را که در یک وزارتخانه بود از دست داد، بار دوم که زینب پس از ده ماه بیکاری در یک نهاد خصوصی کار پیدا کرده بود بعد از سه ماه کار در سکتور خصوصی در 16 اکتوبر 2022 ماموران امر به معروف و نهی از منکر او را از شرکت به خاطر زن بودنش اخراج کردند. مریم ( نام مستعار) یک تن از زنان دیگر است که سه سال پیش در زمان جمهوریت درامتحان بست اداره دولتی مطابق رشته و مسلک از طریق اصلاحات اداری و خدمات ملکی کامیاب شده و در بخش کارمند بخش ای تی (تکنالوژی ومعلوماتی) مصروف کار بود. پس از تسلط طالبان وظیفه اش را از دست داده و مدت زیادی می شود بیکار است. او می گوید رشته تحصیلی اش کمپیوتر ساینس بوده و مهارت زیاد در بخش تکنالوژی دارد. اما به دلیل محدودیت ها از سوی طالبان نمی تواند در ادارات دولتی و نهاد های خصوصی کار کند و از آموزش و مهارت هایش درین بخش استفاده کند. جامعه و کشور در حال توسعه مثل افغانستان برای گزار از فقر و رسیدن به پیشرفت به نیرو و آموزش جوانان بدون تبعیض جنسیتی نیازمند است و تمام اداره های دولتی و خصوصی به افراد آموزش دیده و مسلکی نیاز دارند اما طالبان و حکومت آنها برعکس این دیدگاه عمل کرده و هر روز با حذف نیم از پیکر جامعه سرنوشت این کشور و مردمان اش را به سوی جهل ، تاریکی و فقر می کشاند. با وجود که دادخواهی زنان یک حرکت مدنی بوده که حق مسلم هر شهروند در یک جامعه مدنی است اما طالبان با رفتارهای خشونت آمیز که همیشه در برابر زنان داشته اند، دیدگاه این گروه را نسبت به حقوق مدنی یک قشر بزرگ جامعه نشان می دهد. با روی کار آمدن حکومت طالبان در افغانستان، این چندمین بار است که زنان در پیوند به وضع محدودیت ها دست به اعتراض می زنند، اما نه تنها با بی توجه ی به حقوق شان، آنها را نادیده می گیرند بلکه توسط نیرو های طالبان با خشونت سرکوب می شوند.بی توجه ی وشنیده نشدن صدای زنان افغانستان از سوی جامعه جهانی تصمیم این گروه را برای حذف زنان از اجتماع قوام تر( مستحکم تر) کرده است.
کشف شش جسد در شهر جلال‌آباد
منابع محلی در ولایت ننگرهار از کشف جسد شش مرد در ناحیه ششم شهر جلال‌آباد، مرکز این ولایت خبر می‌دهند. یک شاهد عینی که نخواسته هویت‌اش فاش شود، به رسانه ها گفته است که این اجساد صبح امروز (یک‌شنبه، ۲۳ اسد) در منطقه «فامیلی خالص» جلال‌آباد پیدا شده است. منبع افزود که شش جسد در جاده افتاده بود و نیروهای طالبان اجازه انتقال آنها را نمی‌دادند. به گفته او، به‌نظر می‌رسد که این افراد به قتل رسیده‌اند. هویت اجساد تاکنون روشن نیست. موارد قتل‌های مرموز و کشف اجساد در ننگرهار گسترده است. چندی پیش دیدبان حقوق بشر گفته بود که نیروهای طالبان، اعضا و حامیان شاخه خراسان گروه داعش در شرق افغانستان را به‌طور صحرایی اعدام و اجساد آنان را رها کرده‌اند. به گفته‌ی این نهاد، از زمانی که طالبان قدرت را به‌دست گرفته‌اند، ساکنان ولایت‌های ننگرهار و کنر اجساد بیش از ۱۰۰ مرد را که در کانال‌ها و مکان‌های دیگر انداخته شده بودند، کشف کرده‌اند. طالبان این گزارش را تکذیب کرده بودند.
یک‌ساله‌گی‌طالبان، جنبش زنان مبارز: در 20 کشور جهان علیه طالبان اعتراض می‌کنیم
حرکت زنان مبارز افغانستان که متشکل از زنان و دخترانی است که در جریان یک سال گذشته به پاکستان رفته‌اند با نشر عکس‌های از گردهم‌آیی اعتراضی شان در شهر اسلام آباد خبر داده‌اند. این زنان با نشر اعلامیه‌ای می‌گویند که :« زنان مبارز همراه دیگر مهاجرین مقیم در اسلام آباد تصمیم گرفتیم که در سرتاسر جهان برنامه های اعتراضی برگزار کنیم ، از جمله : تظاهرات سرتاسری در بیش از 20 کشور جهان از تاریخ 13 آگوست تا تاریخ 15 آگوست .» این در حالیست که حرکت اعتراضی زنان امروز با (شعار نان، کار و آزادی) در کابل با شلیک فیرهای هوایی متوقف و نیروهای امینتی طالبان مانع ادامه این حرکت گردیده‌اند. گفته می‌شود در جریان تظاهرات شماری از زنان بازداشت و سپس رها شده‌اند. در یک سال گذشته چندین بار حرکت‌های اعتراضی زنان از سوی طالبان در کابل و ولایات به خشونت کشیده شده و طالبان مانع شده‌اند.
حادثه ترافیکی در دایکندی جان یک زن را گرفت
مقام های ولایتی در ولایت مرکزی دایکندی می‌گویند که به دنبال یک رخداد ترافیکی در این ولایت یک زن جان باخته است. قوماندانی امنیه ولایت دایکندی روز چهارشنبه، ۱۲ اسد، با نشر خبرنامه‌ای گفته است که این رویداد ترافیکی ناوقت روز گذشته در ساحه نگلیج روستای خوشک ولسوالی اشترلی اتفاق افتاده است. اخیراً رویدادهای ترافیکی در ولایت دایکندی افزایش یافته است
رولا غنی منفورترین زن تاریخ افغانستان
حرکت «خودجوش زنان مبارز افغانستان»، به انتخاب همسر اشرف غنی به‌عنوان سخنران در نشستی زیر عنوان توانمند سازی زنان افغانستان در امریکا اعتراض کرده و می‌گویند که رولا غنی نماینده زنان افغانستان نیست. در اعلامیه زنان معترض آمده است که آنان به انتخاب رولا غنی به‌عنوان سخنران و مهمان ویژه در این نشست که قرار است به تاریخ ششم اکتبر در واشنگتن برگزار شود، اعتراض دارند. آنان رولا غنی را «زن منفور تاریخ» خوانده و گفته‌اند که او نماینده زنان افغانستان نیست. زنان معترض گفته‌اند که به هیچ عنوان رولا غنی را که متهم به فساد در برنامه‌های «توانمندسازی زنان» در افغانستان است، شایسته دعوت در هیچ برنامه‌ای در مورد زنان نمی‌دانند. حرکت «خودجوش زنان»، انتخاب رولا غنی را به‌عنوان سخنران ویژه، از سوی نهاد «زنان پیشرو»، تلاشی برای مشروعیت دوباره به او دانسته است. آنان این عمل را نابخشیدنی دانسته و گفته‌اند: «ما هر نهادی را که چنین غیرمسئولانه عمل می‌کند، با متهمان فساد مالی در برنامه‌های اقتصادی برای زنان افغانستان هم‌دست خواهیم دانست».
گالوپ: ۷۴ درصد شهروندان افغانستان سال گذشته اضطراب را تجربه کردند؛ طالبان: حقیقت ندارد
مرکز پژوهشی گالوپ (Gallup) با انتشار یک نظرسنجی گفته است که ۷۴ درصد از شهروندان افغانستان سال گذشته اضطراب را تجربه کرده‌اند. این نهاد گفته است که مردم افغانستان در سال ۲۰۲۱، از نظر شاخص تجارب «عواطف منفی» در صدر قرار دارند. گالوپ افزوده است که شهروندان افغانستان از سال ۲۰۱۷ به این‌سو به‌جز سال ۲۰۲۰ که به دلیل کرونا نظرسنجی نشده، همواره حد اقلِ عواطف مثبت را تجربه کرده‌اند. براساس نظرسنجی گالوپ، افغانستان در سال ۲۰۲۱ از عراق که برای دو سال پی‌هم در صدر شاخص تجربه عواطف منفی قرار داشت، جلو زده است. بلال کریمی، معاون سخنگوی طالبان اطلاعات گالوپ را نادرست خوانده و گفته اضطراب و ناآرامیِ ۷۴ درصد شهروندان افغانستان حقیقت ندارد. او گفته است که گزارش گالوپ براساس اطلاعات نادرست و پروپاگند ترتیب شده است. معاون سخنگوی طالبان مدعی شده است که اکثریت شهروندان افغانستان پس از تسلط این گروه امنیت و شادی را احساس می‌کنند. افغانستان در فهرست کشورهای شاد، غمگین‌ترین کشور در جهان است. این کشور پس از تسلط طالبان با بحران بشری مواجه شده که نیمی از جمعیت آن با بحران گرسنگی مواجه‌اند.