وزارت خارجه آمریکا: ادامه محرومیت دختران افغانستان از آموزش نگران کننده است
فرخنده: ودانت پاتل، معاون سخنگوی وزارت خارجه‌ی امریکا، گفته است که محدودیت و محرومیت دختران افغانستان از آموزش نگران کننده و اندوه‌آور است. معاون سخنگوی وزارت خارجه‌ی امریکا، روز گذشته در طی نشست مطبوعاتی مطرح کرده است. او گفته، که اگر طالبان خواهان به رسمیت شناسی جهانی است، یکی از شرایط مهم آن تامین حقوق زنان است. معاون سخنگوی وزارت خارجه‌ی امریکا افزوده، سومین سال است که دختران و زنان افغانستان از آموزش، تحصیل و کار محروم هستند. او تاکید کرده است، که آمریکا این محرومیت را زیر نظر دارد و از تخلفات اساسی طالبان در برابر سیاست‌های واشنگتن قرار دارد. پاتل در ادامه اشاره به محدودیت‌های گسترده بر حقوق زنان و حقوق بشر در افغانستان کرده، با این روند طالبان به مشروعیت نخواهند رسید. این درحالی است که با گذشت نزدیک به سه سال از حاکمیت طالبان بر افغانستان، این گروه تا‌کنون از سوی هیچ کشوری به‌رسمیت شناخته نشده است. کشورهای مختلف بارها به طالبان گفته‌اند در صورتی‌که زنان در ساختار سیاسی این گروه حضور نداشته باشند و حقوق اقلیتهای قومی و مذهبی رعایت نشود، رژیم آنها را به‌رسمیت نمی‌شناسند. با این حال، طالبان با گذشت هر روز محدودیت‌ها بر مردم افغانستان و به‌ویژه زنان و دختران را شدیدتر میکنند. در آخرین مورد، وزارت معارف این گروه از تمامی مراکز آموزشی شهر کابل تعهد کتبی گرفته‌اند که به دختران بالاتر از صنف ششم تدریس نکنند.
نگرانی سفیر جهانی جوانان در سازمان ملل از بسته ماندن مکاتب بر روی دختران در افغانستان
افغانستان و بحث داغ، در مورد زنان، جامعه ی جهانی اما زنان افغانستان را به فراموشی سپرده اند. فرخنده: سارا بهاراکی، سفیر جهانی جوانان در سازمان ملل، با ابراز نگرانی از وضعیت دختران افغانستان می گوید دو میلیون دختر از رفتن به مکتب محروم هستند. خانم بهاراکی این بیانات را دیروز سه شنبه ۲۸ حمل سال جاری در نشست (رهبران جوان از سراسر جهان) ابراز کرد. این نشست به هدف شریک سازی راه کارهای آنان برای پیشبرد توسعه ی پایدار در مقر سازمان ملل متحد برگزار شده بود. او هم چنان از مبارزه ی زنان علیه محدودیت های طالبان نامبرده گفت؛ زنان افغانستان باشجاعت و مقاومت، در مقابل گروه که آنان را از اجتماع حذف کردند مبارزه می کنند. خانم بهاراکی متولد افغانستان است و فعلا در بیرون از کشور به سر می برد این واکنش ها پس از آن جهانی شد که طالبان پس از تسلط دوباره ی کشور دروازه های مکاتب، دانشگاه، و مراکز آموزشی را بروی دختران بستند. این گروه هم چنان در ده ها موارد دیگر نیز با وضع محدودیت های اجتماعی زنان را از اجتماع نیز حذف کردند.
تاکید حامد کرزی بر بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها برروی دختران
فرخنده: حامدی کرزی بهر دگیر بر بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها برروی دختران تاکید کرد. حامد کرزی، رییس جمهور پیشین کشور در دیدار با تاکایوشی کورومیا، سفیر جاپان در افغانستان یک‌بار دیگر بر بازگشایی مکتب‌ها و دانشگاه‌ها به‌روی دختران و زنان تاکید کرده است. در صفحه اکس آقای کرزی آمده است که در این دیدار، هردو طرف درباره اوضاع افغانستان و منطقه گفت‌وگو کردند. این در حالی است که طالبان دختران بالاتر از صنف ششم را برای سومین سال پیهم آموزشی از رفتن به مکتب‌ها بازداشته‌اند و همچنان دختران و زنان را از رفتن به دانشگاه‌ها نیز منع کرده‌اند.
دبیر کل سازمان ملل متحد: ممنوعیت تحصیل دختران در افغانستان سریعا لغو شود
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد می گوید که «ممنوعیت ظالمانه‌ی دسترسی دختران به تحصیل و ممنوعیت اشتغال زنان افغانستان باید لغو شود». رسانه فرخنده: آقایی گوترش این اظهارات را صبح امروز (سه‌شنبه، ۱ حوت) در پیامی در ایکس مطرح کرده است. گوترش تأکید کرده است که زنان و دختران باید بتوانند به‌طور کامل و معنادار در تمام جنبه‌های زندگی افغانستان، از صندلی در صنف درسی گرفته تا میزهای تصمیم‌گیری شرکت کنند. او دیروز در یک نشست خبری در پایان نشست دوروزه‌ی نمایندگان ویژه‌ی کشورها در دوحه نیز گفت که در زمینه‌ی رسیدگی به نگرانی درباره‌ی وضعیت حقوق بشر در افغانستان پیشرفت صورت نگرفته و وضعیت برای زنان در این اواخر «وخیم‌تر» نیز شده است. این در حالی است که طالبان اخیرا در برخی از ولایت‌ها زنان و دختران جوان را به‌خاطر چگونگی پوشش بازداشت کرده‌اند. این اقدام واکنش‌های منفی گسترده‌ای در پی داشت. دبیرکل سازمان ملل: طالبان ممنوعیت تحصیل و کار زنان را باید لغو کنند دبیرکل سازمان ملل در پیام جداگانه درباره‌ی وضعیت حقوق بشری گفته است که بسیاری از شهروندان افغانستان فقیر هستند، برای تأمین غذای خود تلاش میکنند و بدون دسترسی به آموزش، مراقبت‌های صحی یا کار زندگی میکنند. او هم چنان افزوده است که بیش از نیمی از جمعیت کشور امسال به کمک نیاز خواهند داشت، اما طرح واکنش بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد کم‌تر از سه درصد از بودجه مورد نیاز را دریافت کرده است. به‌گفته‌ی این سازمان، در سال ۲۰۲۴ بیش از ۲۳ میلیون نفر در افغانستان نیاز به کمک‌های بشردوستانه دارند. این نشست که به خاطر 18 و 19 ماه فبروری در دوحه برگزار شده بود، محبوبه سراج، میترا مهران و شاه‌گل رضایی به نمایندگی از زنان و دختران افغانستان شرکت کرده و در آن صحبت کردند.
نازدانه دختری که از دل محدودیت به دانشگاه دلخواه اش رسید
دختری که از افغانستان به آلمان برای ادامه تحصیلش رفته نگران حق آموزش دختران در افغانستان است. نازدانه می‌گوید، از ولسوالی مالستان ولایت غزنی است، تا صنف دهم را در ولسوالی مالستان درس خوانده و برای تحصیلات به کابل سفر کرده است. البته در این مسیر، همراه و حمایت کننده اصلی وی برای تحصیلات برادر بزرگترش را معرفی می‌کند. می‌گوید” قسمی که همه میدانیم امکانات تحصیلی در ولایت های افغانستان به اندازه کابل نیست و برادرم که در آن زمان هم دانشجو بود و هم کار می کرد تصمیم گرفت، و ما را از ولایت غزنی به کابل انتقال داد و من صنف دهم الی دوازدهم را در مکتب خصوصی خواندم و فعالیت های اجتماعی خود را هم از صنف دهم شروع کردم، با تشویق خانواده و استادان مکتب، من بیشتر تلاش کردم و مهارت خود را پیدا کنم، خانواده ام خوش داشت که من پزشکی بخوانم؛ ولی من دوست داشتم حقوق بخوانم، خانواده من را من را حمایت کردند که هر چه دوست دارم را بخوانم و من با کسب سه ۱۰۰ نمره در آزمون کانکور در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه کابل راه یافتم و در زمان دانشگاه فعالیت های اجتماعی و رسانه‌یی ام را گسترش دادم.” به گفته نازدانه، بیشترین فعالیت های رسانه یی او در دوران دانشگا بوده که درباه حقوق زنان کار کرده است. وی انتظار داشت تا بعد از تحصیل به کمیسیون مستقل حقوق بشری در افغانستان کار کند اما گروه طالبان در آغاز حضورشان در کابل دفتر کمیسیون حقوق بشری را در کابل بست. بسته شدن کمیسیون حقوق بشر در افغانستان از سوی طالبان واکنش‌های جهان و زنان افغانستان به همراه داشت و بسته شدن این کمیسیون برای نازدانه خبر بسیار ناخوشایند بود. ناز دانه سلطان فر دانشجوی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه کابل بوکهد او در زمان جمهوریت فعالیت های رسانه یی و اجتماعی زیادی برای آگاهی زنان از حقوق اولیه شان در جامعه مرد سالاری چون افغانستان داشت بعد از سقوط جمهوریت، وی دیگر نتواست تحصیل دانشگاهی اش را تمام کنند و به ادامه فعالیت هایش به گونه آزادانه بپردازد. نازدانه در دو سال تسلط گروه طالبان در افغانستان، برای حقوق زنان افغان مبارزه کرد و به نهاد ها و حزب های زیادی نامه نوشت تا برای بازگشایی دانشگاه و مکتب ها برای دختران افغانستانی کمک نماید. نازدانه گفت:” در اوایل حضور طالبان در افغانستان شرایط زنان روز به روز سخت تر می‌شد، زنان، حقوق خود از دست داد، نمی توانستیم حقایق را به صورت آزادانه بیان کنیم اگر حقایق را بیان می‌شد باعث دست گیری و دیگر مشکلات از سوی طالبان برای ما می‌شد، این وضعیت برای من غیر قابل تحمل و درد آور بود که من به عنوان یک دختر، هدفم را دنبال کنم و تحصیل کنم. “ شرایط بدی افغانستان برای زنان، نازدانه را واداشت که برای ادامه تحصیل در بیرون از افغانستان تلاش نماید، وی اسناد مورد نیاز را برای بورسیه‌های تحصیلی، تهیه نمود و در دانشگاه‌های مختلف درخواست داد. وی می گوید:” من بعد از تحقیق و جستجو توانستم اسناد مورد نیاز یک بورسیه تحصیلی را تهیه کنم، در چندین دانشگاه درخواست دادم و هم زمان از چهار دانشگاه چون دانشگاه برمن آلمان، دانشگاه آسیایی برای خانم ها در بنگلادش، دانشگاه لاهور و دانشگاه آنلاین People بورسیه در یافت کردم، من از بین این چهار دانشگاه، دانشگاه برمن آلمان را ترجیع دادم چون امکانات بیشتر بود و کشور آلمان برای قابل قبول تر بود.” از وی درباره چگونگی سفرش از افغانستان تا به آلمان پرسیدم؟ نازدانه می‌گوید” سفرم پر از مشکلات و چالش بود من به آسانی به آلمان نرسیدم ، محدودیت سفر برای زنان در افغانستان که بدون محرم ناممکن است و اجازه ندارد که سفر کند و بعضی دختر خانم ها به دلیل نداشتن محرم نمی تواند سفر کند و فرصت های تحصیلی که برای شان مهیا می شود را استفاده کنند، من با بردارم اول به ایران رفتیم، بعد ترکیه و در آخر به آلمان رسیدم و هم چنان در قسمت ویزا هم مشکلات زیادی را متقبل شدم” او گفت” پیام من برای دختران و زنان که در خارج از افغانستان هستند اینداست که برای حقوق زنان در داخل افغانستان دادخواهی شود و برای دختران و زنان که در داخل افغانستان باید کمک صورت گیرد. و همچنان دختران و زنان شجاع افغانستانی که در داخل افغانستان زیر سلطه ظلم گروه طالبان زندگی میکنند این است که نگذارند گروه طالبان مانع رسیدن به اهداف شان شود.” اما در داخل افغانستان دختران زیادی است که در پی دریافت و بدست آوردن بورسیه های تحصیلی هستند. سیما( نام مستعار) می‌گوید فقط یک سال توانسته درس دانشگاه بخواند وی می گوید:” من بعد از این که دانشگاه بسته شد برای دریافت بورسیه تلاش زیادی کردم اما بدلیل نداشتن پاسپورت و شهادت نامه صنف دوازدهم نتوانستم در دانشگاه های مورد نظرم درخواست روان کنم.” کارشناسان و استادان دانشگاه می‌گویند که دختران و زنان در محدودیت‌های فراوان در افغانستان گیر کرده اند. آنان گفتند که پاسپورت گرفتن برای زنان در افغانستان با جنجال‌های فروان همراه است و همچنان گرفتن اسناد تحصیلی با مشکلات و جنجال‌های فروان همراه شده است. سمانه پاکدل” اسم مستعار” گفت: وقتی نوبت گرفتن پاسپورت برای زنان فرا می‌رسد باید زنان همراه خود یک مرد را به عنوان محرم با خود همراه کند و به صف پاسپورت برود و همچنان زنان فعلا حق داخل شدن به دانشگاه‌ها را ندارند و زنانکه می‌خواهند اسناد تحصیلی شان را تکمیل و بدست بیاورند، اعضای فامیل درجه یک شان که مرد باشد، باید آن مراحل را طی کند. به گفته خانم پاک دل این روند می‌تواند صدمه جبران ناپذیری را در جامعه تحصیلی و علمی زنان وارد کند، زیرا با رشد چنین باورها دیگر کار و تحصیل زنان آرزوی نافرجام خواهد شد. گفتنی است که طالبان بعد گرفتن دوباره افغانستان قوانین سخت‌گیرانه را علیه زنان بکار بسته است. آنان طی دو سال گذشته، زنان را از کار، تحصیل و تعلیم ممنوع کرده و فرمان‌های پیهم علیه محدودیت زنان صادر کرده است. لیلا رضایی [contact-form][contact-field label=”Name” type=”name” required=”true” /][contact-field label=”Email” type=”email” required=”true” /][contact-field label=”Website” type=”url” /][contact-field label=”Message” type=”textarea” /][/contact-form]
بلند پروازی دختری که در لحظه‌ی بهم خورد
آفتاب سردی می‌تابد، سمیرا دست‌هایش را به هم می‌مالد، تا گرم شود، فکر می‌کرد همه چیز به روال عادی است، از مکتب خارج می‌شود و تا خانه در فکر شور و اشتیاق سال بعدی تعلیمی است. سمیرای دانش‌آموز، در صحن حویلی مکتب چند لحظه‌ی می‌نشیند و در اندیشه‌ی عمیق فرو می‌رود، خوشحال است که صنف ششم را سپری کرده و به دور از دغدغه‌های روزگار برای زمستان خودش برنامه‌ریزی می‌کرد، می‌گوید: ان‌شاءالله اول نمره‌ی عمومی امسال صنف ششم استم و باید برای اینکه بتوانم در صنف هفتم، هم اول نمره باشم، باید آمادگی بگیرم، و صنف هفت که مضامین اش سخت است، آمادگی کیمیا، فزیک و ریاضی ضروری است در همان لحظه به فکر کتاب‌هایش می‌افتد، زیر زبان می‌گوید باید اول کتاب‌های صنف هفتم را در تاریخ ۲۵ قوس بگیرم، اگر کمبودی داشت بخرم تا بتوانم در صنف آمادگی بروم. ۱۶ قوس، آخرین روزی مکتب و آزمون برای صنف ششم بود که سمیرا می‌خواست با شور و شوق آخرین امتحان که مضمون ریاضی بود، را سپری کند، با لباس سیاه و چادری سفید روانه‌ی مکتب شد، دیوارهای مکتب‌اش آنقدر کهنه و فرسوده است که هر لحظه ممکن است سقف فرو بریزد، با این همه با شور و اشتیاق داخل مکتب و صنف خود می‌شود، برای نشستن چوکی وجود ندارد، می‌رود بدون کدام شکایتی، بالای فرش خاکی و نازک در هوای سرد می‌نشیند، و با خود فورمل‌های ریاضی را تکرار می‌کند، استا وارد صنف می‌شود و بعد از صف بندی، پارچه‌های امتحان را توضیح می‌کند. زمان امتحان تمام می‌شود. وقتی بعد از ختم آخرین بدون خدا حافظی از صنفی‌ها و استادانش از مکتب بیرون می‌شود و در هوای سرد کوچه قدمی با غرور گام بر می‌دارد، در تخیل اش آینده با سواد بودن و رشته‌های متفاوت را میچرخاند، گاهی به طب فکر می‌کند، گاهی به حقوق، همچنان سیری به رشته ژورنالیزم از ذهن می‌گذارد. در این وقت خوب و تخیل زیبایش با دختری کاکایش تمنا که محصل سال دوم ژورنالیزم در پوهنتون کابل بود روبرو می‌شود، تمنا که از همه اتفاق‌ها باخبر است، برایش با لبخند تلخی می‌گوید، تبریک! از مکتب فارغ شدی، سمیرا را از حال و هوای کودکانه‌اش بیرون می‌کند، دلش یخ می‌شود، از خیالات به دنیای واقعی برمی‌گردد، به یادش می‌آید که طالبان بر اریکه‌ی قدرت نشسته است و نمی‌گذارد که دختران بعد از صنف ششم ادامه تحصیل کند. وقتی به یادش آمد که دختران فقط تا صنف ششم اجازه درس خواندن دارد، دیگر مکتبی درکار نیست، دیگر درسی وجود ندارد و نیازی نیست برای زمستان برنامه‌ریزی کند، با حالت پژمرده و با بار سنگین نا امیدی و در حالت مبهم و سردی به راهش ادامه می‌دهد، اشک ناخودآگاه از چشمانش سرازیر می‌شود، بدون هیچ حرف و خداحافظی با دختر کاکایش، رفت اما نمی‌فهمید که چی‌کار کند؟ سمیرا با هیچ یک از هم‌صنفی هایش خدا حافظی نکرده بود، او که به فکر سالها گذشته از مکتب بیرون شده بود، فکر کرده بود که در شروع سال همه رفقایش در آغوش می‌گیرد و با آنها در گوشه و کنار مکتب از آینده حرف خواهد زد و برنامه‌های آینده اش را همراه رفقایش تعریف خواهد نمود اما حالا در دلش آرزو می‌کرد که ای کاش تمام ورق‌های امتحان را بدون جواب یعنی رها می‌کرد کاش به همه صنفی‌هایش گفته بود که امتحان سالانه را قصدا سپری نکنند تا باز بتوانند در زیر یک سقف جمع شوند و دوباره به مکتب بیایند. دختری کاکایش فهمید که چرا سمیرا چنین رفت، غمگینی شدیدی تمام وجودش را فرا گرفت و آه سردی کشید، با خود گفت کاش مکتب‌ها و دانشگاه‌ها بروی دختران باز شود، و گروه طالبان برای همیشه ناپدید شود. تا زنان سرزمینم آزادانه بتواند به تمام حقوق خود برسند. تمنا هم مانند سمیرا از میان دود و باروت کابل، برخاسته و برای آموختن مکتب و دانشگاه آماده شده و همیشه در تقلای رسیدن به اوج موفقیت بود. در مکتب سید الشهدا آموزش دیده است. این مکتب در سال ۱۴۰۰ ه‌ش مورد دو حمله‌ی انتحاری بزرگ قرار گرفت که در آن حمله صدها تن کشته و زخمی شد، که بعد‌ها طالبان مسئولیت اش را برعهده گرفت. با این همه کارشناسان می‌گویند انتظاری از طالبان داشتن غیر منطقی می‌باشد. کارشناسان می‌گویند که طالبان به خواست جامعه جهانی در برابر حقوق زنان و رعایت حقوق بشر و همچنان تامین امنیت اقلیت های مذهبی و تشکیل حکومت همه شمول تمکین نکرده است. سمانه پاکدل” اسم مستعار” می‌گوید جامعه جهانی و نهادهای بین‌المللی باید توجه جدی در برابر تلف شدن حقوق بشری و حقوق زنان داشته باشد. او افزود اگر این روند ادامه پیدا کند جامعه افغانستان بل فقر و بدبختی و همچنان تاریکی جهل مبتلا خواهد شد. کبرا “علی زاده”
زنان افغانستان: کارمندان دیروز – درماندگان امروز
برای مصاحبه با” آرزو محمدی” آماده می‌شدم که یادم آمد زمانی من هم با یک اداره دولتی کار می‌کردم، شامل بست شده بودم. آرزو محمدی فارغ التحصیل رشته جامعه شناسی از دانشگاه کابل است می‌گوید، چندین سال در وزارت صحت عامه افغانستان وظیفه با معاش خوب داشته است. به گفته آرزو” معاش که میگیرفتم به فامیل ام هم کمک مالی می‌شدم و هم از اینکه میتوانستم به آنها کمک شوم خوشحال بودم، در کنار این همه میخواستم ماستری ام را نیز شروع کنم اما با تغییرحکومت و آمدن طالبان زنده گی ام زیر و رو شد.” آرزو با نگاه سرد گفت، زنان از کار و تحصیل محروم شدند، باورها و امید به آینده بهتر هم شکسته شده است.« بعد از روی کار شدن طالبان در افغانستان، اول معاش ما نصف شد و باید با مزد بسیار ناچیز کار زیادی می کردیم و همچنان کار مطابق میل طالبان باید انجام می‌شد، با وجود که در بخش صحت مجبور بودند، زنان را داشته باشند و من میتوانستم در کارم ادامه بدهم اما روحیه کاری از من گرفته شده بود و با افکار منفی طالب، من به کارم در چنین فضا ادامه داده نمی توانستم، با وجود مشکلات اقتصادی خانواده و خودم از کارم استعفا دادم.” از او در مورد زنان و اعتراض های زنان پرسیدم؟ خانم محمدی به این باور است که؛ اعتراض های زنان برای مطالبه حقوق شان نمایان‌گر آگاهی و اراده محکم زنان است. می‌گوید، دختران پس از فرمان‌هایی طالبان از درس محروم شدند، آنها در سخت ترین شرایط می‌خواهند راه بدیل برای ادامه تحصیل پیدا کنند، آغاز کار دانشگاه آنلاین زن و کورس های آنلاین دیگر خود بیان می کند دختران در تلاش رهایی از جهل استند. اینکه چرا طالبان از زنان می ترسند و آنان را از جامعه و تحصیل منع می کند و زنان معترض را زندانی میکنند؟ گفت،” یک زن با سواد از حق خود آگاهی دارد و اجازه نمی دهد که فرزند اش به سلاح رو بیاورد و یا طالب شود، و اجازه نمی دهد که فرزند اش از راه خشونت و کشتن، انتحار اهداف خود را دنبال کند، زن با سواد از دشمنی، استفاده ابزاری از دین و از کشتن انسان های بی گناه به نام دین بیزار است، زن با سواد در آگاهی کامل برای پیشرفت خود خانواده و جامعه اش تلاش می کند با در نظر گرفتن حقوق دیگران.” آرزو افزود، در شرایط فعلی طالبان برای زنان، و اقلیتهای مذهبی بخصوص قوم هزاره محدودیت‌های فروانی را وضع کرده است. با این همه آرزو محمدی در خانه آنلاین زبان انگلیسی می خواند و در تلاش است تا بورسیه های خارج از افغانستان بدست آورده و ادامه تحصیل نماید. در همین حال، ماریا رسولی فعال و مدافع حقوق زن می گوید؛ بعد از تغییر نظام و روی کار آمدن طالبان تعداد زیادی دختران از کار و تحصیل منع شدند و همان طور زنان بسیاری از کار منع شدند، در حکومت طالبان زنان از حقوق اولیه شان بی بهره هستند. سمیرا محسینی یکی دیگر از دختران قربانی تحول اخیر افغانستان و سقوط نظام افغانستان توسط طالبان است. او می گوید بعد از روی کار آمدن طالبان در افغانستان وظیفه اش را از داده و این مدت با مشکلات اقتصادی زیادی روبرو شده است. سمیرا افزود” در مدت سال های که کار کرده، نصف معاش اش را ذخیره کرده که حالا با استفاده از پول پس انداز، برای اشتراک در کورس‌ها و امتحان بورسیه‌ها استفاده می کند تا بتواند پس از کامیابی در یکی از بورسیه‌ها، تصیل اش را در بیرون از کشور ادامه دهد. به گفته سمیرا، آینده زنان و دختران در افغانستان به قهقرا کشیده شده، و با گذر هر روز استرس و تشویش و نامعلوم بودن آینده دختران و زنان، زندگی را برایش تنگ‌تر ساخته است. سمیرا محسینی در آخرین پیام خود می گوید متاسفانه مردم افغانستان به خصوص زنان از گذشته تا به حال قربانی سیاست مداران مرد و اشتباهات اشخاص خودخواه و خایین شده است. از سوی هم ماریا رسولی یکی از فعالان و مدافعان حقوق زن می‌گوید، بعد از تغییر نظام و روی کار آمدن طالبان، تعدادی زیادی دختران و زنان افغانستان از تحصیل، تعلیم و کار منع شدند حتی در این اواخر ممنوعیت زنان در پارک‌ها و سفرها نیز بر این محدودیت علاوه گردیده است. خانم رسولی می گوید بدون شک این تغییرات بالای روحیه دختران و زنان تاثیر بسیار منفی داشته و آنها را با مشکلات روحی و روانی دچار کرده است. به باور وی محدودیت‌ها باعث شده، سطح خشونت‌های خانواده گی افزایش پیدا کند و اقتصاد خانواده‌ها بخصوص خانواده‌های که قبلا زنان تامین کننده خرچ و مصرف آن خانواده بوده، بیشتر فلج اقتصادی شود. با این همه اما یک تعداد زیادی از دختران، هنوز هم دست از تلاش نکشیده وبا همت بلند به درس و تحصیل شان از راه‌های مختلف آنلاینی ادامه داده است. به باور خانم رسولی اما این کار برای اکثرا زنان افغانستان قابل دسترس نیست. از نظر این فعال اجتماعی، جامعه ناتوان و رو به پیشرفت افغانستان نیاز دارد تا زن و مرد برای آگاهی کامل و تحصیل عالی دوشا دوش هم کار کنند تا مشکلات اقتصادی، فرهنگی و ادبی را کنارهم انجام دهند. سهیلا گلستانی
قطعنامه اعتراضی زنان افغانستان برای عدالت و آزادی
خبرگزاری فرخنده: بدون دخل و تصرف در قطعنامه اعتراضی زنان معترض آن را به دست نشر سپرده است. بنام خداوند عدالت و آزادی جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی در برابر ادامه محدودیت ها ی روز افزون، که طالبان بالای زنان در افغانستان وضع کرده اعتراض می کند. با وضع محدودیت بر زنان مشکلات اقتصادی در خانواده ها افزایش یافته است زنان در افغانستان هر روز منزوی تر می شوند دانشجویان دختر با بسته ماندن دروازه های دانشگاه هر روز ناامید تر می شوند و بسته ماندن مکتب ها کودک همسری را در افغانستان افزایش می دهد. با منع کار زنان خانواده ها با مشکلات اقتصادی روبرو استند و از زمستان سرد نگران اند ما از نهاد های حقوق بشری، سازمان‌های حمایت از حقوق زنان و کشوری های جهان می‌خواهیم تا در اجرای شدن موارد زیر طالبان را تحت فشار قرار بدهند. 2_ باز شدن دروازه های مکتب بروی دختران. 3_ باز شدن دروازه های دانشگاه و اجازه تحصیل 4_ لغو محکمه های صحرای زنان. 5_ لغو محدودیت های اجتماعی برای زنان. 6- لغو محدودیت برای کار زنان جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی بار دیگر از جامعه جهانی و سازمان های حقوق بشری می خواهد که زنان در افغانستان را به فراموشی نسپرده و از حقوق انسانی انها حمایت کنند.
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، خواستار رفع محدودیت‌ها علیه زنان افغانستان شد
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، خواستار پایان اِعمال محدودیت‌ها علیه زنان افغانستان شد.
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، خواستار رهایی فوری زنان معترض شد
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، در اعتراض به ادامه اعمال فشار و سرکوب زنان معترض با صدور قطعنامه‌ی خواستار آزادی این فعالین حقوق زن از زندانهای طالبان شده اند.