افغان ها در صدر جدول درخواست پناهندگی:
بر اساس گزارشی که آژانس مهاجرت اتحادیه اروپا منتشر کرده است تنها در ماه می امسال یعنی حدود سه ماه پیش بیشتر از ۸۰ هزار نفر در کشورهای مختلف عضو این اتحادیه درخواست پناهندگی دادهاند که در صدر آنها پناهجویان از سوریه و افغانستان قرار دارند.
دسترسی به آموزش به بزرگترین چالش برای کودکان در افغانستان تبدیل شده است:
موسسۀ بین‌المللی پاملرنه (Care International) در گزارشی جدیدی خود گفته‌است که دسترسی به آموزش به بزرگترین چالش برای کودکان در افغانستان تبدیل شده است، به خصوص برای دختران که با سختی‌های بیشتری مواجه هستند.
دیده‌بان جهانی حقوق بشر: حقوق زنان افغانستان نادیده گرفته می‌شود
معاون بخش حقوق زنان در سازمان دیده بان حقوق بشر می‌گوید، حقوق زنان افغانستان نادیده گرفته می‌شود. هیدر بار، معاون بخش حقوق زنان در سازمان دیده بان حقوق بشر می‌گوید که امریکا با نادیده گرفتن قطعنامۀ ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد، از حقوق زنان افغان، دست شست. هیدربار روز گذشته در توئیترش نوشت، زمانی که از زلمی خلیل زاد، نماینده ارشد ادارۀ ایالات متحده در مذاکرات با طالبان، در آن وقت در مورد حقوق زنان افغان سوال شد او آن را بیش از حد نادیده گرفت و به حیث موضوعی که افغان‌ها باید آن را بین خود حل کنند، از آن کنار رفت. زلمی خلیل‌زاد تا هنوز در مورد این ادعا چیزی نگفته است. گفتنی است طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان وضع کرد؛ منع کار و تحصیل از محدودیت‌های عمده این گروه بر زنان کشور است.
دختری که آرزوهایش برباد شد؛ «حس یک زندانی را دارم»
فهیمه صنف یازدهم مکتب بود که استادان برای انتخاب تیم ورزشی مکتب دانش آموز انتخاب می‌کردند. چند دانش آموز انتخاب شدند، اما فهمیه به خاطری که قد بلند نداشت، استاد ورزش به او می‌گوید که نمی‌تواند بسکتبال بازی کند و نمی‌توانند او را در تیم بگیرند. اما با شوق و علاقه‌ای که فهیمه به ورزش داشت و نیز با پشتکار و تلاش توانسته بود وارد تیم شود. با سماجت تمام حرف‌های استادش را جدی نگرفته بود به محل تمرین تیم بستکبال می‌رود و به استادش می‌گوید می‌خواهم تمرین کنم. وقتی استاد تیم متوجه علاقه‌ی فهمیه به ورزش می‌شود به او هم عضویت تیم را می‌دهد، از این‌جا بود که فهیمه شروع میکند و به کپتانی تیم ملی بسکتبال تیم ملی دختران می‌رسد. فهیمه تحصیلاتش را در رشته ریاضی و فزیک در دانشگاه هرات به پایان رسانده است و تا قبل از سقوط نظام جمهوریت، عضویت تیم ملی بسکتبال افغانستان را داشت. وقتی از او در باره‌ی سفرها و دستاوردهای ورزشی‌اش پرسیدم با حسرت تمام شروع به حرف زدن کرد: «به خاطر مسابقات در کشورهای مختلف سفر کردیم، از ایران گرفته تا هند، تاجسکستان. یک بار هم از سوی پادشاه بوتان دعوت شدیم و در مسابقات جام آسیایی زنان که در کشور قرقیزستان برگزار شده بود هم اشتراک کرده بودیم.» در مسابقات آسیایی، تیم ملی دختران قهرمان می‌شود، اما هیچ رسانه‌ای این خبر را نشر نمی‌کند و شاید برای فهیمه این بدترین خاطره ورزشی‌اش باشد: «در یک هوتل جمع بودیم که ببینیم تلویزیون‌ها خبر قهرمانی ما را نشر میکند یا خیر، خبرها را به دقت می‌دیدیم که متوجه شدیم خبر زنی را که بینی‌اش توسط شوهرش بریده شده در سرخط اخبار بود و در زیرنویس همان خبر خبر غم‌انگیز قهرمانی تیم ملی باسکتبال دختران در مسابقات بیشکیک قرقیزستان نشر می‌شد.» از یک سو تناقص زندگی میان دو زن افغانستانی برای فهیمه آزار دهند بوده و از سوی هم، نشر نشدن خبر قهرمانی و به جای آن نشر شدن خبر خشونت برای او سخت و نا امید کننده بوده است: «خوشحالی را همه فراموش کردیم، یک طرف زنی ایستاده بود که بینی‌اش توسط شوهرش و عزیزترین کس در زندگی‌اش بریده می‌شود و از طرف دیگر دخترانی که با حمایت فامیل و مردان خانواده، پدر، برادر و شوهرشان مقام قهرمانی را گرفته بودیم.» فهیمه آرزو داشت که مربی بسکتبال شود و بتواند برای هم‌نوعانش دنیای متقاوت را رقم بزند، ولی در کنار برباد شدن آرزوهایش اکنون حتا نمی‌تواند بسکتبال بازی کند، حالا او هم مثل تمام دخترانی که آرزوهای‌شان در تاریکی گم شده است و هیچ روزنه‌ای برای آینده‌ی بهتر نیست، مجبور شده است از تمام آرزوهایش دست بکشد و برای گذراندن زندگی در یکی از مکتب‌های خصوصی کار کند. وقتی در مورد گذراندن روزگار حرف می‌زند، خستگی را می‌شود از تک تک کلماتش فهمید: «روزها برایم به سختی سپری می‌شود و از اینکه نمی‌توانم تمرین کنم و زمان زیادی می‌شود که توپ بسکتبال را به دست نگرفته‌ام برایم سخت است و آزارم می‌دهد. حس زندانیِ را دارم که فقط حق دارد اندکی نفس بکشد.» در همین‌حال دیدبان حقوق بشر از کمیته بین المللی المپیک خواسته است که عضویت کمیته المپیک افغانستان را که تحت کنترول طالبان است و به دلیل این که گروه طالبان ورزش زنان و دختران را منع کرده است، به حالت تعلیق در بیاورد. دیدبان حقوق بشر افزوده است که یکی از محدودیت‌های اعمال شده بر دختران و زنان توسط طالبان منع آنان از ورزش است. طالبان ورزش زنان را حرام می‌دانند و آنان را از ورزش منع و سالون‌های ورزشی را به روی آنها بسته کرده است. پس از تسلط طالبان ورزش‌کاران زن در افغانستان از ورزش دست کشیده و یا هم مجبور به ترک کشور شدند. گزارشگر: سهیلا گلستانی
a
a
سازمان ملل: کسب‌وکارهای زنان در افغانستان در حال نابودی است
کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان هشدار داده که با افزایش محدودیت‌های طالبان علیه زنان، کسب‌وکارهای تحت مدیریت زنان در افغانستان در حال نابودی قرار گرفته است. این سازمان در گزارشی نوشته که شمار مراکز تجاری زنان از رونق افتاده و آنها مشتریان خود را از دست دادهاند. گزارش به نقل از مقام‌های سازمان بین‌المللی کار افزوده که در پی به قدرت رسیدن طالبان در ۲۴ اسد ۱۴۰۰، اشتغال زنان به «یک‌چهارم» کاهش یافته است. براساس آمار این سازمان، در پی صدور فرمان‌های پیاپی طالبان، محدودیت اشتغال زنان باعث شده که تولید ناخالص داخلی افغانستان در دو سال اخیر حدود ۳۰ تا ۳۵ درصد کاهش یابد. کارولین گلاک، نویسنده گزارش آژانس پناهندگان سازمان ملل به یک مرکز تجاری زنان در هرات سر زده و در این گزارش نوشته که این مجتمع تجاری پررونق حالا به محله «خاموشی» تبدیل شده است. این مرکز، که پارسال به حمایت این سازمان برای اشتغال زنان مهاجر بازگشته به هرات ساخته شد، در پی وضع مقررات سختگیرانه طالبان علیه زنان، به تدریج از رونق افتاد. به گزارش خانم گلاک، تاجران زن در این مرکز مشتریان خود را از دست دادهاند و درآمد آنها حدود ۵۰ درصد کاهش یافته است. طالبان پاییز پارسال کار زنان در نهادهای غیردولتی را ممنوع کردند. پیش از آن اشتغال زنان را در زمینه‌های گوناگون دیگر هم ممنوع یا محدود کرده بودند.
وضعیت زنان در افغانستان؛ «موتر طالبان مرا زیر گرفت و فرار کرد»
صبح روز سه شنبه من به خاطر تجلیل از روز جهانی زن و خواستن حق تحصیل، کار و آزادی به جمع بانوان شجاع پیوستم. ساعت ۹:۳۳ قبل از ظهر به ساحه‌ای که همه جمع شده بودند رسیدم و رأس ساعت ده اعتراضات شروع شد. من هم با دوربین دست‌داشته خود از بانوان عکس و فلم می‌گرفتم. اعتراضات حدود ۲۰ تا ۳۰ طول کشید و طالبان هیچ گونه واکنشی نشان نداده و خشونت نکردند؛ به خاطری که اعتراضات در پیش دفتر نمایندگی سازمان ملل برگزار شده بود. بعد از ختم برنامه همه پراکنده شدند و چند نفری به سوی خانه روان شدیم. موتری که در آن آمده بودم منتظرم بود تا مرا به خانه برساند. موتر را از جاده که تظاهرات بود دور کردند و من در راه رفتن به نزدیک موتر بودم. سرک خلوت بود و بزرگ و یک موتر شخصی از نوع کرولای ۲۰۰۰ که حامل طالب بود با سرعت بالا آمد و از مسیر مستقیم و اصلی منحرف شد. مرا زیر گرفت و لینز کمره مرا نیز شکستاند و به سرعت فرار کرد. قبل از زیر گرفتن من دو بانوی دیگر را نیز با موتر زده بودند که هریک آسیب دیده اند. بانوان فریاد زدند که موتر را ایستاد کنید اما طالبان که آنجا بودند با پوزخندی می‌گفت «موتر رفت او را کسی گرفته نمیتانه». بعد من در موتر سوار شده طرف خانه‌ام حرکت کردم. در کارته پروان متوجه شدم یک موتر به تعقیب ما است و ما را تا چهارراهی حاجی نوروز واقع برچی تعقیب کردند. خوشبختانه ما توانستیم از کوچه‌های فرعی خود را به خانه برسانیم. تا موقع که به خانه نرسیده بودم از ترس زیاد به حال خود نمی‌فهمیدم که حالم چطور است. زمانی به خانه رسیدم از موتر نتوانستم پایین شوم و به برادرم تماس گرفتم و مرا به بسیار مشکل داخل خانه آوردند. درد داشتم از ناحیه پاهایم اما نمی‌دانستم دقیقا چه اتقاق افتاده. با خود میگفتم آیا پاهایم دوباره حرکت خواهد کرد و هزار فکر شبیه این… ساعت ۳ شد و من همچنان می‌نالیدم از درد. مادرم خانمی را که گویا شکسته بند است آورد که پایم را چک کند. او گفت این پنجه پایت همه بند‌هایش برآمده باید قوی باشی تا اینها را بجا کنم. تحمل کردم خیلی درد داشت اما بند‌ها را یکی یکی بجا کرد و پایم با بنداج بست و پای راستم را گفت باید عکس بیگیری و خودش رفت. من چند تا مُسکن خوردم و دردم کمتر شد و استراحت کردم تا ساعت ۶ بعد از ظهر و باز هم با درد از خواب بیدار شدم. درد غیر قابل تحمل بود تا ساعت ۹ و نیم تحمل کردم و مدام گریه میکردم. بعدش از نالیدن و گریه زیاد برادرم با مادرم مرا به شفاخانه بردند اما متاسفانه داکتر اکسری و ارتوپیدی نبود با چند تا پیچکاری دردم را آرام کردند و به خانه آمدیم و شب را استراحت کردم. روز چهارشنبه شنبه به نزد داکتر رفتم داکتر از پایم عکس گرفت گفت شکر خدا استخوان سالم است اما پایت از قسمت عضله شدیدا آسیب دیده و دو جای عضله پاره شده و همچنان سیلی‌های زیر زانو نیز شدیدا آسیب دیده. پایم را بست و گفت هرسه روز باید چک شوی و برای ده روز تعداد قرص و پیچکاری داد و گفت اینها را تزریق کن و بعد از ده روز باید به فیزیوتراپی بیایی تا سیلی به حالت عادی برگردد.
«جنایات طالبان»؛ مهاجران افغان مقیم پاکستان تظاهرات کردند
ائتلاف گروه های معترض افغانستانی مقیم پاکستان روز گذشته به مناسبت 8 مارچ روز جهانی همبستگی زنان تظاهرات کردند. به گزارش فرخنده نیوز، این ائتلاف با نشر قطع‌نامه‌ای در پیوند به «جنایات طالبان» در کشور خواستار حمایت جامعه جهانی از موقف زنان افغانستان شد. متن کامل قطع‌نامه این ائتلاف به شرح زیر است: به نام خدای عدالت و آزادی قطع‌نامه ایتلاف گروه‌های خودجوش معترض افغانستان مقیم پاکستان: زنان بعد از حاکمیت نامشروع گروه طالب در افغانستان با موارد جدی نقض حقوق بشری، آزادی‌های فردی، حقوق شهروندی و محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی فراوان مقابل شدند که در تمامی این دوره زنان بودند که با دستان خالی مقابل یک گروه خودخوانده‌ی تروریستی ایستاده‌گی نموده و از حق و حقوق اکثریت خاموش افغانستان با شعار نان، کار، آزادی دفاع نمودند، طالبان با اعمال زن ستیزانه‌شان همواره تلاش بر حذف زنان از اجتماع دارند؛ آنها با بازداشت‌های خودسرانه و سرکوب زنان در پی امتیاز گیری از جامعه جهانی، سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری بوده و لز نام و جایگاه زنان بحیث ابزار در بازی‌های سیاسی و گفتمان‌های رسمی خویش در ستیژهای بین المللی استفاده میکنند. این دومین هشتم مارچ تحت حاکمیت یک گروه تاریک اندیش و مستبد است که زنان از ابتدایی‌ترین حقوق خویش محروم و به شدت محکوم اند، جهان به خصوص جامعه جهانی باید طالبان را در تمامی موارد نقص حقوق زنان و موارد حذف زنان پاسخگو قرار دهد حالا وقت آن رسیده تا سازمان ملل با قاطعیت و جدیت در قبال سرنوشت مردم افغانستان تصمیم بگیرد با درک نا هنجاری ها، بی‌تفاوتی‌ها و بی‌مهری‌ها ها جهان پیرامون سرنوشت مردم افغانستان یکبار دیگر از جامعه جهانی و سازمان ملل خواسته خویش را از آدرس ایتلاف گروه های خود جوش معترض افغانستان مقیم پاکستان) قرار ذیل بیان می‌داریم. ۱. ایتلاف گروه‌های معترض افغانستان مقیم پاکستان خواهان تشکیل یک حکومت همه شمول بر اساس رای مردم و مشارکت تمام اقوام بخصوص زنان در تمام ساختار سیاسی و اجتماعی افغانستان هستیم. ۲. جهان باید سکوت ننگین و شرم‌آور خود را در قبال جنایات طالبان در افغانستان بشکند، وقت آن فرا رسیده کنار زنان افغانستان بی‌استید و با زنان افغانستان همصدا شوند. ۳. جامعه جهانی باید مدافع حقوق مردم افغانستان باشد، نه باج دهی گروه طالب، ارسال چهل میلیون دالر در هر هفته به گروه نامشروع و متجاوز طالب، جفا در حق زنان مظلوم افغانستان است، لطفا این روند غیر شفاف را توقف دهید. ۴. وضع محدودیت‌های بیشتر مانند بسته کردن دفتر دوحه، قطع کمک‌های مالی، تحریم سفرهای مقامات طالبان، اخراج فامیل‌های رهبران گروه طالبان از کشورهای امن، تنها راه است که طالبان وادار به تمکین نمودن در برابر خواست‌های مردم و مشخصا زنان افغانستان میکند، لطفا از اقدامات فوق الذکر دریغ نکنید. ۵: خواست ما تنها بازشدن درب مکاتب طالبانی، دانشگاه طالبانی و رفتن به وظیفه با پوشش طالبانی نیست، جهان باید بداند که ما زنان افغانستان مشارکت سیاسی برابر با مردان، انتخابات عادلانه و حاکمیت برخواسته از رای مردم و تحقق عدالت میخواهیم، این خواسته هماهنگ با پرنسیپ‌های بین المللی، ارزش‌های حقوق بشری و هنجار‌های دموکراسی است که جهان خود را داعیه دار آن میداند، پس لطفا از موقف زنان افغانستان حمایت کنید. ۶: از مردم افغانستان میخواهیم کنار زنان معترض افغانستان بی‌ایستند و به حرکت‌های خودجوش مردمی بپیوندند و برای اولین بار در تاریخ سیاسی افغانستان تغییر سرنوشت سیاسی خویش را فارغ از نسخه‌های غرب و شرق بحیث شهروندان مسوول با دستان خویش رقم بزنند. ۷: هموطنان آگاه و شرافتمند خطاب بتو میگوییم، بقول نلسون ماندلای بزرگ برای آزاد زیستن لازم نیست زمین و آسمان بخرید، کافیست خود را نفروشید، پنهان شدن پشت پنجره خانه‌ها و زنده دفن شدن در زیر زمینی‌ها برای شما آزادی به ارمغان نمی آورد. بیاید برزمیم، بجنگیم، زنجیر اسارت را بشکنیم و قربانی بدهیم تا خانه مشترک من و تو (افغانستان) سرنوشت من و تو و آینده فرزندان من و تو خوراک بازی‌های سیاسی چند سیاست سوار مزدور نشود. ومن الله التوفیق ایتلاف گروه‌های معترض افغانستان مقیم پاکستان
بعد از یک ماه؛ قاچاقی به اروپا رسیدم …
من زحل سلطانی از ولسوالی قره باغ ولایت غزنی هستم، زمانی که خیلی کوچک بودم پدرم را در ولایت غزنی از دست دادم. بعد از آن به ناچاری همراه مادر سه خواهر و یک برادرم در خانه کاکایم زندگی می‌کردیم، از همین جا سختی زندگی شروع شد، بنابر مشکلاتی که بین ما و کاکایم به وجود آمد راهی کابل شدیم روزهایی اولی که کابل امده بودیم بسیار سخت بود و مردم آنجا برای ما نشناخته بود. من کودک بزرگسالی بودم که تمام کودکی هایش نابود شده بود، یک روز وقتی در پارک رفتم، دیدم دختران فوتبال بازی می‌کردند. من نیز خواستم فوتبال بازی کردن را یاد بگیرم و برای خودم رویا بسازم. اکثر وقت ها دختران فوتبالیست را در تلویزیون می‌دیدم و انگیزه خاصی می‌گرفتم تا اینکه تصمیم گرفتم در مورد بیرون شدن از افغانستان با خانواده ام حرف بزنم. زمانی که صحبت در مورد رفتن را برای فامیلم مطرح کردم برادرم با مادرم با رفتن من موافقت نکردند، من هر روز در مورد رویا های قهرمانی ام حرف می‌زدم و میگفتم اگر بیرون از افغانستان باشیم ممکن است به آرزوهایم برسم، این باعث شد تا رفتن را یک گزینه فکر کنند. مادرم با برادرم به توافق رسیدند تا زمین های که از پدرم برای ما مانده بود را بفروشد و من با برادرم راهی ایران و بعد اروپا شدیم. رویاهای که داشتیم و سختی های که کشیده بودیم، از من و برادرم که سن کم داشتیم آدم های بزرگ ساخته بود. بعد از گرفتن پاسپورت هر روز راه های کم خطر را جستجو می‌کردیم، دوستانم در مورد آمار کشته شده های راه پر خطر قاچاق برای ما می‌گفتند، ولی من در مقابل خانواده خودم را قوی نشان می دادم تا منصرف نشوند، زمانی ما به طرف ایران حرکت کردیم، همسفران ما فامیل بودکه آنها نیز می خواستند به خاطر سرنوشت فرزندانش راهی اروپا شوند. تا ایران قانونی رفتیم و مدت سه روز در ایران ماندیم تا قاچاقبر که ما را به ترکیه برساند را پیدا کنیم، بعد از سه روز ما طرف مرز جای که قاچاقبر برای ما آدرس داد رفتیم، همیشه فکر میکردم رفتن به طرف اروپا آسان باشد، اما نبود و من وسط مرگ زندگی بودم هر لحظه مرگ را که خودم به کام آن رفته بودم را حس میکردم. بعد از چند روز در یک خابگاه رسیدیم آدم های زیادی مثل ما از بدبختی فرار کرده بودند و مسیر پر خطر را پیش گرفته بودند، بیشتر شان مردها بودند فقط یک فامیل با من بود که دختر داشت این برای من حس آرامش می‌داد، چیزی وحشت‌ناک برای من جدا شدن از برادرم بود قاچاقبرها برادرم را با یک گروه دیگر فرستاده بود و من با فامیل های ناشناس تنها مانده بودم. ساعت ده شب حرکت کردیم و تا ساعت یک شب پیاده رفتیم بعد قاچاقبر آمد که برادرم هم همراش بود. در دل تاریکی زمستانی برادرم را دیدم حس دوباره زنده شدن به من دست داده بود. چندین بار مارا از مرز عبور داد و هر بار مرزبانان ترکیه ما برگشت می‌داد، بعد از سه بار رد مرز شدن من و برادرم توانستیم به خاک ترکیه برسیم، قاچاقبر برای ما گفت منتظر موتر های وان باشیم. مار را به استانبول برد و بعد از یک هفته به دست یک قاچاقبر دیگر داده شدیم از ایران تا ترکیه دست به دست می‌شدیم، هیچ چیز به دست خودمان نبود و اختیار نداشتیم حتی حرفی هم نمیتوانستیم بگوییم. زمانی که ما در استانبول رسیدیم در یک خوابگاه دیگر و بدون اینکه استراحت داشته باشیم، همان شب ساعت هشت حرکت کردیم به مرز ترکیه و یونان، همراه ما شصت نفر دیگر بودند، باید همه پشت سر هم راه می رفتیم، همان شب تا فردا صبح هیچ کسی اجازه خوابیدن و نشسن را نداشت. تا ساعت شش صبح که هوا روشن شد راه رفتیم. بعد از دو هفته همراه برادرم به مرکز یونان شهر آتن رسیدیم، انجا در یک خوابگاه برای دو روز ماندیم. تا زمانی که به شهر آتن نرسیده بودیم مادرم در مورد من و برادرم هیچ اطلاعی نداشت. به گفته قاچاقبر باید در کمپ های یونان می‌رفتیم تا کشور های اروپای ما را بپذیرد، برادرم با پرداخت پول بیشتر برای من پاسپورت جعلی درست کرد و من با قطار طرف بلژیک حرکت کردم، بعد از یک روز به خانه یکی از آشناهای برادرم رسیدم. من بعد از یک ماه و پرداخت پول بیشتر به بلژیک رسیدم، ولی براردم بعد از شش ماه توانست از یونان به بلجیم بیاید. بعد از دو سال تلاش توانستیم فامیل را از افغانستان به بلجیم بیاوریم. حالا من در یک تیم فوتبال هستم و برای رسیدن به قهرمان شدن تلاش میکنم.
Women Protesters: UN remains silent on Taliban’s atrocities towards Women
According to a number of women activists in Kabul, the United Nations has remained silent in the face of Taliban violence and restrictions on women. They believe that the UN must break its silence and press the Taliban to end violence against women. On the occasion of International Day for the Elimination of Violence against Women (25 November), a number of women proclaimed in a gathering that violence against women in Afghanistan has increased unprecedentedly under the Taliban regime. The Justice and Freedom Movement for Afghan Women stated that the purpose of this gathering was to stop violence against women. The organizers of the gathering asked for the release of women’s rights and civil society activists and demanded that girls’ schools at the secondary level should be reopened immediately. The protesting women called upon the United Nations to investigate the mysterious murders of women and girls whose bodies are found on a daily basis and to put pressure on the Taliban to remove restrictions against women. Shamayel Tawana Nasiri, one of the organizers, told Farkhunda News that since the Taliban takeover of Afghanistan, violence against women has greatly increased, and during the past one and a half years, women are deprived of their rights, participation in political and social spheres, and their citizenship rights. Women are not even allowed to choose their own clothes. As per Nasiri, the United Nations and the international community have always remained silent in the face of Taliban violence and have not shown any serious reaction to condemn such crimes. She calls upon the United Nations, the international community, and countries that adhere to gender equality to break their silence on these crimes and to propose practical solutions to end human rights violations in Afghanistan. Basira Begzad, an activist, also expressed her concerns about the violations of human rights in Afghanistan. She believes that history will belong to the women of Afghanistan and they will not remain silent in the face of any violence against women. Afghan women, according to her, will fight until the realization of the freedom of women and an Afghanistan free from violence against women. Women have always been subjected to violence in Afghanistan, however, restrictions and violations of women’s rights have increased unprecedently during the one and a half years of Taliban rule which has resulted in protests by women activists against these violations. In these protests, the women activists have not only achieved their aims; but on the contrary, they have been imprisoned, tortured, and forcefully dispersed. Recently, Zarifa Yaqubi, Farhat Popalzi, Humaira Yusuf, Parveen Sadat, and other activists were arrested by the Taliban and the fate of some of them is still unknown. Moreover, In the latest series of restrictions on women, the Taliban’s Ministry for Promotion of Virtue and the Prevention of Vice has banned women from entering amusement parks, gyms, and even public baths. Khatira Rahimi