طالبان در برابر کشته شدن یک زن کوچی، مردم روستای بهایی ولسوالی ناور ولایت غزنی را مجبور به پرداخت ده میلیون افغانی کردند
از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان زمانی زیادی نمی‌گذشت که در اوایل سال ۱۴۰۱ خورشیدی، بر اساس فیصله کمیسیون طالبان بنابر ادعای کشته شدن یک زن کوچی، مردم روستای بهایی ولسوالی ناور ولایت غزنی مجبور به پرداخت ده میلیون افغانی شدند. عنایت الله یکی از باشندگان این روستا می‌گوید مردم به سختی این پول را از طریق فروختن اموال و مواشی شان جمع آوری کرده و به کمیسیون مربوطه تحویل دادند. در ادعای دیگر کوچی‌ها مبنی بر دزدی اموال‌شان، از ساکنان قریه‌های (واغ و ارچغو) خواهان غرامت شدند. نیروهای امارت اسلامی چند تن از بزرگان این دو قریه را به زور وادار کرده تا به کمیسیونی که از طرف طالبان ایجاد شده اختیار بدهند تا این قضیه را فیصله نمایند. کمیسیون طالبان این ولسوالی فیصله کرد که مردم باید مبلغ دو میلیون افغانی به کوچی ها پرداخت نمایند، اما مردم فیصله این کمسیون را قبول نداشته و حاضر به پرداخت مبلغ متذکره نشدند. نیروهای امارت اسلامی همه روزه مردم این روستا را ازسرزمین ها و کارشان به ولسوالی برده وزندانی می کردند و می گفتند تا زمانی که مقدارپول تایین شده را به کوچی ها ندهند آزاد نخواهند شد. جمعه خان یکی از باشنده های قریه واغ است، او می گوید: طالبان با آنها رفتار خشونت آمیز داشته و آنها را لت و کوب کرده است. مردان این روستا به خاطر نیروهای امارت نمی توانستن به کارهای شان برسند و تمام مسولیت های خانه و مزرعه ها به دوش زنان بود. این روستاها ازجمله مناطق سرد سیر ولایت غزنی است، زنان این روستا ها ازاین که مردان مدت زیاد در حبس بوده و در فصل خزان و سرد شدن هوا نتوانند محصولات شان را به وقت مناسب برداشت کنند نگران بودند و تشویش شان این بود، که حاصلات به خصوص کجالو را در زمین ها یخ بزند، بلاخره مردم بخاطر آزادی مردان این روستا ها مجبور شدند دومیلیون افغانی را به کوچی ها بپردازند تا زندانی ها آزاد و به کارهایشان برسند. درهمین حال کوچی ها با حمایت نظامیان طالب دو خانواده را در روستایی جوشان همجوار با قریه واغ و ارچغو از مربوطات جاغه شیو ولسوالی ناور کوچانده و خانه های شان را قفل انداخته است. کوچی ها مدعی اند که خانه ها و زمین های مامور علی‌حسین و محمد رضا یوسفی مالکیت کوچی ها است، این در حالی است که سال ها است که هیچ فرد کوچی در این روستاها ملکیت ندارد و این قضیه به سی یا چهل سال قبل برمیگردد. اختلافات بین کوچی ها و هزاره ها از دیر زمان وجود داشته که با روی کارآمدن طالبان دامنه ی این اختلافات گسترده تر شده است.
قربانیان کاج: وقتی شکیلا را پیدا کردیم نصف سرش نبود…
دانش آموزان که به بعد از سپری کردن دوازده سال؛ خودشان را به دروازه های دانشگاه رسانده بودند. آنها به امید دست یابی به رشته های دلخواه شان هر روز در کلاس های آمادگی کانکور آموزشگاه کاج با تمام علاقه حاضر می‌شدند و در آخرین روزهای درسی و آخرین امتحان آزمایشی شان بی‌خبر از اینکه سایه شوم مرگ در چند قدمی شان هست، داشتند جواب سوال های را می‌نوشتند که مغز شان با خُمپاره های بمب متلاشی شد و حالا چهل روز می‌شود که با تمام آرزوهای شان به آغوش قبرستان خوابیده اند. شکیلا سروی یکی از قربانیان حمله بر آموزشگاه کاج است که مرگ وحشتناک او کابوس برای خانواده و مادرش شده است. وقتی خبر کشته شدن شکیلا به کاکایش (رمضان سروی ) می‌رسد او بعد شنیدن این خبر دچار حمله قلبی می‌شود و از بین می‌رود. شکیلا وقتی کودک بیش نبود پدرش را از دست می‌دهد و نداشتن پدر در کنار صدها غم دیگر دردی می‌شود که او باید با تمام بدبختی هایش قد می‌کشید و برای رسیدن به آرزوهایش تلاش می‌کرد. از آن به بعد مادرش مانند تمام زنان افغانستان که همیشه بیشتر از مردان غم زندگی را بدوش می‌کشد با کار کردن در مکتب های خصوصی و جاها دیگر مصارف زندگی خانواده اش را تامین می‌کند. مادر شکیلا با حسرت و آه از روزی حرف می‌زند که آخرین روز زندگی دخترش بود ” وقت امتحان کانکورش معلوم شده بود و آن روز آخرین امتحانش در کورس بود و قرار بود چند وقت بعدش امتحان کانکور شروع شود. اول صبح با هیجان زیاد بخاطر امتحان آزمایشی به کورس رفت و گفت؛ مادر برایم دعا کن در امتحان نمره خوب بگیرم.” شکیلا به طرف آموزشگاه کاج می‌رود و مادرش از ابتدای آن روز دلهره داشته، با آن که این نگرانی های همیشه‌گی خانواده های افغانستانی برای زنده برگشتن فرزندانش به خانه است. اما حسی مادرانه او چیزی بیشتر از این بوده” وقتی شکیلا رفت مصروف کارهای خانه شدم، بعد از چند ساعت خبر شدیم که در کورس کاج انتحاری شده.” شکیلا گوشی موبایل نداشته که مادرش برایش زنگ بزند و از زنده بودنش مطمئین شود، اگر موبایل می‌داشت هم شکیلا دیگر زنده نبود که جواب مادرش را می‌داد.”وقتی به سرک عمومی رسیدم گفتند؛ تمام زخمی ها و شهدا را در شفاخانه محمد علی جناح و دیگر شفاخانه ها انتقال داده است، دعا می‌کردم که در میان زخمی ها باشد. خودم را به شفاخانه علی جناح رساندم، آن‌جا نبود و تمام شفاخانه های را که زخمی ها و شهدا را انتقال داده بودند رفتیم، ولی شکیلا را پیدا نکردیم.” شکیلا را برادرش از طب عدلی پیدا می‌کند، طوری که نصف سرش نبوده، برادرش او از کفش هایش شناسایی کرده بود. بردار شکیلا از آن روز وحشتناک این‌گونه حرف می‌زند ” وقت که شکیلا را با بدن تکه تکه شده اش در بین چند شهید دیگر در طب عدلی پیدا کردم، اول مطمئین نبودم که خودش باشد بخاطریکه نصف سرش نبود و دستمال را که زیر چادرش به خاطر حجاب بسته بود دو نصف شده بود، یک نصفش رویش پیشانه اش با چسپیده بود و نصف دیگرش همراه با نصف سرش اصلا نبود. چندین بار نگاه کردم و وقتی ساعتش را دیدم مطمئین شدم که خودش است. شکیلا همیشه ساعتش را برعکس به دستش می‌کرد.” برادرش با گریه ادامه می‌دهد”من مرگ خودم را آن جا حس کردم، حس کردم که چگونه بند دلم پاره شد. به یاد مادرم افتادم که با این غم چگونه کنار بیاید.گفتم خدایا مادرم را سختی و بدبختی زیاد امتحان کردی، مرگ جوان حق مادرم نیست.” وقتی می‌خواهد جنازه شکیلا را انتقال دهد، مادرش زنگ می‌زند و برادرش شکیلا نمی‌تواند جواب مادرش را بدهد ” دوبار زنگ زد جواب داده نتوانستم چون خودم را کنترول کرده نمی‌توانستم. زنگ سوم را مجبور شدم جواب دادم. مادرم پرسید شکیلا پیدا شد؟ گفتم بلی در شفاخانه در حالت کوما است برایش دعا کنید مادرم آهی سردی کشید و شکر کرد.” مادرش خوشحال می‌شود که دخترش درمیان کشته شده ها نیست و این خوشحالی قبل طوفان بوده. برادر جسد خواهرش را تحویل می‌گیرد و با امبولانس به طرف برچی و مسجد مولاعلی که نزدیک خانه شان بوده حرکت می‌کند.” در مسیر راه بودم که مادرم زنگ زد گفت؛ منم حرکت کردم میایم طرف شفاخانه. گفتم شما نیایید شکیلا وضع اش بهتر شده میارم طرف خانه. مادرم گفت خوب است بخیر بیاید.” وقتی نزدیک خانه و مسجد می‌رسد می‌بیند که مردم زیاد جمع شده تا بدن پاره پاره شکیلا را برای دفن کردن آماده کنند.” مردم شکیلا را غسل خانه برد. بعد حیران ماندم که مادرم چگونه خبر کنم، می‌خواستم بدون اینکه مادرم خبر شود شکیلا را دفن کنیم. می‌ترسیدم که وقتی مادرم جسد تکه تکه شده دخترش را ببیند چه بلای برسرش خواهد آمد. ولی همه گفتند که مادرت باید خبر شود.” برادرش شکیلا به خانه می‌رود، مادرش را پیش دروازه حویلی می‌بیند که منتظر دخترش ایستاده است” مادرم وقتی مرا دید گفت شکیلا کجاست؟ گفتم؛ امبولانس در کوچه مسجد بند مانده برویم شکیلا را بیاوریم. از دست مادرم گرفتم دست هایم پر از خون بود. مادرم گفت برو دست هایت را بشوی، گفتم درست است شکیلا را بیاوریم باز می‌شویم.” مادرش شکیلا وقتی نزدیک مسجد می‌رسد و ازدحام مردم را می‌بیند شک می‌کند و از پسرش می‌پرسد کجاست امبولانس؟ ” گفتم امبولانس پشت مسجد است. مادرم فهمید که دیگر دخترش زنده نیست، آه سردی کشید و گفت وای شکیلا عصای مادر…” شکیلا آرزو داشت تا پزشک شود. او در مورد تمام آرزوهایش در دفترچه اش نوشته بود، اما تمام آن رویا ها فقط چند کلمه شد در درون دفترچه اش. لیلا رضایی کتابخانه کاج؛ پاسدار آروزی قربانیان دانایی
انجمن‌های زنان در کابل: طالبان شماری از فعالان زن را با خود بردند
منابع به فرخنده نیوز می‌گوید، که افراد طالبان روز پنج‌شنبه مورخ ۱۴۰۱/۸/۱۲ ظریفه “یعقوبی” عضو (جنبش زنان افغانستان برای برابری) و پنج تا از پسر‌های دعوت شده را در برچی کابل، میرزایی بزنس سنتر بازداشت کردند. رقیه ساعی، عضو جنبش می‌گوید: “که امروز کنفرانس داشت تا اعلان موجودیت کند، از تمام رسانه ها دعوت به عمل آورده، قبل از قبل با حوزه هماهنگی کرده بودند، اما طالبان در بین کنفرانس مداخله، تمام گوشی‌های همراه را برسی، و همه‌گی را پراکنده کردند. که در نتیجه خانم یعقوبی و پنج تا از پسر‌های دعوت شده را با خود بردند. گفتنی‌ست که یکی از اقارب ظریفه یعقوبی که نخواست نام‌اش ذکر شود، خبر ربوده شدن خانم یعقوبی را توسط طالبان تائید کرده است. منابع دیگری می‌گوید، این جنبش تازه کار نیست، سه یا چهار ماه است که فعالیت دارد. علیه بی عدالتی و ظلم های طالبان مبارزه خواهند کرد. کبرا (علی زاده)
طالبان بار دیگر اعتراض زنان را در کابل با خشونت سرکوب کردند
طالبان بار دیگر اعتراض زنان را در کابل با خشونت سرکوب کردند در ادامه اعتراضات زنان در واکنش به وضع محدویت ها، محرومیت از تحصیل و حذف از عرصه های عمومی جامعه، شماری از زنان (9 عقرب) در یک تجمع اعتراضی اسناد و مدارک تحصیلی شان را به نمایش گذاشتنه و خواهان کار و حقوق شان شدند، اما به زودی از سوی نیروهای حکومت طالبان سرکوب و متفرق شدند. شرکت کننده گان این تجمع در پارک شهرنو کابل می گویند: زنان افغانستان در بیش از یک سال گذشته صدها بار صدای خود را بلند کرده اند، اما جامعه جهانی آنرا ناشنیده گرفته است. یکی از زنان در ویدیویی که به رسانه ها ارسال کرده می گوید: آمر حوزه طالبان گفت شما حق ندارید برنامه ی برگزار کنید. اعتراض کننده گان، جامعه ای بدون زن را جامعه تاریک و افراطی می خوانند و می گویند که هیچ کسی حق ندارد زنان را از جامعه حذف کند. این در حال است که روز گذشته نیز ده ها تن از دانشجویان دختر دانشگاه بدخشان نیز پس از آنکه از ورود آنان به دلیل نپوشیدن برقع جلوگیری شد دست به اعتراض زدند. با وجود که هدف زنان از گردهمایی و نمایش اسناد تحصیلی شان در پارک شهرنو برگزاری یک برنامه مدنی، صلح آمیز و بدون خشونت بوده که حق مسلم هرشهروند است، اما طالبان اسناد تحصیلی آنها را پاره کرده و خبرنگاران را که برای پوشش گردهمایی به پارک شهرنو کابل آمده بودند با خود بردند. در همین حال به نقل از شماری رسانه ها طالبان مانع کار زنان در نهاد های خصوصی شده و شماری زیاد زنان که مصروف کار در نهاد های خصوصی بودند را اخراج کرده اند.زینب( نام مستعار) یک زن 27 ساله است که در یک سال اخیر دو بار توسط طالبان از کار اخراج شده است. او بار اول با تسلط طالبان بر کشور وظیفه اش را که در یک وزارتخانه بود از دست داد، بار دوم که زینب پس از ده ماه بیکاری در یک نهاد خصوصی کار پیدا کرده بود بعد از سه ماه کار در سکتور خصوصی در 16 اکتوبر 2022 ماموران امر به معروف و نهی از منکر او را از شرکت به خاطر زن بودنش اخراج کردند. مریم ( نام مستعار) یک تن از زنان دیگر است که سه سال پیش در زمان جمهوریت درامتحان بست اداره دولتی مطابق رشته و مسلک از طریق اصلاحات اداری و خدمات ملکی کامیاب شده و در بخش کارمند بخش ای تی (تکنالوژی ومعلوماتی) مصروف کار بود. پس از تسلط طالبان وظیفه اش را از دست داده و مدت زیادی می شود بیکار است. او می گوید رشته تحصیلی اش کمپیوتر ساینس بوده و مهارت زیاد در بخش تکنالوژی دارد. اما به دلیل محدودیت ها از سوی طالبان نمی تواند در ادارات دولتی و نهاد های خصوصی کار کند و از آموزش و مهارت هایش درین بخش استفاده کند. جامعه و کشور در حال توسعه مثل افغانستان برای گزار از فقر و رسیدن به پیشرفت به نیرو و آموزش جوانان بدون تبعیض جنسیتی نیازمند است و تمام اداره های دولتی و خصوصی به افراد آموزش دیده و مسلکی نیاز دارند اما طالبان و حکومت آنها برعکس این دیدگاه عمل کرده و هر روز با حذف نیم از پیکر جامعه سرنوشت این کشور و مردمان اش را به سوی جهل ، تاریکی و فقر می کشاند. با وجود که دادخواهی زنان یک حرکت مدنی بوده که حق مسلم هر شهروند در یک جامعه مدنی است اما طالبان با رفتارهای خشونت آمیز که همیشه در برابر زنان داشته اند، دیدگاه این گروه را نسبت به حقوق مدنی یک قشر بزرگ جامعه نشان می دهد. با روی کار آمدن حکومت طالبان در افغانستان، این چندمین بار است که زنان در پیوند به وضع محدودیت ها دست به اعتراض می زنند، اما نه تنها با بی توجه ی به حقوق شان، آنها را نادیده می گیرند بلکه توسط نیرو های طالبان با خشونت سرکوب می شوند.بی توجه ی وشنیده نشدن صدای زنان افغانستان از سوی جامعه جهانی تصمیم این گروه را برای حذف زنان از اجتماع قوام تر( مستحکم تر) کرده است.
کشف شش جسد در شهر جلال‌آباد
منابع محلی در ولایت ننگرهار از کشف جسد شش مرد در ناحیه ششم شهر جلال‌آباد، مرکز این ولایت خبر می‌دهند. یک شاهد عینی که نخواسته هویت‌اش فاش شود، به رسانه ها گفته است که این اجساد صبح امروز (یک‌شنبه، ۲۳ اسد) در منطقه «فامیلی خالص» جلال‌آباد پیدا شده است. منبع افزود که شش جسد در جاده افتاده بود و نیروهای طالبان اجازه انتقال آنها را نمی‌دادند. به گفته او، به‌نظر می‌رسد که این افراد به قتل رسیده‌اند. هویت اجساد تاکنون روشن نیست. موارد قتل‌های مرموز و کشف اجساد در ننگرهار گسترده است. چندی پیش دیدبان حقوق بشر گفته بود که نیروهای طالبان، اعضا و حامیان شاخه خراسان گروه داعش در شرق افغانستان را به‌طور صحرایی اعدام و اجساد آنان را رها کرده‌اند. به گفته‌ی این نهاد، از زمانی که طالبان قدرت را به‌دست گرفته‌اند، ساکنان ولایت‌های ننگرهار و کنر اجساد بیش از ۱۰۰ مرد را که در کانال‌ها و مکان‌های دیگر انداخته شده بودند، کشف کرده‌اند. طالبان این گزارش را تکذیب کرده بودند.
یک‌ساله‌گی‌طالبان، جنبش زنان مبارز: در 20 کشور جهان علیه طالبان اعتراض می‌کنیم
حرکت زنان مبارز افغانستان که متشکل از زنان و دخترانی است که در جریان یک سال گذشته به پاکستان رفته‌اند با نشر عکس‌های از گردهم‌آیی اعتراضی شان در شهر اسلام آباد خبر داده‌اند. این زنان با نشر اعلامیه‌ای می‌گویند که :« زنان مبارز همراه دیگر مهاجرین مقیم در اسلام آباد تصمیم گرفتیم که در سرتاسر جهان برنامه های اعتراضی برگزار کنیم ، از جمله : تظاهرات سرتاسری در بیش از 20 کشور جهان از تاریخ 13 آگوست تا تاریخ 15 آگوست .» این در حالیست که حرکت اعتراضی زنان امروز با (شعار نان، کار و آزادی) در کابل با شلیک فیرهای هوایی متوقف و نیروهای امینتی طالبان مانع ادامه این حرکت گردیده‌اند. گفته می‌شود در جریان تظاهرات شماری از زنان بازداشت و سپس رها شده‌اند. در یک سال گذشته چندین بار حرکت‌های اعتراضی زنان از سوی طالبان در کابل و ولایات به خشونت کشیده شده و طالبان مانع شده‌اند.
حادثه ترافیکی در دایکندی جان یک زن را گرفت
مقام های ولایتی در ولایت مرکزی دایکندی می‌گویند که به دنبال یک رخداد ترافیکی در این ولایت یک زن جان باخته است. قوماندانی امنیه ولایت دایکندی روز چهارشنبه، ۱۲ اسد، با نشر خبرنامه‌ای گفته است که این رویداد ترافیکی ناوقت روز گذشته در ساحه نگلیج روستای خوشک ولسوالی اشترلی اتفاق افتاده است. اخیراً رویدادهای ترافیکی در ولایت دایکندی افزایش یافته است
رولا غنی منفورترین زن تاریخ افغانستان
حرکت «خودجوش زنان مبارز افغانستان»، به انتخاب همسر اشرف غنی به‌عنوان سخنران در نشستی زیر عنوان توانمند سازی زنان افغانستان در امریکا اعتراض کرده و می‌گویند که رولا غنی نماینده زنان افغانستان نیست. در اعلامیه زنان معترض آمده است که آنان به انتخاب رولا غنی به‌عنوان سخنران و مهمان ویژه در این نشست که قرار است به تاریخ ششم اکتبر در واشنگتن برگزار شود، اعتراض دارند. آنان رولا غنی را «زن منفور تاریخ» خوانده و گفته‌اند که او نماینده زنان افغانستان نیست. زنان معترض گفته‌اند که به هیچ عنوان رولا غنی را که متهم به فساد در برنامه‌های «توانمندسازی زنان» در افغانستان است، شایسته دعوت در هیچ برنامه‌ای در مورد زنان نمی‌دانند. حرکت «خودجوش زنان»، انتخاب رولا غنی را به‌عنوان سخنران ویژه، از سوی نهاد «زنان پیشرو»، تلاشی برای مشروعیت دوباره به او دانسته است. آنان این عمل را نابخشیدنی دانسته و گفته‌اند: «ما هر نهادی را که چنین غیرمسئولانه عمل می‌کند، با متهمان فساد مالی در برنامه‌های اقتصادی برای زنان افغانستان هم‌دست خواهیم دانست».
گالوپ: ۷۴ درصد شهروندان افغانستان سال گذشته اضطراب را تجربه کردند؛ طالبان: حقیقت ندارد
مرکز پژوهشی گالوپ (Gallup) با انتشار یک نظرسنجی گفته است که ۷۴ درصد از شهروندان افغانستان سال گذشته اضطراب را تجربه کرده‌اند. این نهاد گفته است که مردم افغانستان در سال ۲۰۲۱، از نظر شاخص تجارب «عواطف منفی» در صدر قرار دارند. گالوپ افزوده است که شهروندان افغانستان از سال ۲۰۱۷ به این‌سو به‌جز سال ۲۰۲۰ که به دلیل کرونا نظرسنجی نشده، همواره حد اقلِ عواطف مثبت را تجربه کرده‌اند. براساس نظرسنجی گالوپ، افغانستان در سال ۲۰۲۱ از عراق که برای دو سال پی‌هم در صدر شاخص تجربه عواطف منفی قرار داشت، جلو زده است. بلال کریمی، معاون سخنگوی طالبان اطلاعات گالوپ را نادرست خوانده و گفته اضطراب و ناآرامیِ ۷۴ درصد شهروندان افغانستان حقیقت ندارد. او گفته است که گزارش گالوپ براساس اطلاعات نادرست و پروپاگند ترتیب شده است. معاون سخنگوی طالبان مدعی شده است که اکثریت شهروندان افغانستان پس از تسلط این گروه امنیت و شادی را احساس می‌کنند. افغانستان در فهرست کشورهای شاد، غمگین‌ترین کشور در جهان است. این کشور پس از تسلط طالبان با بحران بشری مواجه شده که نیمی از جمعیت آن با بحران گرسنگی مواجه‌اند.