تصویر یک دختر افغانستان عکس سال ۲۰۲۵ یونیسف شد
فرخنده: صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) اعلام کرده است که تصویر یک دختر ۱۰ ساله افغانستان به‌عنوان «عکس سال ۲۰۲۵» این نهاد انتخاب شده؛ عکسی که به گفته داوران، روایت‌گر ایستادگی دختران افغانستان در برابر محرومیت آموزشی است. هیات داوران یونیسف در مراسم اهدای جوایز در شهر برلین گفته‌اند این تصویر، فراتر از یک عکس هنری، بازتاب‌دهنده واقعیتی تلخ از زندگی میلیون‌ها دختر افغانستان است که با وجود محدودیت‌های گسترده، امید به آموزش را زنده نگه داشته‌اند. این عکس را الیز بلانشار، عکاس حرفه‌ای فرانسوی، در ولایت ننگرهار ثبت کرده است. در این تصویر، دختری ۱۰ ساله دیده می‌شود که در فضای ساده خانه‌اش مشغول خواندن کتاب است؛ صحنه‌ای آرام که در دل خود، اعتراض خاموش به ممنوعیت آموزش دختران را حمل میکند. الکه بودن‌بندر، حامی یونیسف در آلمان، در سخنانی گفته است این تصویر نشان می‌دهد که دختران افغانستان چگونه با امکانات اندک و در شرایط محدود، برای حق آموزش تلاش میکنند. او تأکید کرده که جامعه جهانی نباید در برابر سرنوشت این دختران بی‌تفاوت بماند. بر اساس آمار یونیسف، در حال حاضر بیش از ۲.۲ میلیون دختر در افغانستان از رفتن به مکتب محروم‌اند؛ محرومیتی که پیامد مستقیم سیاست‌های طالبان به‌شمار می‌رود. طالبان در بیش از چهار سال گذشته با صدور بیش از ۱۰۰ فرمان، حضور زنان و دختران را در آموزش، تحصیل، کار و سایر عرصه‌های زندگی عمومی به‌شدت محدود کرده‌اند. این تحولات در حالی ادامه دارد که پیش‌تر دادگاه کیفری بین‌المللی، حکم بازداشت هبت‌الله آخوندزاده، رهبر طالبان، و عبدالحکیم حقانی، رییس دادگاه عالی این گروه را به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت صادر کرده بود؛ اقدامی که نشان‌دهنده افزایش فشارهای حقوقی بین‌المللی بر طالبان است.
هم‌زمان با روز دانشجو؛ دانشگاه‌های افغانستان «میدان سرکوب دختران» توصیف شدند
فرخنده: هم‌زمان با فرارسیدن روز جهانی دانش‌جویان، «اتحاد فعالان حقوق بشر» با نشر اعلامیه‌ای تازه هشدار داده است که وضعیت آموزشی در افغانستان به پایین‌ترین سطح در سال‌های اخیر سقوط کرده و دانشجو بودن عملاً به یک جرم تبدیل شده است. این نهاد در اعلامیه خود که روز یک‌شنبه، ۲۵ عقرب منتشر شد، گفته است که سیاست‌های طالبان علیه دانشگاه‌ها و به‌ویژه دختران دانشجو، «یکی از شدیدترین حملات سازمان‌یافته بر حق آموزش» در کشور است. به‌گفتهٔ این نهاد، بسته‌ماندن prolonged دروازه‌های دانشگاه‌ها، اخراج استادان مستقل، حذف رشته‌های علمی و منع کامل آموزش دختران نشانه‌هایی از روندی است که آن را «نسل‌کشی فرهنگی» و «آپارتاید جنسیتی» توصیف کرده است. اتحاد فعالان حقوق بشر تأکید میکند که نسل‌کشی فرهنگی تنها محروم‌سازی از آموزش نیست؛ بلکه تخریب آگاهانهٔ هویت، زبان، فرهنگ و ظرفیت فکری یک نسل است. این نهاد می‌گوید طالبان با «پاک‌سازی فکری»، تهدید و اعمال فشار، آیندهٔ فکری و اجتماعی نسل کنونی را هدف گرفته‌اند. در بخش دیگری از اعلامیه، از جامعهٔ جهانی خواسته شده که برخورد طالبان با دانش‌جویان افغانستان را به‌عنوان نسل‌کشی فرهنگی به‌رسمیت شناخته و برای رسیدگی قضایی و اقدام فوری علیه عاملان این سیاست‌ها وارد عمل شود. این نهاد هشدار می‌دهد که ادامهٔ این وضعیت، افغانستان را با یک خلأ فکری و علمی جدی روبه‌رو خواهد کرد؛ بحرانی که پیامدهای آن تنها محدود به امروز نیست و سال‌ها آیندهٔ کشور را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
سازمان ملل مراکز دیجیتالی در کابل افتتاح کرد؛ فرصت‌سازی محدود در سایه محرومیت گسترده دختران
فرخنده: مراکز تازه دیجیتالی در دو مکتب ولسوالی‌های استالف و موسهی کابل گشایش یافته است؛ اقدامی که سازمان توسعه ملل متحد (UNDP) آن را تلاشی برای تقویت دسترسی آموزشی دختران می‌داند، اما این حرکت در برابر محدودیت‌های گسترده طالبان بر آموزش دختران، بیشتر به یک قدم کوچک در دل بحرانی بزرگ شباهت دارد. UNDP روز سه‌شنبه، ۲۰ عقرب، اعلام کرد که این مراکز با تجهیزاتی چون کمپیوتر، اینترنت، آموزگاران آموزش‌دیده و نصاب اختصاصی دیجیتال آغاز به کار کرده‌اند. به گفته این نهاد، انرژی مورد نیاز این مراکز از طریق سیستم‌های آفتابی تمویل می‌شود و جزئی از پروژه «خدمات انرژی پایدار برای آموزش و صحت در افغانستان» است. با وجود این ابتکار، واقعیت میدانی روشن است: طی چهار سال گذشته و پس از بازگشت طالبان به قدرت، هزاران دختر دانش‌آموز و دانشجو از حق ابتدایی آموزش محروم شده‌اند. این مراکز دیجیتالی، هرچند می‌توانند دریچه‌ای کوچک برای برخی دانش‌آموزان ایجاد کنند، اما مانع اصلی همچنان پابرجاست. یونیسف پیش‌تر هشدار داده بود که نظام آموزشی افغانستان با بحرانی کم‌سابقه روبه‌رو است و میلیون‌ها کودک، به‌ویژه دختران، از تحصیل بازمانده‌اند. در چنین شرایطی، گشایش چند مرکز دیجیتالی نمی‌تواند جای خالی یک نظام آموزشی منسجم و بدون تبعیض را پر کند. UNDP می‌گوید هدف، ایجاد فرصت‌های برابر آموزشی است؛ اما تا زمانی که محدودیت‌های ساختاری طالبان بر آموزش دختران برداشته نشود، این پروژه‌ها تنها بخش کوچکی از نیازهای گسترده و بی‌پاسخ مانده دختران افغان را پوشش می‌دهد.
تاکید اتحادیه اروپا بر نقش علم؛ هشدار درباره پیامدهای حذف زنان و دختران از آموزش
فرخنده: نماینده‌گی اتحادیه اروپا در افغانستان هم‌زمان با روز جهانی علم، با انتشار پیامی بر جایگاه آموزش در تأمین صلح پایدار تأکید کرده و گفته است که از دانش‌آموزان و آموزگاران افغان حمایت میکند. این نهاد روز دوشنبه، ۱۹ عقرب، در برگه ایکس خود نوشت که «سرمایه‌گذاری در علم، سرمایه‌گذاری در آینده‌ای خودکفا، نوآوری و صلح پایدار برای همه افغان‌ها» است. این موضع‌گیری در شرایطی مطرح می‌شود که زنان و دختران افغان بیشترین قربانی سیاست‌های آموزشی طالبان‌اند. بسته‌ماندن دروازه مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران بالاتر از صنف ششم، و تبدیل بخش بزرگی از مکاتب به مراکز آموزشی ایدیولوژیک، آینده تحصیلی نسل زنان را عملاً متوقف کرده است. یونسکو و یونیسف نیز در گزارش مشترک اخیر خود هشدار داده‌اند که سیستم آموزشی افغانستان در وضعیت بحرانی قرار دارد؛ بحرانی که مستقیم بر آینده میلیون‌ها دختر تاثیر گذاشته و چرخه فقر، وابستگی و حذف اجتماعی را تقویت میکند. کارشناسان می‌گویند تأکید جامعه جهانی بر علم، زمانی معنا دارد که فشار مؤثر برای بازگشایی مکاتب دخترانه و احیای نظام آموزشی فراگیر نیز افزایش یابد؛ زیرا بدون حضور زنان و دختران، هیچ چشم‌انداز «صلح پایدار» و «نوآوری» قابل تصور نیست.
ممنوعیت آموزش دختران در سومین سال: دختران از ثبت‌نام در آزمون کانکور محرومند
فرخنده: وزارت معارف تحت اداره طالبان روز دوشنبه اعلام کرد که روند ثبت‌نام برای آزمون کانکور سال ۱۴۰۴ برای فارغان صنف دوازدهم مکتب‌ها و فارغان مدارس دینی آغاز شده است. با این حال، برای سومین سال متوالی، دختران بالاتر از صنف ششم همچنان از این آزمون محروم هستند. این تصمیم در حالی گرفته می‌شود که بیش از چهار میلیون دختر افغان همچنان از ادامه تحصیل در مکاتب بالاتر از صنف ششم بازمانده‌اند و این محدودیت‌ها ادامه یافته است. با وجود درخواست‌های متعدد برای بازگشایی دروازه‌های آموزش عالی به روی دختران، طالبان تاکنون هیچ واکنشی مثبت در این زمینه نشان نداده‌اند. سخنگوی وزارت معارف طالبان، منصور احمد حمزه، در خبرنامه‌ای از داوطلبان خواست که برای اشتراک در این آزمون، فورم آنلاین را پر کنند، اما هیچ اشاره‌ای به شرایط دختران برای ثبت‌نام در آزمون نکرده است. این در حالی است که در سه سال گذشته، دختران فارغ‌التحصیل از مکتب‌های متوسطه و عالی، نه تنها از ثبت‌نام در آزمون کانکور محروم بوده‌اند، بلکه به کلی از ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر نیز منع شده‌اند. در همین حال، شماری از دختران فارغ‌التحصیل که واجد شرایط شرکت در آزمون کانکور هستند، به خبرنگاران گفته‌اند که از لحاظ شرعی و قانونی هیچ مانعی برای ادامه تحصیل دختران وجود ندارد. به گفته آنان، طالبان عمداً حقوق آموزشی زنان و دختران را نادیده می‌گیرند و این حق را از آنان سلب کرده‌اند. فاطمه، یکی از دختران فارغ‌التحصیل صنف دوازدهم، می‌گوید: «امسال هم ثبت‌نام امتحان کانکور آغاز شده، اما تا کنون برای ما دختران اجازه اشتراک در این امتحان داده نشده است. امیدوارم هرچه زودتر دروازه‌های دانشگاه‌ها و مکاتب به روی دختران باز شود و ما نیز بتوانیم در این آزمون شرکت کنیم.» فرحت، یک دختر دیگر از بلخ، نیز در همین زمینه اظهار داشت: «از لحاظ شرعی هیچ مانعی برای تحصیل دختران وجود ندارد، اما طالبان عمداً ما را از آموزش محروم میکنند. تا کنون ما اجازه ثبت‌نام در امتحان کانکور را نداشته‌ایم، اما امیدوارم این محدودیت‌ها هرچه زودتر برداشته شوند.» در سال گذشته، حدود ۸۷ هزار و ۴۳۸ نفر در آزمون کانکور شرکت کرده‌اند که از این تعداد، ۴۴ هزار و ۷۳۸ نفر موفق به قبولی در این آزمون شدند. این آمار شامل هیچ‌یک از دختران فارغ‌التحصیل از صنف دوازدهم نمی‌شود که همچنان از تحصیل در دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی محروم هستند. ممنوعیت آموزش دختران در افغانستان از سوی طالبان، نگرانی‌های گسترده‌ای را در سطح بین‌المللی برانگیخته است. سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای بین‌المللی بارها از طالبان خواسته‌اند تا به حقوق آموزشی دختران احترام بگذارند و درهای آموزش عالی را به روی آنها باز کنند. ممنوعیت تحصیل دختران بالاتر از صنف ششم، در کنار جلوگیری از اشتراک آنها در آزمون‌های مهمی مانند کانکور، نشان‌دهنده نقض حقوق بشر و بحران آموزشی در افغانستان است. دختران افغان در شرایطی دشوار و بدون هیچ گونه چشم‌اندازی برای آینده خود به سر می‌برند. آنها امیدوارند که روزی دروازه‌های آموزش عالی به روی‌شان باز شود و این محدودیت‌ها برداشته شوند تا بتوانند در ساختن آینده‌ای بهتر برای خود و کشورشان نقش ایفا کنند.
روزهای یکسان: داستان دختری که در دنیای قالین بافی رشد کرده است
فرخنده: بار دیگر در آسمان کابل طلوع می کند، همه روز جدیدی را آغاز می کنند، شاید متفاوت تر از دیروز، اما برای سکینه این گونه نیست! در حومه ی منطقه پل خشک دشت برچی شهر کابل، دختری روز هایش همه یکسان است. سکینه بیست و پنج ساله است، وقتی خانواده اش از پاکستان به افغانستان آمدند، ده سال بیشتر نداشت که با قالین بافی آشنا شد. سکینه زمانی که تازه راه رفتن را یاد میگیرفت مهاجر شدند و برای ادامه زندگی پاکستان امدند. در پاکستان زمانی که تازه معنای حرف ها را میفهمید، تمام حرف ها و کارهای که در چهارطرف اش جریان داشت از کار کردن و چگونه مصارف زندگی را پوره کردن بود، اینجا بود که سکینه نام قالین و قالین بافتن برایش آشنا شد. تمام خانواده باید بدون ضایع کردن یک دقیقه وقت در روز همچنان باید قالین می بافیدند تا بتوانند تا آخر ماه، متر های قالین را بافته و تمام کنند و پولی برای مصرف زندگی در دست شان داشته باشند. او به بازی های کودکانه اش مصروف بود و گاهی از روی شوق میامد و قالین بافتن خانواده اش را تماشا میکرد. چند سال بعد وقتی همه به کشور شان برمی گشتند خانواده سکینه نیز تصمیم گرفتند به افغانستان بیایند، در افغانستان سکینه و خانواده اش دوباره به قالین بافی شروع کردند و این شد که سکینه روز ها تمام با خواهر از خود بزرگ تر قالین ببافند. او حالا ۲۵ سالش است و از اینکه نتوانسته است بخاطر مشکلات اقتصادی به جز قالین بافتن به چیزی دیگر فکر کند حس نامعلوم دارد. “شاید زندگی من مانند دختران دیگر نیست، من چهاردیواری اتاق و روبرویم همیشه قالین را دیده ام، من به مکتب نرفتم تا درس بخوانم من با کسی تفریح نرفتم و من دوستی ندارم، من کی ها را باید ملامت کنم! خودم را که پا از خانه بیرون نه گذاشتم و مکتب نرفتم؟ اما آیا زندگی و شرایط اش گذاشت یا اجازه میداد من این کار را بکنم؟” محمد آصف استاد قالین هراز گاهی به سکینه و فامیل اش سر میزند و به این بهانه خبر اینکه قالین چقدر بافته شده است را هم میگیرد مادر سکینه هر بار که مرد قالین باف میاید و جویای احوال آنها می شود بارها از او تشکری کرده و خدا را شکر میکند که منبع درآمد دارند و دست اش پیش کسی دراز نیست. سکینه فرصت اینکه کسی از خانواده اش باید درس بخواند را به برادرش داده است و می گوید تمام تلاشم را میکنم تا مشکل اقتصادی خانواده ام را حل کنم و برادرم بتواند درس بخواند و راه بهتر را برای زندگی انتخاب کند. سکینه بعد از فوت پدر با کمک خواهر بزرگ تر از خودش که ازدواج کرده قالین میبافند و سر هردویما و یا سه ماه تلاش شان را میکنند تا چهار و یا شش متر قالین را ببافند و مزد خوبی دریافت کنند. او با مادر و برادر کوچک تر از خودش زندگی میکند و تمام مصارف زندگی به عهده او است مادرش مریض است و نفس تنگی دارد. قالین دست بافت سکینه در کشور ها سفر می کند، هنر دست سکینه پس از طی مراحل زیاد به کشور های دور فرستاده می شود و به بها و ارج گزاری به کیفیت اش در بزرگترین بازار ها هنرنمایی می کند. اما سکینه هیچ وقتی زیبایی هنرش را ندیده است، روز هایش در اتاق کوچک پیش دستگاه و تار های قالین سپری شد. روز ها با عجله تمام کارهای خانه را خلاص کرده به بافتن قالین شروع می کرد و شب ها هم از خسته گی زیاد زود به خواب میرفت. شکیلا گلستانی
بریکس از طالبان خواستار رفع ممنوعیت‌های آموزشی زنان شد
فرخنده: درخواست بریکس از طالبان برای رفع محدودیت‌های آموزشی زنان؛ تاکید بر حل مسالمت‌آمیز بحران افغانستان کشورهای عضو سازمان بریکس در نشست کازان روسیه با انتشار بیانیه‌ای مشترک خواستار حل و فصل مسالمت‌آمیز بحران افغانستان شده و از طالبان خواسته‌اند ممنوعیت‌های آموزشی و تحصیلی علیه دختران و زنان را لغو کنند. این بیانیه همچنین بر رعایت حقوق بشر و حفظ حقوق اساسی تمامی شهروندان افغانستان، از جمله زنان، دختران و اقلیت‌های قومی، تاکید دارد. اعضای بریکس اظهار داشتند که طالبان باید اقدامات «مشهود و ملموس» بیشتری را برای اطمینان از عدم استفاده خاک افغانستان توسط «گروه‌های هراس‌افکن» انجام دهند. آنها حمایت خود را از افغانستانی «عاری از گروه‌های هراس‌افکن»، مستقل و متحد اعلام کردند و خواستار «اقدام‌های فوری و ملموس» از سوی طالبان در این زمینه شدند. در این نشست، به نقش مهم کشورهای همسایه افغانستان در تثبیت امنیت و ثبات منطقه اشاره و از تلاش‌های آنها برای تسهیل روند حل بحران افغانستان استقبال شد. کشورهای بریکس باور دارند که مشارکت کشورهای همسایه می‌تواند در روند تثبیت امنیت و ثبات در افغانستان و منطقه موثر باشد. نشست سه‌روزه بریکس، که بدون حضور نماینده طالبان برگزار شد، از روز سه‌شنبه در شهر کازان روسیه آغاز شد و امروز (پنج‌شنبه، ۳ عقرب) به پایان می‌رسد. سران کشورهای عضو این سازمان، از جمله چین، هند، روسیه، ترکیه، آفریقای جنوبی، برزیل، ایران، مصر، و اتیوپی، به همراه دبیرکل سازمان ملل در این نشست شرکت داشتند. طالبان پیش از این درخواست حضور در نشست بریکس را ارائه کرده بودند، اما این درخواست از سوی کشورهای عضو رد شد.
شنبه‌های ارغوانی: ممنوعیت آموزش دختران، عقب‌گرد شدید ایجاد کرده است
فرخنده: جنبش شنبه‌های ارغوانی، به مناسبت گذشت هزار و ۱۲۳ روز از بسته ماندن مکتب‌ها به روی دختران، اعلام کرده است که این ممنوعیت که توسط طالبان وضع شده، «عقب‌گرد شدید» در پیشرفت کشور به سوی برابری جنسیتی و توان‌مندسازی زنان ایجاد کرده است. این جنبش که تحت رهبری مریم معروف آروین، فعال حقوق زن، فعالیت میکند، در بیانیه‌ای تأکید کرده است که با وجود فشارهای نهادهای حقوق بشری، برخورد جامعه بین‌المللی با این ممنوعیت به طرز نگران‌کننده‌ای نرم بوده است. در این بیانیه آمده است: «فقدان اقدام قاطع نه تنها طالبان را جسور میکند، بلکه پیام نگران‌کننده‌ای در مورد اولویت‌بندی حقوق زنان در صحنه جهانی دارد.» جنبش شنبه‌های ارغوانی همچنین بر این باور است که محرومیت دختران و زنان از ادامه آموزش و تحصیل، تنها یک مسأله فردی نیست و اثرات منفی جدی بر بخش‌های مختلف جامعه می‌گذارد. این ممنوعیت، به‌خصوص در جامعه‌ای که به پیشرفت و توسعه نیاز دارد، به شدت آسیب‌رسان است. طالبان پس از به‌دست گرفتن دوباره قدرت، دختران را از ادامه آموزش بالاتر از صنف ششم منع کردند و درهای دانشگاه‌ها را به روی آنها بستند. علاوه بر این، در طی بیش از سه سال حاکمیت طالبان، با صدور بیش از ۷۰ فرمان و دستور، تقریباً تمام حقوق اساسی و انسانی زنان را سلب کرده و به آنان حتی اجازه قدم زدن در پارک‌ها را نیز نمی‌دهند. در جدیدترین اقدام، طالبان با توشیح قانون «امر به معروف و نهی از منکر»، چهره و صدای زنان در مکان‌های عمومی که مردان حضور دارند را نیز منع کرده‌اند و اعلام کرده‌اند که چهره و صدای زنان جز «عورت» محسوب می‌شود و نباید به گونه‌ای صحبت کنند که مردان بشنوند. این وضعیت نه تنها در افغانستان بلکه در سطح بین‌المللی مورد انتقاد قرار گرفته و خواستار اقدامات قاطع‌تر علیه سرکوب حقوق زنان است. جنبش شنبه‌های ارغوانی بر لزوم اقدامات مؤثر جامعه جهانی در حمایت از حقوق زنان و دختران تأکید کرده و خواستار توجه جدی به این موضوع است.
قتل دختر ۲۴ ساله در هرات؛ ادامه محدودیت‌ها و فشارهای اجتماعی بر زنان
فرخنده: منابع محلی در ولایت هرات از وقوع یک حادثه دلخراش خبر می‌دهند که در آن یک دختر ۲۴ ساله به ضربات چاقو به دست برادرش کشته شده است. این واقعه در روز دوشنبه، ۲۴ میزان، در منطقه «نمبر یک» شهر هرات به وقوع پیوسته و از آن به عنوان یک نمونه بارز خشونت خانگی یاد می‌شود. بر اساس اطلاعات منتشرشده، این قتل به دنبال پاسخ منفی دختر به درخواست برادرش برای ازدواج اجباری انجام شده است. این حادثه بار دیگر بحث‌ها و نگرانی‌ها درباره فشارهای اجتماعی و خانوادگی بر زنان و دختران در افغانستان را به سطح افکار عمومی کشانده است. پس از این واقعه، برادر متهم به قتل توسط نیروهای طالبان بازداشت شده است. در حالی که مقام‌های محلی طالبان تاکنون درباره این حادثه اظهارنظری نکرده‌اند، این اقدام باعث افزایش انتقادات از بی‌توجهی به حقوق زنان و خشونت‌های مبتنی بر جنسیت شده است. فعالان حقوق بشر و مدافعان حقوق زنان به شدت نسبت به این رویداد واکنش نشان داده و خواستار رسیدگی فوری به این موضوع و اجرای عدالت هستند. آنها تأکید دارند که چنین حوادثی نه تنها نتیجه خشونت‌های خانوادگی، بلکه ناشی از محدودیت‌های اجتماعی و فرهنگی بر روی دختران و زنان نیز می‌باشد. این قتل، بار دیگر ضرورت اصلاحات جدی در قوانین و سیاست‌ها برای حفاظت از حقوق زنان و دختران در افغانستان را مورد تأکید قرار می‌دهد و نیاز به حمایت جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری برای مبارزه با چنین خشونت‌هایی را به نمایش می‌گذارد.
سی‌ان‌ان: تبعیض علیه ورزش زنان در افغانستان ادامه دارد
فرخنده: سی‌ان‌ان در گزارش تازه‌ای اعلام کرده است که در حالی که تیم‌های مردان افغانستان به‌طور عمده آزادانه در سطح بین‌المللی رقابت میکنند، اما زنان این کشور از ورزش منع شده و مجبور به رقابت بدون حمایت رسمی یا به‌عنوان پناهجو برای تیم‌های پناهندگی می‌شوند. بر اساس این گزارش، مرضیه حمیدی، تکواندوکار افغانستانی، در رقابت‌های جهانی تکواندو ۲۰۲۳ در آذربایجان به‌عنوان پناهجو با تیم مردان افغانستان روبه‌رو شده است. خانم حمیدی در مصاحبه با سی‌ان‌ان اظهار داشت که او به‌خاطر ممنوعیت نمایندگی کشورش از سوی هم‌تیمی‌های سابقش به‌عنوان یک بیگانه مورد رفتار قرار گرفته است. او تصریح کرد: «آنان برای من تیم طالبان هستند، نه تیم افغانستان.» این اظهارات مشابه اتهامی است که خانم حمیدی در مورد تیم کریکت افغانستان مطرح کرده و خواستار منع تیم‌های ورزشی افغانستان از شرکت در بازی‌های المپیک شده است. این خواسته به تحریم‌هایی که در دوران «آپارتاید» علیه افریقای جنوبی اعمال شد، شباهت دارد. حمیدی در این مصاحبه تأکید کرد: «تیم کرکت مردان افغانستان نماینده زنان افغانستان نیست.» او افزود: «در افغانستان، زنان اجازه ندارند زن باشند. آنان (زنان) وجود ندارند.» به گفته او، طالبان حقوق زنان و دختران را تحت عنوان شریعت و اسلام سلب کرده‌اند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر ملل متحد، نیز در این گزارش گفته است که طالبان زنان و دختران را از حضور کامل در جامعه حذف کرده و شرایطی ایجاد کرده‌اند که امکان مشارکت به‌عنوان انسان‌های کامل را نداشته باشند. وی همچنین خاطرنشان کرد که این وضعیت تبعیض، جداسازی و محرومیت، انکار انسانی زنان و دختران را نهادینه کرده است. بنت تأکید کرده که طالبان، که اکنون در افغانستان قدرت را در دست دارند، از فناوری و رسانه‌ها به‌خوبی آگاه هستند و ساختار روابط عمومی و احتمالاً نظارتی بسیار پیشرفته‌ای دارند که می‌تواند به کشورهای خارجی نیز نفوذ کند. او هشدار داده است که اگر هیچ عواقبی وجود نداشته باشد و اگر هیچ مقاومتی در برابر این موضوع انجام نشود، «همه زن‌ستیزان» در سراسر جهان متوجه این مسئله خواهند شد.