استقبال جنبش‌های اعتراضی زنان، از گزارش تازه ی گزارشگر ویژه ی سازمان ملل در افغانستان
استقبال جنبش‌های اعتراضی زنان، از گزارش تازه ی گزارشگر ویژه ی سازمان ملل در افغانستان جنبش‌های اعتراضی زنان امروز(شنبه، ۱۲ حوت) با استقبال از درخواست گزارشگر ویژه مبنی بر ایجاد پرونده‌ای علیه طالبان در دیوان کیفری بین‌المللی، می‌گویند که این یکی از خواسته‌های زنان معترض است فوزیه وحدت، مسوول عمومی جنبش زنان مقتدر افغانستان آن را نتیجه‌ی مبارزه، ایستادگی و قربانی‌های زنان افغانستان در برابر طالبان خوانده و گفته است که این یکی از خواسته‌های زنان افغانستان بود که پرونده‌ی«آپارتاید جنسیتی» علیه زنان افغانستان در دیوان بین‌المللی ایجاد و مورد بررسی قرار بگیرد. با این حال جبهه مقاومت ملی افغانستان» ضمن استقبال از گزارش جدید ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق‌‌بشر سازمان ملل متحد برای افغانستان، گفته است که این گزارش نمونه‌ی کوچک از فاجعه‌ی گسترده‌ی حقوق‌بشری در این کشور است. این جبهه دیروز (جمعه، ۱۱ حوت) با نشر اعلامیه‌‌ای با اشاره به ممانعت طالبان از سفر آقای بنت به افغانستان در زمان تهیه‌ی این گزارش، گفته است که عدم بازدید او از داخل کشور، امکان گزارش‌دهی را محدود ساخته است. این در حالی است که ریچارد بنت گزارش گر ویژه ی سازمان ملل متحد حقوق بشر افغانستان روز پنج شنبه 10 حوت 1402گزارش تحقیق اش را در بازه وضعیت حقوق بشر در افغانستان ارایه و‌نشر کرد.
خانمی از افغانستان در بین ۱۱ زن شجاع سال
بنفشه یعقوبی منحیث شجاع ترین زن، از افغانستان شناخته شد وزارت خارجه امریکا بنفشه یعقوبی، عضو پیشین کمیسیون حقوق بشر افغانستان و ۱۱ زن دیگر را برنده جایزه «زن شجاع» سال ۲۰۲۴ اعلام کرد. در اعلامیه‌ی که از طرف وزارت خارجه ی آمریکا دیروز جمعه یازدهم حوت نشر شد درباره‌ی خانم یعقوبی آمده است که او سالها به‌عنوان وکیل‌مدافع حقوق زنانی که با خشونت مواجه شده‌اند کار کرده است و «سازمان رهیاب» را در سال ۲۰۰۸ با همسرش برای ارائه‌ی آموزش و توان‌بخشی به افراد کم‌بینا در افغانستان تأسیس کرد. در این میان، فریبا بلوچ، فعال حقوق بشر از ایران هم برنده این جایزه شناخته شده است. جایزه بین‌المللی زنان شجاع وزارت خارجه از سال ۱۳۹۶ خورشیدی به این طرف به زنانی اهدا میشود که شجاعت، قدرت و رهبری استثنایی در دفاع از صلح، عدالت، حقوق بشر، برابری جنسیتی و برابری، و توانمندسازی زنان و دختران از خود نشان داده‌اند. وزارت خارجه امریکا امسال هجدهمین دور این جایزه را اهدا میکند.
اشتراک دو فعال پیشین زنان در نشست دوحه
اشتراک شاه گل رضایی و محبوبه سراج در نشست دوحه با آن‌که هنوز فهرست کسانی‌که در نشست دوحه دعوت شده‌اند، به‌دست نرسیده، اما رسانه‌های داخلی گزارش داده‌اند که محبوبه سراج و شاه‌گل رضایی به نشست دوحه دعوت شده‌اند. بر اساس گزارش‌هایی‌که به دست‌رس رسانه‌ها قرار گرفته، نشان می‌دهند که نام‌های محبوبه سراج و شاه‌گل رضایی در میان فعالان حقوق زن دعوت‌شده به دوحه دیده می‌شوند. در همین‌حال، با وجود آن‌که چند ساعت به برگزاری نشست دوحه مانده، اما هنوزهم فهرست نام افرادی که در این نشست دعوت شده‌اند، به‌دست رسانه‌ها نرسیده‌است. این درحالی‌ست که نشست دوحه به تاریخ‌های ۲۹ و ۳۰دلو به محوریت افغانستان با ابتکار سازمان ملل‌متحد در دوحه برگزار میشود که در این نشست، نمایندگان کشورهای مختلف در آن شرکت خواهند کرد. گفتنی‌ست، از گروه طالبان نیز در این نشست دعوت به عمل آمده‌است؛ اما این گروه برای شرکت در این نشست دو شرط مهم را وضع کرده‌اند و گفته‌اند، در صورت قبول نشدن شرط‌های این گروه در این نشست شرکت نخواهند کرد.
پیکر تیر شده زن جوان در روی جاده بلخ
پیکر تیرباران شده یک زن جوان، صبح روز دوشنبه، ۱۶ دلو، از جاده عمومی در روستای کول امبو در ولسوالی بلخ ولایت بلخ پیدا شده است. منابع محلی در ولایت بلخ از تیرباران شدن یک زن جوان از سوی افراد مسلح ناشناس در این ولایت خبر می‌دهند. براساس گفته‌های یک منبع آگاه، این زن حوالی ساعت ۴ صبح از سوی افراد مسلح ناشناس تیرباران شده است. تا اکنون هویت این زن و انگیزه قتلش روشن نیست. این درحالی است که روز پنجشنبه، ۱۲ دلو، نیز در ساحه کارته‌ی خراسان ناحیه هفتم شهر مزار شریف دو زن و دو مرد با ضربات چاقو به قتل رسیده بود. با حاکمیت دوباره طالبان قتل‌های هدفمند و مرموز زنان و مردان در ولایت بلخ و سایر ولایات کشور شدت گرفته است. هنوز جزئیات بیشتری از چگونگی این حادثه در دست نیست. این در حالی است که در هفته‌های اخیر، حوادث مشابهی در دیگر شهرهای افغانستان نیز اتفاق افتاده است، اما طالبان در مورد هیچ یک از این حوادث جزئیات را با رسانه‌ها شریک نکرده‌اند.
نگهداری فرزندان در سایه خیانت
زهرا بیست و هشت ساله است. خانم جوانی که اسیر چهار فرزندش شده است. او باخیانت شوهرش کنار می آید تا در کنار فرزندانش زندگی کند. زهرا از جمله دخترانی است که با ازدواج زیر سن، زندگی اش به جهنم تبدیل شد. از حرف های وی چنین برداشت کردم که مادر زهرا به خاطر داشتن فرزند زیاد دختر، در اولین خواستگارش آن ها را به عقد نکاح در می آورد. زهرا داستان زندگی خود را اینگونه باز گو می کند. “خوب مادرم شش دختر دارد، پسر ندارد به این دلیل دختران خود را به اولین خواستگار اش میداد، من را نیز وقتی پانزده یا شانزده ساله بودم؛ به یک مرد که از من بزرگتر بود داد. شوهرم داد، شوهرم آن زمان بیست و پنج ساله یا بیشتر از آن بود. از زهرا پرسیدم، که چرا بخاطر ازدواج کردن زود اقدام کردی، آیا از زندگی زن و شوهری‌ات خوش و راضی استی؟ گفت: در اول خیلی خوش و راضی بودم، زندگی عاشقانه داشتیم، شوهرم را دوست داشتم. مدت گذشت اولین فرزندم را به دنیا آوردم که پسر بود، نام اش را علی گذاشتم، بعد از آن برای دومین بار مادر شدم که او هم پسر بود و نام اش را پدر کلانش قادر گذاشت، بعد از آن روز های خوش، روز های تاریک در انتظار ما بود، که یک روز متوجه شدم که شوهرم با یک دختر از قوم ما بود در تلفون حرف می‌زند وقتی شوهرم را تعقیب کردم با او دختر به رستورانت رفت و غذا خورد و رابطه پنهانی داشت. دنیا برایم تبدیل به جهنم شد که چرا شوهرم چنین کار را میکند؟ ما که خیلی با هم خوش بودیم، بعد شروع به سوال کردن از شوهرم کردم، او چیزی نگفت. فقط گفت: بعد از این دیگر هرگز این کار را نمی‌کنم. بعد از آن روز فکر نمی‌کنم جوان هستم، تصور میکنم پژمرده شده‌ام و هرکار میکنم خوشی گذشته را ندارم. حالا تنها زنده هستم که فرزندانم را بزرگ کنم. زهرا حالا بیست و هشت ساله است و دارای چهار فرزند، سه پسر و یک دختر می‌باشد. زهرا همه چیز دارد؛ تنها اعتماد و خوشی از زندگی مشترک و رابطه عاطفی‌اش رفته است. وقتی در لابلای سخنان زهرا گفتم: چرا به چنین رابطه ادامه می‌دهی وقتی خوش نیستی؟ گفت: بخاطر فرزندانم، اگر اقدام به طلاق کنم فرزندان‌ام را از من می‌گیرد. زهرا آه کشید! و ادامه داد… شوهرم از من می‌پرسد که چرا اعتماد نداری من که برایت وعده دادم که دو باره هرگز چنین کاری را نمی‌کنم. من به شوهرم گفتم: اعتماد که یک بار ازبین رفت دیگر بدست نمی‌آید، خامی تمام چیز پخته میشود ولی خامی انسان نه! حالا من با یک قلب شکسته به این زندگی ادامه می‌دهم، خوشی های من قربانی هوس بازی های تو شد، کاش از اول فکر می‌کردی. یادگار که برایم گذاشتی به قیمت گرفتن خوشی از رابطه و زندگی مشترک ما تمام شد” به گفته او: تنها امید من فرزندان‌ام است. زهرا، یک مادر است که در سن خورد عروسی کرده و تمام مسوولیت زن و شوهری را به عهده گرفته اما؛ با یک اشتباه شوهراش تمام دلخوشی ها را از زندگی او ربود. از لابلای حرف های زهرا درک کردم که او کمر درد است، شاید از نگرانی و تشویش ویاهم از طفل به دنیا آوردن به سن خورد دچار دسک کمر شده باشد، خودش را خم کرده نمیتوانست. آرزوی زهرا این بود که هیچ وقت اعتماد رابطه ازبین نرود و یادگار چنین از رابطه نباشد…
پیامد جنگ بالای زنان افعانستان
زمانیکه طالبان با نیروهای حکومت پیشین در ولایت غزنی می جنگیدند، شوهرم کشته شد، او افسر پولیس بود و برای اینکه غزنی را طالبان گرفته نتواند در صف پولیس استقامت کرد و جنگید و روزی خبر کشته شدن اش را به من دادند. صدیقه( نام مستعار) خانم ۳۶ ساله که در ولایت غزنی و صاحب یک فرزند است. او از سرنوشت تلخ خود میگوید که بعد از آمدن طالبان و با از دست دادن یگانه حامی اش که شوهرش بود غم زن بودن در افغانستان را به دوش کشیده است. سیمون دوبوار( Simone de Beauvoir) در سال 1949 در کتاب مشهور خود بنام جنس دوم این سوال را مطرح کرد ” زن چیست” او بر این باور بود که زن چیزی نیست جز نتیجه و محصول نیروهای اجتماعی و اقتصادی، به عقیده او زن از تولد زن زاده نمی شود بلکه تحت شرایط اجتماعی و اقتصادی است که به زن تبدیل میگردد. بیشتر از چهار دهه جنگ در افغانستان ویرانی، معیوبیت و کشته شدن هزاران انسان، و همچنان بی سرپرست شدن هزاران زن و کودک، از بین رفتن نظم و ثبات روآنی جامعه و قوی تر شدن خشونت های ساختاری و فقر مضاعف را به بار نشانده است. این گزارش به روایت زنی، پرداخته شده که از جنگ و فرهنگ زن ستیزی متاثر شده است. صدیقه ۳۶ سال سن دارد و در ولایت غزنی بدنیا آمده، او درسن۲۵ سالگی با احمد شعیب( نام مستعار) که افسر پلیس بود ازدواج کرد، صاحب یک فرزند بود که شوهرش را در جنگ با طالبان در ولایت غزنی از دست داده است. صدیقه می گوید، وقتی طالبان غزنی را تصرف کردند، من مجبور شدم به خاطر مشکلات اقتصادی و خانوادگی، با مردی ۶۲ ساله ازدواج کنم، اما روز به روز با شرایط دشوار روبرو هستم. گاهی فکر میکنم باید از دنیا خدا حافظی کنم. وی گفت،” بعد از کشته شدن شوهرم خانه پدرم رفتم، پدرم سال خورده است و یک برادر دارم که او خورد سال است و مادرم فوت کرده خواهر و برادرانم پیش مادر اندرم زندگی می کنند، زندگی ام روز به روز با مشکلات زیادی مواجه شد. بالاخره بعد از یک سال با مردی، نادر( نام مستعار) که ۶۲ سال سن داشت دوباره ازدواج کردم.” صدیقه می گوید صاحب یک فرزند دیگر شدم، شوهر دوم ام بخاطر که سن و سال از او گذشته بود همیشه مریض بود بعد از یک مریضی سخت فلج شد. پسران شوهر دوم ام از پدر خود سرپرستی کردند، فرزند ام را هم از من گرفتند. به گفته صدیقه، پسران شوهرش که از مادری دیگر بودند، وی را بیرون میکند. وی ناچار دوباره به خانه پدرش میرود اما پدرش از دنیا رفته است. صدیقه میگوید زمانیکه با شوهر اولم زندگی میکردم زندگی خوبی داشتیم و درآمد که شوهرم داشت زندگی ما را به خوبی کفایت میکرد و من خودم از طریق دست بافی و خامک دوزی نیز کمی در خرج خانه سهم میگرفتم میخواستیم یک خانه بخریم اما همه چیز تغییر کرد. صدیقه میگوید حالا با دوخت و خامک دوزی خرچ خود و یک پسرم را پیدا میکنم، به مشکل میتوانم مشتری خامک دوزی و دست بافت پیدا کنم، پیش از طالب مشتریانم خوب بودند و همچنان کرایه را که از یک بافت و خامک خود میگرفتم حق زحمتم را میکرد اما حالا مردم پول نان خود را در افغانستان ندارد چه برسد به پول بافت و خامک. او گفت، از یک طرف مشکلات اقتصادی و از سوی حرف های مردم که یک زن بی سرپرست ام و از دو شوهر اقبالی ندارم،دید بد بعضی‌ها و حتا کم شدن رفت و آمد بعضی از نزدیکانم تلخی این زندگی را چند برابر کرده است. در افغانستان هزاران روایت های نا گفته و بی درمان وجود دارد که با روی کار آمدن گروه طالبان وضعیت زندگی این قشری از جامعه بیشتر شکننده و آسیب پذیر شده است. شکیلا گلستانی
زندگی که بخاطر پسر نیاوردن از هم پاشید
بخاطر که پسر به دنیا نیاوردم شوهرم مرا طلاق داد، شاید این یکی از صدها داستانی باشد که در افغانستان اتفاق افتاده باشد اما کمتر زنانی هستند که حاضر به بازگو نمودن دردها و رنج‌های زنانه‌اش میشود. فرزانه روایت اش را در عالم مهاجرت بیان نموده است. روزگار شادی بود، روستاهای افغانستان در امنیت نفس می کشیدند، قریه ها مکان آسایش بود، سیاست زندگی اجتماعی را مکدر نکرده بود. رسانه فرخنده: فرزانه «نام مستعار)» دختری باشنده قره باغ ولایت غزنی وقتی هژده سال اش میشود مانند بسیاری دختران دیگر خانه شوهر می رود، شوهر و دو فرزند دختر تمام دنیای فرزانه بود. فرزانه برای خوشی خانواده اش هر کاری در توان داشت میکرد، فرزانه روزها در زمین های زراعتی کار میکرد و شب کارهای خانه را انجام میداد، می گوید بسیار خسته می شدم اما بخاطر که شوهر و فرزندانم خوشحال باشند، خم به آبرو نمی آوردم. روزگار به خوبی سپری میشد، سرپرست، مرد خانه ی داشتم که خرچ خانه ام را می آورد و من هم کوشش میکردم زن خوب برایش باشم دوست اش داشتم و بخاطر که از من آزرده نشود کوچکترین حرفی در مقابل اش نمی گفتم. ما صاحب دو فرزند بودیم و اینکه نتوانستم پسر به دنیا بیاورم، حس حقارت می کردم گویاه من کاری بدی انجام دادم و گناهی مرتکیب شدم که دو دختر دارم اما پسر نه. شوهرم که یگانه تکیه گاه من در زندگی بود، مثل بیگانه با من رفتار میکرد. یک روز گفت میخواهم دوباره ازدواج کنم من هیچ حرفی برایش نگفتم چون گفته نمیتوانستم از من اجازه ی نگرفت و یا نظری نخواست و نمیخواست هم چیزی بگویم چون برایش مهم نبود. دختر بزرگ ام دوازده ساله و دختر کوچک ام هشت سال اش بود که پدر اش ازدواج کرد. من حس حقارت پسر به دنیا نیاوردن را داشتم و امباق دار شدنم هم اضافه شد این حس و ناامیدی هر روز مرا از درون می خورد اما به روی نمی آوردم و زن که در خانه ام آمده بود را مثل خواهر دوست میداشتم با خود میگفتم حتمن قسمت همین است نمیشود زندگی طبق خواسته ات باشد. مدینه، زن شوهرم صاحب فرزند شدند و به میل شوهرم پسر بود، روز به روز رفتار شوهرم نسبت به من و دخترانم بد شد مثل اینکه ما دشمن او باشیم اما من پسر او را مانند فرزند خود فکر میکردم و حس و عاطفه مادری به او داشتم. شوهرم تصمیم جدا شدن از من را گرفت و من را با دخترانم یکجا گفت باید خانه دیگری برای خود پیدا کنید. دخترانم مثل یتیمانی بودند که پدر شان را از دست داده باشند، ما به خانه دیگری رفتیم و از شوهرم جدا شدم راه دیگری هم نداشتم چون تصمیم را او می گرفت. من با خامک دوزی و کمک از سوی فامیل پدری ام زندگی را پیش می بردم، خواهر کوچک تر از من مرا در خانه اش در مرکز شهر غزنی جا داد و با او در یک حویلی زندگی می کردیم. خواهر و شوهراش در مشکلات اقتصادی برای من و دخترانم کمک می کردند. «خراب شدن خانه ی که از خودت فکر اش می کردی برای هیچ زنی آسان نیست شام که میشد همه مردان سودا به دست به طرف خانه های خود برمی گشتند اما خانه ی من مردی نداشت که سودای خانه ام را بیاورد و دخترانم را نوازش بدهد» روزها پنهان از دخترانم گریه می کردم،گریه می کردم برای مرد که مرا تنها گذاشت! برای مردی که تمام زندگی ام بود اما او راه دیگر انتخاب کرد و مرا و دخترانم را از خود بیگانه کرد. فرزانه سالها با خواهر کوچک اش زندگی کرد، دختر بزرگ اش را به شوهر داد و روانه زندگی جدید اش کرد. فرزانه با دختر دوم اش بعد از تحولات و آمدن طالبان به پاکستان مهاجر شدند اینجا نیز با خواهر اش یکجا زندگی میکند و تنها امید و تسکین دهنده درد هایش خواهران اش استند. زینب دختر هژده ساله سفید پوست که حالا به همه ابعاد زندگی پی برده است حس نفرت دارد به پدر، اما فرزانه هنوز به خوبی از شوهر اش یاد می کند. شوهر فرزانه با خانم دوم و یک پسر اش در ایران زندگی میکنند و حتا یک زنگ هم به یکدیگر نمی زنند. سهیلا گلستانی
افزایش مشکلات روانی و صحی مادران در اکثر مناطق افغانستان
مادران در مناطق افغانستان از مشکلات صحی و اجتماعی رنج می برند. شگوفه منحیث داکتر زن روزانه پای صحبت های مادران و زنان می نیشیند که هزاران حرف برای گفتن دارند که البته دنبال شونده خوب اند. شگوفه از حال و روز زندگی مادران و فرزندان که قربانی سنت‌های ناپسند شده با خبر می شود که به گفته وی حتا باوراش سخت است. شگوفه غزنویی داکتر در یکی از شفاخانه های ولایت غزنی در بخش مادران و اطفال سوتغذی کار میکند. او در صحبت با رسانه فرخنده از وضعیت روحی و روانی زنان و مادران افغانستان می گوید، روزانه مادرانی را ملاقات میکند که به دلیل قانون مرد سالار و فرهنگ سنتی و ناآگاه از روبرو شدن حتی با زن دیگر هراس دارند. شگوفه هر روز حرف های ناگفته زنان، زندگی در جهالت و ظلم را می شنود که برایش خالی از رنج نیست اما امیدوار است به این که کوچک ترین کار که از دست اش می آید برای این زنان انجام می دهد. سوال را از مادران پرسیدم که با کدام مشکلات صحی و روانی روبرو هستند؟ شگوفه؛ « تجربه که دارم و همه روزه می بینم، در منطقه که کار میکنم، مادران از مشکلات صحی و روحی و (اجتماعی) رنج می برند، زنان حتا از مواجه شدن با داکتران زن می ترسند، ما وقتی می خواهیم اطفال سوتغذی را زیر تداوی بگیریم و شرایط بستر شدن را دارند اما مادران آنها باز هم ترس دارند چی برسد به اینکه زنان و مادران برای مراجعه با داکتر بیایند و با ما حرف بزنند.” او میگوید، من در جریان کارم با مواردی برخوردم که مادران زمانی با مشکلات روانی زیاد دچار بوده اما بخاطر ممانعت فامیل و شوهرش نتوانسته در شفاخانه مراجعه کند. همچنان وقتی با هزار ترس و لرز، به شفاخانه مراجعه کردند و شرایط بستر را داشتند بخاطر ترس از شوهر، داکتر مرد و حتی ترس از محیط شفاخانه بستری نمی‌کردند. در حالیکه شفاخانه برای آنها یک محیط امن است و تمام داکتران و کارمندان همه زنان است، اما آنها حتا جرعت این را ندارند که بروند و از مشکلات شان حرف بزنند، راز دل شان را بگویند و برای حل این مشکلات راه و چاره بسنجند. در مناطق دور دست که کار میکردم، مادران و زنان بعد از آن که با مشاور و روانشناس حرف می زنند تا دو،سه حتا شش هفت جلسه نمی توانند به خاطر فشارهای«اجتماعی، خانواده گی» که بالای شان است، آزاد گپ بزنند، بعد از چندین جلسه وقتی میفهمند و پیدا می کنند که در محیط امن هستند آن وقت، قفل های قلب شان را باز می کنند و رازهای که سالها در دل شان دفن کرده بودند را بازگو می کنند. وی گفت” مثلا ما در شفاخانه مادرانی را با مشکلات زیاد زندگی داشتیم که وقتی طفل شان گریه می کرد در عوض اینکه به طفل شان محبت بدهند طفل شان را زیر خشونت می گیرفتند، سیلی میزندد و حتا به حدی که ما طفل را از مادر دور می کردیم و برایش بازگو می کردیم که این کارات اشتباه است.” به قول خانم غزنوی در جامعه سنتی، زنان و مادران از نحوه استفاده خدمات صحی نا آگاه اند. ” تنظیم خانواده یکی از مسایل اساسی است که همچنان زنان در افغانستان از آن ناآگاه است، من در جریان کار با زنان بسیاری سر خوردم که پشت سرهم اولاد به دنیا می آورند، حمل های پشت سر هم، مادر که طفل نه ماه سوتغذی در آغوش اش دارد، طفل دیگر شش ماه در بطن اش دارد، من با دیدن این حالت حیران می مانم، واقعا تاسف بار است، تاسف بار است مادری که حمل می گیرد نمیداند تنظیم خانواده چی است، واکسین دی تی پی چی است واکسین بگیرند، نگیرند.” شگوفه منحیث داکتر زن که چندین سال در بخش صحت مصروف بوده در آخرین حرف و پیام اش می گوید؛ براساس گزارش سازمان صحت جهانی در هر دو ساعت، یک زن باردار در افغانستان می میرد، میدانید یعنی چی؟ یعنی هر دو ساعت بعد تنها یک زن نه بلکه یک مادر، یک خواهر، یک دختر، یک همسر و از همه مهمتر یک انسان از بین می رود. جهان در هر دو ساعت بعد تنها یک انسان نه بلکه شالوده چندین خانواده و سنگ بنای یک جامعه را از دست می‌دهد. او با حالت تعجب میگوید، زنان و سکتور صحی در افغانستان تحت مدیریت طالبان چی خواهد شد؟ شکیلا گلستانی
As a teacher, Siddiqa believes that Afghan teachers are marginalized
Siddiqa (pseudonym), a woman ho has been a teacher in one of Afghanistan’s public schools for more than five years, She taught for two years as a fee, And in 2019, she was able to be recruited in one of the public schools by scoring in the competitive exam that was conducted by the National Examinations Committee of Afghanistan during the republic to recruit teachers in public schools Siddiqa graduated from the chemistry department of Seyyed Jamal al-Din Afghan teacher trining college in Kabul and has been teaching biology and science. she considers the Taliban regaining power in Afghanistan as a big shock for all the people and women of the country. Siddiqa: “I have been working as a teacher in one of Afghanistan’s public schools for four years, teaching male students, and one of my goals and dreams was to become a teacher, and I worked hard to achieve this dream and goal. I faced many problems, after the presence of the Taliban in Afghanistan, it was a big shock for me after more than 20 years. When the schools were closed at the beginning of the arrival of this group, I felt a sense of hopelessness, I said to myself that all my hard work to study and become a teacher was wasted!” Like other teachers in Afghanistan, Siddiqa lives in a bad economic situation, she manages her and her family’s income with six thousand Afghanis a month. She says that after the presence of the Taliban, the income of each teacher has decreased compared to the republican era, and with the price It has become more difficult for him to provide food and fuel. Siddiqa has to feed her family of 9 people with a small salary as a teacher, because she is the only worker in the family, she lost her father more than seven years ago and her brothers are small. Siddiqa: “After my father left, I was the only child in the family and I had to work. With the support of my mother, I was able to become a teacher.” I asked Siddiqa about the school where she teaches and the teaching process these days? Siddiqa: “I teach in a high school, because the school is far away, I have to walk for about an hour and a half to be there at 8:00. In the republic, I used to teach high school classes, and now that female teachers don’t allowed teach high school and middle school, that’s why I teach elementary school from fourth to sixth grade.” I asked her about the quality of lessons in public schools. Siddiqa: “After the fall of the system and the destruction of the schools and the expulsion of many professional teachers, the schools faced problems, and most importantly, Recruitment of teachers against the teaching field is one of the serious problems of the government schools in Afghanistan, which has never been addressed not done” I asked her if how many of her colleagues were dismissed after the presence of the Taliban? Siddiqa: “I don’t know about other provinces, have female teachers really been removed from their duties or not? But in the school where I am a teacher, none of my colleagues, male or female, have been removed from their duties.In 2022, female teachers were forced out of boys’ schools to work as a service in girls’ schools that are open up to 6th grade, and this year told us that we can teach 1st through 6th grade. And in the girls’ schools of our region, the male teachers, who were extra formed due to the lack of middle and high school classes for girls, changed from girls’ schools to boys’ schools. she said about the girls now that they can’t continue their studies, “I remember one of my students in the sixth grade had a lot of absenteeism. One day when she came to school, I asked her, why don’t you come to school, my daughter, what is your problem, her answer brought tears to my eyes.( Here, Siddiqa’s voice was taken, it was clear from her voice how much pain she felt as a teacher and woman who was banned from working and studying in the country) Teacher, I’m not coming because I don’t want to finish the sixth grade, I want to fail so that I can come to school next year, this is really the depth of the disaster. He thinks how to fail himself so that he can come back to school. It is really sad and disappointing. It is a pity that our generation remains illiterate.” At the end, Siddiqa pointed out and said that the economic situation of teachers in Afghanistan was not good during the republic, and during the Taliban era, the economic situation of these teachers has become worse, not better. After entering Kabul, the Taliban have imposed many restrictions on the right to work and education of women and girls. This group closed secondary and high schools for female students based on an order until further notice. These decrees resulted in the reactions of international organizations and the world community, including the Organization of Islamic Cooperation, and these organizations have condemned the actions of the Taliban. Also, the Organization of Islamic Cooperation called the ban on the education of women and girls “against the Sharia and the traditions of Islam” and asked the Taliban to cancel the ban on women working in charitable institutions. Leila Rezaei
مردم در کابل: بازداشت زنان به بهانه حجاب بازی با احساسات مردم است
در جلسه مردمی که با اشتراک کثیر از علما، وکلای گذر، ملاامامان مساجد، اساتید، متفنذین قومی و طالبان برگزار شده بود ، مردم و عالمان دینی غرب کابل گفتند همه مردم افغانستان مسلمان هستند اما با تفاوت‌های مذهبی، فرهنگی، سمتی و زبانی در افغانستان زندگی میکنند. در این جلسه، مردم و علما گفتند همانطوریکه در فرعیات مذاهب باهم تفاوت دارد در نوع تعریف حجاب نیز تعاریف متعددی می‌باشد. مسوولان محلی تلویحا، گیردادن به نوع پوشش و دستگیری دختران و زنان به بهانه حجاب را تعرض به ناموس مردمی خوانده گفتند که چنین کار باعث آشوب سراسری خواهد شد. علما و کیلان گذر خواهان توقف چنین برنامه از سوی طالبان شدند و گفتند که اداره طالبان باید بدانند که این کار مربوط خانواده‌ها و ائمه جماعات می‌باشد. مردم نیز با گفتن صدای بلندی الله اکبر این امر تایید کردند و از فضای مجلس چنان معلوم میشد که مردم بسیار خشمگین شده است. طالبان و اداره امر به معروف آنان در حوزه ۱۸ تأیید کردند که دختران و زنان را بخاطر تذکر حجاب به حوزه‌های امنیتی انتقال داده اند. براساس پشنهاد،علما وکلای گذر ومردم غرب کابل، گفته شد که براساس مصلحت وحساسیت های موضوع پوشش اسلامی وحفظ حجاب را به علما ومخصوصاًتطبیق عملی حجاب را به والدین شان سپرده شود. چندی پیش، سازمان عفو بین‌الملل طی بیانیه‌ای گفته‌است که «سرکوب و دستگیری‌های خودسرانه» زنان به بهانه نوع پوشش سلب آزادی زنان می‌باشد. این سازمان نوشته است، نقض بیشتر آزادی‌‌های رفت و آمد وابراز عقیده زنان آشکارا انجام میشود. سازمان عفو بین‌الملل از حکومت طالبان خواسته‌است که فورا به این سرکوب پایان داده و زنان دستگیر شده را آزاد کند. همچنان ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر ملل متحد برای افغانستان نیز روز گذشته از حکومت طالبان خواست زنانی که به دلی «بدحجابی» بازداشت شده‌اند، باید «فورا و بدون قید وشرط» آزاد شوند. او در ایکس نوشت که بازداشت اخیر زنان در کابل به دلیل «بدحجابی» که توسط طالبان نیز تایید شده است «متأسفانه بیانگر محدودیت‌های بیشتر بر آزادی بیان زنان و تضعیف سایر حقوق است». همچنان علما و سیاست مداران برجسته کشور نیز این روند محکوم کرده است. سیاسیون گفته است که دستگیری دختران جوان و زنان به بهانه حجاب عمل خلاف همه موازین شرعی و قانونی بوده و این کار بازی کردن با نوامیس جامعه اطلاق میشود. عبدالرسول سیاف سیاف یکی از علمای و سیاست مدار افغانستان طی نوشته‌هایش در شبکه‌های اجتماعی گفته است” از خدا بترسید و از پیامبر شرم کنید” او اشاره به افکار عمومی کرده گفته است، قهر مردم قهر خدا می‌باشد. طالبان از هفته گذشته تا حال جمع آوری دختران و زنان جوان را از مناطق مختلف کابل و ولایات به بهانه حجاب شروع کرده است. دسته کم دو تن دختر جوان بعد از رهایی از بند طالبان دست به خودکشی زده است. گفته میشود این دستور تنها در مناطق فارسی زبانها اجرا میشود و تنها مناطق فارسی زبانها مورد توجه و بررسی نیروهای طالبان می‌باشد. ش ج بهار