Skip to main content

Farkhundanews

زنان عربستانی در تلاش فتح قله‌ها؛ زن افغانستانی در تلاش برای تحقق عدالت!

در عربستان زنان آموزش می‌بینند تا مربی کوهنوردان شود. «مریم المعلم» یکی از این زنان است که می‌خواهد کوهنوردی را فرا بگیرد و مربی شود. از سوی هم، ۳۲ راننده زن در عربستان، قطار سریع‌السیر حرمین شریفین را می‌رانند. شماری از زنانی که در ۱۲ ماه اخیر دوره‌ی رانندگی قطار را در عربستان سعودی گذراندند، اکنون هدایت قطار سریع‌السیر حرمین شرفین را بر عهده می‌گیرند. خبرگزاری دولتی عربستان سعودی اعلام کرده است، ۳۲ زن که به خوبی آموزش دیده‌اند، راندن این قطار در فاصله بین مکه و مدینه را برعهده خواهد داشت. بر اساس گزارش‌ها این قطار تندرو فاصله‌ی ۵۴۳ کیلومتری بین مکه و مدینه را می‌پیماید. «ریانه برناوی» اولین زن عربی بود که در سفری به پایگاه مداری به یک ماموریت فضایی رفت. بر بنیاد گزاش خبرگزاری سعودی، خانم بارناوی در حالی که آزمایشات خود را به پایان رساند و برای ترک ایستگاه فضایی آماده شد، اشک‌هایش را پاک کرد. او گفت: «هر داستانی به پایان می‌رسد و این تنها آغاز یک دوره جدید برای کشور و منطقه ما است.» فضانوردان در این سفر به فضا ۱۴ آزمایش علمی پیشگام را به عنوان بخشی از ماموریت علمی خود انجام دادند که شامل ۶ آزمایش در مغز و سیستم عصبی، چهار آزمایش در سلول‌های ایمنی و یک آزمایش در زمینه فناوری کاشت آب بود. این سفر در حالی به پایان رسید که عربستان سعودی برای نخستین‌بار در تاریخ این کشور، یک فضانورد زن را برای انجام ماموریت فضایی به ایستگاه بین‌المللی فضایی اعزام کرده بود. نشانه‌های تغییر در زندگی زنان در عربستان! قانون منع رانندگی زنان در زمان ولیعهد محمد بن سلمان لغو شد؛ در سرزمینی که چند همسری بودن مردان امری عادی است، بر خلاف دیگر مردان این کشور محمد بن سلمان تک همسری را انتخاب کرده است. محمد بن سلمان پسر هفتم سلمان بن عبدالعزیز آل سعود است؛ ولیعهدی که با اصلاحات، قصد آزادتر کردن فضای سنتی جامعه مذهبی کشورش را دارد و می‌خواهد کشور محافظه کار عربستان سعودی را متحول و متجدد کند. مقوله معروفی داریم که می‌گویند: یک بام و دو هوا اما در افغانستان؛ بسته شدن دروازه‌های دانایی و درآمد مالی به روی زنان، حبس خانگی، پرت شدن از متن جامعه و به حاشیه رانده شدن، تنگناهای زندگی برای زنان در افغانستان است. با سقوط نظام جمهوری و روی کار آمدن حکومت طالبان، زنجیره‌ی این تنگناها به هم پیوست و مشکلات بی‌شماری را فراروی زنان قرار داد. سرنوشت زنان افغانستان با معضل بزرگ اجتماعی گره خورده است که در بازگشایی این گره باید جد و جهد صورت گیرد. در توالی یک قرن اخیر زنان فراز و فرود زیادی را تجربه کرده‌اند. در جامعه‌ی مردسالار افغانستان زنان همواره ازعدم مساوات و حقوق برابر رنج برده‌اند که شوربختانه هیچ روزنه‌ی امیدی دست‌کم در کوتاه‌مدت به چشم نمی‌خورد. اگر خرد جمعی و عقل را اسباب تسهیل‌کننده‌ی مساوات و برابری جنسیتی بدانیم، تاریخ و روایات زیست جمعی مردم افغانستان بیش‌تر خردستیزی، عقل‌گریزی و خود ویران‌گری را به نمایش گذاشته است؛ اما این دلیل خوبی نیست تا دست از مبارزه برداریم؛ چراکه تا زندگی است امید نیز جوانه می‌زند و می‌بایست جهت تحقق عدالت و برابری گام برداشت و به مبارزه دست یازید. نویسنده: سهیلا گلستانی

وزیران خارجه زن 6 کشور خواستار لغو فوری محدودیت‌ها بر زنان در افغانستان شد

شفقناافغانستان- وزیران خارجه شش کشور پس از یک نشست دوروزه در مغولستان، طی یک اعلامیه مشترک‌ خواهان برداشتن فوری محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان توسط طالبان شده‌اند. به گزارش خبرگزاری شفقناافغانستان، وزیران خارجه کشورهای آلمان، اندونزیا، آفریقای جنوبی، فرانسه، لختن‌اشتاین و مغولستان روز گذشته (جمعه ۹ سرطان) در اعلامیه مشترک که از سوی وزارت خارجه مغولستان منتشر شد، از طالبان خواسته‌اند تا برای دختران و زنان افغان زمینه مشارکت معنادار را در جامعه مهیا کنند. این نشست ۸ و ۹ سرطان، در شهر اولانباتور مغلوستان برگزار شد. در اعلامیه مشترک وزیران خارجه زن شش کشور آمده است: «ما خواستار مشارکت کامل، برابر، معنادار و ایمن زنان و دختران در افغانستان هستیم، از طالبان می‌خواهیم تا به سرعت از سیاست‌ها و اقداماتی را که بهره‌مندی زنان و دختران از حقوق بشر و آزادی‌های اساسی‌شان را محدود می‌کند، دست بردارند.» آنان همچنان خواهان دسترسی دختران به آموزش، تحصیل و کار در افغانستان شده‌اند. وزیران خارجه شش کشور از نهادهای بین‌المللی و کشورهای جهان خواستند تا از نفوذشان در مطابقت با منشور سازمان ملل متحد علیه گروه طالبان استفاده‌ کنند.   گفتنی است طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان وضع کرد؛ منع آموزش و کار از محدودیت‌های عمده این گروه بر زنان است.

یونیسف: از هر 3 کودک افغان یکی آن از رفتن به مکتب محروم مانده است

صندوق وجهی ملل متحد برای کودکان (یونیسف) گفته است که در حال حاضر از هر سه کودک افغان که در سن مکتب قرار دارند، یکی آن از رفتن به مکتب باز مانده است. یونیسف روز دوشنبه ۲۶ جون (پنجم سرطان) با نشر ویدیویی در مورد فعالیت‌های این نهاد در افغانستان گفت که ۶۰ درصد کودکان افغان محروم از رفتن به مکتب، دختران اند. با آنکه یونیسف شمار دقیق کودکان افغان را که از رفتن به مکتب بازمانده اند مشخص نکرده و نیز در سال‌های اخیر آمارگیری دقیق در این مورد صورت نگرفته است، این نهاد ملل متحد تخمین زده است که حدود ۳.۵ میلیون کودک افغان قادر به رفتن به مکتب نیستند. یونیسف گفته است که در سال ۲۰۲۳ میلادی برای شش میلیون کودک در افغانستان کتابچه،‌قلم و مواد ممد درسی را فراهم و توزیع کرده است. همچنین این نهاد گفته است که از جنوری ۲۰۲۲ به اینسو، ۵۶۶۱ خیمهٔ عصری را که برای مکاتب از آن کار گرفته شده می‌تواند، برای بخش معارف در افغانستان مهیا کرده است.

نامه‌ی ائتلاف زنان معترض افغانستان در باره ارزیابی قطعنامه ۲۶۷۹ شورای امنیت سازمان ملل

ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان با نشر نامه‌ای در خصوص خصوص ارزیابی مستقل مندرج قطعنامه ۲۶۷۹ شورای امنیت واکنش نشان داده و انتظارات خود را بیان کرده است. به گزارش فرخنده نیوز، متن کامل نامه ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان به شرح زیر است: ما اعضای ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان این نامه را می‌نویسیم تا انتظارات خود را از ارزیابی مستقل مندرج قطعنامه ۲۶۷۹ شورای امنیت ابراز کنیم. ما عمیقا از وضعیت روبه وخامت زنان و گروه‌های قومی و مذهبی به حاشیه رانده شده در افغانستان نگران هستیم. حملات مداوم طالبان به حقوق زنان برای اموزش، اشتغال و گشت و گذار زنان، عملا زنان را از فضاهای عمومی حذف کرده است. علاوه بر این، گروه‌های قومی و مذهبی به حاشیه رانده شده و همچنین کارمندان دولتی و نظامیان اسبق، تحت حکومت طالبان با دستگیری‌های خودسرانه، شکنجه، زندان و مرگ روبرو هستند و در معرض خطرقرار دارند. طالبان به اجرای مجازات‌هایی مانند شلاق، سنگسار و به دار آویختن مردم بازگشته اند. امتناع طالبان از احترام به حقوق مردم افغانستان و پابندی به ارزش‌های بین المللی حقوق بشر یک نگرانی جدی است. با توجه به شرایط بحرانی ارزیابی مستقل از وضعیت افغانستان بسیار مهم است و ما از انتصاب فریدون سینیرلی اوغلو به عنوان هماهنگ کننده ویژه ارزیابی مستقل، استقبال می‌کنیم. همانطور که در قطعنامه ۲۶۷۹ مشخص شده است ما انتظار داریم که این ارزیابی (توصیه‌های آینده‌نگر) را که منجر به یک «رویکرد یک‌پارچه و منسجم» ذی‌نفعان کلید بین المللی در افغانستان گردد را تسهیل می‌کند. با توجه به بحران حقوق بشری در افغانستان، ما جداً توقع داریم که این ارزیابی بر حملات مداوم طالبان به حقوق زنان و گروه‌های قومی و مذهبی به حاشیه رانده شده تاکید کند و جامعه بین المللی را وادار به به اقدام فوری، قوی و متحدانه نماید. بنابراین ما از فریدون سینیرلی اوغلو هماهنگ کننده ویژه و تیم او می‌خواهیم که در طول ارزیابی و در توسعه و ارائه گزارش خود موارد زیر را در نظر بگیرند: • بحران فعلی حقوق بشر در افغانستان را در اولویت قرار دهد. وضعیت ناگوار حقوق بشری بحران بشری را تشدید میکند و دسترسی به خدمات بشردوستانه را با چالش مواجه میسازد. • درک عمیق از وضعیت حقوق بشر در کشور از جمله دستور کار سرکوبگرانه طالبان، سیاست‌های قومی وعدم تحمل نسبت به مخالفت و انتقاد در تهیه یگ گزارش دقیق و بی‌طرفانه الزامیست. • اطمینان از برقراری ارتباط شفاف با کسانی که بیشترین آسیب را از جنایات طالبان دیده‌اند از جمله زنان، گروه‌های قومی و مذهبی به حاشیه رانده شده، روزنامه نگاران، فعالان و خانواده‌های قربانیان نقض حقوق بشرضروری است که این گزارش به طور مستقل و واقعیت‌هایی را که افغانستان با ان مواجه است، منعکس کند. • مشورت و مصاحبه با زنان معترض و جامعه مدنی افغانستان هم در داخل کشور و هم در تبعید، منتقدان سیاست‌های طالبان و جنبش‌های مستقل زنان برای جمع آوری معلومات دقیق و معتبر برای گزارش صورت گیرد. • انجام بازدید از پنجشیر و سایر ولایت‌هایی که طالبان متهم به آسیب رساندن به غیرنظامیان هستند. • گفتگو با قربانیان کوچ اجباری، سرکوب قومی و تبعیض طالبان همچنان درج روایت‌های آنان در گزارش نهایی. • متعهد به شفافیت کامل در مورد نتایج ارزیابی و اطمینان از اینکه مردم افغانستان به تمام یافته‌های ارزیابی دسترسی دارند. • تاکید بر اهمیت به رسمیت نشناختن یا تعامل بدون قید و شرط با طالبان. جامعه بین المللی باید طالبان را تحت فشار قرار دهد و آن‌ها را برای نقض شدید حقوق بشر پاسخگو کند. ما انتظار داریم که نتایج این ارزیابی منعکس کننده خواسته‌های مردم افغانستان برای ایجاد یک دولت فراگیر که از تنوع قومی و مذهبی مملکت ما نمایندگی کند، باشد و مشارکت برابر و معنی‌دار زنان در فرایندهای تصمیم گیری را تضمین کند. ما تاکید می‌کنیم که ادامه تعامل بی‌قید و شرط با طالبان به بهانه ارائه کمک‌های بشردوستانه یک راه حل دائمی برای بحرانِ که افغانستان با ان مواجه است، نیست.

زنان معترض خواستار عدم حمایت جهان از طالبان شدند

زنان معترض افغانستان گفتند که نهادهای بین‌المللی و کشورها با مسایل حقوق‌ بشری در افغانستان براساس دیپلماسی و منافع زودگذر رفتار کرده‌اند. آنان به تازگی در نامه‌ای به شورای حقوق بشر نوشته‌اند که شماری زیادی از نهادهای بین‌المللی به حقایق جاری در افغانستان چشم‌ بسته‌اند. در نامه زنان معترض آمده است: «جهانیان نباید به‌خاطر منافع مقطعی خویش از یک گروه تروریستی حمایت کنند و آنان را به یک نیروی سیاسی تقلیل دهند.» زنان معترض افغانستان از شورای حقوق‌ بشر سازمان ملل متحد، خواسته‌اند تا در کنار زنان افغان بایستد و بر مبنای ارزش‌های حقوق‌ بشری، منشور سازمان ملل متحد، فشارهای بیش‌تر را بر طالبان وارد کنند. آنان خاطرنشان کرده‌اند که طالبان پس از تسلط دوباره‌شان بر افغانستان، آزادی‌های مدنی و ارزش‌های انسانی را از مردم گرفته‌اند و معترضان را شکنجه‌، زندانی و در مواردی به قتل می‌رسانند. در نامه آمده است: «رژیم سرکوب‌گر، مستبد و تروریست‌ طالبان، در نزدیک به دو سال گذشته، مرتکب انواع جنایت‌های بشری شده‌اند. آپارتاید جنیستی، جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی، کار روزمره این گروه در افغانستان است.» گفتنی است طالبان پس از بازگشت به قدرت در افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان افغانستان وضع کرد؛ منع آموزش و کار از محدودیت‌های عمده این گروه بر زنان است.

برخورد طالبان با خبرنگاران زن؛«اجازه پوشش برخی از نشست‌های خبری را نداریم»

برخی از خبرنگاران زن می‌گویند که گاه گاهی اجازه پوشش برخی از نشست‌های خبری نهاد‌های دولتی برای‌شان داده نمی‌شود. این خبرنگاران از آن‌چه که تبعیض جنسینی در برابر خبرنگاران زن می‌دانند انتقاد دارند. نیلاب نوری، خبرنگار به طلوع‌نیوز گفت: «در چند برنامه‌ها که اشتراک کردیم متاسفانه از کنفرانس‌های مطبوعاتی رانده شدیم. خواست من از دولت این است که بیایین دست به دست هم بدهیم خانم‌ها را هم سهم بدهیم تا آن‌ها هم بتوانند در پهلوی برادران شان کار کنند.» فتانه بیات، خبرنگار دیگر، گفت: «چند وقت پیش هم این مشکلات وجود داشت در چند نمایشگاه که می‌خواستند از خاطر گزارش بروند بیرون شان می‌کردند اجازه نداشتند.» همزمان با این، شماری از نهاد‌های پشتیبان رسانه‌ها می‌گویند که پس از تحولات سیاسی در کشور، ۹۴ درصد خبرنگاران زن، به علت وضع محدودیت‌ها، بی‌کار شده‌اند. عبدالقدیم ویار، سرپرست کمیته مصوونیت خبرنگاران افغانستان، گفت: «یک راه خوبی برای آزادی مطبوعات و دسترسی به اطلاعات نیست و این خود به گونه‌ی محدودیت است و نباید در کار اطلاع‌رسانی تبعیض صورت بگیرد.» با این حال، طالبان می‌گوید که زنان خبرنگار با نظر داشت قوانین اسلامی می‌توانند، در رسانه‌ها کار کنند و هیچ ممانعتی در این باره وجود ندارد. ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان گفت: «قانون رسانه‌ها که به رهبری رفته فعلا به توشیح منتظر است، چنین چیزی را ندارد، ما کدام محدودیتی در این راستا نداریم، البته قوانین اسلامی، ارزش‌های اسلامی، حجاب بخاطر خانم‌ها و همچنان حفظ منافع اولیای کشور چیزی در آن یادآور شده است که همه‌ی ما مکلف استیم آن را رعایت بکنیم.» بر بنیاد آمار‌های برخی از نهاد‌های پشتیبان رسانه‌ها پس از تحولات سیاسی در کشور، ۹۴ درصد خبرنگاران زن، به علت وضع محدودیت‌ها، بر کار خبرنگاران زن، بی‌کار شده‌اند.

نماینده اتحادیه اروپا: برای حفظ حقوق زنان در افغانستان به گفتمان ملی نیاز است

توماس نیکلاسن، نماینده ویژه اتحادیه اروپا در امور افغانستان پس از دیدار با رهبران زن افغانستان گفته است که برای حفظ حقوق زنان و مشارکت آنان در این کشور به گفتمان ملی نیاز است. توماس نیکلاسن، نماینده ویژه اتحادیه اروپا در امور افغانستان و ستیلا رونر، سفیر جنسیت و تنوع اتحادیه اروپا از ۱۲ تا ۱۴ جون میزبان ۶۰ تن از رهبران زن در لاحه بوده است تا آنان در مورد ایده‌های شان برای رسیدگی به برخی از چالش های کلیدی در افغانستان گفتگو کنند. بر اساس اعلامیه‌ای که نیکلاسن نشر کرده است، این نشست به عنوان ادامه تلاش‌های ساختاریافته برای فراهم‌کردن بستری برای مشارکت زنان افغان و در نظر گرفتن نظرات آنها در گفتگوهای سیاست بین‌المللی در مورد افغانستان برگزار شد. اعلامیه گفته است که اشتراک‌کنندگان نگرانی‌های شان را در مورد بدترشدن مداوم وضعیت در افغانستان بدون نشانه‌ای از تغییر وضعیت و آیندۀ قابل پیش‌بینی در این نشست بیان کردند. به گفته زنان حاضر در این نشست، علاوه بر فقر، کوچک شدن فضای مدنی، نقض گسترده حقوق بشر و نتایج سیستماتیک، کمبودهای جدی حاکمیتی باعث تقویت نابرابری‌ها و تضعیف دسترسی به خدمات اولیه اجتماعی می‌شود، در حالی که آموزش زنان و دختران همچنان به حالت تعلیق باقی مانده است. همچنان رهبران زن در این نشست، بر اهمیت پروسه گفتمان ملی در افغانستان و بر اهمیت تضمین فراگیری و مشارکت برابر به ویژه برای زنان تاکید کرده اند. پس از پایان این نشست، توماس نیکلاسن ناوقت پنجشنبه با نشر تویتی گفته است: “گفتمان ملی و راه‌‌های حل‌ خلاقانه برای فراهم‌کردن فضا، مشارکت و حفظ حقوق زنان افغانستان نیاز است”. بر اساس اعلامیه، رهبران زن از اتحادیه اروپا و جامعه بین‌المللی خواسته اند تا زمینه‌های را فراهم کنند که در آن بدیل‌های سیاسی بتوانند با هدف تعیین مسیر آینده برای افغانستان، مبتنی بر حقوق اساسی بشر و ارزش‌های دموکراتیک از جمله عدالت اجتماعی، برابری و آزادی بیان، بحث کنند. همچنان این زنان گفته اند که تضمین نقش مرکزی زنان افغان در سیاست بین‌المللی و تصمیم‌گیری در مورد افغانستان مهم است و نیز آنان خواستار حمایت اتحادیه اروپا و جامعه جهانی از جامعه مدنی در سیاست‌گذاری‌های شان در مورد افغانستان و منطقه شدند. حکومت طالبان در نزدیک به دو سال گذشته، محدودیت‌های فراوانی را بر کار، آموزش و فعالیت‌های اجتماعی زنان در افغانستان وضع کرده اند. طالبان نه تنها زنان را از کار در دفاتر دولتی، سازمان‌های غیرحکومتی و دفاتر ملل متحد، بلکه از رفتن به مکتب و دانشگاه نیز منع کرده اند. این گروه فقط دختران را تا صنف ششم اجازه رفتن به مکتب می‌دهند. علاوه بر آن، زنان از رفتن به پارک‌های تفریحی،‌ حمام عمومی و کلپ‌های ورزشی، نیز منع شده اند.

گزارشگر سازمان ملل: دختران نوجوان در افغانستان از افسردگی و افکار خودکشی رنج می‌برند

گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان در گزارشی تازه‌ از افزایش افسردگی و افکار خودکشی بین دختران نوجوان بازمانده از آموزش خبر داده است. در این گزارش آمده که ازدواج‌های اجباری و کودک‌همسری، فروش و قاچاق کودکان نیز افزایش یافته است. ریچارد بنت و گروه کاری او این گزارش را در مورد تبعیض علیه زنان و دختران افغانستان تهیه کرده‌اند. بر پایه این گزارش، در هیچ گوشه جهان حقوق زنان و دختران مانند افغانستان مورد حمله گسترده، نظام‌مند و فراگیر قرار نگرفته است. این گزارش می‌افزاید که تمام ابعاد زندگی زنان افغانستان «به بهانه‌های اخلاقی و از طریق استفاده ابزاری از دین» با محدودیت روبه‌رو شده است. در گزارش آمده است که فضای تبعیض‌آمیز و محدود کننده، محیط ترسناک و نبود حسابدهی در برابر سیلی از موارد نقض حقوق بشر، تحقق حقوق زنان و دختران را ناممکن ساخته و تمام افراد یا نهادهای ذیربط را از دفاع از آنها باز می‌دارد و زمینه را برای سرپیچی‌های بیشتر فراهم می‌سازد. گزارش با اشاره به گزارشات فروان موارد افسردگی و خودکشی به ویژه در میان دختران نوجوان که از ادامه تحصیل منع شده‌اند، آورده است که این در واقع برخلاف ادعاهای طالبان است، که می‌گویند از آگست ۲۰۲۱ تا کنون قضایای خودکشی کاهش یافته و صحت روانی بهبود یافته است. در سروی که برای سنجیدن میزان مشکلات روحی روانی زنان و دختران افغان در ماه مارچ ۲۰۲۳ انجام شده ۴۷.۶ درصد پاسخ دهندگان که ۱۰۰۵ تن بوده‌اند اظهار داشته‌اند که حداقل یک زن یا دختر را می‌شناختند که از اگست ۲۰۲۱ بدین‌سو از اضطراب یا افسردگی رنج می‌برد. در همین حال حدود ۷.۸ درصد از پاسخ دهندگان گفته‌اند که یک زن یا دختر را می‌شناختند که اقدام به خودکشی کرده است. همچین طبق این گزارش محیط محدود کننده توام با بحران اقتصادی و افزایش میزان فقر و بی‌باوری به آینده سبب شده است تا زنان و خانواده‌های آنان با فشارهای شدید روبرو شوند. افرادی که با آنها مصاحبه صورت گرفته است بر روی روابط متقابل بین زنان و دختران در خانه، از دست دادن وظایف زنان و مردان و افزایش تنش‌ها در خانه و خشونت خانگی تأکید ورزیده‌اند.   طبق این گزارش تا سال ۲۰۲۱، تقریباً از میان ۳ تن دختران یک تن آنها چیزی معادل با ۳۵ درصد قبل از رسیدن به سن ۱۸ سالگی و از میان هر پنج دختر یک تن آنها (۱۷ درصد قبل از رسیدن به سن ۱۵ سالگی) ازدواج می‌کردند. سازمان بین‌المللی مهاجرت تنها بین دسامبر ۲۰۲۲ و فبروری ۲۰۲۳، حدود ۵۷۸ گزارش جداگانه ازدواج اجباری را دریافت نموده است، که ۳۶۱ مورد آنرا ازدواج در سنین کودکی تشکیل می‌دهد. این گزارش افزوده است که طالبان بین سپتامبر ۲۰۲۱ و می ۲۰۲۳، بیش از ۵۰ فرمان علیه زنان صادر کرده است.

برخورد طالبان با زنان؛ عفو بین‌الملل: صدای زنان افغان خاموش و آرزوهای‌شان از بین رفت

سازمان عفو بین‌الملل با بیان این که حذف زنان از جامعه «جنایت ضد بشری» است، افزوده است، «صدای زنان افغان خاموش و آرزوهای‌شان از بین رفت.» این سازمان امروز شنبه  (۱۳ جوزا) در توئیترش نوشت که حذف زنان از جامعه جنایت ضد بشری است و طالبان باید به‌دلیل جنگ‌شان علیه زنان پاسخ‌گو شوند. عفو بین الملل همچنان افزود که زنان در افغانستان به‌دلیل جنسیت‌شان مورد آزار و اذیت و شکنجه قرار می‌گیرند. به گفته این سازمان، «صدای زنان افغان خاموش و آرزوهای‌شان از بین رفت.» عفو بین‌الملل در ادامه از جامعه بین‌المللی خواسته در کنار زنان افغانستان بایستد. گفتنی است طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان کشور وضع کرد؛ منع آموزش و کار از محدودیت‌های عمده این گروه بر زنان است.

دیدبان حقوق بشر: طالبان همچنان به سرکوب زنان و دختران ادامه می‌دهد

مسوول بخش زنان دیدبان حقوق بشر اعلام کرد، طالبان سرکوب زنان و دختران را تشدید کرده‌اند و در عین حال همچنان برای دریافت کمک‌های خارجی و به رسمیت شناخته شدن اصرار دارند. به گزارش فرخنده نیوز، هیدربار، مسوول بخش زنان دیدبان حقوق بشر شب گذشته با اشاره به گزارش دیدار نخست وزیر قطر با رهبر طالبان گفته که این دیدار نشانه‌ای از تمایل طالبان برای ادامه گفتگو با جامعه بین‌المللی نیست. به گفته وی، طالبان از یک‌سو پیوسته خواستار به رسمیت شناخته‌شدن اداره خود و دریافت کمک خارجی هستند و از سوی دیگر، سرکوب زنان را تشدید کرده‌اند. خبرگزاری رویترز گزارشی را چهارشنبه به دنبال دیدار محرمانه نخست وزیر قطر با هبت‌الله آخندزاده رهبر طالبان در قندهار در ماه ثور سال جاری منتشر کرد. افغانستان اکنون با محدودیت‌های شدید برای زنان و دختران و سایر در عرصه‌های زندگی مواجه است که بسیاری از کارشناسان بر این باورند که طالبان این محدودیت‌ها را به عنوان یک ابزار چانه زنی با جامعه جهانی استفاده می‌کنند.