زنان معترض دعوت طالبان را در نشست سوم دوحه، سفید نمایی برای این گروه میدانند
فرخنده: قرار است نشست سوم دوحه در پایان ماه جون به میزبانی سازمان ملل متحد در ۱ جولای سال روان در دوحه پایتخت قطر برگزار شود. با وجود که دو نشست قبلی این سازمان برای افغانستان تا به حال هیچ سودی نداشته است اما دبیر کل این سازمان به کابل آمده تا از اشتراک طالبان در این نشست به گونه ی رسمی دعوت کنند. این دعوت سازمان ملل متحد انتقاد های تند زنان معترض، فعالان جامعه ی مدنی و حقوق زنان را بر انگیخته است. این معترضان می گویند که سازمان ملل متحد برای سفید نمایی طالبان و به رسمیت شناسی این گروه آنان را دعوت می کند. انان هم چنان گفته است که بدون حضور مردم و مشارکت عمومی هیچ نشست و جلسه ی نمی تواند وضعیت فعلی افغانستان را بهبود بخشد. از سوی دیگر منابع در سازمان ملل می‌گویند که تا کنون آجندای این نشست نهایی نشده است و اشتراک یا عدم حضور طالبان در این نشست نیز روشن نیست. سازمان ملل متحد اعلام کرده که سومین نشست مشورتی نماینده‌گان ویژه کشورها در امور افغانستان، به تاریخ ۳۰ جون و ۱ جولای سال جاری میلادی، در دوحه، پایتخت قطر به میزبانی دبیر کل این سازمان برگزار میشود.
زنان معترض افغانستان خواهان حق رای افغانستان در سازمان ملل شد
فرخنده: جنبش زنان معترض تحت نام( شنبه های ارغوانی) خواستار پرداخت حق عضویت افغانستان در سازمان ملل متحد از پول صندوق امانی در سوئیس شده است. افغانستان به دلیل عضو نداشتن در کرسی این سازمان، از حق رأی نیز محروم شده است. جنبش شنبه های ارغوانی طی یک اعلامیه گفته است که محرومیت افغانستان از حق رأی در این سازمان به زندگی زنان و اقلیت های مختلف در این کشور آسیب می زند. در اعلامیه‌ای گفته است: «ما خواهان پرداخت حق عضویت افغانستان در سازمان ملل متحد از صندوق امانی و یا هم از کمک‌های هفته‌وار چهل میلیون دالری هستیم که به طالبان داده میشود.» کرسی افغانستان در سازمان ملل متحد در حال حاضر در اختیار دیپلمات حکومت پیشین است. تلاش‌های طالبان برای تصاحب این کرسی ناکام مانده است. جنبش شنبه‌های ارغوانی» گفته است که با احترام به منشور سازمان ملل متحد، از دبیرکل این سازمان میخواهد با محرومیت افغانستان از حق رأی، مردم این کشور و به‌ویژه زنان، اقوام آسیب‌پذیر و اقلیت‌های مذهبی را تحت فشار قرار ندهد و با پذیرش وضعیت افغانستان به‌عنوان شرایط اضطراری و خارج از حیطه‌ی اختیار مردم این کشور، اجازه دهد که افغانستان از حق رأی برخوردار باشد. از سوی دیگر نصیر احمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل متحد به بی‌بی‌سی گفته است که تعلیق حق رأی «مطابق طرزالعمل کاری مجمع عمومی سازمان ملل است و جنبه‌ی سیاسی ندارد». او توضیح داده است: «مطابق منشور سازمان ملل، هر عضو مجمع عمومی که دو سال پی‌هم حق‌العضویت خود را نپردازد، حق رأی آن در این مجمع تا پرداخت وجوه لازم یا ارائه‌ی دلایلی که نشان دهد مشکل فراتر از کنترل کشور عضو است، به تعلیق در میآید.» کرسی افغانستان در سازمان ملل فعلا در اختیار یک دیپلومات حکومت پیشین است به گفته ی جنبش شنبه های ارغوانی تصاحب کرسی سازمان ملل به طالبان توهین به مردم افغانستان است.
خسته شدن زنان افغانستان از ادامه زندگی بخاطر مشکلات روز افزون اقتصادی
فرخنده: وزیدن باد در هوای غبار آلود بهار، همراه با گردو خاک انبوه از پلاستیک های اضافه را دم دروازه اش جمع کرده بود، درازه ی که به نظر می رسید، با یک ضربه ی محکم می شکست. حولی نسبتا بزرگ که درگوشه ی آن، یک خانه ی دو اتاقه است و اتاق های سرد و غمگین، این روزها نه تنها هوا غبار آلود است بلکه آدم های که در این اتاق ها زندگی می کنند چهره ی غبار آلود دارد. مادری در گوشه ی اتاق کنار دختر چهار یا پنج ساله اش نشسته است. بعد از سلام و احوال پرسی از دخترش خواستم کنار من بیاید اما مادرش با چشمان پر از اشک گفت مریض است و نمی خواهد با کسی صحبت کند. اسم اش مرضیه است( مستعار) مادر پنج دختر است و هیچ فرزند پسر ندارد او که به سختی زندگی اش را می گزراند می گوید که شوهرش مریضی شکر داشت و یک سال قبل فوت کرده است. مرضیه نه تنها نگران آینده ی دختران اش است بلکه از وضعیت بد اقتصادی نیز شکایت دارد. بر علاوه دو تن از دختران اش مثل پدرش مریضی شکر دارد و تحت تداوی داکتران است. او می گوید:« شب و روز را میگزرانیم اما خیلی به سختی، بعضی روزها فکر می کنم اگه دخترانم نتواند درس بخواند کار کند و یا نتواند باسواد شود من چیطور می توانم در این شرایط سخت حاکمیت طالبان که حتی نمی توانم به تنهایی آن ها را بازار بفرستم، خرج و مصارف اش را پیدا کنم. این ها روز به روز بزرگ می شود خرج اش زیاد می شود و من یک خانم خانه و بیکاره که هیچ مهارت را یاد ندارم چی قسم پول پیدا کنم نمی توانم در بیرون از خانه کار کنم.» به گفته ی مرضیه وی قبلا دوخت می کرد و ازآن طریق پول در می آورد اما بعد از مرگ شوهرش او نمی تواند بدوزد زیرا چشمان اش تاریک شده و به اسانی نمی تواند تارهای باریک تکه را بیبیند. فعلا دختران اش وظیفه ی مادر را پیش می برد سه تن از این دختران زحمت کش خامکدوزی می کنند و از آن طریق مصارف اش را تآمین می کند. او هم چنان می گوید که همسایه ها و دوستان نزدیک اش در این مدت وی را خیلی کمک کرده است. به گفته ی او پول خامکدوزی تنها مصارف و خرج و خوراک را به سختی تآمین می کند بیشتر اوقات پول بیل برق و آب را از مردم می گیرد. مرضیه می گوید: بر علاوه ی کمک های مالی، بعضی افراد خیرخواه بعضی شب ها برای آن ها میوه و یا سبزی جات می گیرد. او می گوید وقتی شوهرش زنده بود با کارگری روزانه درامد خوبی داشت در کنار وی خانم و دختران اش نیز برای پیدا کردن پول کار می کردند. اما بعد فوت پدر خواهر کوچک اش نیز مریض شده است و ماه ها است که تحت تداوی شدید قرار دارد. اسمش زهرا است( مستعار) چشمان سیاه درشت و موهای خرمایی دارد رنگش سفید و پریده است انگار خیلی دردکشیده است. عاجز نشسته و به طرف همه نگاه می کند. مریم( مستعار) خواهر بزرگ زهرا است او می گوید زهرا همیشه پدرش یاد می کند و می خواهد پدرش را بیبیند. به گفته ی مریم او شاید مریضی او به خاطر دلتنگی پدرش بوده باشد. مریم می گوید قبلا از حکومت طالبان مکتب می رفت او دختر لایق، با استعداد و فعال بوده است بر علاوه زبان انگلیسی را هم نسبتا یاد دارد. او از آرزوهایش می گوید اینکه می خواست در آینده داکتر شود اما طالبان با فرود آمدن چون هیولایی بزرگ بر سرزمین اش سایه انداخت که از آن روز ببعد هرگز در زندگی روی آفتاب را ندیده است. او می گوید اگر روزی طالبان سقوط کنند قوی تر از قبل در راه رسیدن به اهداف اش تلاش خواهد کرد به گفته او پدرش هم دوست داشت دخترش داکتر شود. طالبان نه تنها بر زندگی مردم سایه انداخته است بلکه آرزوهای مادران و دختران این سرزمین را نابود کرده است. این گروه پس از تسلط دوباره در کشور، دروازه های مکاتب و دانشگاه ها را به روی دختران بستند و باوضع ده ها محدودیت علیه کار و زندگی زنان، آنان را به صورت سیستماتیک از اجتماع حذف کردند. عملکرد که نه تنها واکنش های تند جهانی را بر انگیخته است بلکه باعث شده است که هیچ کشوری این گروه را به رسمیت نشناسد.
زنان معترض: از حق خواستن خسته نمیشویم
زنان معترض افغانستان در پاکستان می گوید که خاموشی جهان در مقابل اعتراضات آنان، آنها از دادخواهی و خواستن حق منصرف نمی‌کند. فرخنده: بر اساس گزارش رسانه‌های اجتماعی روز گذشته شنبه ۲۲ثور سال جاری، جنبش مقتدر زنان افغانستان و جنبش آزادگان در تبعید، در ادامه‌ی کارزار مبارزه علیه «آپارتاید جنسیتی» به رهبری زنان گفته‌اند که زنان افغانستان به طور کامل از حقوق بشری، حقوق اساسی و شهروندی خود محروم هستند. این معترضان هم چنان گفته است که به هر اندازه که جهان در مقابل مظلومیت زنان افغانستان خاموش باشد به همان اندازه آنان مستحکم تر و با نیروی بیشتر مبارزه و داد خواهی می کنند. این معترضین آپارتاید جنسیتی در افغانستان را به شدت وحشتناک و دردآور خوانده است. در قطعنامه ی این معترضین آمده است که این ستم نه تنها بر زنان بلکه بر جامعه‌ی دگرباشان جنسی یا (LGBTQ) هم تحمیل شده است. این در حالی است که چندی پیش شماری از فعالان حقوق بشر، نهاد های مدافع حقوق بشر و معترضان، کارزار به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در افغانستان را از طریق شبکه های اجتماعی و رسانه ها راه اندازی کرده است. این دو جنبش در ادامه تاکید کرده‌اند که زنان افغانستان از مبارزات خود در برابر آپارتاید جنسیتی و تقاضای شناخته شدن و جرم انگاری این ستم دست نمی‌کشند.
ممنوعیت کار و تحصیل زنان، افزایش انگیزه خودکشی در افغانستان
فرخنده: اشک ناامیدی را درچشمان دانشجویان دیدم با چشمان حیران و پر اشک به طرفم نگاه کردند و گفتند استاد ما باید چی کار کنیم؟ طالبان کابل را تصرف کرده بودند و خبر منع تحصیل دختران همه جاها پخش شده بود، در انستیتیوت که بیشترین دانشجوی دختر را در خود جا داده بود سر وصداهای بلند شده و همه باید جوابی برای این خبر پیدا می کردند. دختران هراسان و مثل اینکه چیزی را گم کرده باشند همه در دهلیز های دانشگاه راه میفرفتند و در پی جوابی برای سوال های شان بودند، همه استادان در اداره جمع شدند و جلسه گرفتند، متاسفانه واقعیتی که باید پذیرفته میشد و چاره دیگر جز این نداشتیم. برایم سخت بود و کوشش میکردم به خود تلقین کنم که این وضعیت دوام دار نیست و به زودی دختران به صنف هایشان برمیگردند. روزها سپری شد و خبر منع کار زنان در رسانه ها دست به دست رسید گویا استادان زن هم از درس دادن منع شدند، از طرف اداره برای ما هدایت داده شد که دیگر سر وظیفه حاضر نشویم فقط ماه یکبار بخاطر امضا حاضری همه یکجا بیایم و حاضری را امضا کنیم روز های اول برایم سخت بود و همیشه با همکاران در تماس بودیم و برای حل این وضعیت حرف میزدیم اما گویا فقط خود مان را تسلا میدادیم روزها می گذشت و من افسرده شده بودم مثل کسی که راه اش را گم کرده باشد. طالبان در کنار منع دختران از تعلیم و تحصیل زنان شاغل را نیز رسما از کار بیکار کرده و خانه نشین کردند. منیژه استاد در یکی از انستیتیوت های اقتصاد و تجارت در شهر کابل، که پس از سال‌ها تلاش، تحصیل و مبارزه با محدودیت‌های جامعه سنتی افغانستان از جایگاهی اجتماعی برخوردار شده بود؛ اما با منع شدن از کار اکنون در چهار دیواری خانه با مشکلات زیادی از جمله فقر و مشکلات روانی دست‌وپنجه نرم میکند. او می گوید:« طالبان امیدم را کشتند و مرا به یک جسد بی روح تبدیل کردند،” میل به زندگی کردن ندارم و فعلا هم که نفس میکشم بخاطر فامیلم است، نمیخواهم بیشتر از این درد بکشد اگرنی به این زندگی نکبت بار خاتمه میدادم و یک بار برای همیشه از این درد که پایان ندارد خلاص میشدم.» منیژه که ۲۸ سال سن دارد تحصیلات اش را در رشته اقتصاد دانشگاه کابل به اتمام رسانیده و بعد از فراغت با تلاش و پشت کار زیاد توانست در یکی از انستیوت ها در شهر کابل مشغول به کار شود، او هر روز خود را با خوشحالی و ساختن یک دنیا درخشان آغاز میکرد، زمانی که شور و شوق شاگردان اش را در زمان تدریس میدید، امید در دلش جوانه میزد زندگی و زندگی کردن برایش معنا پیدا میکرد و این شاگردانش بود که دنیا اش را رنگی کرده بود، اما دیری نگذاشت که این دنیا رنگی به تاریکی گراییده و نور امید در آن خاموش گردید. او که در شرایط دشواری به سر میبرد می‌گوید خانه‌نشین شدن برای زنی که ۱۶ سال تعلیم، تحصیل، کار و تلاش کرده است بسیار دشوار است. «نمیتوانم وضعیتم را توصیف کنم. فقط می‌توانم بگویم که خودم را تحمل میکنم. چهاردیواری خانه است و منی که هیچ امید برای ادامه زندگی ندارم.» او در ادامه گفت: «وقتی به ما اجازه کار را ندادند برای شان گفتیم ما ضرورت به‌کار داریم، در خانه نفقه فامیل به عهده ما است. ما تجربه داریم و سال‌ها کار کردیم؛” به ما گفته شده همین قدر بس است، زن را چه نیاز است که به بیرون از خانه کار کند جای زن در خانه است باید به تربیه فرزند و امور خانه داری برسد.” منیژه که علاقمند زیادی به تدریس دارد، می گوید: «فکر میکنم خواب میبینم و هنوز که هنوز است باورم نمیشود که طالبان آمده باشد، فقط در کتاب ها و از پدر کلان های ما شنیده بودیم که طالبان بار اول که آمده بود برای زنان اجازه بیرون رفتن را نمیداد، اما هیچ وقت فکر نمیکردم که این روز را با چشمان خود ببینم، همیشه با خود میگویم ای کاش خواب میبود که بابیدار شدن تمام کابوس ها پایان می یافت.» او که اکنون از حالت روانی و افسردگی شدید رنج میبرد گفت: «این که در روزها و حتی ماها در خانه باشم و همیشه چهار دیواری خانه را تماشا کنم، چیزی نبود که من میخواستم، این مجبوریت است که طالبان به زور بالای ما تحمیل کرده است و هیچ راه گریز هم نیست، کجا شویم و به کجا پناه ببریم.» خانواده او که تمام سرمایه خود را برای تحصیلات منیژه مصرف نموده به این باور بودند که او یک روز به این زحمات فامیل اش ارج نهاده و جبران میکند اما طالبان نه تنها رویا منیژه را بلکه رویا یک فامیل هشت نفری را نابود و افراد این خانواده را در حالت بهران قرار داده است که عواقب جبران ناپزیر برای آنان دارند. به گفتۀ منیژه از این که نتوانسته زحمات پدرش را جبران نماید احساس «بیهودیگی و پوج بودن» میکند. او با ناراحتی از وضعیت که در کشور جریان دارد می‌گوید، در این سه سال یک روز خوشی را ندیده و همواره در ترس و ناامیدی زندگی اش را سپری کرده است. منیژه وضع کنونی خود را چنین بیان نمود: «از وقتی بیکار شده ام فکر و ذکرم این است که چطور مخارج خانواده را تأمین کنم. این برای من خیلی آزار دهنده است، چون به هر کار میخواهم دست بزنم محدود استم و نمیتوانم انجام بدهم بخاطر که مه یک زن استم.» او که از یک طرف با مشکلات اقتصادی و از ظرف دیگر با مشکلات روانی دسته و پنجه نرم می کند، گفت: « من دیگر آن دختر شاد سر شار و شوخ نیستم، میل زندگی را از من گرفتند، دل خوشی ام را گرفتند و بدترین لحظات زندگی خود را سپری میکنم و نمی‌دانم چه سرنوشت و چه آینده‌ای در انتظارم است.» اگرچه در دوران جمهوریت حضور زنان در عرصه‌های مختلف جامعه به‌طورچشم‌گیری افزایش یافته بود اما ورود به جامعه مردسالار و سنتی افغانستان کار آسانی نبود و همواره به مبارزه و ایستادگی نیاز داشت، اما با آمدن طالبان این محدودیت
فعالان زن: جهان نباید روند زن ستیزانه در افغانستان را نادیده بگیرد
فرخنده: جنبش اعتراضی زنان” پنجره ی امید” در پاکستان جمعه ۲۶ اپریل طی یک اعلامیه از نقض حقوق بشر در افغانستان گفته است که جهان باید در کنار زنان و مردم افغانستان بایستد. این زنان در پیوند به افزایش نقض حقوق بشر در افغانستان گفته است که حمایت های غیر مستقیم جامعه جهانی،تحت نام کمک های بشر دوستانه وتعامل سازمان های بین المللی وکشور های منطقه با طالبان، ونیز چشم پوشی ازجنایات بشری طالبان باعث افزایش بی پیشینه نقض حقوق بشری وحذف سیستماتیک زنان گردیده است. در ادامه ی اعلامیه هم چنان آمده است که معافیت طالبان از جنایات جنگی وجنایت علیه بشریت به طالبان جرئت داده است تا مجازات های خلاف کرامت انسانی، اعدام ها،سنگسارها، شلاق وقطع عضو را بالای شهر وندان افغانستان عمومی وعلنی اجرا نماید. جنبش اعتراضی پنجره ی امید با اشاره به گزارش سالانه ی وزارت خارجه ی آمریکا و سازمان ملل گفته، با وجودیکه وزارت خارجه آمریکا باانعکاس انواع جنایات بشری طالبان در گزارش سالانه خود بالخصوص تجاوز جنسی گروهی بر زنان زندانی گوشه از فاجعه حقوق بشری را به نشر رسانده اما این نشر این گزارش ها بدون عملکرد علیه طالبان هیچ امیدی برای زنان ندارد. این در حالی است که سازمان عفو بین‌الملل نیز در گزارش سالانه خود بحران حقوق بشری درافغانستان را راپور داد اعضای این جنبش می گوید ما به ده ها اعلامیه وگزارش را توسط دولت ها وسازمان ها شاهد هستیم.ولی گزارش دهی هیچ تغیر دروضع زنان به میان نیاورده است. به گفته‌ی اعضای این جنبش، این اعلامیه ها در صورت مفید است. که محتوای آن برای حامیان منطقوی و جهانی طالبان عبرت انگیز باشد. واز آن برای بهبود وضع حقوق بشر درآینده کار گرفته شود. در صورتیکه کمک های مالی، روابط دیپلماتیک،تلاش های پیدا وپنهان برای به رسمیت شناسی طالبان، عادی سازی روابط وچشم پوشی از جنایات طالبان همچنان ادامه یابد. ما بیش تر از امروز شاهد فاجعه حقوق بشری وسرکوب وانزوای زنان خواهیم بود. در ادامه ی این اعلامیه هم چنان در اشاره به وضعيت زندگی زنان در زندان های طالبان گفته شده و آمده است که زنان معترض و زندانی شده در زندان های خفن طالبان با انواع شکنجه، آزار و اذیت، تجاوز روبرو هستند که باعث می شود این زنان بعد از حمل سقط جنین کنند. این جنبش خطاب به حامیان طالبان گفته است که باید عملکرد طالبان علیه زنان و مردم افغانستان احساس شرم کنند. در آخیر این اعلامیه اعضای جنبش پنجره ی امید از جهان خواسته است که دست از کمک و حمایت طالبان بردارند و طالبان باید تحت فشار قرار بگیرد.طالبان تحریم شود. محاکمه ومجازات طالبان جایگزین معافیت از مجازات جنایات بشری شان شود. این اعتراضات در حالی صورت می‌گیرد که طالبان پس از تسلط دوباره در افغانستان متهم به نقض حقوق بشر در افغانستان بوده و این با وضع ده ها موارد محدود کننده علیه زنان، رسانه ها و مردم افغانستان آنان را مجبور به مهاجرت ویا از اجتماع حذف کردند.
بسته شدن یک فروشگاه زنان به دلیل پوره نشدن کرایه شان در بلخ
روایت های زنان افغانستان، بیان یک درد بی پایان است که از راه های مختلف زندگی آنان را به چالش می کشاند. فرخنده: باوجود ده ها محدودیت وضع شده از سوی طالبان علیه کار و آموزش زنان، مارکیت تجارتی زنانه ی« خدیجه ی کبرا» در ولایت مزار شریف به‌دلیل عدم پرداخت کرایه به‌روی زنان فروشنده و تجارت‌پیشه بسته شده است. شماری از زنان فروشنده و تجارت پیش به فرخنده نیوز گفت: که مدیر این مارکیت از روز (شنبه، ۱ ثور) اجازه‌ی ورود به این مکان را به آنها نداده است. اما مسؤلان این مارکیت طی یک مکتوب به این فروشنده‌ها ده روز وقت داده است تا کرایه دوکان های شان را پرداخت کنند اما بعضی این زنان می گوید روزانه هیچ فروشی ندارد بعضی روزها ۲۰۰ یا ۳۰۰ افغانی کار می کنند بعضی روزها حتی آن را هم کار نمی کنند که با این پول نمی تواند حتی مصرف روزانه ی خود را تکمیل کنند. بر بنیاد گفته‌های این زنان، کرایه هر دوکان ماهوار ۲۷۰۰ افغانی است. مارکیت تجارتی خدیجه ی کبرا قبل از اختصاص یافتن برای زنا، به نام مارکیت نور یاد می شد و بعد از مارکیت رابعه ی بلخی دومین مارکیت تجارتی زنان در ولایت بلخ است. این مارکیت ۲۰۰ دوکان برای زنان در نظر گرفته است که در بخش‌های، فروش لوازم آرایشی، خیاطی، سیمساری، قالین‌بافی، پخت‌وپز و بخش‌های مختلف دیگر، فعالیت می کردند.
موانع جدی و هزینه‌های بالای روی تجارت زنان در افغانستان
فرخنده: برنامه توسعه‌ی سازمان ملل متحد می‌گوید که زنان کارآفرین در افغانستان با موانع جدی و هزینه‌های بالای تجارت مواجه هستند. برنامه توسعه‌ی سازمان ملل متحد(UNDP) روز گذشته(چهارشنبه، ۲۹ حمل) با نشر گزارش تازه‌ای از وضعیت زنان تجارت‌پیشه و کارآفرین در افغانستان گفته است، کسب‌وکارهایی که با شجاعت توسط زنان تاسیس و رهبری می‌شوند، با چالش‌های زیادی چون کم‌بود سرمایه، عدم دست‌رسی به بازار و محدودیت‌های طالبان روبه‌رو هستند. بر اساس گزارش، تبعیض عمیق و محدودیت‌های کاری و شغلی، همراه با سیستم مالی به شدت ضعیف، ۴۱ درصد زنان را محبور به قرض گرفتن کرده است که حدود پنج درصد از آنها از طریق بانک‌ها یا موسسات مالی خرد قرض دریافت کرده بودند. گزارش افزوده است که محدودیت‌ها در گشت‌و‌گذار زنان، عدم امکان سفر حتا به بازارهای محلی بدون محرم (عضو خانواده همراه مرد)، چالش‌های زنان تجارت‌پیشه را تشدید میکند. این گزارش گفته است که در افغانستان، در مجموع ۱۵.۸ میلیون نفر با ناامنی غذایی مواجه هستند و نرخ اشتغال زنان در طول سال گذشته به نصف کاهش یافته و به شش درصد رسیده است. بر بنیاد این‌گزارش، ۸۰ درصد از شرکت‌های تحت رهبری زنان به درآمدهای کسب‌وکار خود به عنوان منبع اصلی درآمد متکی هستند و مشاغلی که توسط زنان اداره میشود، برای دیگر زنان نیز فرصت‌های شغلی ایجاد میکند. کانی ویگناراجا، مدیر منطقه‌ای برنامه توسعه‌ی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه در این گزارش گفته است: «زنان کارآفرین در سخت ترین شرایط، جسارت و تدبیر باورنکردنی از خود نشان داده‌اند. UNDP و شرکای NGO بین‌المللی و ملی آن با تمرکز استراتژیک بر نیازهای خود، از ۷۵ هزار کسب و کار خرد و کوچک حمایت کرده‌اند که مجموعا برای بیش از ۹۰۰ هزار نفر فرصت‌های شغلی ایجاد کرده‌اند». استفان رودریگس، نماینده‌ی UNDP در افغانستان هم گفته است: «زنان مدت‌هاست که نیروی محرکه‌ی رفاه خانواده‌ها در افغانستان بوده و نقش مهمی در حفظ اقتصاد محلی بازی می‌کنند». طالبان از زمان تسلط بر افغانستان محدودیت‌های شدیدی بر آزادی‌های فردی و اجتماعی زنان و دختران وضع کرده‌اند. در حال حاضر زنان و دختران از تمامی حقوق اساسی‌شان محروم هستند.
زنان معترض: با سکوت جامعه‌ی جهانی، ظلم طالبان بالای زنان بیشتر میشود
فرخنده: شماری از فعالان مدنی، حقوق بشر و رسانه ی دیروز دوشنبه ۲۷ حمل طی یک گردهمایی در ایران، به رهبری زنان افغانستان از کار زار به رسمیت شناسی آپارتاید جنسیتی اعلام حمایت کردند. در قطع نامه‌ای نشر شده از سوی این فعالان آمده است که طالبان لجاجت، تهدید، خشونت، شکنجه و تبعیض سیستماتیک شدیدی را علیه زنان و دختران افغانستان اعمال کرده‌اند. در ادامه‌ای قطع نامه این فعالان، ذکر شده است که دستگاه استخبارات طالبان از هرگونه جنایات بالای زنان افغانستان دریغ نکرده و بصورت واقعی«آپارتاید جنسیتی» در افغانستان جریان دارد. طالبان جنایت علیه زنان را« جهاد فی‌سبیل‌الله» دانسته، و با سکوت جامعه‌ی جهانی، ظلم طالبان بالای زنان بیشتر میشود. سویتا شیرزاد یکی از اعضایی برگزار کننده‌ای این گردهمایی در به رسانه فرخنده گفت« خانه نشینی زنان و دختران افغانستان طوری به جامعه ضربه خواهد زد که هرگز قابل جبران نباشد. این گروه اعتراضی تاکید می کند که جامعه ی جهانی باید جنایت «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان را به‌رسمیت شناخته و عاملان آن را به دادگاه بکشانند. کار زار شناخت آپارتاید جنسیتی در افغانستان طی چند روز گذشته بین فعالان حقوق بشر رونق یافته و هدف آن دادخواهی برای حقوق زنان و دختران و به‌رسمیت شناساندن آپارتاید جنسیتی در افغانستان از سوی سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق بشری است. این اعتراضات در حالی صورت می گیرد که طالبان پس از تسلط دوباره در افغانستان، ده ها موارد محدود کننده ی علیه زنان وضع و به طور سیستماتیک آنان رت از اجتماع حذف کردند.
اهدای مدال جمهوری کوزوو به زنان معترض افغانستان
فرخنده: ویوسا عثمانی، رییس جمهور کوزوو مدال دولتی ریاست جمهوری این کشور را به زنان معترض افغانستان اهدا نمودند. عارفه فاطمی و مدینه دروازی دو تن از زنان معترض، این مدال را به نمایندگی از زنان افغانستان دریافت نموده است. زنان معترض افغانستان همواره برای عدالت و آزادی تلاش کرده و از جایگاهی زنان، از سازمان ملل و جامعه جهانی میخواهد که اپارتاید جنسیتی جاری در افغانستان را به رسمیت بشناسد. آنان خطاب به سازمان ملل و جامعه جهانی گفتند، فرستادن پول های میلیون دالری هفته وار را که سبب تقویت ظلم و جنایت طالب میشود را متوقف نموده و در عوض طالبان را به عنوان یک گروه تروریستی و ناقضین بین المللی حقوق بشر در لیست سیاه سازمان ملل قرار داده و به دادگاه های کیفری بین المللی بکشاند. زنان معترض افغانستان تأکید کرده که در افغانستان، زنان از هرگونه نقش آفرینی در حیات اجتماعی محروم و بصورت کل از جامعه حذف شده اند. به باور معترضان اکنون در سیاست و در اجتماع جایی برای زنان و حقوق زنان نبوده، زنان همیشه مورد تعرض و تجاوز واقع شده و فقط برای چانه‌زنی‌ها و معاملات سیاسی روی میز مذاکرات قرار می‌گیرد. معترضان گفتند که زنان امروز در افغانستان به آگاهی سیاسی و مدنی رسیده و در مقابل ظلم و حق تلفی ها سکوت نکنند، آنان می‌گویند که بزرگترین دست‌‌آورد زنان در دهه‌های اخیر، همین خود‌آگاهی و بینش سیاسی و اجتماعی آنها است که آنان را وا می‌دارد تا صدای خود را بلند کنند و به بی عدالتی نه بگویند، اما با مسلط شدن گروه طالبان اولین نیروی که در مقابل ظلم و جنایت بصورت قاطع ایستادگی کرده زنان بوده و تا اکنون این مبارزات حتا به قیمت از دست دادن جان شأن، ادامه دارد. معترضان گفت، اکنون زنان در افغانستان خواسته و مطالبات شأن را بصورت واضح مطرح کرده و از آن دفاع میکند. معترضان می‌گویند” ما زنان، امروز خواهان تساوی در حقوق و مشارکت در تمام عرصه‌های سیاسی، اجتماعی،اقتصادی، فرهنگی و هنری هستیم و برای رسیدن به این حق اساسی خود از تمام امکانات و ابزارهای ممکن استفاده خواهیم کرد.