سی‌ان‌ان: تبعیض علیه ورزش زنان در افغانستان ادامه دارد
فرخنده: سی‌ان‌ان در گزارش تازه‌ای اعلام کرده است که در حالی که تیم‌های مردان افغانستان به‌طور عمده آزادانه در سطح بین‌المللی رقابت می‌کنند، اما زنان این کشور از ورزش منع شده و مجبور به رقابت بدون حمایت رسمی یا به‌عنوان پناهجو برای تیم‌های پناهندگی می‌شوند. بر اساس این گزارش، مرضیه حمیدی، تکواندوکار افغانستانی، در رقابت‌های جهانی تکواندو ۲۰۲۳ در آذربایجان به‌عنوان پناهجو با تیم مردان افغانستان روبه‌رو شده است. خانم حمیدی در مصاحبه با سی‌ان‌ان اظهار داشت که او به‌خاطر ممنوعیت نمایندگی کشورش از سوی هم‌تیمی‌های سابقش به‌عنوان یک بیگانه مورد رفتار قرار گرفته است. او تصریح کرد: «آنان برای من تیم طالبان هستند، نه تیم افغانستان.» این اظهارات مشابه اتهامی است که خانم حمیدی در مورد تیم کریکت افغانستان مطرح کرده و خواستار منع تیم‌های ورزشی افغانستان از شرکت در بازی‌های المپیک شده است. این خواسته به تحریم‌هایی که در دوران «آپارتاید» علیه افریقای جنوبی اعمال شد، شباهت دارد. حمیدی در این مصاحبه تأکید کرد: «تیم کرکت مردان افغانستان نماینده زنان افغانستان نیست.» او افزود: «در افغانستان، زنان اجازه ندارند زن باشند. آنان (زنان) وجود ندارند.» به گفته او، طالبان حقوق زنان و دختران را تحت عنوان شریعت و اسلام سلب کرده‌اند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر ملل متحد، نیز در این گزارش گفته است که طالبان زنان و دختران را از حضور کامل در جامعه حذف کرده و شرایطی ایجاد کرده‌اند که امکان مشارکت به‌عنوان انسان‌های کامل را نداشته باشند. وی همچنین خاطرنشان کرد که این وضعیت تبعیض، جداسازی و محرومیت، انکار انسانی زنان و دختران را نهادینه کرده است. بنت تأکید کرده که طالبان، که اکنون در افغانستان قدرت را در دست دارند، از فناوری و رسانه‌ها به‌خوبی آگاه هستند و ساختار روابط عمومی و احتمالاً نظارتی بسیار پیشرفته‌ای دارند که می‌تواند به کشورهای خارجی نیز نفوذ کند. او هشدار داده است که اگر هیچ عواقبی وجود نداشته باشد و اگر هیچ مقاومتی در برابر این موضوع انجام نشود، «همه زن‌ستیزان» در سراسر جهان متوجه این مسئله خواهند شد.
۸۵ درصد کودکان کارگر در تهران مهاجران افغانستان هستند
فرخنده: علی کاظمی، مسئول مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک در وزارت عدلیه ایران، در مصاحبه‌ای با خبرگزاری ایسنا اعلام کرده است که ۸۵ درصد کودکان کارگر در تهران از مهاجران افغانستان هستند. این آمار نگران‌کننده در حالی ارائه می‌شود که مجموعاً حدود ۳هزار و ۲۰۰ کودک کارگر در جاده‌ها و خیابان‌های ایران فعالیت می‌کنند. کاظمی اشاره کرده است که مشکلات اقتصادی و بازماندگی از تحصیل دلایل اصلی کار این کودکان است. بسیاری از خانواده‌های مهاجر افغانستان به دلیل فقر و عدم دسترسی به منابع مالی کافی، مجبور به فرستادن فرزندان خود به خیابان‌ها برای کسب درآمد هستند. این کودکان اغلب در چهارراه‌ها و جاده‌های شلوغ تهران و دیگر شهرهای بزرگ دیده می‌شوند و با سختی فراوان تلاش می‌کنند تا لقمه‌نانی برای خانواده‌هایشان به دست آورند. یکی از چالش‌های دیگر که کاظمی به آن اشاره کرد، اخراج تعدادی از این کودکان کارگر افغانستانی از ایران به دلیل نداشتن مدارک اقامت قانونی است. این اقدام بخشی از سیاست‌های مهاجرتی سخت‌گیرانه ایران در قبال مهاجران افغانستانی است که طی سال‌های اخیر شدت گرفته است. علی کاظمی همچنین به موضوعات نگران‌کننده دیگری از جمله بهره‌کشی و سوءاستفاده از این کودکان کارگر اشاره کرد. بسیاری از این کودکان در معرض خطرات مختلف از جمله کار اجباری، سوءاستفاده جنسی و حتی قاچاق انسان قرار دارند. نبود نظارت کافی و ضعف در حمایت‌های قانونی از این کودکان، آنها را در برابر این تهدیدات آسیب‌پذیرتر می‌کند. هم‌زمان با این چالش‌ها، پژوهش‌های مختلف، از جمله یک تحقیق توسط مؤسسه آمو، تأیید می‌کنند که بیکاری و وضعیت بد اقتصادی اصلی‌ترین دلایل مهاجرت غیرقانونی شهروندان افغانستان به ایران است. بسیاری از این مهاجران به دنبال یافتن فرصت‌های شغلی و بهبود وضعیت زندگی خود هستند، اما در نهایت به دلیل عدم دسترسی به حمایت‌های قانونی، به مشاغل سخت و پرمخاطره مانند کارگری و حتی کار خیابانی کودکان روی می‌آورند. در این میان، روند اخراج اجباری مهاجران افغانستان از ایران به شدت افزایش یافته است. بسیاری از مهاجران افغانستانکه به ایران بازگردانده می‌شوند، از برخوردهای نادرست و حتی غیرانسانی توسط پلیس و نیروهای مرزی ایران شکایت دارند. این اقدامات نه تنها موجب نگرانی‌های جدی حقوق بشری شده، بلکه بر روابط اجتماعی و انسانی میان مهاجران و شهروندان ایران نیز تأثیرات منفی گذاشته است. وضعیت کودکان کارگر مهاجر افغانستان در ایران به یکی از مسائل حساس و بحرانی تبدیل شده است. فشارهای اقتصادی، نبود حمایت‌های قانونی و سوءاستفاده از این کودکان نیازمند توجه جدی از سوی نهادهای بین‌المللی و دولت‌هاست. در عین حال، ادامه اخراج‌های اجباری و برخوردهای نادرست با مهاجران، شرایط را برای این خانواده‌ها سخت‌تر کرده و آنها را در معرض خطرات بیشتر قرار می‌دهد.
تأثیرات حاکمیت طالبان بر حقوق زنان: ناامیدی و محدودیت‌های جدید
فرخنده: نهاد تحکیم رفاه زنان و کودکان افغانستان تحت رهبری مریم معروف آروین، با انتشار گزارشی به تأثیرات منفی حاکمیت طالبان بر زنان و دختران افغانستان پرداخته است. این نهاد اعلام کرده که پس از بازگشت طالبان، زندگی زنان و دختران به شدت تحت تأثیر محدودیت‌ها قرار گرفته و آنان از امید به آینده ناامید شده‌اند. طبق این گزارش، یکی از نخستین و جدی‌ترین تبعات حاکمیت دوباره طالبان، منع آموزش و تحصیل برای زنان است. این نهاد تأکید کرده که آموزش دختران نه‌تنها به‌عنوان یک فرصت شغلی، بلکه به عنوان ابزاری برای توانمندسازی و خودشناسی آنان حیاتی است. علاوه بر این، نهاد تحکیم رفاه زنان و کودکان افغانستان اشاره کرده است که بازگشت طالبان زنان را از فعالیت‌های شغلی نیز محروم کرده است، به‌گونه‌ای که زنانی که پیش از این نان‌آور خانواده‌های خود بودند، اکنون در وضعیت بحرانی و بی‌چاره‌گی قرار دارند. این نهاد همچنین نسبت به افزایش خشونت‌های خانگی، ازدواج‌های اجباری و قتل‌های ناموسی هشدار داده و بیان کرده که این موارد ناشی از اجرای هنجارهای اجتماعی سخت‌گیرانه توسط طالبان است. زنانی که به دنبال احقاق حقوق خود هستند، با تهدیدات جدی از جمله خشونت و زندان روبرو هستند. در نهایت، نهاد تحکیم رفاه زنان خاطرنشان کرده است که طالبان با به‌کارگیری ادعای تطبیق شریعت، حداکثر حقوق شهروندان، به ویژه زنان، را سلب کرده و اخیراً نیز صدای زنان در مکان‌های عمومی را ممنوع کرده است.
آمریکا: آینده افغانستان بدون دختران ممکن نیست
فرخنده: کرن دیکر، کاردار سفارت آمریکا برای افغانستان، در پیامی به مناسبت روز جهانی دختر اعلام کرد که ایالات متحده به طور خستگی‌ناپذیر از دختران افغانستان که با موانع آموزش و حقوق اساسی روبرو هستند، حمایت می‌کند. دیکر در این پیام که در پلتفرم ایکس منتشر شد، تأکید کرد که هر دختر افغانستانی مستحق فرصت‌های آموزشی، رشد و پیشرفت است. او تصریح کرد: «آینده افغانستان بدون سهم‌گیری دختران نمی‌تواند تضمین‌شده باشد.» روز جهانی دختر که در ۱۱ اکتبر هر سال برگزار می‌شود، از سال ۲۰۱۱ توسط مجمع عمومی ملل متحد به منظور شناسایی حقوق دختران و توجه به چالش‌های آنها نام‌گذاری شده است. در همین روز، روزا اوتنبایوا، رئیس هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)، در بیانیه‌ای اشاره کرد که افغانستان این روز را در شرایطی غم‌انگیز تجلیل می‌کند. او گفت: «از زمان وضع ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از ۱۲ سال توسط طالبان، ۱۱۲۰ روز گذشته است.» اوتنبایوا از مقامات طالبان خواست تا این ممنوعیت را لغو کنند و تأکید کرد که بازگشت دختران به مدارس باید اولویت اصلی قرار گیرد. پس از تسلط طالبان در سال ۲۰۲۱، دختران بالاتر از صنف ششم از آموزش در مکاتب و دانشگاه‌ها محروم شده‌اند. این مسئله به یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های حقوق بشری در افغانستان تبدیل شده است. علیرغم تلاش‌های بین‌المللی برای فشار بر طالبان جهت احیای حقوق زنان و دختران، این گروه تا به حال از تغییر مواضع خود خودداری کرده است. فشارهای جهانی ادامه دارد و نهادهای بین‌المللی مانند یوناما به تلاش‌های خود برای بازگرداندن حقوق اساسی دختران افغان ادامه می‌دهند.
یونیسف: نیاز فوری به حمایت از صدا و حقوق دختران در افغانستان است
فرخنده: صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) به مناسبت روز جهانی دختر بر ضرورت حمایت از حقوق دختران و اقدام‌های جمعی برای رفع موانعی که آنها را از دستیابی به اهدافشان بازمی‌دارد، تأکید کرد. بخش افغانستان یونیسف در پیامی به مناسبت این روز، خواستار سرمایه‌گذاری بر جنبش‌های دختران و حمایت از صدای آنها شد. یازدهم اکتبر که به عنوان روز جهانی دختر شناخته می‌شود، فرصتی برای آگاهی‌بخشی در مورد حقوق دختران و چالش‌های منحصر به فردی است که با آن مواجه‌اند. یونیسف در بیانیه‌ای گفت: «با هم می‌توانیم آینده‌ای بهتر برای همه بسازیم. ما باید در جنبش‌های دختران سرمایه‌گذاری کنیم و از صدای آنها حمایت کنیم تا این هدف محقق شود.» روز جهانی دختر در سال ۲۰۱۱ با تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد تا توجه بیشتری به حقوق و چالش‌های دختران در سراسر جهان شود. این روز با هدف تاکید بر نیاز به حمایت از دختران و رفع موانع تحصیلی و اجتماعی آنها هر ساله برگزار می‌شود. در افغانستان، شرایط برای دختران به ویژه نگران‌کننده است. بر اساس آمارهای ملل متحد، حدود ۱.۵ میلیون دختر دانش‌آموز در این کشور از رفتن به مکتب محروم هستند. از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، دختران بالاتر از صنف ششم از حضور در مکاتب منع شده‌اند، که این موضوع موجب نگرانی گسترده بین‌المللی و نهادهای حقوق بشری شده است. این در حالی است که یونیسف همچنان از جامعه جهانی می‌خواهد که برای حمایت از حقوق دختران، به ویژه در افغانستان، اقدام‌های ملموسی انجام دهند و صدای آنها را به رسمیت بشناسند.
نماینده افغانستان در سازمان ملل: آپارتاید جنسیتی باید به رسمیت شناخته شود
فرخنده: نصیر احمد فایق، نماینده افغانستان در نشست ششم حقوقی مجمع عمومی سازمان ملل متحد، از جامعه بین‌المللی خواست تا آپارتاید جنسیتی را در قوانین جهانی به رسمیت بشناسند. او با اشاره به شرایط حاکم در افغانستان، بر نیاز فوری به یک رویکرد جهانی برای مقابله با نقض گسترده حقوق بشر تأکید کرد. فایق در سخنان خود گفت که شواهد معتبر نشان از نقض گسترده حقوق بشر در افغانستان دارد، مواردی که می‌توانند تحت عنوان جرایم علیه بشریت قرار گیرند. این اظهارات در حالی مطرح شد که برخی کشورها در حال مذاکره برای تشکیل یک کنوانسیون جهانی درباره جرایم علیه بشریت بودند. در این نشست، نماینده مکزیک به همراه گامبیا و ۸۶ کشور دیگر، پیش‌نویس قطعنامه‌ای را برای برگزاری کنفرانس نمایندگان در سال ۲۰۲۶ پیشنهاد دادند. هدف این کنفرانس، تدوین کنوانسیونی جامع برای مقابله با جرایم علیه بشریت است. مکزیک تأکید کرد که وقت آن رسیده تا اقدامات عملی در این زمینه صورت گیرد. نمایندگان کشورهای مختلف دیدگاه‌های متفاوتی درباره این کنوانسیون داشتند. نماینده پرو با تأکید بر نیاز به وجود یک کنوانسیون بین‌المللی برای مقابله با جرایم علیه بشریت، این موضوع را وظیفه‌ای اخلاقی خواند. از سوی دیگر، نماینده قطر معتقد بود که صلاحیت‌های ملی برای پیگیری این جرایم کافی است، اما تدوین یک سند بین‌المللی می‌تواند به بهبود قوانین جهانی کمک کند. با وجود اختلاف نظرها، نماینده اسپانیا اشاره کرد که نبود قوانین داخلی در بسیاری از کشورها برای جرم‌انگاری این تخلفات، ایجاد یک کنوانسیون جهانی را ضروری می‌سازد. برخی کشورها، نظیر ایرلند، از آمادگی برای تدوین نهایی کنوانسیون حمایت کردند، در حالی که دیگران، مانند اریتره و نامیبیا، نسبت به نقص‌ها و انتخابی بودن مفاد پیش‌نویس معترض بودند. در نهایت، نماینده گامبیا تأکید کرد که ادامه مذاکرات تنها راه حل رفع نواقص پیش‌نویس کنوانسیون و دستیابی به یک توافق معنادار است.
ملاله یوسفزی طالبان را «افراطی و ضد زنان» خواند
فرخنده: ملاله یوسفزی، فعال حقوق زن و برنده جایزه نوبل، در یک نوشتار در اکس، ساختار طالبان در افغانستان را به شدت محکوم کرده و آن را «افراطی، ضد زنان، بی‌رحمانه و ظالمانه» توصیف کرده است. او با تأکید بر اینکه طالبان هر روز سلاح‌های مختلفی را به سمت زنان و دختران نشانه می‌گیرند، خاطرنشان می‌کند که این رفتارها شامل ضرب و شتم عمومی و فرمان‌های بی‌رحمانه‌ای است که زنان را از یادگیری، کار و زندگی آزاد منع می‌کند. یوسفزی این وضعیت را آپارتاید جنسیتی نامیده و تصریح کرده است که زنان و دختران افغانستان به چیزی فراتر از ابراز همدردی نیاز دارند. او از دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی خواسته است که از قدرت خود استفاده کرده و طالبان را تحت قوانین بین‌المللی پاسخگو قرار دهند. ملاله همچنین خواستار اقدامات جدی از سوی رهبران کشورهای مسلمان در مقابله با سوءاستفاده طالبان از دین و فرهنگ شده است و ابراز امیدواری کرده که مردم افغانستان در همبستگی با زنان و دختران بایستند. از زمان بازگشت طالبان به قدرت، این گروه اکثر حقوق اساسی شهروندان به‌ویژه زنان را سلب کرده و آنان را از ادامه تحصیل و فعالیت‌های اجتماعی منع کرده است. اخیراً، طالبان با توشیح قانون جدید تحت عنوان «قانون امر به معروف و نهی از منکر»، حتی صدا و چهره زنان را جزو عورت تعریف کرده و حضور آنان در اماکن عمومی را ممنوع کرده است. در همین راستا، انستیتوت لاوی استرالیا در گزارشی ممنوعیت هنر و شعرخوانی زنان و دختران را «بی‌رحمانه» توصیف کرده و تأکید می‌کند که این ممنوعیت نمی‌تواند کم‌اهمیت جلوه داده شود. این انستیتوت به‌ویژه به ارزش شعر در تاریخ سیاسی افغانستان و تأثیر آن بر زنان اشاره کرده و می‌گوید که این هنر به زنان افغانستان کمک می‌کند تا تجربیات خود را بیان کنند و با جهان ارتباط برقرار کنند. گزارش‌ها نشان می‌دهد که طالبان از ماه گذشته زنان را از سرودن شعر منع کرده‌اند، در حالی که زنان افغانستان تاریخچه‌ای غنی از شعر و ادبیات دارند. شعر، به‌ویژه نوع خاصی از آن به نام «لنډۍ»، در فرهنگ پشتون‌ها برای بیان عشق و اندوه استفاده می‌شود و به‌عنوان ابزاری برای مقاومت شناخته می‌شود. انستیتوت لاوی تأکید می‌کند که با ممنوعیت دسترسی زنان به شعر، طالبان در تضاد با ادعای خود مبنی بر احترام به فرهنگ افغانستان عمل کرده‌اند و به‌طور سیستماتیک زنان را از ابزارهای بیان و ابراز هویت‌شان محروم می‌کنند. این وضعیت نشان‌دهنده چالش‌های جدی است که زنان افغان با آن مواجه هستند و نیاز به حمایت بین‌المللی و همبستگی داخلی را بیشتر از همیشه حس می‌کند.
نگرانی از وضعیت زنان زندانی در افغانستان
فرخنده: روزا اوتونبایوا، رئیس هیئت معاونت ملل متحد در افغانستان (یوناما)، در دیدار اخیرش با محمد یوسف مستری، رئیس اداره زندان‌های طالبان، نسبت به وضعیت زندانیان آسیب‌پذیر، به‌ویژه زنان، ابراز نگرانی کرد. او اعلام کرد که این گروه از زندانیان به خدمات حقوقی کافی دسترسی ندارند و این موضوع نگران‌کننده است. اوتونبایوا با اشاره به حجم بالای بازداشت‌ها و صدور احکام مجازات درازمدت توسط طالبان، گفت که این مسائل چالش‌های جدی را برای تأمین عدالت کیفری و بهبود شرایط زندان‌ها در افغانستان ایجاد می‌کند. او همچنین تأکید کرد که باید تلاش‌های بیشتری برای حمایت از حقوق زنان زندانی، شامل ارائه کمک‌های حقوقی و تسریع در محاکمه‌ها، انجام شود. در این دیدار، او از زندان پلچرخی نیز بازدید کرده و از همکاری طالبان برای دسترسی مداوم تیم‌های حقوق بشری به زندان‌ها استقبال کرد. به گفته طالبان، هم‌اکنون حدود ۵۰۰۰ زندانی در این زندان نگهداری می‌شوند که در حال افزایش است. اوتونبایوا خواستار توجه ویژه به زنان زندانی شد و اظهار داشت که برای حمایت از حقوق آنها در ساختار قضایی، نیاز به اقدامات مؤثر و حمایت‌های انسانی وجود دارد. او گفت: «امیدوارم بتوانیم در زمینه حمایت از حقوق زنان زندانی پیشرفت بیشتری داشته باشیم و تلاش‌های خود را بر روی مقابله با علل ریشه‌ای زندانی‌شدن آنها متمرکز کنیم.» او همچنین به کاهش حمایت‌های بشردوستانه از سوی نهادهای بین‌المللی به دلیل محدودیت‌های جدید طالبان بر حقوق زنان اشاره کرد. این محدودیت‌ها که تحت عنوان «قانون امر به معروف و نهی از منکر» وضع شده‌اند، بر رفتارها و حقوق شخصی زنان تأثیر منفی گذاشته و از حمایت‌های بشردوستانه جلوگیری می‌کنند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل نیز به وضعیت بحرانی امنیت غذایی در افغانستان اشاره کرده و گزارش داده است که ۱۲.۴ میلیون نفر با ناامنی غذایی «حاد» مواجه هستند. این شرایط به ویژه بر زنان و خانواده‌های آنها تأثیر مضاعف گذاشته و زندگی آنها را تحت‌الشعاع قرار داده است. با توجه به شرایط سخت و نگران‌کننده زنان زندانی و وضعیت حقوق بشری در افغانستان، نیاز به اقدام فوری و حمایت‌های بین‌المللی برای بهبود وضعیت حقوق زنان بیش از پیش احساس می‌شود.
فراخوان عفو بین‌الملل: زنان افغانستان به حمایت جهانی نیاز دارند
فرخنده: عفو بین‌الملل در گزارشی تأکید می‌کند که زنان افغانستان در سایه محدودیت‌های شدید طالبان، همچنان با چالش‌های بی‌نظیری در عرصه حقوق بشری مواجه هستند. این سازمان از شورای حقوق بشر ملل متحد خواسته است تا با ایجاد یک سازوکار مستقل برای پاسخگویی به نقض‌های حقوق بشر، امید به عدالت و حمایت از زنان و دختران افغانستان را زنده نگه دارد. همچنان عفو بین‌الملل در این گزارش خود اعلام کرده است که قطعنامه اخیر شورای حقوق بشر ملل متحد نتوانسته است یک روش مستقل بین‌المللی برای پاسخگویی به نقض‌های حقوق بشری در افغانستان ایجاد کند. سمیرتی سینگ، مدیر منطقه‌ای عفو بین‌الملل در جنوب آسیا، این قطعنامه را با وجود تمدید مأموریت گزارشگر ویژه ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان «حیاتی» دانسته، اما از ناکامی در ایجاد یک سازوکار جهانی برای پاسخگویی انتقاد کرده است. خانم سینگ در بیانیه‌ای تصریح کرد: «شورای حقوق بشر بار دیگر از حمایت کافی از عدالت برای مردم افغانستان که امید خود را به جامعه جهانی بسته‌اند، شانه خالی کرده است.» او افزود که این شورا نیاز به تحقیق، جمع‌آوری، حفظ و تحلیل شواهد مربوط به جنایات تحت قوانین بین‌المللی و سایر نقض‌های جدی حقوق بشر در افغانستان را به رسمیت شناخته، اما از ایجاد یک روش مستقل بین‌المللی برای پاسخگویی که بتواند این وظایف را انجام دهد، کوتاهی کرده است. در روز پنج‌شنبه، شورای حقوق بشر ملل متحد قطعنامه‌ای درباره افغانستان تصویب کرد که به وضعیت وخیم حقوق بشر و نقض‌های صورت‌گرفته توسط طالبان اشاره دارد. این قطعنامه همچنین خواستار پاسخگو قرار دادن عاملان نقض حقوق بشر در افغانستان شده است. با این حال، خانم سینگ تأکید کرد که این شورا بار دیگر فرصت ارائه پاسخی مناسب و پیشبرد یک رویکرد پاسخگویی و عدالت را از دست داده است. سینگ همچنین به تشدید نقض‌های حقوق بشری توسط طالبان، به‌ویژه محدودیت‌های سخت‌گیرانه بر حقوق زنان و دختران، اشاره کرد و اظهار داشت که نیاز به یک سازوکار مستقل بین‌المللی برای شناسایی عاملان نقض‌های حقوق بشری و رسیدگی به آنها، یک ضرورت حیاتی است. او همچنین بیان کرد که این قطعنامه فعالان حقوق بشر، به‌ویژه مدافعان حقوق زنان و خبرنگاران را که با وجود خطرات شخصی به کار خود ادامه می‌دهند، ناامید کرده است. سینگ افزود: «این بالاترین حدی است که شورای حقوق بشر تاکنون در راستای به رسمیت شناختن اهمیت رویکردی جامع به پاسخگویی برای نقض‌های حقوق بشری در گذشته و اکنون دست یافته است.» در همین راستا، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه ملل متحد برای افغانستان، در حساب کاربری خود در اکس از شورای حقوق بشر ملل متحد برای تصویب این قطعنامه بدون رأی‌گیری تشکر کرده و وعده داده است که مأموریتش را به‌طور مستقل و بی‌طرفانه انجام خواهد داد. با توجه به شرایط بحرانی حقوق بشر در افغانستان و انتقادات عفو بین‌الملل، نیاز به اقدام مؤثر و پایدار در راستای پاسخگویی به نقض‌های حقوق بشر و حمایت از مردم افغانستان به‌ویژه زنان و دختران بیش از پیش احساس می‌شود.
تجاوز و قتل وحشیانه‌ی دختر خردسال در هرات
فرخنده: وزارت داخله طال/بان اعلام کرده است که یک مرد در ولایت هرات به اتهام تجاوز جنسی و قتل یک دختر خردسال بازداشت شده است. بر اساس بیانیه‌ای که امروز پنج‌شنبه (۱۹ میزان) از سوی عبدالمتین قانع، سخن‌گوی وزارت داخله طال/بان، منتشر شد، این فرد در ولسوالی انجیل ولایت هرات، ابتدا دختر خردسال یکی از خویشاوندان خود را ربوده و پس از آن‌که بر او تجاوز کرده، به طرز بی‌رحمانه‌ای وی را به قتل رسانده است. قانع همچنین اشاره کرده است که این فرد طی عملیاتی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و در تحقیقات ابتدایی به جرم خود اعتراف کرده است. با این حال، وی جزئیات بیشتری از زمان وقوع این جنایت ارائه نکرد. در همین حال، منابع محلی در اوایل ماه میزان گزارش داده بودند که جسد یک دختر هفت‌ساله در ولایت هرات پیدا شده است. این منابع بیان داشتند که افراد ناشناس این کودک را به طرز فجیعی به قتل رسانده و دست و پای او را قطع کرده بودند. به‌گفته این منابع، این کودک از منطقه نوآباد، یکی از نواحی شهر هرات، ناپدید شده بود.