تکرار در خواست زنان از جامعه جهانی راجع به آپارتاید جنسیتی را در افغانستان
فرخنده: حرکت اعتراضی زنان زیر نام «جنبش زنان به سوی آزادی» مقیم تهران با ابراز نگرانی از ادامه بازداشت خودسرانه زنان و دختران از سوی طالبان، از جامعه جهانی می‌خواهد تا «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان را به‌رسمیت بشناسد. این جنبش سه‌شنبه‌شب، ۱۴ حمل در بیانیه‌ای نگاشته است که پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، زنان و دختران افغان به بهانه‌هایی مختلف از خانه، جاده‌ها و محلات عامه بازداشت و زندانی شده‌اند. در این بیانیه آمده است: «گروه طالبان بدون در نظرداشت حق آزادی فردی و حفظ کرامت انسانی و همچنان بدون در نظر گرفتن عُرف جامعه و ارزش‌های انسانی، دختران و زنان را با هتک حرمت و تحقیر به موتر‌ها بالا کرده و بدون هیچ جرمی به مکان‌های نامعلوم انتقال میدهند که این امر بیشتر به اختطاف شباهت دارد تا بازداشت توسط یک مرجع پاسخگو و مسوول.» براساس بیانیه، این گروه در سه سال گذشته پالیسی «آپارتاید جنسیتی» را در افغانستان تطبیق و همواره منتقدین خود را به‌گونه «وحشتناک» سرکوب کرده است. جنبش زنان به سوی آزادی بازداشت خودسرانه زنان و دختران را بدون حکم محکمه با صلاحیت و عدم رعایت حقوق بشری، نقض حقوق بشر خوانده و تاکید کرده که این موضوع به یک امر معمول برای رژیم طالبان تبدیل شده است. در بیانیه همچنان تصریح شده که طالبان «با افکار تندروانه و غیرانسانی‌شان» همواره در ضدیت با زنان و دختران، آنان را از تمام بخش‌ها حذف کرده‌اند. عدم به‌رسمیت‌شناسی طالبان و ایجاد یک حکومت فراگیر در افغانستان از خواست‌های دیگر این جنبش از جامعه جهانی است. این در حالی است که پیشتر از این ونسا فرایزر، رییس جدید شورای امنیت سازمان ملل متحد گفته بود که «آپارتاید جنسیتی» که در مورد افغانستان نیز صدق می‌کند، باید به کنوانسیون منع جنایات علیه بشریت افزوده شود.
جنبش زنان معترض: تکرار میکنیم منیژه را آزاد کنید
اعضایی جنبش اعتراضی (پنجره ی امید) در یک گردهمایی اعتراضی دیروز چهار شنبه در شهر اسلام آباد پایتخت پاکستان با شعار دادن حق خواستن جرم نیست خواستار آزادی منیژه صدیقی از زندان طالبان شد. اعضایی این جنبش اعتراضی؛ در اعلامیه ی گفتند که عملکرد زن ستیزانه ی طالبان علیه زنان و تبعیض جنسیتی بی‌رحمانه‌ای را عليه زنان و دختران به هدف حذف آنان از جامعه‌ی افغانستان اعمال کرده‌اند که این نشان‌دهنده‌ی جنایت «آپارتاید جنسیتی» است. در اعلامیه هم چنان آمده است که طالبان پس از تسلط دوباره در افغانستان محدودیت های سرکوب کننده ی را علیه زنان وضع کرده و شهروندان کشور به‌ویژه زنان و دختران، با سرکوب، محرومیت، بازداشت، شکنجه و زندان مواجه هستند. با این حال منیژه صدیقی یکی از از اعضایی جنبش اعتراضی زنان است که روز دوشنبه(۱۷ میزان) سال گذشته‌ی خورشیدی، از ساحه‌ی«کارته نو» شهر کابل توسط نیروهای استخبارات طالبان از نزدیکی خانه‌اش بازداشت شد. گفته می شود که خانم صدیقی در وضعیت بد صحی قرار داشته و‌دست رسی امکانات صحی و وکیل مدافع ندارد. برخی منابع نزدیک به خانم صدیقی تایید کردند که دستگاه قضایی طالبان او را به‌دلیل اعتراض در برابر این گروه و آتش زدن تصویر رهبر آن‌ها، به یک سال و شش ماه حبس محکوم کرده است. این در حالی است که بارها نهاد های مختلف داخلی، خارجی و اعضایی جنبش زنان معترض خواستار آزادی منیژه صدیقی از زندان طالبان شدند. اما طالبان حتی اجازه ی دیدار با خانواده را نیز به خانم صدیقی را نمی دهد
خواست مکرر فعالان حقوق بشر برای رهایی منیژه صدیقی
درگردهمایی اعتراضی درکابل، شماری از فعالان حقوق بشر و جامعه ی مدنی خواستار آزادی منیژه صدیقی شدند. این تجمع اعتراضی از جامعه ی جهانی خواستند که برای رهایی منیژه صدیقی تلاش کنند. منیژه صدیقی عضو «جنبش خودجوش زنان معترض» است که در ۱۷ میزان سال ۱۴۰۲ از خیرخانه باز داشت و به زندان طالبان منتقل شده است گفته می شود طالبان خانم صدیقی را به دو سال زندان تنفیذی محکوم کرده است. این در حالی است که با فرا رسیدن روز جهانی« حق آگاهی از واقعیت های مربوط به نقض فاحش حقوق بشر و احترام به کرامت قربانیان» منابع آگاه می گویند طالبان هیچ گونه آگاهی در مورد وضعیت منیژه صدیقی به خانواده اش نمی دهد. به گفته ی هم اتاقی های خانم صدیقی؛ وی در زندان پلچرخی طالبان زندانی و در یک وضعیت بد صحی قرار دارد. دست رسی به خدمات صحی و وکیل مدافع ندارد.
مشکلات اقتصادی جان یک زن را در ننگرهار گرفت
فرخنده: منابع محلی تایید کرده است که صبح روز گذشته یک شنبه (۵حمل۱۴۰۳ ) زن در ولایت ننگرهار به دلیل فقر و مثل اقتصادی، دست به خودکشی زده است. به گفته شاهدان عینی، این زن خودش را از یک کوه در ولسوالی اچین ولایت ننگرهار، پایین انداخته و به زندگی اش نقطه‌ای پایان گذاشته است. به گفته ی منابع؛ این زن با همسر و پنج فرزند شان، سه روز را به گرسنگی سپری کرده بودند. منابع همچنان افزوده است که دلیل خودکشی این زن، مشکلات اقتصادی و ترس از آینده فرزندان اش بوده است. طالبان تا هنوز در این مورد ابراز نظر نکرده است. این در حالی است که طی سه سال گذشته، آمار قتل‌های خانگی، قتل های مرموز و خودکشی در ولایت های مختلف کشور افزایش یافته است. چندی پیش نیز یک جوان ۲۸ ساله به دلیل فقر و بیکاری در ولایت نیمروز خودش را خلق آویز کرد.
راه اندازی برنامه‌ای آموزشی خیاطی برای زنان در افغانستان
فرخنده: قرار است سازمان ملل متحد برنامه ی آموزشی خیاطی را برای زنان افغانستان راه اندازی کنند. برنامه ی جهانی غذا از راه اندازی این برنامه برای زنان افغانستان خبر داده و هدف از این برنامه را خودکفایی زنان در کشور عنوان کرده است. سازمان جهانی غذا امروز دوشنبه ۶ حمل در صفحه ی ایکس خود نوشت که این تصمیم هم زمان با کاهش فرصت های اقتصادی برای زنان در افغانستان اتخاذ شده است. این تصامیم در حالی گرفته می شود که گروه طالبان، پس از حاکمیت دوباره در افغانستان زنان و دختران از رفتن به مکاتب و دانشگاه ها منع و در بیشترین موارد آز وظایف برکنار کردند. این عملکرد طالبان علیه کار و آموزش زنان واکنش های تند جهانی را برانگیخته و سازمان های بین المللی بار ها خواستار لغو محدودیت ها علیه زنان و احترام به حقوق زنان شده است طالبان اما نه تنها به حرف گوش نداده بلکه محدودیت ها را نیز تشدید بخشیده است.
پرداخت بهایی سنگین روسیه بخاطر حمایت از طالبان
جنبش اعتراضی زنان بنام( شنبه های ارغوانی) طی بیانیه‌ای گفته است که حمایت از طالبان بهایی سنگینی دارد که روسیه آن را پرداخته است. آنان هم چنان تاکید کرده که با افزایش دامنه ی ( بنیاد گرایی) افغانستان تحت حاکمیت طالبان، به یک درد سر بزرگ برای جهان مبدل خواهد شد. این جنبش در حالی روسیه را متهم به حمایت از طالبان می کنند که دو روز قبل گروه داعش در یک حمله ی تروریستی بر یک سالن کنسرت در نزدیکی مسکو پایتخت روسیه نزدیک به ۳۰۰ تن را کشته و زخمی نمود. این جنبش در ادامه بیانیه گفته است که ما در سه سال گذشته بارها هشدار دادیم که تعامل با طالبان بهایی سنگینی دارد که متآسفانه جدی گرفته نشد که امروز شاهد حملات خونین تروریستی در کشورهای مختلف علیه غیر نظامیان هستیم. آنان گفته تنها راه تضمین کردن صلح در کشورهای منطقه و جهان، مبارزه ی مشترک علیه گروه های تروریستی هستند. در ادامه ی این بیانیه آمده است حمله بر مکان های عمومی مانند اماکن مقدس، مراکز آموزشی، تفریحی و کشتار افراد ملکی ضد بشری بوده و حمله ی تروریستی هستند. جنبش اعتراضی شنبه های ارغوانی گفته اگر کشورهای جهان و روسیه دست از حمایت طالبان بر ندارد چین نیز شاهد حملات تروریستی خواهد بود. در اخیر بیانیه جنبش اعتراضی شنبه های ارغوانی از روسیه خواسته به خاطر منافع شخصی، امنیت ملی خود را با خطر مواجه نسازد این جنبش بار دیگر از روسیه خواسته دست از حمایت طالبان بر دارد.
دلسردی از زندگی بخاطر مشکلات اقتصادی و نبود کار
فرخنده: وقتی دروازه را باز کردم رو به آفتاب کنار کلکین نشسته بود، از چشمانش معلوم می شد خیلی محتاج است تا کسی دستش را بیگیرد و یا کمک کند دوباره سرپای خودش ایستاد شود، او که نمی توانست دست راستش را تکان دهد با زبان برایم سلام داد بعد از احوال پرسی کنارش چند دقیقه ی نشستم. فشار سخت زندگی وی را از همه چیز خسته کرده بود چشمان اشک آلودش نمایانگر درد های بی پایان زندگی اش بود اسمش راضیه است (مستعار) پنج پسر و سه دختر دارد، مادر که صاحب هشت فرزند است اما این روزها سخت ترین لحظات زندگی اش را به تنهایی در کنار شوهر پیرش می گزراند. وی از ولسوالی قرباغ ولایت غزنی است. راضیه دقیق یک نیم سال قبل به دلیل فشار بلند طرف راست بدنش فلج شده است، او حتی نمی تواند پای راست و دست راستش را تکان بدهد راضیه به فرخنده نیوز گفت : «بعد از آن که به این مریضی متبلا شدم دختر سومی ام که نامزد بود ازدواج کرد و پسرانم هر کدام دنبال کار و زندگی خودشان رفتند حالا دیگر نمی توانم دیگ کنم یا لباس بشویم» وی پنج پسر دارد یکی از پسران معتاد یکی آن ها در جنگ سوریه رفته و از سرنوشت اش معلوم نیست. پسر بزرگ اش در ولسوالی قرباغ دهقان است که به خاطر مصروفیت های زمین نمی تواند به پدر و مادرش سر بزند. اما دو پسر دیگر ایران است، نه پول دارد و نه زنگ می زند. دختران اش هر کدام ازدواج کردند و هیچ کدام از آن ها از پدر مادرش احوال ندارند. راضیه از گفتن این که چرا دختران اش از وی احوال گیر نمی شوند خود داری کرد. تمام مسؤلیت های خانه به دوش شوهرش می باشد وی در کنار کارهای خانه یک غرفه ی خوراکه فروشی نیز دارد که خرج و مصارف این دو نفر از همین طریق تهیه می شود. راضیه هم چنان می گوید. ای کاش با این وضعیت زنده نبودم من فقط بار دوش شوهر پیرم هستم نمی توانم کار کنم و یا در کارها همراه شوهرم کمک کنم این زجر بزرگی است که روزها و شب ها تحمل می کنم. وی در کنار مشکلات صحی از وضعیت بد اقتصادی است نیز شکایت داشت. وی افزود «زمستان برای ما همسایه ها ذغال کمک کرد بعضی شب ها حتی غذای شب ما را می آورد ما حتی پول خریدن یک تن ذغال را هم نداشتیم از پول خرید ساجق و پوپول نمی توانیم در کنار نیازمندی های خانه پول برق و یا آب را بدهیم.» زندگی راضیه بیان گر دردی است که از چشمانش مشاهده می شود. فقیر، درمانده و مریض… چشمانش به دروازه های مردم به امید می ماند تا کسی نان شب اش را بیاورد. فرزند صالح نعمت از نعمت های بهشت است اگر راضیه از هشت فرزند یک فرزند صالح و دلسوز می داشت امروزه این دردهای زندگی را تحمل نمی کرد. داستان راضیه داستان هزاران زن افغان است که یا به دلیل وضعیت بد اقتصادی یا به دلیل محرومیت اجتماعی و یاهم مشکلات خانوادگی زندگی اش تلخ و به جهنمی تبدیل شده است که مجبور است در آن زندگی کند.
تاکید فعالان زن بر به رسمیت شناسی آپارتاید جنسیتی از سوی سازمان ملل در افغانستان
شماری از فعالان حقوق زن فعالان جامعه ی مدنی و کنشگران حقوق بشر در سازمان ملل متحد روز گذشته(۲۳حوت۱۴۰۲) درنشستی تحت عنوان (مبارزه با اپارتاید جنسیتی) در مقر سازمان ملل متحد سخنرانی کردند. در این نشست یلدا رویان، فوزیه کوفی، فاطمه گیلانی، اصیلا وردک و نجلا ایوبی به نوبت سخنرانی و تعامل جهان با طالبان را تهدید جدی بر زندگی زنان افغانستان خوانده و از ان انتقاد کردند آنان هم چنان گفتند که جهان باید به جای تعامل با طالبان، اپارتاید جنسیتی را به رسمیت بشناسند. یلدا رویان، کنشگر حقوق بشر در این نشست گفت که از آگست ۲۰۲۱ تا کنون طالبان ده‌ها فرمان محدودکننده علیه زنان و دختران صادر کرده و تبعیض شدیدی را بر زنان و دختران افغانستان اعمال کرده‌اند. وی هم چنان افزود، بیش از ۹۱ درصد زنان گفته‌اند که با تبعیض جنسیتی روبه‌رو هستند و به‌صورت خاص در زمینه‌های کار، آموزش، تحصیل و آزادی در گشت‌وگذار هدف قرار داده شده‌اند و این نشان دهنده‌ی«آپارتاید جنسیتی» است. فوزیه کوفی عضو پیشین مجلس نمایندگان افغانستان هم چنان خواستار به رسمیت شناختن اپارتاید جنسیتی در افغانستان شده و افزودکه در این مدت هیچ فشاری بر طالبان نبوده است و آن‌ها هفته‌ی ۴۰ میلیون دالر دریافت می‌‌کنند و «بیش از هزار» ملاقات با دیپلومات‌های خارجی داشته‌اند. خانم کوفی هم چنان تاکید کرده است که رابطه‌ی جامعه‌ی جهانی با طالبان همیشه یک‌طرفه بوده و رفتار این گروه هیچ تغییری نکرده است. وی هم چنان افزود تعامل یک طرفه اشتباه است اگر صورت بیگیرد بار ها تکرار خواهد شد و این به نفع افغانستان نیست. فاطیمه گیلانی، اصیلا وردک و نجیلا ایوبی هم چنان در سخنرانی خویش از تعامل با طالبان انتقاد کرده و‌خواستار به رسمیت شناختن اپارتاید جنسیتی در افغانستان شد. گزارش: مصطفی شهریار
سازمان بین‌المللی مهاجرت: دختران و زنان افغانستان با محدودیت‌های روز افزون روبرو شده است
فرخنده: سازمان بین‌المللی مهاجرت گفته که پس از آگست سال ۲۰۲۱، دختران و زنان افغانستان با محدودیت‌های روز افزون روبرو شده است. این سازمان روز یک‌شنبه، ۲۰ حوت با نشر گزارشی نوشته است که وضعیت مشارکت دختران و زنان در تمام جنبه‌های زنده‌گی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی محدود شده است. به گفته این نهاد، طالبان میلیون‌ها زن و دختر را در خانه‌های‌شان حبس و مشارکت‌های مهم آنان را در جامعه محدود کرده‌اند. طالبان در بیش از دو سال حاکمیت‌شان محدودیت‌های گسترده‌ای را بر دختران و زنان کشور وضع کرده‌اند. پیش از این، دفتر زنان سازمان ملل متحد از کنار گذاشتن زنان افغان از تصمیم‌گیری‌ها انتقاد کرده و گفته است که این موضوع افغانستان را از هرگونه فرصتی برای خروج از بحران محروم می‌کند. به گفته این نهاد، کنار گذاشتن زنان نشان می‌دهد که حمله بر حقوق زنان، خاموش کردن صدا و حذف آنان از جامعه نه‌تنها مجازات نمی‌شود؛ بلکه عادی‌سازی نیز می‌شود.
ملاله یوسف‌زی: آپارتاید جنسیتی در افغانستان باید رسمیت داده شود
ملاله یوسف‌زی، فعال حقوق بشر اهل پاکستان و یکی از برندگان جایزه‌ی صلح نوبل می‌گوید که به‌رسمیت شناختن «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان، نیازمند حمایت اعضای سازمان ملل متحد است. فرخنده: خانم یوسف‌زی خواستار تدوین آپارتاید جنسیتی به عنوان جنایت علیه بشریت در شورای امنیت سازمان ملل متحد شده است. او گفته است که ما به کشورهای عضو نیاز داریم که حمایت خود را برای به‌رسمیت شناختن«آپارتاید جنسیتی» به‌عنوان جنایت علیه بشریت در افغانستان اعلام کنند. خانم یوسف‌زی روز گذشته(شنبه، ۱۹ حوت) در صفحه‌ی ایکس خود نوشته است که وی در دیدار با برخی از زنان اهل افغانستان و سفیران افریقای جنوبی و جمهوری آلبانی در سازمان ملل متحد در شهر نیویورک امریکا، این موضوع را مطرح کرده است. یوسف‌زی افزوده است که در پیوند به این موضوع با نمایندگان کشورهای مالت، مکزیک، افریقای جنوبی و آلبانی صحبت کرده است. در حال حاضر زنان و دختران در افغانستان تحت کنترول طالبان از تمامی حقوق اولیه و انسانی خود محروم هستند. جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان و برخی از نهادهای حقوق بشری می‌گویند، آنچه که علیه زنان در این کشور جریان دارد، «آپارتاید جنسیتی» است و باید به‌عنوان جنایت علیه بشریت ثبت شود و عاملان آن نیز در دادگاه کیفری بین‌المللی محاکمه شوند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه‌ی سازمان ملل متحد برای حقوق بشر افغانستان در گزارش تازه‌ی خود گفته بود که تبعیض«سیستماتیک» علیه زنان در افغانستان از سوی طالبان وجود دارد و آنچه که علیه زنان در این کشور جریان دارد را می‌توان«آپارتاید جنسیتی» خواند. پیش از این، نصیراحمد اندیشه، سفیر افغانستان در جینوا در صحبت با رسانه‌ی رخشانه گفته بود که ابتدا باید سیاست‌های طالبان در برابر زنان«جرم‌انگاری» شود تا توجه جهان و نهادهای حقوق بشری بین‌المللی به«آپارتاید جنسیتی» جلب شده و آن را به‌عنوان«جنایت علیه بشریت» به رسمیت بشناسند.