دلسردی از زندگی بخاطر مشکلات اقتصادی و نبود کار
فرخنده: وقتی دروازه را باز کردم رو به آفتاب کنار کلکین نشسته بود، از چشمانش معلوم می شد خیلی محتاج است تا کسی دستش را بیگیرد و یا کمک کند دوباره سرپای خودش ایستاد شود، او که نمی توانست دست راستش را تکان دهد با زبان برایم سلام داد بعد از احوال پرسی کنارش چند دقیقه ی نشستم. فشار سخت زندگی وی را از همه چیز خسته کرده بود چشمان اشک آلودش نمایانگر درد های بی پایان زندگی اش بود اسمش راضیه است (مستعار) پنج پسر و سه دختر دارد، مادر که صاحب هشت فرزند است اما این روزها سخت ترین لحظات زندگی اش را به تنهایی در کنار شوهر پیرش می گزراند. وی از ولسوالی قرباغ ولایت غزنی است. راضیه دقیق یک نیم سال قبل به دلیل فشار بلند طرف راست بدنش فلج شده است، او حتی نمی تواند پای راست و دست راستش را تکان بدهد راضیه به فرخنده نیوز گفت : «بعد از آن که به این مریضی متبلا شدم دختر سومی ام که نامزد بود ازدواج کرد و پسرانم هر کدام دنبال کار و زندگی خودشان رفتند حالا دیگر نمی توانم دیگ کنم یا لباس بشویم» وی پنج پسر دارد یکی از پسران معتاد یکی آن ها در جنگ سوریه رفته و از سرنوشت اش معلوم نیست. پسر بزرگ اش در ولسوالی قرباغ دهقان است که به خاطر مصروفیت های زمین نمی تواند به پدر و مادرش سر بزند. اما دو پسر دیگر ایران است، نه پول دارد و نه زنگ می زند. دختران اش هر کدام ازدواج کردند و هیچ کدام از آن ها از پدر مادرش احوال ندارند. راضیه از گفتن این که چرا دختران اش از وی احوال گیر نمی شوند خود داری کرد. تمام مسؤلیت های خانه به دوش شوهرش می باشد وی در کنار کارهای خانه یک غرفه ی خوراکه فروشی نیز دارد که خرج و مصارف این دو نفر از همین طریق تهیه می شود. راضیه هم چنان می گوید. ای کاش با این وضعیت زنده نبودم من فقط بار دوش شوهر پیرم هستم نمی توانم کار کنم و یا در کارها همراه شوهرم کمک کنم این زجر بزرگی است که روزها و شب ها تحمل می کنم. وی در کنار مشکلات صحی از وضعیت بد اقتصادی است نیز شکایت داشت. وی افزود «زمستان برای ما همسایه ها ذغال کمک کرد بعضی شب ها حتی غذای شب ما را می آورد ما حتی پول خریدن یک تن ذغال را هم نداشتیم از پول خرید ساجق و پوپول نمی توانیم در کنار نیازمندی های خانه پول برق و یا آب را بدهیم.» زندگی راضیه بیان گر دردی است که از چشمانش مشاهده می شود. فقیر، درمانده و مریض… چشمانش به دروازه های مردم به امید می ماند تا کسی نان شب اش را بیاورد. فرزند صالح نعمت از نعمت های بهشت است اگر راضیه از هشت فرزند یک فرزند صالح و دلسوز می داشت امروزه این دردهای زندگی را تحمل نمی کرد. داستان راضیه داستان هزاران زن افغان است که یا به دلیل وضعیت بد اقتصادی یا به دلیل محرومیت اجتماعی و یاهم مشکلات خانوادگی زندگی اش تلخ و به جهنمی تبدیل شده است که مجبور است در آن زندگی کند.
تاکید فعالان زن بر به رسمیت شناسی آپارتاید جنسیتی از سوی سازمان ملل در افغانستان
شماری از فعالان حقوق زن فعالان جامعه ی مدنی و کنشگران حقوق بشر در سازمان ملل متحد روز گذشته(۲۳حوت۱۴۰۲) درنشستی تحت عنوان (مبارزه با اپارتاید جنسیتی) در مقر سازمان ملل متحد سخنرانی کردند. در این نشست یلدا رویان، فوزیه کوفی، فاطمه گیلانی، اصیلا وردک و نجلا ایوبی به نوبت سخنرانی و تعامل جهان با طالبان را تهدید جدی بر زندگی زنان افغانستان خوانده و از ان انتقاد کردند آنان هم چنان گفتند که جهان باید به جای تعامل با طالبان، اپارتاید جنسیتی را به رسمیت بشناسند. یلدا رویان، کنشگر حقوق بشر در این نشست گفت که از آگست ۲۰۲۱ تا کنون طالبان ده‌ها فرمان محدودکننده علیه زنان و دختران صادر کرده و تبعیض شدیدی را بر زنان و دختران افغانستان اعمال کرده‌اند. وی هم چنان افزود، بیش از ۹۱ درصد زنان گفته‌اند که با تبعیض جنسیتی روبه‌رو هستند و به‌صورت خاص در زمینه‌های کار، آموزش، تحصیل و آزادی در گشت‌وگذار هدف قرار داده شده‌اند و این نشان دهنده‌ی«آپارتاید جنسیتی» است. فوزیه کوفی عضو پیشین مجلس نمایندگان افغانستان هم چنان خواستار به رسمیت شناختن اپارتاید جنسیتی در افغانستان شده و افزودکه در این مدت هیچ فشاری بر طالبان نبوده است و آن‌ها هفته‌ی ۴۰ میلیون دالر دریافت میکنند و «بیش از هزار» ملاقات با دیپلومات‌های خارجی داشته‌اند. خانم کوفی هم چنان تاکید کرده است که رابطه‌ی جامعه‌ی جهانی با طالبان همیشه یک‌طرفه بوده و رفتار این گروه هیچ تغییری نکرده است. وی هم چنان افزود تعامل یک طرفه اشتباه است اگر صورت بیگیرد بار ها تکرار خواهد شد و این به نفع افغانستان نیست. فاطیمه گیلانی، اصیلا وردک و نجیلا ایوبی هم چنان در سخنرانی خویش از تعامل با طالبان انتقاد کرده و‌خواستار به رسمیت شناختن اپارتاید جنسیتی در افغانستان شد. گزارش: مصطفی شهریار
سازمان بین‌المللی مهاجرت: دختران و زنان افغانستان با محدودیت‌های روز افزون روبرو شده است
فرخنده: سازمان بین‌المللی مهاجرت گفته که پس از آگست سال ۲۰۲۱، دختران و زنان افغانستان با محدودیت‌های روز افزون روبرو شده است. این سازمان روز یک‌شنبه، ۲۰ حوت با نشر گزارشی نوشته است که وضعیت مشارکت دختران و زنان در تمام جنبه‌های زنده‌گی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی محدود شده است. به گفته این نهاد، طالبان میلیون‌ها زن و دختر را در خانه‌های‌شان حبس و مشارکت‌های مهم آنان را در جامعه محدود کرده‌اند. طالبان در بیش از دو سال حاکمیت‌شان محدودیت‌های گسترده‌ای را بر دختران و زنان کشور وضع کرده‌اند. پیش از این، دفتر زنان سازمان ملل متحد از کنار گذاشتن زنان افغان از تصمیم‌گیری‌ها انتقاد کرده و گفته است که این موضوع افغانستان را از هرگونه فرصتی برای خروج از بحران محروم میکند. به گفته این نهاد، کنار گذاشتن زنان نشان می‌دهد که حمله بر حقوق زنان، خاموش کردن صدا و حذف آنان از جامعه نه‌تنها مجازات نمی‌شود؛ بلکه عادی‌سازی نیز می‌شود.
ملاله یوسف‌زی: آپارتاید جنسیتی در افغانستان باید رسمیت داده شود
ملاله یوسف‌زی، فعال حقوق بشر اهل پاکستان و یکی از برندگان جایزه‌ی صلح نوبل می‌گوید که به‌رسمیت شناختن «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان، نیازمند حمایت اعضای سازمان ملل متحد است. فرخنده: خانم یوسف‌زی خواستار تدوین آپارتاید جنسیتی به عنوان جنایت علیه بشریت در شورای امنیت سازمان ملل متحد شده است. او گفته است که ما به کشورهای عضو نیاز داریم که حمایت خود را برای به‌رسمیت شناختن«آپارتاید جنسیتی» به‌عنوان جنایت علیه بشریت در افغانستان اعلام کنند. خانم یوسف‌زی روز گذشته(شنبه، ۱۹ حوت) در صفحه‌ی ایکس خود نوشته است که وی در دیدار با برخی از زنان اهل افغانستان و سفیران افریقای جنوبی و جمهوری آلبانی در سازمان ملل متحد در شهر نیویورک امریکا، این موضوع را مطرح کرده است. یوسف‌زی افزوده است که در پیوند به این موضوع با نمایندگان کشورهای مالت، مکزیک، افریقای جنوبی و آلبانی صحبت کرده است. در حال حاضر زنان و دختران در افغانستان تحت کنترول طالبان از تمامی حقوق اولیه و انسانی خود محروم هستند. جنبشهای اعتراضی زنان افغانستان و برخی از نهادهای حقوق بشری می‌گویند، آنچه که علیه زنان در این کشور جریان دارد، «آپارتاید جنسیتی» است و باید به‌عنوان جنایت علیه بشریت ثبت شود و عاملان آن نیز در دادگاه کیفری بین‌المللی محاکمه شوند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه‌ی سازمان ملل متحد برای حقوق بشر افغانستان در گزارش تازه‌ی خود گفته بود که تبعیض«سیستماتیک» علیه زنان در افغانستان از سوی طالبان وجود دارد و آنچه که علیه زنان در این کشور جریان دارد را می‌توان«آپارتاید جنسیتی» خواند. پیش از این، نصیراحمد اندیشه، سفیر افغانستان در جینوا در صحبت با رسانه‌ی رخشانه گفته بود که ابتدا باید سیاست‌های طالبان در برابر زنان«جرم‌انگاری» شود تا توجه جهان و نهادهای حقوق بشری بین‌المللی به«آپارتاید جنسیتی» جلب شده و آن را به‌عنوان«جنایت علیه بشریت» به رسمیت بشناسند.
نگرانی ۹ سازمان حقوق بشری از وضعیت وخیم زنان افغانستان
ائتلاف حقوق بشر در افغانستان که متشکل از ۹ سازمان حقوق بشری می‌باشد طی بیانیه مشترک از وضعیت فعلی زنان افغانستان ابراز نگرانی کرده و وضعیت جاری را بحران و وخامت مداوم علیه حقوق زنان دانسته است. فرخنده: این سازمان‌ها در بیانیه‌ی مشترک وضعیت فعلی زنان و دختران در افغانستان را«آپارتاید جنسیتی» دانسته و خواستار حمایت جدی از سوی سازمان ملل و نهادهای حقوق بشر شده است. بر اساس این بیانیه، در سال ۲۰۲۳، طالبان سیاست‌های ظالمانه‌ی خود را در قبال زنان، دختران و جامعه‌ی «LGBTIQ+» و اقلیت‌های قومی و مذهبی تشدید کرده‌اند. بیانیه گفته است که حقوق و چشم‌اندازهای زنان و دختران افغانستان به‌طور فزاینده‌ای محدود شده است و آنان از اجرای بیشتر محدودیت‌ها در آموزش، تحصیل، کار و فعالیت‌های سیاسی و عمومی محروم شده‌اند. بیانیه افزوده است که این موارد ناامنی مالی را در میان خانواده‌ها تشدید میکند، نابرابری‌های جنسیتی را بیشتر و زنان را در حوزه‌ی خصوصی محدود میکند. بر بنیاد این بیانیه، زنان همجنس‌گرا و ترنس‌جندرها با تهدیدهای شدیدی از جمله شکنجه، خشونت جنسی، ازدواج‌های اجباری و مرگ روبه‌رو هستند. بیانیه گفته است که قربانیان خشونت جنسیتی تحت حاکمیت طالبان، فاقد کم‌ترین حمایت‌های قانونی و عملی هستند. بیانیه با اشاره به بازداشت ندا پروانی و ژولیا پارسی، گفته است که فضا برای فعالان حقوق بشر و روزنامه‌نگاران به شدت محدود شده و آن‌ها در معرض خطرات روزافزون قرار دارند. بیانیه توضیح داده است که در واقع این موارد بر انکار کامل آزادی بیان، برابری جنسیتی، یا هر حق دیگری که در سطح بین‌المللی به‌رسمیت شناخته شده، در افغانستان تحت سلطه‌ی طالبان صورت می‌گیرد. بیانیه در ادامه به مشارکت کامل، برابر، معنادار و ایمن زنان در تمام فرآیندهای تصمیم‌گیری در سطح ملی و بین‌المللی تاکید کرده است. این سازمان‌ها خواستار پاسخ‌گویی طالبان به‌دلیل ارتکاب تمام جنایات علیه زنان و دختران در افغانستان از طریق مکانیسم‌های بین‌المللی از جمله، دادگاه کیفری بین‌المللی شده‌اند.
انزوایی مطلق زنان افغانستان از جامعه
هشت مارچ روز جهان همبستگی زنان است که هر ساله در هشت مارچ برای بزرگداشت دستاوردهای فرهنگی، سیاسی و اجتماعی و اقتصادی زنان جشن گرفته می‌شود. این روز نماد است تا زنان کوشش می کنند که توجه همه را برابری جنسیتی، حقوق باروری و خشونت و سوء استفاده علیه زنان جلب کند. در این دو سال این رو در حالی تجلیل می شود که زنان که در افغانستان زنان زندگی می کنند که از اساسی ترین و اولیه شان محروم است. سازمانهای جهانی از بدترشدن وضعیت روحی و روانی زنان افغانستانی هشدار می دهد و هم چنان سازمان بهداشتی جهانی در گزارش از میزان بلند رفتن مرگ و میر مادران در افغانستان خبر داده که به اساس این گزارش روزانه حدود ۲۴ زن به‌دلیل بیماری‌های قابل پیشگیری مرتبط با بارداری و زایمان در افغانستان جانشان را از دست می‌دهند، براساس این گزارش افغانستان بلندترین آمار مرگ و میر مادران را در آسیا دارد و علت آن کمبود بودجه و داکتر برای زنان بعد از به قدرت گیری طالبان در افغانستان است و از سوی دیگر هم، فشارها و محدودیت‌های طالبان علیه زنان از جمله ممنوعیت رفتن زنان بدون محرم به مراکز درمانی و محدودیت‌های اعمال‌شده در کار امدادگران زن که اغلب برای زنان کار میکنند، باعث تشدید این بحران شده است. این در حال است که طالبان در این اواخر به انیستیوت های دولتی دستور داده است دختران که از صنف دوازده فارغ‌التحصیل شده است در این انیستیوت های در رشته قابلگی و نرسنگ جذب کنند که شاید بتوانند در این عرصه موثریت داشته باشد. هم چنان بعد از قدرت گیری طالبان جنبش های ائتلافی زیاد به رهبری زنان معترض و فعالان حقوق بشر در داخل این کشور برای مبارزه و دادخواهی برای حقوق و آزادی ایجاد کردیده است. بسیاری از اعضایی این جنبش توسط گروه طالبان زندانی شده و بعد از تعهد از زندان این گروه رها شدند و بعضی از این زنان زندانی مجبور به خارج شدن از کشور شدند. بسیاری از زنان و دختران افغانستانی بعد از قدرت گیری طالبان در این کشور از افغانستان بیرون شدند و زندگی را در کشور دیگر با مشکلات و چالش های زیادی شروع کرده است خانم صمدی یک از این خانم ها ست وی درباره روز هشت مارچ چنین می گوید” به نظر من هشتم مارچ، روز جهانی زن، فرصتی است برای تجدید نظر در مسائل حقوق زنان، تشویق به شکل‌دهی تغییرات اجتماعی برای برابری جنسی، و افزایش آگاهی درباره نیازها و دستاوردهای زنان در سراسر جهان. زنان با توانایی، استعداد و تأثیرگذاری در هر زمینه از زندگی، جهان را با افکار خود رنگارنگ میکنند. حضور و سهم زنان در علم، هنر، تجارت، و سیاست، منبعی از اثرگذاری و تغییر است که با اراده و ایثار آنان، جوامع به سوی توسعه و پیشرفت حرکت میکنند. و نباید مانع آنان شد اگه مانع زنان شویم ما باعث می‌شویم نیمی از جامعه حذف شوند” بعد از محدویت های کاری طالبان بر زنان افغانستانی باعث کردید بسیاری از این زنان دچار مشکلات اقتصادی جدی روبرو شدند و بعصی از این زنان که در نهاد های دولتی و عیر دولتی کار مر کردند تنها نان آور خانواده شان بودند و حالا به کار دیگر از قیبل خیاطی در خانه و خامک دوزی رو آورده است. ثریا زن است که در نهاد غير دولتی کار می کرد وی می گوید او تنها نان آور خانواده اش است چون پدر فوت کرده و برادر ندارد وی بعد از تصمیم طالبان درباره کار زنان در نهاد غير دولتی بیکار شد و حالا با تدریس زبان در یکی از نهاد های آموزشی با معاش ۶ هزار مصارف خانواده را می دهد وی می گوید:” برایم سخت است که باز که با ۶ هزار افغانی کرایه خانه و مصارف مواد غذایی خانوده ام بدهم و درباره هشت مارچ باید بگویم برای روز هشت مارچ روز زن است که هیچ زن در جهان از حقوق اولیه و انسانی اش محروم نشود و در این دو سال هشت مارچ برایم مفهوم خود را از دست داده است” خانم صمدی درباره وضعیت اقتصادی و آزادی زنان افغانستانی چنین می گوید: وضعیت اقتصادی و آزادی در افغانستان پس از تغییرات اخیر و حاکمیت جدید، با چالش‌ها و نیازهای بسیار روبروست. اقتصاد افغانستان با مشکلاتی همچون بحران انسانی، کمبود منابع، وابستگی به کمک‌های خارجی، و تحریم‌ها مواجه است. همچنین، زنان و اقلیت‌ها به طور گسترده نیاز به حمایت برای حفظ حقوق و آزادی خود دارند. آینده وضعیت اقتصادی و آزادی در این کشور وابسته به تدابیر داخلی و همکاری جهانی برای حل مسائل است” دختران و زنان که کشور به نام افغانستان زندگی می کنند برای شان هشت مارچ روزی ست که صدای شان شاید به کوش شنوایی جهان و سازمان حقوق بشری جهانی برسانند و برای حقوق و آزادی شان که توسط گروه به نام طالبان گروگان گرفته شده است دادخواهی کنند. سوال اصلی در این جا ست که چرا بیشتر از دوسال جها برای تامین حقوق زنان افغانستانی کار نمی کنند آیا صدایی این زنان برای جهانیان تکراری شده است دیگر کوش شنونده یی نیست؟ لیلا رضایی
جنبش زنان پنجره: دروازه‌های مکاتب و دانشگاهها بر روی دختران باز گردد
جنبش زنان پنجره امید به مناسبت هشتم مارچ روز بین المللی زن خواستار باز شدن دروازه‌های مکاتب و دانشگاهها برای دختران شده گفتند که هشتم مارچ روز تجلیل از دست آورد هاسياسي، اجتماعی، اقتصادی وحقوق بشری زنان است. فرخنده: آنان در اعلامیه شان ذکر کرده که این روز مهم بین المللی در حالی تجلیل میگردد که بیش از 930 روز از بسته بودن مکاتب، بیش از 470 روز از بسته بودن دانشگاها و بیش از یک ونیم سال از ممنوعیت کار زنان میگذرد. در اعلامیه‌ی آمده است که زنان به تعداد هر دقیقه از این روز ها حذف وسرکوب شده است. معترضان می‌گویند که هشتم مارچ دراین برهه زمان روز تجدید پیمان برای مبارزه بوده که امروز بار سنگین مسئولیت بالای جنبش های جهانی زنان بیشتر گردیده است تا درکنار زنان افغانستان بایستند. زنان جنبش اعتراضی پنجره گفته است” ما برای ادای دین وادای مسئولیت خود درقبال زنان محروم و مظلوم افغانستان بار دیگر به ادامه مبارزات خویش ذیلا تعهد میکنیم 1-به فرمان های زن ستیزانه طالبان نه میگوییم.ومرجع صدور فرمان هارا مردود ومحکوم میکنیم. 2-درمقابل اپارتاید جنسیتی می ایستیم.وبرای به رسمیت شناسی آن دادخواهی میکنیم. 3-جنایات ضد بشری طالبان را رسانه ای نموده وبرای محاکمه طالبان در دادگاه لاهه صدا بلند میکنیم. 4-برای تحقق حقوق بشری زنان افغانستان همگام وهمسو با جنبش های مبارزاتی گام های استوار برمیداریم. پیشتر جنبش زنان برای عدالت و آزادی، با برگزاری برنامه‌ی از این روز تحلیل کرده و به رسم اعتراض در جهت دستیابی به حقوق انسانی زنان افغانستان اعلامیه‌ی صادر کردند که در بخشی از این قطع‌نامه گفته است. ” اکثر کشورهای جهان این روز را به عنوان دست آورد های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، آموزشی و فرهنگی زنان تجلیل می کنند، اما زنان در افغانستان، از هشت مارچ امسال در حالی سپری میکند که زنان از هرگونه نقش آفرینی در حیات اجتماعی محروم و بصورت کل از جامعه حذف شده اند.
پناه‌جویان زن خواستار به رسمیت شناختن حقوق زنان در افغانستان شدند
پناه‌جویان زن افغانستان در کشور پاکستان خواستار به رسمیت شناختن حقوق زنان در افغانستان شده می‌گویند که با در نظر گرفتن تمام معیارهای حقوق بشری زنان مانند مردان دارای حقوق برابر و مساوی با مردان را در تمام امور زندگی دارا بوده و باید زنان عملا از تمام حقوق انسانی و مدنی برابر برخوردار باشند. آنان در برنامه گرامیداشت از هشتم مارچ روز جهانی زن گفتند که آنان در شرایطی خشتم مارچ را برگزار میکند که جهان مملو از بی عدالتی ، فقر و تبعیض عليه زنان مخصوصا زنان رنج دیده افغانستان است. زنان همواره قربانیان خاموش تبعیض بی عدالتی وستم جنسیتی در ادوار مختلف تاریخ بوده و هنوز هم ادامه دارد. فعالین مدنی و حقوق بشر ایتلاف جنبشهای زنان معترض که در این کنفرانس شرکت کرده، متعهد شدند که از هر زمینه و امکانات قانونی در راستای دفاع از حقوق حقه زنان افغانستان دفاع نموده و در مورد حقوق زنان آگاهی لازم را همرسانی کنند. این معترضان از سازمان ملل متحد، فعالین مدنی و سازمانهایی بین المللی مدافع حقوق بشر خواسته تا بیشتر از پیش بالای طالبان فشار وارد نمایند. این معترضان در قطع‌نامه‌شان خواستار مطالب ذیل شدند. ” 1 – ما خواهان حقوق انسانی برابر برای تمامی زنان جهان به ویژه زنان مظلوم وستم دیده افغانستان در عرصه هاي علمي سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگی هستیم. 2 به رسمیت شناسی آپارتاید جینسی در افغانستان توسط سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق بشر. 3 – ما هر نوع قوانین زن ستیزانه و جنسیت محور که از طرف گروه تروریستی طالبان به روی نیم از پیکر جامعه اعمال میگردد و زنان را از دستیابی به حقوق ابتدایی خویش محروم میکند محکوم مینماییم. ما خواهان رهایی فعالین حقوق زن مدافعين حقوق بشر مخصوصا بانو منیژه صدیقی و خبرنگاران زن که در زندان طالبان به سر میبرد میباشیم. – هرگونه جدا سازی میان زنان و مردان در اجتماعات و مکانهای عمومی که امروزه زیر حاکمیت طالبان در افغانستان در جریان است باید ممنوع گردد. 6 – اعمال هرگونه خشونت علیه زنان اعم از آزار جنسی برخوردهاي فيزيكي، تحقیر و توهین نوع رفتار غیر انسانی که در جامعه زن ستیز افغانستان توسط گروه طالبان در جریان است جرم محسوب شده و باید مسببین آن توسط یک دادگاه بی طرف محاکمه گردد. 7 – آزادی انتخاب اساسي ترين حق انسان است و تحميل هر نوع فشار اعم از ازدواج اجباري تعدد زوجات ازدواج زیر سن ۱۸ سال ( کودک همسری که بعد از به قدرت رسیدن طالبان به اوج خود رسیده است باید از طرف نهادهای حامی حقوق بشرى و مجامع بین المللی محکوم گردیده و این قوانین غیر انسانی باید هر چه عاجل در افغانستان لغو گردد. 8 – زنان باید از آزادی انتخاب پوشش حق مسافرت آزاد حق تحصیل انتخاب شغل انتخاب همسر و سایر حقوق اولیه خود برخوردار باشند و هرنوع پوشش اجباری ممنوع گردد. و ما خواهان باز گشایی دروازه های مکاتب و دانشگاهها به روی دختران و زنان در افغانستان هستیم 10 ما خواهان برابري اقتصادي ، حق کار، به دور از هرگونه استثمار برای همه ی انسانها اعم از زن و مرد هستیم. -11- ما خواهان توقف باز داشتهای خود سرانه شکنجه وقتلهای هدفمند سیاسی از طرف گروه تروریستی طالب در افغانستان میباشم. -12- ما طرفدار ایجاد یک دولت فراگیر و همه شمول در افغانستان هستیم که از طرف مردم افغانستان انتخاب شده باشد نه حاکمیت تاریک اندیش طالبانی 13 ما از جامعه جهانی و ملتهای آزاد که حامی دموکراسی و حامی زنان میباشند میخواهیم تا حکومت استبدادی افراطی طالبان را به رسمیت نشناسند. 14 ما خواهان رسیدگی به درخواست پناهنده گی فعالین حقوق زن و مدافعین حقوق بشر که از جبرو ظلم گروه تروریستی طالبان به کشور پاکستان آواره و پناهده گردیده اند توسط سازمان ملل متحد و نهادهای حامی حقوق بشر میبا شیم.” گفتنی است که جنبش زنان برای عدالت و آزادی و جنبشهای اعتراضی زنان افغانستان فعالان حقوق زن، در گرامیداشت از هشت مارچ خواستار حقوق زنان در افغانستان شدند.
اعلامیه شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان در پیوند به هشتم مارچ
رسانه فرخنده اعلامیه شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان در پیوند با روز هشتم مارچ روز همبستگی زنان جهان را به صورت کامل نشر نموده و هیچ دخل و تصرفی در این اعلامیه ندارد. فرخنده – به مناسبت روز همبستگی زنان جهان و با توجه به وضعیت نگران‌کننده زنان در افغانستان تحت حاکمیت طالبان، ما به عنوان زنان معترض و مبارز از وضعیت دشوار ی که زنان درگیر آن هستند و البته از این سکوت دوام دار نهادهای بین المللی به شدت نگران هستیم. زیرا حقوق زنان اساسی‌ترین حقوق بشری محسوب می‌شوند و هر گونه تبعیض یا نقض حقوق زنان مخالف با موازین منشور حقوق بشر سازمان ملل متحد است . – هشتم مارچ یادآور یک واقعه تاریخی از مبارزات برحق زنان برای بدست آوردن حقوق انسانی شان و رسیدن به عدالت اجتماعی است . زنان در هر برهه ای از تاریخ مورد خشونت های متعدد قرار گرفته اند و بوده اند زنانی که جان شان را برکف دستان شان قرار داده و در صف اول مبارزات مدنی قرار گرفتند و هیچگاه از رزمیدن برای رسیدن به خواست های شان دست نکشیدند . گرامی میداریم یاد و خاطره زنان در تاریخ مبارزات مدنی را . – هشتم مارچ در حالی در تمام جهان تجلیل میگردد که زنان افغانستان 31 ماه یعنی بیش از دو سال و هفت ماه است تحت حاکمیت یک گروه تروریستی بنام طالب ، از تمامی حق و حقوق انسانی ، شهروندی و مدنی شان محروم شده اند و کاملا به حاشیه رانده شده اند.
دست پر زنان افغانستان، در عرصه‌ای فرهنگ و هنر
روز گذشته ۱۴ حوت ۱۴۰۲ بنیاد ژوزن اعلام کرده است که لیلی حیدری فعال حقوق زن از افغانستان را برنده ی جایزه ی ژوزن هالند اعلان کرد. رسانه فرخنده: بنیاد ژوزن اعلام کرده است که لیلی حیدری را به پاس خدمات‌اش در زمینه حقوق بشر و حمایت از آموزش دختران، شایسته جایزه ژوزن دانسته است. قرار است این جایزه به تاریخ ۱۳ مارچ در مراسمی به لیلی حیدری اهدا شود. این جایزه از سال ۱۹۸۷ همه‌ساله برای جنبشهای آزادی‌بخش و فعالان حقوق‌بشر که برای دموکراسی و علیه دیکتاتوری، نژادپرستی و تبعیض مبارزه میکنند، اهدا می‌شود لیلی حیدری از سال ۲۰۰۹ تا تا ۲۰۲۱ در بخش درمان رایگان معتادان فعالیت کرده است. او همچنین زمینه آموزش را برای یک هزارو۵۰۰ دختر فراهم کرده است.