شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان: زنان را به بند نکشید
رسانه فرخنده این اعلامیه بدون دخل و تصرفی به دست نشر سپرده است. “ به نام آزادی “ اعلامیه شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان در رابطه ؛ با دستگیری دختران بیگناه از خیابان های کابل توسط گروه تروریستی طالبان . وضعیت غرب کابل ( دشت برچی ) در این چند روز به شدت خراب است ، گروه تروریستی طالبان دختران را به گونه بسیار وحشیانه به بهانه بدحجابی با خود میبرند. مخصوصا امروز که دختران با شور و اشتیاق بخاطر روز مادر بیرون آمدند تا برای مادر شان هدیه تهیه کنند . طالبان با تعداد زیادی از نیروها و وسایط برچی را اشغال کردند و دختران را با تحفه و کیک هایی که برای روز مادر خریده بودن با زور و شکنجه سوار بر موتورها کزده و به مکان های نامعلوم انتقال دادند و در جواب خانواده های نگرانی که برای نجات دختران شان به حوزه ها رفته اند اظهار بی اطلاعی کرده اند . متاسفانه در این سه روز بیش از صدها دختر و زن جوان را به بهانه حجاب یا ویدیو گرفتن از طالبان با خود برده اند. لذا ؛ ما زنان معترض افغانستان در مقابل این جنایات علنی و ظلم و ستم آشکار و این نقض علنی حقوق بشری صدای عدالت خواهی مان را بلند میکنیم و برای آزادی دختران بیگناه دادخواهی می نماییم . و اعتراض مان را نسبت به آپارتاید جنسیتی و نقض علنی حقوق بشری در افغانستان و همچنین سکوت خفت بار جامعه جهانی و سازمان حقوق بشر اعلام میداریم . جامعه جهانی و سازمان ملل باید برای پایان این وضعیت اسفبار حاکم در افغانستان اقدامی جدی و فوری داشته باشند. ما خواهان توقف این وضعیت وحشتناک و بد هستیم . ما خواهان آزادی بدون قید و شرط دختران از چنگال تروریستان هستیم . ما خواهان رسیدیگی به وضعیت بحرانی موجود در افغانستان هستیم . #BanTaliban #NoToTaliban #UN_Stop_Supporting_The_Taliban شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان . جدی 1402 شمسی ، ژانویه (January) 2024 میلادی ، جمادی الثانی 1445 قمری
ریچارد بنت؛ زنان بازداشت شده به بهانه‌ی «بدحجابی» فورا آزاد شوند
ریچارد بنت گزارشگر ویژه ملل متحد برای افغانستان در نوشته‌ای در اکس گفته‌است که بازداشت‌های اخیر زنان در کابل به بهانه «بدحجابی» نشان‌دهنده محدودیت‌های بیشتر بر آزادی بیان زنان و تضعیف سایر حقوق آنان است. او از طالبان خواسته است این زنان را هرچه زودتر بدون قید و شرط از زندان آزاد کنند. این در حالی است که بر بنیاد معلومات رسیده به رسانه فرخنده، چندین روز است که در شهر کابل بخصوص منطقه دشت برچی بازداشت دختران به بهانه حجاب جریان دارد. منابع که نخواست نام از آنان گرفته شود می‌گویند، که جمع آوری دختران به بهانه‌ی حجاب و اتهام بدحجابی از مناطق پل خشک، ایستگاه نانوایی، مراکز تجارتی، تانک تیل و چندین منطقه دیگر جریان دارد. از سوی هم چهارشنبه ۱۳ جدی ۱۴۰۲ طالبان در غرب کابل خانواده‌های که دختران شان را به اتهام بد حجابی دربند کرده بودند وادار کرده که تبلیغات حجاب را راه اندازی نماید. طالبان پیش از این شماری از فعالان حقوق زن و حق آموزش دختران را بازداشت کرده‌اند. حداقل چهار تن از این فعالان هنوزهم در زندان‌های طالبان هستند.
Difficulties in the life of Afghan women in Iran Afghan immigrant women in Iran
Afghan immigrant women in Ira Difficulties in the life of Afghan women in Iran Afghan women immigrate to Iran hoping to work and improve their lives 19year-old Mozhgan with her family of seven leave Kabul after the Taliban’s success Mozhgan, who finished the twelfth grade and wanted to get higher education, but with the ban on girls’ education and the closure of schools and universities, she no longer had a reason to stay in Afghanistan. Mezhgan’s older brothers both worked and studied, but after the fall of the regime, they became unemployed and had to leave the country. Mozhgan sews in an Iranian factory to help her family and improve their economic situation. Mozhgan says that there is a lot of work pressure, but the wages are very low, many factories pay a very low salary to Afghan migrant workers with a very high workload. Mozhgan says that now is the time for me and my peers to study, but many Afghan girls were displaced and have to work to advance their lives. She adds that she is busy sewing from morning to night and cannot continue her studies online at night due to extreme fatigue. Nazifeh Ahmadi is a hairdresser who immigrated to Iran after the closure of hairdressing salons and the loss of her job by the Taliban. she also works as a tailor in a factory. she complains about a lot of work but low pay. Nazifeh says that she was born 37 years ago in a family that was not in a good economic situation, only their father prepared bread for them. she has many sisters and one brother who is younger than all the sisters. Nazifeh said, my older sister was trying to do something to help with my father to living expenses. she says, “I was nine years old when I went to the neighbor’s house to learn makeup. I learned this profession there and gradually earned money. I was happy because I was able to make my father’s hand lighter.” she said with a cold sigh, “After a few years, when I became a teacher for myself, I wanted to work independently and more, but in Iran, an Afghan immigrant was not allowed to open a shop or barber shop, and I could not work independently either.” Nazifeh and her family decide to return to there country Afghanistan, Mrs. Natifeh continues her work in Afghanistan to help her husband. Her work was going well and there were no financial problems. Mrs. Ahmadi decided to continue her studies, which she had left unfinished due to economic problems, and started higher education in one of the universities. And at the same time, she runs two beauty and makeup salons. But with the change of the system and the prohibition of work and education, Nazifa and her children migrated again. Nazifa’s husband died a few years ago due to his illness. She is the sole guardian of his three children, two daughters and one son. Even Iranian newspapers have reported on the abandonment of Afghan experts and artists and have written that Afghan women in the Islamic Republic of Iran are recluses and isolated despite having education. Iran’s HamMihan newspaper wrote this news in one of its editions and added that “most Afghan women are recluses and isolated despite their education.” On the part of the immigration rights activists, they believe that the situation of Afghan immigrants in Iran, especially women, has always been in a critical and painful situation, and the reason for this is that there is no legislation for immigrants and there is no protection law for immigrants in Iran. does not have. Iranian newspaper (Ham Mihan); With the publication of the report on (December 11, 2023) under the title (Afghan migrant women; invisible workers) said; Afghan women have a significant activity in the production sector in Iran. This newspaper stated that most of these women are busy working with low wages in Clay ovens and undergrounds. The Iranian newspaper adds; Women immigrate to Iran hoping to improve their employment situation, but Afghan women are exploited and exploited in Iran. According to the report of Ham Mihan newspaper in Iran, four to five million immigrants, ninety percent of whom are Afghans, live in Iran, and 41 percent of them are women. With the rule of the Taliban in Afghanistan and the deprivation of women from work and education based on the orders of the Taliban, migration Afghan women to Iran has accelerated. Sohila Gulistani
به بند کشیدن دختران جوان به بهانه حجاب توسط طالبان در کابل
بر بنیاد گزارشهای مردمی امروز چهارشنبه ۱۳ جدی ۱۴۰۲ طالبان در غرب کابل خانواده‌های که دختران شان را به اتهام بد حجابی دربند کرده بودند وادار کرده که تبلیغات حجاب را راه اندازی نماید. تعداد مظاهره کنندگان اندک معلوم میشود، آنان بنرهای تبلیغاتی حجاب را در خیابان‌های منطقه برچی با خود حمل کرده و با بلندگوهای نصب شده روی موتر نوع مازدا رعایت حجاب را تبلیغ می‌کردند. بر اساس گفته‌های مردم این مظاهره‌کنندکان به اجبار به این کار فرا خوانده شده و بخاطر رهایی دختران شان تبلیغ را راه اندازی کرده اند. از سوی هم بر بنیاد معلومات رسیده به رسانه فرخنده، امروز سومین روز است که در شهر کابل بخصوص منطقه دشت برچی بازداشت دختران به بهانه حجاب جریان دارد. منابع که نخواست نام از آنان گرفته شود به رسانه فرخنده می‌گویند، که جمع آوری دختران به بهانه‌ی حجاب و اتهام بدحجابی از مناطق پل خشک، ایستگاه نانوایی، مراکز تجارتی، تانک تیل و چندین منطقه دیگر جریان دارد. بر اساس معلومات رسیده به رسانه فرخنده تا حالا دو موتر نوع مازدا از دختران جمع آوری شده به حوزه‌های امنیتی انتقال داده شده است. بر اساس تاکید منابع، دختران با حجاب نیز در بین جمع آوری دختران بوده است و نیروی طالبان تنها دختران و زنان جوان را گرفتار و به زور داخل موتر انداخته و انتقال می‌دهند. یکی از شاهدان عینی گفت،” من و دوستم باهم در حرکت بودیم که چشمان به نیروهای طالبان افتاد تا به دوستم اشاره کردم که طالبان رسیدند، من در یکی از دکان‌های اطراف پنهان شدم و بعدا فرار کرده به خانه رساندم اما رفیقم را که حجاب کامل داشت مورد لت و قراداد و حین زدند می‌گفتند که این دختر نجس چرا آرایش کرده است و با لت و کوب و همچنان توهین و تحقیر او را با خود بردند.” شاهدان عینی می‌گویند که نیروهای مرد طالبان زنان را به زور بغل کرده و به موترهای مخصوص انتقال می‌دهند. زنان و دختران که مقامت می‌کنند را با دنده و شوک برقی وادار به انتقال میکند. این در حالی است که منابع مردمی در منطقه برچی شهر کابل روز دوشنبه از بازداشت چندین دختر به اتهام بد حجابی خبر دادند. آنان گفتند که نیروهای امر به معروف طالبان دختران بازداشت شده به جایی نامعلوم انتقال داده است. مردم محل، امروز نیز از بازرسی نیروهای امر به معروف و نیروهای دیگر طالبان در چندین نقطه‌ی دشت برچی خبر داده است. منطقه پل خشک، تانک تیل، مرکز تجارتی برچی سیتی سنتر، مرکز تجارتی سیتی واک و مرکز تجارتی بهار سراب از مکان‌های بر رسی شده نیروهای امر به معروف طالبان بوده که چندین تن دختران را در این محلات بازداشت کرده است. طالبان حین بازداشت دختران، با رفتار نا مناسب و لت و کوب آنان را گرفتار کرده اند. به گفته مردم محل نیروهای امر به معروف طالبان در این مراکز زنان و دختران را محاصره کردند. زنان و دخترانی را که«دامن کوتاه» و «شلوار کوبای» داشتند را به جرم«بدحجابی» بازداشت کرده‌اند. شاهدان عینی گفتن که طالبان حین گرفتاری زنان و دختران با مردم محل نیز با خشونت رفتار کرده و مردم را از محل متواری می‌کردند. شمار بازداشت شدگان هنور معلوم نیست اما شاهدان عینی از بازداشت زیادی از دختران و زنان خبر داده، گفتند که در نقاط مختلف برچی این بازداشت‌ها صورت گرفته است. گزارش: مصطفی شهریار
اتهام بد حجابی و بازداشت چندین زن توسط طالبان در کابل
منابع مردمی در منطقه برچی شهر کابل از بازداشت چندین دختر به اتهام بد حجابی خبر دادند. آنان گفتند که نیروهای امر به معروف طالبان دختران بازداشت شده به جایی نامعلوم انتقال داده است. مردم محل، امروز از بازرسی نیروهای امر به معروف طالبان در چندین نقطه‌ی دشت برچی خبر داده است. منطقه پل خشک، تانک تیل، مرکز تجارتی برچی سیتی سنتر، مرکز تجارتی سیتی واک و مرکز تجارتی بهار سراب از مکان‌های بر رسی شده نیروهای امر به معروف طالبان بوده که چندین تن دختران را در این محلات بازداشت کرده است. طالبان حین بازداشت دختران، با رفتار نا مناسب و لت و کوب آنان را گرفتار کرده اند. به گفته مردم محل نیروهای امر به معروف طالبان در این مراکز زنان و دختران را محاصره کردند. زنان و دخترانی را که«دامن کوتاه» و «شلوار کوبای» داشتند را به جرم«بدحجابی» بازداشت کرده‌اند. شاهدان عینی گفتن که طالبان حین گرفتاری زنان و دختران با مردم محل نیز با خشونت رفتار کرده و مردم را از محل متواری می‌کردند. نیروهای امر به معروف طالبان این بازرسی را با کمک ماموران زن انجام داده و زنان مامور با دستگاه شوک برقی مجهز بوده است. این ماموران زن هر زن و دختری که دست به مقاومت می‌زدند را با شوک برقی، تضعیف کرده و به داخل موترهای شیشه سیاه می‌کشاندند. شمار بازداشت شدگان هنور معلوم نیست اما شاهدان عینی از بازداشت زیادی از دختران و زنان خبر داده، گفتند که در نقاط مختلف برچی این بازداشت‌ها صورت گرفته است. همچنان مردم محل از جای نگهداری زنان و دختران بازداشت شده ابراز بی‌خبری کردند. نیروهای امر به معروف طالبان پیش از این در ایستگاه موترهای لین، و نقاط مختلف شهر کابل به بهانه‌ی” امر به معروف” زنان و دختران را آزار و اذیت کرده و در بسیاری از مواقع مانع رفتن زنان به مقصد شان شده است.
بی‌سرنوشتی دختران ورزشکار افغان، در حکومت طالبان!
زهرا یکی از ورزشکاران افغان است، که مدت پنج سال در رشته‌ی موی‌تای تمرین کرده است. او از صنف دهم مکتب شروع به این ورزش کرده و با عزم قوی توانسته ورزشکار این رشته شود. میگوید اصالتا از ولایت غزنی، و فعلا باشنده‌ی کابل می‌باشد. مکتب را در لیسه‌ی عالی آصف مایل به اتمام رسانده است و بعد از امتحان کانکور در رشته‌ی انجینیر برق پوهنتون کابل کامیاب شده است. زهرا بیاد می آورد که برچی در زمان حکومت جمهوریت نیز از نا امنی بسیار، دردها و رنج‌های بسیار از مردم را شاهد بوده است. به گفته او برچی، در آن زمان هر روز شاهد انفجار یک آموزشگاه، مکتب، ورزشگاه، سالون عروسی و مسجد بود. در آن دود و باروت دختران زیادی قربانی شدند اما آنان دست از تلاش و مقابله با ظلم و ستم بر نداشته و مانند زهرا تلاشهای زیادی کردند تا به مدالهای قهرمانی دست پیدا کردند. زهرا گفت تا حالا پنج مدال طلا را از مسابقات مختلف بدست آورده است. اما زهرا می¬گوید با آمدن طالبان و سقوط حکومت جمهوریت، در ۲۴ اسد سال ۱۴۰۰ زندگی اش زیر و رو شده است. زهرا با بسته شدن دانشگاه¬ها، مکاتب و کلپ های دخترانه تحت فشار روحی بسیار سنگین قرار گرفته بوده اما به همکاری پدرش توانسته تا حدودی از این فشار فرار نماید. پدر زهرا بعد از متوجه شدن دخترش چند وسایل ورزشی موی‌تای را خریداری کرده، و برای تمرین در خانه می آورد. زهرا گفت« فعلا خیلی ترسیده ام و دلم برای خانواده پنج‌نفری استادم می¬سوزد، آنها برای فعلا در افغانستان است و در وضعیت بد اقتصادی به سر می‌برد». زهرا می¬گوید، تلاش دارد تا با استفاده از بورس¬های کشورهای خارج ادامه تحصیل اش را انجام دهد و زمانی که زمینه اش محیا گردد، برای ادامه تحصیل شان لحظه¬ی دریغ نخواهند کرد. به گفته زهرا، تنها راه پیشرف و ادامه ورزش، تلاش و پشت کار داشتن است که هر شخص متعهد را به مقصد همراهی می¬کند. وی میگوید که اگر به خارج از کشور برسد، بیشتر تلاش خواهد تا افتخارات زیادی بدست آورد. در همین حال ماه‌جبین یکی دیگر از ورزشکاران دختر افغانستان است، که در خانه برای شش دختر دیگر پرورش اندام تمرین می‌دهد، او نخواست هویت اش معرفی گردد. ماه جبین می گوید: « ورزش برای هر انسان حتمی است، در اینجا دختران زیادی می آید، ورزش همچنان باعث میشود تا فرد را از حالت افسردگی و کسالت بیرون شود». وی همچنان می‌افزاید:« با وجود رویه خشن طالبان با ورزشکاران دختر، هنوز هم در گوشه و کنار کابل دختران به ورزش خود به صورت پنهانی در خانه‌های شان ادامه می‌دهد. زهرا در پیامی میگوید: « دخترانِ بازمانده از تحصیل، ورزش، و فعالیت‌های بیرونی، هیچ‌گاه تسلیم نشود، به فعالیت خود ادامه دهند، و دنبال بورسیه‌های خارجی باشد.” ورزش یکی از رشته‌های است که علاقه‌مندان زیادی دارد، همه‌ی جوانان بخاطر یادگیری‌اش تقلای زیادی میکند، که سختی و مشقت‌های بی شماری را متحمل میشود. موی‌تای یا جوجیتسو یکی از حلقه‌های المپیک است که مشوق‌های زیادی در افغانستان دارد به خصوص در سال‌های اخیر بانوان افغانستان به این ورزش رو آورده است. کبرا “علی‌زاده”
زنان افغانستان در جنبش نوین خواستار رهایی زنان زندانی شدند
جنبش اندیشه نوین زنان معترض افغانستان در ولایت تخار در یک اعتراض خواهان آزادی زنان زندانی از سوی طالبان شدند. آنان، آزادی ژولیا پارسی و ندا پروانی کافی ندانسته، خواستار رهایی زندانی دیگر از سوی طالبان شدند. به گزارش رسانه فرخنده: جنبش اندیشه نوین زنان معترض افغانستان، در ولایت تخار شنبه (23 دسامبر 2023) در یک مکان سربسته، در رابطه به آزادی منیژه صدیقی، پریسا آزاده و دیگر زندانیان زن اعتراض کردند و خواهان آزادی زنان زندانی از سوی طالبان شدند. خالده سادات مسول جنبش اندیشه نوین زنان افغانستان به فرخنده نیوز گفت؛ هدف از راه اندازی برنامه اعتراضی، آزادی زنان دیگر که تحت شکنجه طالبان بدون هیچ جرمی به سر می برند می‌باشد. همچنان ذاکره محمدی عضوی دیگر این جنبش میگوید، ادامه زندانی شدن زنان مبارز چون منیژه صدیقی، پریسا آزاده و سایر زنان افغانستان خشونت واضح گروه طالبان بر زنان است. آنها تاکید می‌کنند که زنان افغانستان ثابت کردند که با تمام وجود در برابر سیاست‌های زن ستیزانه، فرهنگ ستیزانه و ضد بشری طالبان مبارزه و ایستادگی کرده و برای رسیدن به عدالت و برابری تلاش می‌کنند. اعتراض کنندگان با شعارهای، نه به حکومت طالبانی، نان، کار، آزادی، حق عدالت آزادی، بار دیگر از جامعه جهانی و دیگر نهادهای بین المللی خواستند که آپارتاید جنسیتی در افغانستان را به رسمیت بشناسند. گفتنی است که ندا پروانی همراه فرزند و همسرش بعد از سپری نمودن سه ماه زندان و ژولیا پارسی، مدافع حقوق زنان و عضو جنبش اعتراضی زنان افغانستان که بیش از یک سال زندانی طالبان بودند در ۲۳ و ۲۷ قوس ۱۴۰۲ از زندان رها گردید. این در حالی است که هم‌اکنون چندین زن معترض دیگر از جمله منیژه صدیقی و پریسا آزاده از چند ماه به این‌سو در زندان طالبان به‌سر میبرند.
بلند پروازی دختری که در لحظه‌ی بهم خورد
آفتاب سردی می‌تابد، سمیرا دست‌هایش را به هم می‌مالد، تا گرم شود، فکر می‌کرد همه چیز به روال عادی است، از مکتب خارج میشود و تا خانه در فکر شور و اشتیاق سال بعدی تعلیمی است. سمیرای دانش‌آموز، در صحن حویلی مکتب چند لحظه‌ی می‌نشیند و در اندیشه‌ی عمیق فرو می‌رود، خوشحال است که صنف ششم را سپری کرده و به دور از دغدغه‌های روزگار برای زمستان خودش برنامه‌ریزی می‌کرد، میگوید: ان‌شاءالله اول نمره‌ی عمومی امسال صنف ششم استم و باید برای این‌که بتوانم در صنف هفتم، هم اول نمره باشم، باید آمادگی بگیرم، و صنف هفت که مضامین اش سخت است، آمادگی کیمیا، فزیک و ریاضی ضروری است در همان لحظه به فکر کتاب‌هایش می‌افتد، زیر زبان میگوید باید اول کتاب‌های صنف هفتم را در تاریخ ۲۵ قوس بگیرم، اگر کمبودی داشت بخرم تا بتوانم در صنف آمادگی بروم. ۱۶ قوس، آخرین روزی مکتب و آزمون برای صنف ششم بود که سمیرا می‌خواست با شور و شوق آخرین امتحان که مضمون ریاضی بود، را سپری کند، با لباس سیاه و چادری سفید روانه‌ی مکتب شد، دیوارهای مکتب‌اش آنقدر کهنه و فرسوده است که هر لحظه ممکن است سقف فرو بریزد، با این همه با شور و اشتیاق داخل مکتب و صنف خود میشود، برای نشستن چوکی وجود ندارد، می‌رود بدون کدام شکایتی، بالای فرش خاکی و نازک در هوای سرد می‌نشیند، و با خود فورمل‌های ریاضی را تکرار میکند، استا وارد صنف میشود و بعد از صف بندی، پارچه‌های امتحان را توضیح میکند. زمان امتحان تمام میشود. وقتی بعد از ختم آخرین بدون خدا حافظی از صنفی‌ها و استادانش از مکتب بیرون میشود و در هوای سرد کوچه قدمی با غرور گام بر می‌دارد، در تخیل اش آینده با سواد بودن و رشته‌های متفاوت را میچرخاند، گاهی به طب فکر میکند، گاهی به حقوق، همچنان سیری به رشته ژورنالیزم از ذهن می‌گذارد. در این وقت خوب و تخیل زیبایش با دختری کاکایش تمنا که محصل سال دوم ژورنالیزم در پوهنتون کابل بود روبرو میشود، تمنا که از همه اتفاق‌ها باخبر است، برایش با لبخند تلخی میگوید، تبریک! از مکتب فارغ شدی، سمیرا را از حال و هوای کودکانه‌اش بیرون میکند، دلش یخ میشود، از خیالات به دنیای واقعی برمی‌گردد، به یادش می‌آید که طالبان بر اریکه‌ی قدرت نشسته است و نمی‌گذارد که دختران بعد از صنف ششم ادامه تحصیل کند. وقتی به یادش آمد که دختران فقط تا صنف ششم اجازه درس خواندن دارد، دیگر مکتبی درکار نیست، دیگر درسی وجود ندارد و نیازی نیست برای زمستان برنامه‌ریزی کند، با حالت پژمرده و با بار سنگین نا امیدی و در حالت مبهم و سردی به راهش ادامه می‌دهد، اشک ناخودآگاه از چشمانش سرازیر میشود، بدون هیچ حرف و خداحافظی با دختر کاکایش، رفت اما نمی‌فهمید که چی‌کار کند؟ سمیرا با هیچ یک از هم‌صنفی هایش خدا حافظی نکرده بود، او که به فکر سالها گذشته از مکتب بیرون شده بود، فکر کرده بود که در شروع سال همه رفقایش در آغوش می‌گیرد و با آنها در گوشه و کنار مکتب از آینده حرف خواهد زد و برنامه‌های آینده اش را همراه رفقایش تعریف خواهد نمود اما حالا در دلش آرزو می‌کرد که ای کاش تمام ورق‌های امتحان را بدون جواب یعنی رها می‌کرد کاش به همه صنفی‌هایش گفته بود که امتحان سالانه را قصدا سپری نکنند تا باز بتوانند در زیر یک سقف جمع شوند و دوباره به مکتب بیایند. دختری کاکایش فهمید که چرا سمیرا چنین رفت، غمگینی شدیدی تمام وجودش را فرا گرفت و آه سردی کشید، با خود گفت کاش مکتب‌ها و دانشگاه‌ها بروی دختران باز شود، و گروه طالبان برای همیشه ناپدید شود. تا زنان سرزمینم آزادانه بتواند به تمام حقوق خود برسند. تمنا هم مانند سمیرا از میان دود و باروت کابل، برخاسته و برای آموختن مکتب و دانشگاه آماده شده و همیشه در تقلای رسیدن به اوج موفقیت بود. در مکتب سید الشهدا آموزش دیده است. این مکتب در سال ۱۴۰۰ ه‌ش مورد دو حمله‌ی انتحاری بزرگ قرار گرفت که در آن حمله صدها تن کشته و زخمی شد، که بعد‌ها طالبان مسئولیت اش را برعهده گرفت. با این همه کارشناسان می‌گویند انتظاری از طالبان داشتن غیر منطقی می‌باشد. کارشناسان می‌گویند که طالبان به خواست جامعه جهانی در برابر حقوق زنان و رعایت حقوق بشر و همچنان تامین امنیت اقلیت های مذهبی و تشکیل حکومت همه شمول تمکین نکرده است. سمانه پاکدل” اسم مستعار” میگوید جامعه جهانی و نهادهای بین‌المللی باید توجه جدی در برابر تلف شدن حقوق بشری و حقوق زنان داشته باشد. او افزود اگر این روند ادامه پیدا کند جامعه افغانستان بل فقر و بدبختی و همچنان تاریکی جهل مبتلا خواهد شد. کبرا “علی زاده”
استقبال فعالان زن از رهایی ژولیا پارسی
رهایی ژولیا پارسی از زندان با استقبال گرمی از سوی زنان و فعالان حقوق زن روبرو شده است. از جمله فوزیه کوفی، عضو مجلس نمایندگان دولت یپشین افغانستان، با استقبال از آزادی ژولیا پارسی، در شبکه ایکس نوشت:«مطمئنم که زندان، اراده شما و هم‌رزمان شما را برای مبارزه قوی‌تر ساخته است.» خانم کوفی در بیانیه اش تاکید کرده که زنان در جامعه مدرن و امروزی محوریت بحث‌های جهانی بوده و نقش زنان در بسیاری از عرصه‌ها پیش‌تر از مردان بوده است. خانم کوفی گفته است، زنان در افغانستان هم باید در همه مسائل شریک بوده و قدرت تصمیم گیری داشته باشند. سمانه پاکدل” اسم مستعار” از رهایی ژولیا پارسی استقبال کرده گفته است، که رهایی فعالان زنان باعث انگیزه برای زنان مبارز و همسو شده است. خانم پاکدل از رویش حکومت داری طالبان انتقاد کرده و میگوید که بسته کردن دانشگاه‌ها، مکاتب و مراکز آموزشی بر روی زنان و دختران باعث رکود تحصیل در کشور شده و جلو پیشرف را کند ساخته است. او منع نمودن زنان را از کار، اشتباهی تاریخی طالبان دانسته میگوید، خانواده‌هایکه بدون سرپرست هستند بدون کار کردن در بیرون چگونه مصارف شان را پیدا نماید؟ به باور خانم پاکدل منع کار و تحصیل زنان باعث ازدیاد فقر و عقب ماندگی جامعه شده و در نتیجه مسبب بیشترین خلاف‌های اخلاقی و اجتماعی خواهد شد. گفتنی است که طالبان در دوسال گذشته، ده‌ها تن از مدافعان حقوق بشر را به دلیل اعتراض به منع تحصیل و اشتغال زنان بازداشت، زندانی و شکنجه کرده اند. ژولیا پارسی، مدافع حقوق زنان و عضو جنبش اعتراضی زنان افغانستان سال گذشته ششم میزان ۱۴۰۱ از سوی طالبان بازداشت و زندانی شده بود. بر اساس گفته یک منبع” که نخواست نامی از او گرفته شود” به رسانه فرخنده نیوز تائید نمود که ژولیا پارسی در نتیجه تلاشهای سازمان‌های مدافع حقوق بشر از زندان طالبان آزاد شده است.
تلاش زنان برای احقاق حقوق شان در افغانستان
در تازه مورد یکی از اعضای رهبری” جنبش خودجوش زنان زنا معترض افغانستان” از بند طالبان رها شده است. بر اساس معلومات و گزارشهای رسیده به فرخنده نیوز خانم” ندا پروانی همراه فرزند و همسرش” ناوقت روز پنج شنبه 23 قوس 1402 مصادف با 14 دسامبر 2023 با وضعیت نامناسب از زندان طالبان آزاد شده است. بر اساس نظریه‌هایی کارشناسان، رهایی ندا پروانی و همکاران او در زندان تغییر خاصی را در روند سرکوب آزادی نمی‌کند و برعکس کسانیکه از بند رها نکرده، بیشتر دچار افسردگی، فشار روحی و روانی میشود. به گفته آنان اما زنان افغانستان همچنان انتظار دارند تا با همکاری کشورهای جهان و نهادهای حقوق‌بشری، بتواند تغییر در سیاست‌های حاکم بیاورند. سلما اوغلو” نام مستعار” میگوید، با به کارگیری از اهرم فشار باید طالبان را به رهایی دیگر بازداشتی‌هایی زن که از سوی این گروه، به علت فعالیت‌های حقوق‌بشری در زندان طالبان هستند، وادار کنند. خانم اوغلو اعمال فشار را از سوی جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های همکار زنان در سراسر جهان خوانده گفته است، با همکاری واقعی این نهادها میتوان تغییرات اساسی را در گروه حاکم در افغانستان ایجاد کرد. همچنان فهیمه سرفراز یکی از فعالان حقوق زن که خود نیز از قربانیان خشونت علیه زنان در افغاستان است با نشر کلیپ ویدیویی گفته است، با آنکه در وضعیت کنونی افغانستان دست خوش قدرت نمایی و زورگویی گروه طالبان شده است و همه اقشار را تحت فشار قرار داده است اما طالبان زنان در انزوای مطلق کشانده و در باتلاق تاریکی اسیر نموده است. او تاکید میکند که جهت بیرون رفت از وضعیت کنونی افغانستان و پیروزی در برابر طالبان باید همه شهروندان افغانستان کنارهم یکصدا بوده و مبارزه مشترک را انجام دهند. خانم سرفراز زنان را به همبستگی دعوت کرده و از آنان خواسته که برای اعاده حقوق شان دست از تلاش برنداشته و نا امید نشوند. گفتنی است که سازمان عفو بین‌الملل در مورد بازداشت ندا پروانی، در شبکه ایکس یا توییت سابق، ابراز نگرانی کرده بوده و از طالبان خواستار رهایی بدون قید و شرط آنان شده بود. این سازمان گفته بود نقض فاحش حقوق بشر، از جمله موارد نقض حقوق زنان و دختران در افغانستان همچنین ادامه دارد. سازمان عفو بین‌المللی بر ایجاد یک میکانیسم پاسخ‌گویی مستقل بین‌المللی تلاش دارد تا گروه حاکم را برای پاسخ‌گوکردن نقض حقوق بشر در افغانستان، وادار نماید. در حالی‌که طالبان خانم” ندا پروانی را با فرزند و همسرش” را پس از سه ماه دربند کردن رها نموده اما به اساس گزارش‌ها، اکنون چندین زن معترض دیگر از جمله ژولیا پارسی، منیژه صدیقی و پریسا آزاده از چند ماه به این‌سو در زندان طالبان به‌سر میبرند. گزارش‌ها و خبرها در شبکه‌های اجتماعی تایید کرده که منیژه صدیقی در زندان پل چرخی، و پریسا آزاده، ژولیا پارسی در زندانی بنام” ریاست جهاد” طالبان در بند هستند. گزارش: ش جعفری