برگزاری آزمون کانکور بدون حضور دختران در افغانستان؛«نگرانم که یک نسل دیگر هم بی‌سواد بماند»
آزمون سراسری کانکور در افغانستان یگانه راهی‌ست که جوانان کشور از طریق آن می‌توانند به دانشگاه‌های دولتی و سایر مراکز عالی و نیمه‌عالی راه پیدا کنند. این آزمون همه‌ساله در تاریخ که از طریق وزارت تحصیلات عالی اعلان می‌شود از داوطلبان آزمون اخذ می‌شود. به گزارش فرخنده‌نیوز، داوطلبانه این آزمون سال‌ها و ماه‌ها را صرف آمادگی گرفتن در این امتحان می‌کنند، از ولایت‌های مختلف به کابل و مرکز ولایات می‌آیند و هزینه زیادی را متقبل می‌شود تا این آزمون را موافقانه پشت سر بگذارند. بعد از اصلاحات که در دوران جمهوریت در این ازمون به وجود آمد باعث شد تا این آزمون با شفافیت‌تر بیشتر نسبت به سال قبل برگزار شود. این اصلاحات شامل سیستم بایمتریک و گرفتن آزمون اداره امتحانات وزارت تحصیلات عالی است که از تقلب در این امتحان جلوگیری میکند. این آزمون چند دوره از پسران و دختران که مکتب را تمام کرده است در ولایت‌های مختلف کشور گرفته می‌شود که در سال ۱۳۹۸ بنابر تصمیم اشرف غنی بعضی از رشته‌های تحصیلی از جمله پزشکی بر اساس نفوس هر ولایت سهمیه‌بندی گردید. ذکیه مرادی که در سال ۱۳۹۸ آزمون کانکور را سپری کرده است، می‌گوید: «اول تصمیم دولت درباره سهمیه‌بندی جدی نبود و من تا روز بایمتریک از این موضوع خبر نداشتم که تصمیم سهمیه‌بندی قطعی شده است و در آن روز خبر شدم و شوکه شدم چون سهمیه ولایت بامیان که من در آنجا امتحان دادم بسیار کم یعنی از دو نفر پیشتر نبود و این سهمیه در شانس کامیابی من در کانکور بدون تاثیر نبود چون من نمره خوبی گرفته بودم؛ ولی به دلیل این تصمیم در رشته دلخواه خود راه نیافتم. امیدوارم سهمیه‌بندی کانکور از بین برده شود.» اما امسال این آزمون چهره دیگر در خود گرفته است و بدون حضور دختران برگزار خواهد شد. طالبان در باره نگرفتن آزمون و ندادن کارت ورود به آزمون به دختران تا به حال چیزی نگفته است. عدم حضور دختران و ندادن اجازه شرکت در این آزمون از سوی طالبان در افغانستان یکی دیگر از ممنوعیت‌ها و مقرارت دیگر این گروه بالای دختران افغان هست. فرحناز برنا از مزار شریف که مدت سه سال برای این آزمون درس خوانده و آرزوی راه‌یابی در رشته پزشکی را دارد، می‌گوید: «من همیشه می گفتم یا چپن یا کفن رشته دل‌خواهم طب است، اگر کانکور هم می‌دادم هر پنج انتخابم طب می‌بود؛ ولی خیلی بد اند به جرم دختر بودن اینقدر ما را تحقیر می‌کنند. دختر بودن بد بودن نیست دختر کسی است که همیشه بخاطر رویا‌های خود تلاش میکند همیشه به فکر این است که چگونه به خانوده خود کمک کند، به فکر خود نیست به فکر جامعه خود است.» او می‌افزاید: «از طالبان می‌خواهم دانشگاها و مکتب‌های ما را باز کند. زن‌های کشورم هم مثل زن‌های کشورهای دیگر پیشرفت کند بیشتر از این خسته نکند چون خسته‌ترین انسان‌های روی زمین زن‌های افغانستان استند.» زهرا محمدی (نام مستعار) از ولایت کابل که تنها راه رسیدن به هدفش که وکیل شدن است را آزمون کانکور می‌داند، می‌گوید: «من وقتی که خبر شروع آزمون را شنیدم خوشحال شدم و منتظر کارت یا آی دی امتحان بودم؛ ولی بدبختانه برای ما کارت صادر نکردند. این کار طالبان حس نا امیدی را به ما می‌دهد و امروز که اجازه حضور در آزمون کانکور را ندادند من مطمئنم فردا اجازه حضور در کوچه و بازار را هم نخواهد داد. به نظرم بورسیه‌های تحصیلی از کشورهای مختلف دنیا هم گزینه‌ای خوب برای ادامه تحصیل است؛ اما بسیاری از دختران پاسپورت، شهادت‌نامه دوازده و اسناد زبان ندارد که در این بورسیه‌ها ثبت نام کنند و این شانس را هم از دست می‌دهند. نگران این هستم که یک نسل ما دوباره بی‌سواد بماند» امروز ۲۷ سرطان اول روز بایمتریک آزمون کانکور در ولایت بامیان است که آغاز این آزمون سراسری در افغانستان می‌باشد و در ۲۹ و ۳۰ این ماه آزمون اخذ می‌‌گردد. تا به حال هیچ واکنش تند داخلی و خارجی درباره این تصمیم طالبان یعنی ممنوعیت دختران در آزمون کانکور افعانستان نشان داده نشده است، سوال اینجاست که آیا زنان افغان روز به روز به دست فراموشی سپرده می‌شود؟ لیلا رضایی ۲۸ سرطان ۱۴۰۲
آموزگاران کودکستان در بلخ: طالبان مارا از وظیفه اخراج کردند
شماری از آموزگاران کودکستان باپخش این ویدیو می‌گویند که طالبان تمامی آموزگاران زن را از کودکستان‌ها اخراج کرده‌اند. امروز پنج‌شنبه(13_july) جمع از زنان معترض در ولایت بلخ در طی یک نوار تصویری گفته اند که آن‌ها از سوی گروه طالبان از کار شان در کودکستان‌ها منع شده اند. یک‌تن از آموزگاران می‌گوید که تنها نان‌آور خانواده اش می‌باشد. که درحال حاضر طالبان او را از وظیفه‌اش اخراج کرده است. وی اضافه میکند:”من ۳۵ سال کار کردم و مالیات دادم اما حالا طالبان نه اجازه کار می‌دهند و نه حقوق بازنشستگی.” این زنان از وضعیت سخت در افعانستان شکایت میکند و می‌گوید که تمام زنان شاغل که از کار برکنار شده اند، نان‌آوران خانواده‌های‌شان بوده اند. گروه طالبان از آغاز به قدرت رسیدن شان محدودیت های زیادی بر زنان افغانستان وضع کرده‌اند. درحال حاضر، زنان در افغانستان از حق آموزش، کار وسفر بدون محرم محروم شده اند. این درحالی است که روز سه شنبه هفته گذشته رهبر طالبان فرمان بستن تمامی آرایش‌گاه های زنانه را صادر کرد. در این فرمان ذکر شده است که از تاریخ ۲۵ ماه جاری این زنان دیگر حق فعالیت ندارند.
محرومیت بانوان از آموزش در افغانستان؛ فعالان آموزشی خواستار اِعمال فشار بر طالبان شدند
فعالان آموزشی از جامعه جهانی می‌خواهند برای بازگشایی مکاتب و مراکز آموزشی در افغانستان بر طالبان اعمال فشار کنند. به گزارش فرخنده نیوز، دادخواهان آموزش دختران، در یک نامۀ سرگشاده به ملل متحد و کشورهای عضو این سازمان، خواستار واردکردن فشار دپلماتیک بر طالبان شده اند. ۳۰ شبکه و سازمان حقوق بشری و ۳۱۴ تن از فعالان مدنی، معترضان، خبرنگاران و دانش‌آموزان این نامه را امضا کرده اند. آنان در این نامه گفته‌اند که تداوم ممنوعیت آموزش دختران توسط طالبان، منجر به ناامیدی و سرخوردگی دختران شده است، بنابرین نیاز است که جامعه جهانی بر اساس مسوولیت، جایگاه سیاسی و تعهداتش، از حقوق دختران افغانستان حمایت کند. این مدافعان آموزش دختران با تاکید بر اینکه خواست‌شان فراتر از اعلامیه‌های مبنی بر محکومیت عملکرد طالبان است، در این نامه گفته اند: نیاز است تا رهبران جهان به سطح بین‌المللی فشارهای دپلوماتیک بر مقامات طالبان اعمال کنند و به گونۀ جدی از بازگشایی فوری مکاتب دختران و دسترسی آنان به آموزش با کیفیت در دورۀ متوسطه، لیه و دانشگاه در افغانستان و حمایت و اطمینان حاصل نمایند. آنان خطاب به رهبران جهان گفته‌اند که برای رفع ممنوعیت آموزش دختران جسورانه و هماهنگ امروز اقدام کنند و فردا دیر خواهد بود. دادخواهان بر اساس ماده هفتم اساسنامه روم، ممنوع‌شدن زنان از تمامی حقوق ذاتی و قانونی‌شان توسط طالبان را «تبعیض و نقض حقوق بشر مبتنی برجنیست» خوانده و آن را مصداق «آپارتاید جنیستی» دانسته اند.
زنان معترض در کابل از جامعه جهانی خواستند حکومت طالبان را به رسمیت نشناسد
زنان معترض در کابل از جامعه جهانی خواستند حکومت «زن‌ستیز» طالبان را به رسمیت نشناسد. جنبش اعتراضی «اتحاد وهمبستگی زنان» در واکنش به سخنان اخیر جو بایدن، رییس جمهور ایالات متحده، مبنی بر کمک این گروه در سرکوب القاعده در افغانستان گفتند که طالبان با حذف زنان افغانستان را به قهقرا سوق می‌دهند. این جنبش اعتراضی با راه‌اندازی همایشی در یک مکان سربسته در کابل، شعارهای «زنان خانه‌نشین، کینه‌های آتشین»، «ما در مقابل شما می‌ایستیم، شرایط تان را نمی‌پذیریم»، «به رسمیت شناختن طالبان، ضایع کردن حق زنان»، «ما می‌میریم، ما می‌جنگیم، اما طالبان را نمی‌پذیریم» را سر دادند. این زنان معترض همچنان با بلندکردن تابلوهایی مدعی شدند که حمایت مالی امریکا از طالبان، منجر به تقویت تروریستان می‌شود و امریکا منحیث کشور بانی حقوق بشر به جای حمایت از طالبان، زنان محروم‌شدۀ افغانستان را حمایت کنند. همچنان در خصوص آموزش این معترضان گفتند: ما کسب علم و دانش را همسان با کشورهای اسلامی دنیا می‌خواهیم، نه نصاب مدرسه‌ای طالبان، طالبان تروریست، دشمنان علم و دانش. به گفتۀ معترضان، طالبان با خانه‌نشین کردن زنان، کینه‌های آنان را شعله‌ور ساخته که این امر باعث قدرتمند شدن اعتراضات علیه طالبان خواهد شد. گفتنی است طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان وضع کرد. محدودیت‌هایی که واکنش‌های گسترده داخلی و بین المللی را در پی داشته است.
روایت الهه از شکنجه طالبان در زندان: «به اندام‌هایم شوک برقی دادند»
الهه دلاورزی، همسر سخنگوی پیشین وزارت داخله طالبان به تازگی از شکنجه شدنش و تجربه سلول انفرادی در محبس طالبان سخن گفته است. الهه روز گذشته (سه‌شنبه، 13 سرطان) در برنامه اسپیس توئیتر شرکت کرد و در آنجا گفت که «در زندان طالبان به اندام‌هایم شوک برقی دادند.» دلاورزی که سعید خوستی، سخنگوی سابق وزارت داخله طالبان را به «نکاح اجباری پس از تجاوز» متهم کرد، گفت که شش ماه در زندان طالبان حبس بوده است. الهه در حالی که در صدایش لرزه و بغض احساس می‌شد، در اسپیس گفت که در «ریاست ۴۰ استخبارات» طالبان بارها بازجویی و شکنجه شد. او همچنین گفت که صداهای دلخراش سایر زندانیان تحت شکنجه را در آنجا می شنید. گفتنی است الهه همچنان روز یکشنبه گذشته در حساب توئیتر منسوب به او در مورد تجربه شکنجه توسط طالبان نوشت: «از نوامبر ۲۰۲۲ تا آپریل ۲۰۲۳ در زندان استخبارات ریاست ۴۰ طالبان مرا شکنجه کردند و حتی به اندام‌هایم شوک برقی دادند و از من اعتراف اجباری گرفتند.» الهه دلاورزی، دانشجوی پزشکی در ماه سنبله سال گذشته با نشر پیام تصویری گفته بود که در استخبارات طالبان به زور به نکاح سخنگوی پیشین وزارت داخله طالبان درآمده بود.اما، قاری خوستی در واکنش گفته بود که به «خواست» خود الهه نکاح صورت گرفته بود. الهه دلاورزی در واکنش به رفتار طالبان در توئیتر نوشت: «طالبان قوانین ظالمانه خود را فقط بالای مردم بی دفاع افغانستان تطبیق می‌کنند و برای فرماندهان طالبان هیچ مجازاتی وجود ندارد.»
زنان عربستانی در تلاش فتح قله‌ها؛ زن افغانستانی در تلاش برای تحقق عدالت!
در عربستان زنان آموزش می‌بینند تا مربی کوهنوردان شود. «مریم المعلم» یکی از این زنان است که می‌خواهد کوهنوردی را فرا بگیرد و مربی شود. از سوی هم، ۳۲ راننده زن در عربستان، قطار سریع‌السیر حرمین شریفین را می‌رانند. شماری از زنانی که در ۱۲ ماه اخیر دوره‌ی رانندگی قطار را در عربستان سعودی گذراندند، اکنون هدایت قطار سریع‌السیر حرمین شرفین را بر عهده می‌گیرند. خبرگزاری دولتی عربستان سعودی اعلام کرده است، ۳۲ زن که به خوبی آموزش دیده‌اند، راندن این قطار در فاصله بین مکه و مدینه را برعهده خواهد داشت. بر اساس گزارش‌ها این قطار تندرو فاصله‌ی ۵۴۳ کیلومتری بین مکه و مدینه را می‌پیماید. «ریانه برناوی» اولین زن عربی بود که در سفری به پایگاه مداری به یک ماموریت فضایی رفت. بر بنیاد گزاش خبرگزاری سعودی، خانم بارناوی در حالی که آزمایشات خود را به پایان رساند و برای ترک ایستگاه فضایی آماده شد، اشک‌هایش را پاک کرد. او گفت: «هر داستانی به پایان می‌رسد و این تنها آغاز یک دوره جدید برای کشور و منطقه ما است.» فضانوردان در این سفر به فضا ۱۴ آزمایش علمی پیشگام را به عنوان بخشی از ماموریت علمی خود انجام دادند که شامل ۶ آزمایش در مغز و سیستم عصبی، چهار آزمایش در سلول‌های ایمنی و یک آزمایش در زمینه فناوری کاشت آب بود. این سفر در حالی به پایان رسید که عربستان سعودی برای نخستین‌بار در تاریخ این کشور، یک فضانورد زن را برای انجام ماموریت فضایی به ایستگاه بین‌المللی فضایی اعزام کرده بود. نشانه‌های تغییر در زندگی زنان در عربستان! قانون منع رانندگی زنان در زمان ولیعهد محمد بن سلمان لغو شد؛ در سرزمینی که چند همسری بودن مردان امری عادی است، بر خلاف دیگر مردان این کشور محمد بن سلمان تک همسری را انتخاب کرده است. محمد بن سلمان پسر هفتم سلمان بن عبدالعزیز آل سعود است؛ ولیعهدی که با اصلاحات، قصد آزادتر کردن فضای سنتی جامعه مذهبی کشورش را دارد و می‌خواهد کشور محافظه کار عربستان سعودی را متحول و متجدد کند. مقوله معروفی داریم که می‌گویند: یک بام و دو هوا اما در افغانستان؛ بسته شدن دروازه‌های دانایی و درآمد مالی به روی زنان، حبس خانگی، پرت شدن از متن جامعه و به حاشیه رانده شدن، تنگناهای زندگی برای زنان در افغانستان است. با سقوط نظام جمهوری و روی کار آمدن حکومت طالبان، زنجیره‌ی این تنگناها به هم پیوست و مشکلات بی‌شماری را فراروی زنان قرار داد. سرنوشت زنان افغانستان با معضل بزرگ اجتماعی گره خورده است که در بازگشایی این گره باید جد و جهد صورت گیرد. در توالی یک قرن اخیر زنان فراز و فرود زیادی را تجربه کرده‌اند. در جامعه‌ی مردسالار افغانستان زنان همواره ازعدم مساوات و حقوق برابر رنج برده‌اند که شوربختانه هیچ روزنه‌ی امیدی دست‌کم در کوتاه‌مدت به چشم نمی‌خورد. اگر خرد جمعی و عقل را اسباب تسهیل‌کننده‌ی مساوات و برابری جنسیتی بدانیم، تاریخ و روایات زیست جمعی مردم افغانستان بیشتر خردستیزی، عقل‌گریزی و خود ویران‌گری را به نمایش گذاشته است؛ اما این دلیل خوبی نیست تا دست از مبارزه برداریم؛ چراکه تا زندگی است امید نیز جوانه می‌زند و می‌بایست جهت تحقق عدالت و برابری گام برداشت و به مبارزه دست یازید. نویسنده: سهیلا گلستانی
وزیران خارجه زن 6 کشور خواستار لغو فوری محدودیت‌ها بر زنان در افغانستان شد
شفقناافغانستان- وزیران خارجه شش کشور پس از یک نشست دوروزه در مغولستان، طی یک اعلامیه مشترک خواهان برداشتن فوری محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان توسط طالبان شده‌اند. به گزارش خبرگزاری شفقناافغانستان، وزیران خارجه کشورهای آلمان، اندونزیا، آفریقای جنوبی، فرانسه، لختن‌اشتاین و مغولستان روز گذشته (جمعه ۹ سرطان) در اعلامیه مشترک که از سوی وزارت خارجه مغولستان منتشر شد، از طالبان خواسته‌اند تا برای دختران و زنان افغان زمینه مشارکت معنادار را در جامعه مهیا کنند. این نشست ۸ و ۹ سرطان، در شهر اولانباتور مغلوستان برگزار شد. در اعلامیه مشترک وزیران خارجه زن شش کشور آمده است: «ما خواستار مشارکت کامل، برابر، معنادار و ایمن زنان و دختران در افغانستان هستیم، از طالبان می‌خواهیم تا به سرعت از سیاست‌ها و اقداماتی را که بهره‌مندی زنان و دختران از حقوق بشر و آزادی‌های اساسی‌شان را محدود میکند، دست بردارند.» آنان همچنان خواهان دسترسی دختران به آموزش، تحصیل و کار در افغانستان شده‌اند. وزیران خارجه شش کشور از نهادهای بین‌المللی و کشورهای جهان خواستند تا از نفوذشان در مطابقت با منشور سازمان ملل متحد علیه گروه طالبان استفاده کنند. گفتنی است طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان وضع کرد؛ منع آموزش و کار از محدودیت‌های عمده این گروه بر زنان است.
یونیسف: از هر 3 کودک افغان یکی آن از رفتن به مکتب محروم مانده است
صندوق وجهی ملل متحد برای کودکان (یونیسف) گفته است که در حال حاضر از هر سه کودک افغان که در سن مکتب قرار دارند، یکی آن از رفتن به مکتب باز مانده است. یونیسف روز دوشنبه ۲۶ جون (پنجم سرطان) با نشر ویدیویی در مورد فعالیت‌های این نهاد در افغانستان گفت که ۶۰ درصد کودکان افغان محروم از رفتن به مکتب، دختران اند. با آنکه یونیسف شمار دقیق کودکان افغان را که از رفتن به مکتب بازمانده اند مشخص نکرده و نیز در سال‌های اخیر آمارگیری دقیق در این مورد صورت نگرفته است، این نهاد ملل متحد تخمین زده است که حدود ۳.۵ میلیون کودک افغان قادر به رفتن به مکتب نیستند. یونیسف گفته است که در سال ۲۰۲۳ میلادی برای شش میلیون کودک در افغانستان کتابچه،قلم و مواد ممد درسی را فراهم و توزیع کرده است. همچنین این نهاد گفته است که از جنوری ۲۰۲۲ به اینسو، ۵۶۶۱ خیمهٔ عصری را که برای مکاتب از آن کار گرفته شده می‌تواند، برای بخش معارف در افغانستان مهیا کرده است.
نامه‌ی ائتلاف زنان معترض افغانستان در باره ارزیابی قطعنامه ۲۶۷۹ شورای امنیت سازمان ملل
ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان با نشر نامه‌ای در خصوص خصوص ارزیابی مستقل مندرج قطعنامه ۲۶۷۹ شورای امنیت واکنش نشان داده و انتظارات خود را بیان کرده است. به گزارش فرخنده نیوز، متن کامل نامه ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان به شرح زیر است: ما اعضای ائتلاف جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان این نامه را می‌نویسیم تا انتظارات خود را از ارزیابی مستقل مندرج قطعنامه ۲۶۷۹ شورای امنیت ابراز کنیم. ما عمیقا از وضعیت روبه وخامت زنان و گروه‌های قومی و مذهبی به حاشیه رانده شده در افغانستان نگران هستیم. حملات مداوم طالبان به حقوق زنان برای اموزش، اشتغال و گشت و گذار زنان، عملا زنان را از فضاهای عمومی حذف کرده است. علاوه بر این، گروه‌های قومی و مذهبی به حاشیه رانده شده و همچنین کارمندان دولتی و نظامیان اسبق، تحت حکومت طالبان با دستگیری‌های خودسرانه، شکنجه، زندان و مرگ روبرو هستند و در معرض خطرقرار دارند. طالبان به اجرای مجازات‌هایی مانند شلاق، سنگسار و به دار آویختن مردم بازگشته اند. امتناع طالبان از احترام به حقوق مردم افغانستان و پابندی به ارزش‌های بین المللی حقوق بشر یک نگرانی جدی است. با توجه به شرایط بحرانی ارزیابی مستقل از وضعیت افغانستان بسیار مهم است و ما از انتصاب فریدون سینیرلی اوغلو به عنوان هماهنگ کننده ویژه ارزیابی مستقل، استقبال می‌کنیم. همانطور که در قطعنامه ۲۶۷۹ مشخص شده است ما انتظار داریم که این ارزیابی (توصیه‌های آینده‌نگر) را که منجر به یک «رویکرد یک‌پارچه و منسجم» ذی‌نفعان کلید بین المللی در افغانستان گردد را تسهیل میکند. با توجه به بحران حقوق بشری در افغانستان، ما جداً توقع داریم که این ارزیابی بر حملات مداوم طالبان به حقوق زنان و گروه‌های قومی و مذهبی به حاشیه رانده شده تاکید کند و جامعه بین المللی را وادار به به اقدام فوری، قوی و متحدانه نماید. بنابراین ما از فریدون سینیرلی اوغلو هماهنگ کننده ویژه و تیم او می‌خواهیم که در طول ارزیابی و در توسعه و ارائه گزارش خود موارد زیر را در نظر بگیرند: • بحران فعلی حقوق بشر در افغانستان را در اولویت قرار دهد. وضعیت ناگوار حقوق بشری بحران بشری را تشدید میکند و دسترسی به خدمات بشردوستانه را با چالش مواجه میسازد. • درک عمیق از وضعیت حقوق بشر در کشور از جمله دستور کار سرکوبگرانه طالبان، سیاست‌های قومی وعدم تحمل نسبت به مخالفت و انتقاد در تهیه یگ گزارش دقیق و بی‌طرفانه الزامیست. • اطمینان از برقراری ارتباط شفاف با کسانی که بیشترین آسیب را از جنایات طالبان دیده‌اند از جمله زنان، گروه‌های قومی و مذهبی به حاشیه رانده شده، روزنامه نگاران، فعالان و خانواده‌های قربانیان نقض حقوق بشرضروری است که این گزارش به طور مستقل و واقعیت‌هایی را که افغانستان با ان مواجه است، منعکس کند. • مشورت و مصاحبه با زنان معترض و جامعه مدنی افغانستان هم در داخل کشور و هم در تبعید، منتقدان سیاست‌های طالبان و جنبش‌های مستقل زنان برای جمع آوری معلومات دقیق و معتبر برای گزارش صورت گیرد. • انجام بازدید از پنجشیر و سایر ولایت‌هایی که طالبان متهم به آسیب رساندن به غیرنظامیان هستند. • گفتگو با قربانیان کوچ اجباری، سرکوب قومی و تبعیض طالبان همچنان درج روایت‌های آنان در گزارش نهایی. • متعهد به شفافیت کامل در مورد نتایج ارزیابی و اطمینان از اینکه مردم افغانستان به تمام یافته‌های ارزیابی دسترسی دارند. • تاکید بر اهمیت به رسمیت نشناختن یا تعامل بدون قید و شرط با طالبان. جامعه بین المللی باید طالبان را تحت فشار قرار دهد و آن‌ها را برای نقض شدید حقوق بشر پاسخگو کند. ما انتظار داریم که نتایج این ارزیابی منعکس کننده خواسته‌های مردم افغانستان برای ایجاد یک دولت فراگیر که از تنوع قومی و مذهبی مملکت ما نمایندگی کند، باشد و مشارکت برابر و معنی‌دار زنان در فرایندهای تصمیم گیری را تضمین کند. ما تاکید می‌کنیم که ادامه تعامل بی‌قید و شرط با طالبان به بهانه ارائه کمک‌های بشردوستانه یک راه حل دائمی برای بحرانِ که افغانستان با ان مواجه است، نیست.
زنان معترض خواستار عدم حمایت جهان از طالبان شدند
زنان معترض افغانستان گفتند که نهادهای بین‌المللی و کشورها با مسایل حقوق بشری در افغانستان براساس دیپلماسی و منافع زودگذر رفتار کرده‌اند. آنان به تازگی در نامه‌ای به شورای حقوق بشر نوشته‌اند که شماری زیادی از نهادهای بین‌المللی به حقایق جاری در افغانستان چشم بسته‌اند. در نامه زنان معترض آمده است: «جهانیان نباید به‌خاطر منافع مقطعی خویش از یک گروه تروریستی حمایت کنند و آنان را به یک نیروی سیاسی تقلیل دهند.» زنان معترض افغانستان از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، خواسته‌اند تا در کنار زنان افغان بایستد و بر مبنای ارزش‌های حقوق بشری، منشور سازمان ملل متحد، فشارهای بیشتر را بر طالبان وارد کنند. آنان خاطرنشان کرده‌اند که طالبان پس از تسلط دوباره‌شان بر افغانستان، آزادی‌های مدنی و ارزش‌های انسانی را از مردم گرفته‌اند و معترضان را شکنجه، زندانی و در مواردی به قتل می‌رسانند. در نامه آمده است: «رژیم سرکوب‌گر، مستبد و تروریست طالبان، در نزدیک به دو سال گذشته، مرتکب انواع جنایت‌های بشری شده‌اند. آپارتاید جنیستی، جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی، کار روزمره این گروه در افغانستان است.» گفتنی است طالبان پس از بازگشت به قدرت در افغانستان محدودیت‌های زیادی بر زنان افغانستان وضع کرد؛ منع آموزش و کار از محدودیت‌های عمده این گروه بر زنان است.