افزایش مهاجرت روستائیان به شهرها و وضعیت بحرانی زنان افغانستان
فرخنده: استفانی لوز، رئیس برنامه اسکان بشری ملل متحد در افغانستان، در جدیدترین اظهارات خود از روند رو به افزایش مهاجرت شهروندان افغانستان به شهرها خبر داد. به گفته وی، بسیاری از روستائیان به دلیل نبود فرصت‌های شغلی، درآمد کافی و آموزش مناسب، مجبور به نقل مکان به شهرها شده‌اند. لوز در این زمینه خاطرنشان کرده است که این پدیده به‌ویژه در مناطق مختلف کشور شدت گرفته است و تقاضا برای اشتغال و خدمات اجتماعی در شهرها به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است. او همچنین وضعیت زنان و دختران افغانستان را “وخیم” توصیف کرده و چالش‌های زیادی را در زمینه حقوق و آزادی‌های فردی آنها در افغانستان کنونی مطرح کرده است. رئیس برنامه اسکان بشری ملل متحد در این خصوص گفته است: «طالبان قوانینی وضع کرده‌اند که زنان را از زندگی عمومی محروم میکنند و این یکی از موانع اصلی برای پیشرفت آنان به شمار می‌آید.» استفانی لوز تأکید کرد که هرچند اطمینان از اینکه زنان بتوانند برخی از فضاهای عمومی را در اختیار داشته باشند، مهم است، اما مسئله بسیار مهم دیگر، فراهم آوردن فضاهای مناسب برای آنان است تا بتوانند به طور مستقل در جامعه مشارکت داشته باشند و فضای امن برای ملاقات‌ها و تعاملات اجتماعی ایجاد شود. وی در ادامه گفت که سازمان ملل در حال بررسی راهکارهایی است تا فضاهای عمومی و اجتماعی مطابق با موازین فرهنگی افغانستان برای زنان ایجاد کند. این اقدامات به‌ویژه بر ایجاد فضاهایی متمرکز است که زنان بتوانند در آن به راحتی بیرون از خانه بروند، ملاقات کنند و در فعالیت‌های اجتماعی شرکت کنند. رئیس برنامه اسکان بشری ملل متحد افزود که سازمان ملل در حال رایزنی با مقامات مختلف است تا این فضاها در یک چارچوب فرهنگی و اجتماعی قابل قبول و پذیرفته‌شده در افغانستان ایجاد شوند. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، محدودیت‌های شدیدی برای زنان و دختران در زمینه‌های مختلف اعمال شده است. طالبان از آغاز حکومت خود در 2021، زنان را از حق تحصیل، اشتغال، آزادی رفت‌وآمد و همچنین مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی محروم کرده‌اند. در این راستا، اداره بازرس ویژه ایالات متحده برای بازسازی افغانستان (سیگار) اخیراً در گزارشی اعلام کرده است که اقدامات طالبان منجر به نقض جدی حقوق بشر در افغانستان و محدودیت‌های شدید برای حقوق اساسی شهروندان این کشور شده است. این وضعیت، نگرانی‌های زیادی را در سطح بین‌المللی برانگیخته و سازمان‌های حقوق بشری خواستار تغییرات فوری و اصلاحات اساسی در سیاست‌های طالبان به نفع حقوق زنان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر در افغانستان هستند.
زنان معترض: بحران حقوق زنان و نسل‌کشی هزاره‌ها، نیازمند توجه جهانی
فرخنده: در سومین سالگرد تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، گروهی از زنان معترض در تجمعی پرشور و مؤثر در کشور پاکستان گردهم آمدند تا صدای خود را به گوش جهانیان برسانند و به چالش‌هایی که بر دوش زنان افغان تحمیل شده است، بپردازند. این گردهمایی بخشی از جنبش‌های گسترده اعتراضی است که به‌ویژه در میان زنان افغانستان به راه افتاده و به وضعیت بحرانی حقوق بشر در این کشور توجه ویژه‌ای داشته است. خانم دیبا فرهمند، فعال حقوق زن، در سخنرانی خود به دو بحران جدی که کشور با آنها مواجه است، پرداخت. او به‌طور خاص بر محدودیت‌های شدید علیه زنان و معضل نسل‌کشی هزاره‌ها تأکید کرد و خواستار توجه جهانی به این مسائل شد. خانم فرهمند در صحبت‌های خود بیان کرد: “محدودیت‌های شدید علیه زنان در افغانستان، یک بحران انسانی و حقوق بشری است که باید هرچه سریع‌تر مورد توجه جهانی قرار گیرد. علاوه بر این، نسل‌کشی هزاره‌ها نیز معضل جدی دیگری است که نیازمند اقدام فوری و قاطع جامعه بین‌المللی است.” وی افزود: “تحولات اخیر و اقدامات طالبان نه تنها به حقوق زنان آسیب زده است، بلکه اقلیت‌های قومی مانند هزاره‌ها نیز در معرض تهدیدات جدی قرار دارند. نسل‌کشی هزاره‌ها، یکی از چالش‌های بزرگ و نگران‌کننده است که باید به آن پرداخته شود.” در همین حال کرشمه بارش، دختر نوجوانی از ولایت پنجشیر، در این تجمع به‌طور صمیمی و نگران از وضعیت خود پس از روی کار آمدن طالبان سخن گفت. وی بیان کرد: “همه آرزوها و اهدافم نابود شده است. امیدم را از دست داده‌ام.” این اظهارات کرشمه، نمایانگر وضعیت دشوار بسیاری از زنان افغان است که با محدودیت‌های شدید و سیاست‌های سختگیرانه طالبان مواجه‌اند. از سوی فاطمه فرهمند و زینب یوسفی، دو خواهری که به دلیل تغییرات سیاسی اخیر در افغانستان آسیب‌پذیر شده‌اند، اظهار کردند: “وقتی طالبان به قدرت رسید، همه برنامه‌ریزی‌های آینده‌مان به هم ریخت.” این دو خواهر با ابراز نگرانی از دشواری‌های زندگی تحت حکومت طالبان و محرومیت از حقوق ابتدایی، افزودند: “هر روز با چالش‌های جدیدی روبه‌رو می‌شویم و احساس می‌کنیم که حقوق اولیه‌مان به خطر افتاده است.” زنان معترض در این برنامه با قرائت قطعنامه‌ای، از دختران و زنان افغانستان خواستند تا در برابر زور و جبر تسلیم نشوند. آنها از جامعه جهانی و سازمان‌های حقوق بشری درخواست کردند تا با فشار بر طالبان، از حقوق زنان حمایت کرده و به تبعیض جنسیتی در افغانستان پایان دهند. در کنار این جنبش‌های اعتراضی در افغانستان، گروه‌های مختلف در سطح بین‌المللی نیز برای حمایت از زنان و دختران افغان فعال شده‌اند. این جنبش‌ها با برگزاری تظاهرات و انتشار بیانیه‌های اعتراضی، تلاش دارند تا توجه جهانیان را به وضعیت بحرانی حقوق بشر در افغانستان جلب کنند و خواستار حمایت‌های بیشتری از سوی جامعه جهانی هستند. در تاریخ ۱۵ اگست ۲۰۲۱، طالبان به‌طور رسمی کنترل کابل، پایتخت افغانستان، را به دست گرفتند و این تحول به معنای بازگشت دوباره حکومت اسلامی طالبان به افغانستان بود. این رویداد با سقوط نظام جمهوری و خروج نیروهای بین‌المللی از کشور همراه بود و به سرعت موجب بروز بحران‌های انسانی و اقتصادی شد. پس از تسلط طالبان، بسیاری از حقوق اساسی زنان و دختران افغان به‌ویژه در زمینه آموزش و اشتغال به شدت محدود شد. دختران از رفتن به مدارس و دانشگاه‌ها محروم شدند و قوانین سختگیرانه‌ای برای آزادی‌های فردی زنان وضع گردید. این وضعیت باعث شد که زنان افغان و حامیان حقوق بشر در سطح جهانی، به‌ویژه برای ارتقاء حقوق و آزادی‌های زنان، تلاش‌های گسترده‌ای را آغاز کنند. با ادامه بحران و فشارهای اقتصادی در افغانستان، صدای زنان معترض و حمایت‌های بین‌المللی برای حفظ و ارتقاء حقوق زنان افغان بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر می‌رسد. گزارش: مصطفی شهریار
طالبان با تبعیض جنسیتی، زندگی زنان نان آور را حرام کرده است
با ورود طالبان برای بار دوم در افغانستان و حاکمیت این گروه بر مردم افغانستان نه تنها زندگی را برای مردم دشوار ساخته بلکه بیشتر از نظامیان حکومت پیشین را مجبور به مهاجرت کردند. فرخنده: پس اعلان عفو عمومی از سوی رهبر این گروه دراوایل دور دوم حکومتش، نظامیان حکومت قبلی اندکی به زندگی تحت حاکمیت این گروه امیدوار بود اما به مرور زمان فشار ها بر زندگی نظامیان از سوی طالبان بیشتر شد شماری از آن ها کشور را ترک و شماری هم از سوی طالبان بازداشت، شکنجه و حتی تیرباران شدند. در این میان زنان نظامی و آنان های که در حکومت قبلی در ادارات نظامی و یا در سنگر علیه دشمن می جنگیدند بیشتر قربانی این سیاست طالبانی است. ناهید(مستعار) یکی از نظامیان حکومت پیشین است وی از ولایت غزنی بوده و ۲۸ سال سن دارد. او تحصیل اش را در مکتب نظامی ملالی به اتمام رسانده است و سپس در قومندانی امنیه ی ولایت غزنی منحیث پولیس هفت سال کار کرده است. وی می گوید با ورود به دنیایی نظامیان دوستان جدیدی پیدا کرده بودم و استادان توانا و قدررتمند که مرا با روبرو شدن و مبارزه با مشکلات زندگی انگیزه میدادند. با اجتماع بزرگ از زنان و مردان اشنا شدم که همه هم در میدان مبارزه با دشمن و هم در زندگی با کمبودی ها و مشکلات روبرو میشوند و آنها را شکست میدهند. خانم ناهید می گوید که پس از آن که کارم را در قومندانی امنیه ی ولایت غزنی آغاز کردم مدیریت تعلیم یک گروه پانزده نفری پولیس های زن را به عهده داشتم. وی صاحب سه فرزند است و شوهرش را سال ها قبل در ایران از دست داده است. به گفته ی ناهید شوهرش برای کارگری در ایران رفته بود و در نتیجه ی انفجار یک ماشین دربین چاه جان داد. ناهید هم چنان افزود:« یعد از شوهرم من با سه طفل ام روزهای سخت را میگذراندیم پدر و مادرم سال ها قبل فوت کرده بود مادر شوهرم نیز وفات کرده بود و بعد از او ما هیچ رابطه ی با فامیل شوهرم نداشتیم. من به تنهایی برای یافتن لقمه ی نان برای فرزندانم کارگری می کردم. چون من در یکی از ولسوالی های دور دست ولایت غزنی( مالستان) دوره لیسه را تمام کرده بودم سند فراغت داشتم و با آن توانستم خودم را ثبت صفوف نظامیان کنم دوست داشتم هم فرزندانم را حمایت کنم و هم برای مردم خصوصن زنان افغانستان خدمت کنم.» اما طالبان آمد و همه چیز را نابود کرد به گفته ی ناهید حضور زنان در ارتش ملی ( ارتشی که سالها صرفا حوزه عملی و رنگ و بوی مردانه داشت ) روزنه ی بود برای مبارزه برای دستیابی به آزادی و برابری جنسیتی و داشتن جامعه دموکراتیک که در آن زنان و مردان دوشادوش هم برای دفاع از مرز و بوم یک خاک گام بردارند. وی می گوید« طالبان پس از تسلط دوباره در کشور محدودیت های زیادی را علیه کار زنان وضع کردند ما وظایف خود را از دست دادیم و طالبان هر روز من و همکارانم را تحت فشار قرار می دادند که تجهیزات نظامی خود را به آنان تسلیم کنیم چون زن در جامعه ی طالبانی هیچ مقام و منزلت ندارد بنا ما هم نمی توانستیم که برای حق خود دادخواهی کنیم. طالبان من و همکارانم را به جرم گرفتن مهمات دولتی مورد بازپرس قرار می دادند. خطر جانی و خطر مردن از گرسنگی مجبورم ساخت تا زیورات و وسایل خانه ام را بفروشم و راه مهاجرت را در پیش بیگیرم.» ناهید همراه با سه فرزندش در سال ۲۰۲۲ وارد پاکستان می شود فعلا فرزندانش درس می خواند و خودش کار می کند از زندگی اش راضی است اما نگران آینده ی دختران افغانستان است. ناهید می گوید با ورود طالبان در افغانستان برای اولین بار با کلمه‌ی آپارتاید جنسیتی آشنا شدم تبعضی بین اقوام را شنیده بودم اما طالبان ما را با تبعیض جنسیتی آشنا کرد. این گروه زنان را از اجتماع حذف محدودیت های زیادی را علیه زندگی آنان وضع کردند و این قشر جامعه از اساسی ترین حقوق شان محروم هستند. وی می گوید سخت نگران آینده ی دختران افغانستان است و می ترسد از اینکه فقر و بیکاری سبب شود تا مردم دست به قتل و خودکشی و دزدی بزند. طالبان پس از نشستن بر اریکه ی قدرت، نزدیک به سه سال از حکومت خویش تحولات زیادی را در کشور آورده است. دختران را از تحصیل محروم، نظامیان را بازداشت ویا مجبور به مهاجرت و زنان را از اجتماع منع کردند. شکیلا گلستانی
دستگیر شدن ۴۰ پناهجوی افغانستان در ترکیه
فرخنده: پولیس ترکیه ۴۰ پناهجوی افغان را که در داخل یک لاری پنهان بودند بازداشت کرد رسانه های ترکیه به روز شنبه از دستگیری ۴۰ پناهجوی افغان خبر دادند که به گفته پولیس در یک موتر لاری حامل مواد غذایی جابجا شده بودند. پولیس شهر آماسیا اعلام کرده که این افراد را پس از تلاشی موتر های لاری دستگیر کرد و آن ها پس از طی مراحل قانونی از ترکیه اخراج خواهند شد. پولیس ترکیه گفته است، این پناهجویان که بین ۱۸ تا ۲۵ ساله استند، از شهر آغری به شهر استانبول می رفتند. بر اساس گزارش ها، پس از حاکمیت دوباره طالبان بر افغانستان روند مهاجرت غیرقانونی افغان ها از طریق ترکیه و ایران به کشور های اروپایی افزایش یافته است
Difficulties in the life of Afghan women in Iran Afghan immigrant women in Iran
Afghan immigrant women in Ira Difficulties in the life of Afghan women in Iran Afghan women immigrate to Iran hoping to work and improve their lives 19year-old Mozhgan with her family of seven leave Kabul after the Taliban’s success Mozhgan, who finished the twelfth grade and wanted to get higher education, but with the ban on girls’ education and the closure of schools and universities, she no longer had a reason to stay in Afghanistan. Mezhgan’s older brothers both worked and studied, but after the fall of the regime, they became unemployed and had to leave the country. Mozhgan sews in an Iranian factory to help her family and improve their economic situation. Mozhgan says that there is a lot of work pressure, but the wages are very low, many factories pay a very low salary to Afghan migrant workers with a very high workload. Mozhgan says that now is the time for me and my peers to study, but many Afghan girls were displaced and have to work to advance their lives. She adds that she is busy sewing from morning to night and cannot continue her studies online at night due to extreme fatigue. Nazifeh Ahmadi is a hairdresser who immigrated to Iran after the closure of hairdressing salons and the loss of her job by the Taliban. she also works as a tailor in a factory. she complains about a lot of work but low pay. Nazifeh says that she was born 37 years ago in a family that was not in a good economic situation, only their father prepared bread for them. she has many sisters and one brother who is younger than all the sisters. Nazifeh said, my older sister was trying to do something to help with my father to living expenses. she says, “I was nine years old when I went to the neighbor’s house to learn makeup. I learned this profession there and gradually earned money. I was happy because I was able to make my father’s hand lighter.” she said with a cold sigh, “After a few years, when I became a teacher for myself, I wanted to work independently and more, but in Iran, an Afghan immigrant was not allowed to open a shop or barber shop, and I could not work independently either.” Nazifeh and her family decide to return to there country Afghanistan, Mrs. Natifeh continues her work in Afghanistan to help her husband. Her work was going well and there were no financial problems. Mrs. Ahmadi decided to continue her studies, which she had left unfinished due to economic problems, and started higher education in one of the universities. And at the same time, she runs two beauty and makeup salons. But with the change of the system and the prohibition of work and education, Nazifa and her children migrated again. Nazifa’s husband died a few years ago due to his illness. She is the sole guardian of his three children, two daughters and one son. Even Iranian newspapers have reported on the abandonment of Afghan experts and artists and have written that Afghan women in the Islamic Republic of Iran are recluses and isolated despite having education. Iran’s HamMihan newspaper wrote this news in one of its editions and added that “most Afghan women are recluses and isolated despite their education.” On the part of the immigration rights activists, they believe that the situation of Afghan immigrants in Iran, especially women, has always been in a critical and painful situation, and the reason for this is that there is no legislation for immigrants and there is no protection law for immigrants in Iran. does not have. Iranian newspaper (Ham Mihan); With the publication of the report on (December 11, 2023) under the title (Afghan migrant women; invisible workers) said; Afghan women have a significant activity in the production sector in Iran. This newspaper stated that most of these women are busy working with low wages in Clay ovens and undergrounds. The Iranian newspaper adds; Women immigrate to Iran hoping to improve their employment situation, but Afghan women are exploited and exploited in Iran. According to the report of Ham Mihan newspaper in Iran, four to five million immigrants, ninety percent of whom are Afghans, live in Iran, and 41 percent of them are women. With the rule of the Taliban in Afghanistan and the deprivation of women from work and education based on the orders of the Taliban, migration Afghan women to Iran has accelerated. Sohila Gulistani
دشواری های زندگی زنان افغانستان در ایران
دشواری های زندگی زنان افغانستان در ایران؛ زنان افغان به امید کار و بهبود زندگی به ایران مهاجرت می کنند مژگان ۱۹ ساله با خانواده هفت نفری اش بعد از روی کارآمدن طالبان کابل را ترک می کنند. مژگان که صنف دوازده را تمام کرده و می خواست تحصیلات عالی را فرابگیرد، اما با منع تحصیل دختران و بسته شدن مکتب‌ها و دانشگاه ها دیگر دلیل برای ماندن در افغانستان را نداشت. برادران بزرگ تر از مژگان هر دو کار می کردند و هم درس میخواندند اما بعد از سقوط نظام بیکار شدند و مجبور به ترک کشور شدند. مژگان برای کمک به خانواده و بهتر شدن وضع اقتصادی شان در کارخانه ایرانی خیاطی می کند. مژگان می گوید فشار کار بسیار است و اما مزد آن بسیار کم، بسیاری از کارخانه ها با حجم کار بسیار زیاد، معاش بسیار کم به کارمندان مهاجر افغان میدهند. مژگان می گوید حالا که وقت درس و تحصیل من و همسالان من است اما بسیاری از دختران افغان آواره شدند و باید برای پیش برد زندگی شان کار کنند. او می افزاید از صبح تا شب مصروف خیاطی است و شب ها هم از شدت خستگی نمیتواند از طریق آنلاین به تحصیل اش ادامه دهد. نظیفه احمدی، خانم آرایشگر است که بعد از بسته شدن آرایشگاه ها و از دست دادن کار اش از سوی طالبان به ایران مهاجر شده است. او نیز در کارخانه ای، خیاطی می کند وی از کار زیاد اما مزد کم شکایت دارد. نظیفه می گوید ۳۷ سال پیش در خانواده‌ی به دنیا آمده که از نظر اقتصادی وضعیت توبی نداشته است، تنها پدرشان برای اتهیه نان میکرده است. او خواهران زیاد و یک برادر دارد که از همه خواهران کوچکتر است. نظیفه گفت، خواهر بزرگ ام در تلاش بود تا کاری کند که با پدر در خرچ و مصارف زندگی کمک کند. او می گوید« نه ساله بودم که در خانه همسایه برای یادگیری آرایش رفتم آنجا این حرفه را یاد گرفته و کم کم صاحب درآمد شدم، خوش بودم ، زیرا توانسته بودم دست پدر را سبک تر کنم.” او با آهی سردی گفت،” با گذشت چند سال وقتی برای خود استادی شده بودم، خواستم مستقل و بیشتر کار کنم، اما در ایران برای یک مهاجر افغانی جواز دکان و یا آرایشگاه مستقل را نمی‌دادند، و من هم نتوانستنم مستقل کار کنم.” نظیفه با خانواده تصمیم می گیرند به افغانستان کشور خودشان برگردند، خانم نطیفه در افغانستان بازهم به کاراش ادامه می دهد تا کمک دست به شوهرش باشد. کارهایش به خوبی پیش می رفت و از لحاظ اقتصادی مشکل نداشتند، خانم احمدی تصمیم می گیرد درس اش را که به خاطر مشکلات اقتصادی ناتمام گذاشته بود ادامه بدهد، در یکی از دانشگاه ها تحصیلات عالی را شروع می کند و در کنار این همزمان دو سالون زیبای و آرایش را اداره می کند. اما با تغییر نظام و منع کار و تحصیل نظیفه با فرزندان اش دوباره مهاجر می شوند. او تنها سرپرستی سه فرزند، دو دختر و یک پسر اش را دارد. از کنار گذاشتن متخصصان و هنر آفرینان افغانستان حتی روزنامه‌های ایران هم خبر داده و نوشته است که زنان افغانستان در کشور جمهوری اسلامی ایران با وجود داشتن تحصیل گوشه نشین و منزوی اند. این خبر را روزنامه هم میهن ایران در یکی از تیراژ‌هایش نوشته و افزوده است که” بیشتر زنان افغان با وجود تحصیل، گوشه نشین و منزوی اند.” از سوی هم فعالان حقوق مهاجرت به این باور هستند که وضعیت مهاجران افغانستان در ایران و به خصوص زنان همیشه در وضعیت بحرانی و رنج آور بوده و دلیل آن این است که قانون گذاری نسبت به مهاجران وجود نداشته و قانون حمایت گری برای مهاجران در ایران وجود ندارد. روزنامه ایرانی (هم میهن)؛ با نشر گزارش در( یازدهم دسامبر ۲۰۲۳) تحت عنوان (زنان مهاجر افغان؛ کارگران نامریی) گفت؛ زنان افغان فعالیت قابل توجهی در بخش تولید در ایران دارد. این روزنامه بیان کرده، اغلب این زنان با مزد های کم در داش های خشت پزی و زیر زمینی ها مصروف کار هستند. روزنامه ایرانی می افزاید؛ زنان به امید بهبود اوضاع اشتغال به ایران مهاجرت می کند اما زنان افغان در ایران استسمار و بهره کشی می شوند. طبق گزارش روزنامه هم میهن در ایران، چهار تا پنج میلیون مهاجر که نود درصد آن افغانستانی هستند در ایران زندگی میکنند که ۴۱ درصد آن زنان است، با حاکمیت طالبان در افغانستان و محروم شدن زنان از کار و تحصیل به اساس فرمان های طالبان، مهاجرت زنان افغان به ایران شتاب بیشتر گرفته است. سهیلا گلستانی
نازدانه دختری که از دل محدودیت به دانشگاه دلخواه اش رسید
دختری که از افغانستان به آلمان برای ادامه تحصیلش رفته نگران حق آموزش دختران در افغانستان است. نازدانه می‌گوید، از ولسوالی مالستان ولایت غزنی است، تا صنف دهم را در ولسوالی مالستان درس خوانده و برای تحصیلات به کابل سفر کرده است. البته در این مسیر، همراه و حمایت کننده اصلی وی برای تحصیلات برادر بزرگترش را معرفی می‌کند. می‌گوید” قسمی که همه میدانیم امکانات تحصیلی در ولایت های افغانستان به اندازه کابل نیست و برادرم که در آن زمان هم دانشجو بود و هم کار می کرد تصمیم گرفت، و ما را از ولایت غزنی به کابل انتقال داد و من صنف دهم الی دوازدهم را در مکتب خصوصی خواندم و فعالیت های اجتماعی خود را هم از صنف دهم شروع کردم، با تشویق خانواده و استادان مکتب، من بیشتر تلاش کردم و مهارت خود را پیدا کنم، خانواده ام خوش داشت که من پزشکی بخوانم؛ ولی من دوست داشتم حقوق بخوانم، خانواده من را من را حمایت کردند که هر چه دوست دارم را بخوانم و من با کسب سه ۱۰۰ نمره در آزمون کانکور در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه کابل راه یافتم و در زمان دانشگاه فعالیت های اجتماعی و رسانه‌یی ام را گسترش دادم.” به گفته نازدانه، بیشترین فعالیت های رسانه یی او در دوران دانشگا بوده که درباه حقوق زنان کار کرده است. وی انتظار داشت تا بعد از تحصیل به کمیسیون مستقل حقوق بشری در افغانستان کار کند اما گروه طالبان در آغاز حضورشان در کابل دفتر کمیسیون حقوق بشری را در کابل بست. بسته شدن کمیسیون حقوق بشر در افغانستان از سوی طالبان واکنش‌های جهان و زنان افغانستان به همراه داشت و بسته شدن این کمیسیون برای نازدانه خبر بسیار ناخوشایند بود. ناز دانه سلطان فر دانشجوی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه کابل بوکهد او در زمان جمهوریت فعالیت های رسانه یی و اجتماعی زیادی برای آگاهی زنان از حقوق اولیه شان در جامعه مرد سالاری چون افغانستان داشت بعد از سقوط جمهوریت، وی دیگر نتواست تحصیل دانشگاهی اش را تمام کنند و به ادامه فعالیت هایش به گونه آزادانه بپردازد. نازدانه در دو سال تسلط گروه طالبان در افغانستان، برای حقوق زنان افغان مبارزه کرد و به نهاد ها و حزب های زیادی نامه نوشت تا برای بازگشایی دانشگاه و مکتب ها برای دختران افغانستانی کمک نماید. نازدانه گفت:” در اوایل حضور طالبان در افغانستان شرایط زنان روز به روز سخت تر می‌شد، زنان، حقوق خود از دست داد، نمی توانستیم حقایق را به صورت آزادانه بیان کنیم اگر حقایق را بیان می‌شد باعث دست گیری و دیگر مشکلات از سوی طالبان برای ما می‌شد، این وضعیت برای من غیر قابل تحمل و درد آور بود که من به عنوان یک دختر، هدفم را دنبال کنم و تحصیل کنم. “ شرایط بدی افغانستان برای زنان، نازدانه را واداشت که برای ادامه تحصیل در بیرون از افغانستان تلاش نماید، وی اسناد مورد نیاز را برای بورسیه‌های تحصیلی، تهیه نمود و در دانشگاه‌های مختلف درخواست داد. وی می گوید:” من بعد از تحقیق و جستجو توانستم اسناد مورد نیاز یک بورسیه تحصیلی را تهیه کنم، در چندین دانشگاه درخواست دادم و هم زمان از چهار دانشگاه چون دانشگاه برمن آلمان، دانشگاه آسیایی برای خانم ها در بنگلادش، دانشگاه لاهور و دانشگاه آنلاین People بورسیه در یافت کردم، من از بین این چهار دانشگاه، دانشگاه برمن آلمان را ترجیع دادم چون امکانات بیشتر بود و کشور آلمان برای قابل قبول تر بود.” از وی درباره چگونگی سفرش از افغانستان تا به آلمان پرسیدم؟ نازدانه می‌گوید” سفرم پر از مشکلات و چالش بود من به آسانی به آلمان نرسیدم ، محدودیت سفر برای زنان در افغانستان که بدون محرم ناممکن است و اجازه ندارد که سفر کند و بعضی دختر خانم ها به دلیل نداشتن محرم نمی تواند سفر کند و فرصت های تحصیلی که برای شان مهیا می شود را استفاده کنند، من با بردارم اول به ایران رفتیم، بعد ترکیه و در آخر به آلمان رسیدم و هم چنان در قسمت ویزا هم مشکلات زیادی را متقبل شدم” او گفت” پیام من برای دختران و زنان که در خارج از افغانستان هستند اینداست که برای حقوق زنان در داخل افغانستان دادخواهی شود و برای دختران و زنان که در داخل افغانستان باید کمک صورت گیرد. و همچنان دختران و زنان شجاع افغانستانی که در داخل افغانستان زیر سلطه ظلم گروه طالبان زندگی میکنند این است که نگذارند گروه طالبان مانع رسیدن به اهداف شان شود.” اما در داخل افغانستان دختران زیادی است که در پی دریافت و بدست آوردن بورسیه های تحصیلی هستند. سیما( نام مستعار) می‌گوید فقط یک سال توانسته درس دانشگاه بخواند وی می گوید:” من بعد از این که دانشگاه بسته شد برای دریافت بورسیه تلاش زیادی کردم اما بدلیل نداشتن پاسپورت و شهادت نامه صنف دوازدهم نتوانستم در دانشگاه های مورد نظرم درخواست روان کنم.” کارشناسان و استادان دانشگاه می‌گویند که دختران و زنان در محدودیت‌های فراوان در افغانستان گیر کرده اند. آنان گفتند که پاسپورت گرفتن برای زنان در افغانستان با جنجال‌های فروان همراه است و همچنان گرفتن اسناد تحصیلی با مشکلات و جنجال‌های فروان همراه شده است. سمانه پاکدل” اسم مستعار” گفت: وقتی نوبت گرفتن پاسپورت برای زنان فرا می‌رسد باید زنان همراه خود یک مرد را به عنوان محرم با خود همراه کند و به صف پاسپورت برود و همچنان زنان فعلا حق داخل شدن به دانشگاه‌ها را ندارند و زنانکه می‌خواهند اسناد تحصیلی شان را تکمیل و بدست بیاورند، اعضای فامیل درجه یک شان که مرد باشد، باید آن مراحل را طی کند. به گفته خانم پاک دل این روند می‌تواند صدمه جبران ناپذیری را در جامعه تحصیلی و علمی زنان وارد کند، زیرا با رشد چنین باورها دیگر کار و تحصیل زنان آرزوی نافرجام خواهد شد. گفتنی است که طالبان بعد گرفتن دوباره افغانستان قوانین سختگیرانه را علیه زنان بکار بسته است. آنان طی دو سال گذشته، زنان را از کار، تحصیل و تعلیم ممنوع کرده و فرمان‌های پیهم علیه محدودیت زنان صادر کرده است. لیلا رضایی [contact-form][contact-field label=”Name” type=”name” required=”true” /][contact-field label=”Email” type=”email” required=”true” /][contact-field label=”Website” type=”url” /][contact-field label=”Message” type=”textarea” /][/contact-form]
مهاجران در یک بحران بشری به سر می‌برد، طالبان توانایی مهار بحران‌ها را ندارد
جنبش زنان پنجره امید؛ در پیوند به اخراج مهاجران از پاکستان وایران اعتراض کرده و می گویند افغانستان برای مهاجران امن نیست.
جنبش زنان عدالتخواه افغانستان: جهان مهاجرین افغانستانی را فراموش کرده اند
جنبش زنان عدالتخواه افغانستان وانجمن فعالین حقوق زنان مهاجر نسبت به بی توجهی معنادار جهان در برابر وخامت اوضاع مهاجرین افغانستانی مقیم ایران اعتراض کردند.
نصیراحمد فایق: کودکان در افغانستان از خشونت‌های شدید رنج می‌برند
نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در ملل متحد در نشست کمیته امور بشری، اجتماعی و فرهنگی مجمع عمومی این سازمان با ابراز نگرانی از وضعیت حقوق بشری کودکان در افغانستان گفته است که کودکان این کشور از خشونت‌های شدید رنج می‌برند.