طالبان به فعالان رسانه‌ها دستورداد که دیگر با رسانه افغانستان انترنیشنل مصاحبه نکنند
فرخنده: کمیسیون تخلفات رسانه ی گروه طالبان دیروز چهارشنبه ۱۹ ثور طی یک نشست خبری از تمام خبرنگاران و آگاهان اجتماعی خواسته است که روابط شان را به رادیو تلویزیون افغانستان انترنیشنل قطع کنند. این کمیسیون هم چنان فیصله کرده است که نشر و بخش موضوعات خبری و برنامه های رسانه ی افغانستان انترنیشنل در اماکن عمومی ممنوع است. طالبان رسانه ی افغانستان انترنیشنل را متهم به تعصب قومی کرده و گفته است که این رسانه خبرها را تحریف و شخصیت کشی می کند. این کمیسیون گروه طالبان همچنان اضافه کرده که افغانستان اینترنشنال در بدل پول به اطلاعات دسترسی پیدا میکند و از مردم خواست که با توجه به «مسوولیت اعتقادی و ملی خود» با این رسانه قطع رابطه کنند. پیشین از این نیز طالبان با رسانه های خارجی مخالفت داشت و ده ها موارد محدود کننده ی را علیه کار این رسانه ها وضع کرده بود. شماری از روزنامه نگاران که با رسانه های خارجی همکار بودند از سوی این گروه بازداشت و شکنجه شده است.
حذف سیستماتیک و هدفمند آزادی بیان، توسط طالبان
فرخنده: گزارش تحقیقی یک نهاد حقوق بشری موسوم به( رواداری) به تازگی در یک گزارش گفته است که طالبان با وضع ده محدودیت، علیه کار رسانه در کشور، می خواهد که آزادی بیان را در افغانستان حذف کنند. این نهاد دیروز چهارشنبه ۱۲ ثور گزارش را نشر کرد که آزادی بیان را از ۱۵ آگست سال ۲۰۲۱ تا ۳۱ مارچ سال ۲۰۲۴ تحلیل و ارزیابی کرده بود. این نهاد حقوق بشری گزارشش را براساس مصاحبه با ۲۶۴ نفر، به‌شمول ۶۱ زن در ۲۸ ولایت افغانستان، گزارش‌های منتشر‌شده از سوی سازمان‌ها و مراجع مختلف در رابطه به آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات و دستورات و فرمان‌های طالبان تهیه کرده است. در این گزارش آمده است که گروه طالبان پس از حاکميت در افغانستان، بدون هیچ گونه التزام به موازین بین المللی حقوق بشر، و عدم پاسخگویی و حساب دهی به مردم با استفاده از وسایل و راه و روش مختلف رسانه ها را محدود و هم چنان محدودیت های تبعیض علیه کار زنان در رسانه نیز وضع کرده است در ادامه ی گزارش هم چنان گفته شده است که محدودیت‌های طالبان باعث شده است که در حال حاضر تعداد اندکی از خبرنگاران زن مشروط به رعایت کامل شرایط وضع‌شده توسط اداره‌ی امر به معروف و نهی از منکر این گروه با رسانه‌ها کار کنند. دسترسی شهروندان به اطلاعات با گذشت هر روز دشوارتر شده و طالبان با استفاده از ابزارهای گوناگون، از جمله فشار، ترس و تهدید از انتشار معلومات مرتبط به نقض حقوق بشر جلوگیری میکنند. رواداری” هم چنان در گزارش آورده است خانواده های قربانیان از ترس جان و فامیل شان حاضر به مصاحبه نیستند و یا توسط طالبان تهدید می شوند تا از مصاحبه در مورد رویداد خودداری کنند. در ادامه ی گزارش، این نهاد حقوق بشری با اشاره به ممنوعیت گرفتن عکس و ویدئو از رویداد در بعضی از ولایات افغانستان، توسط طالبان گفته است که، آزادی بیان حق شهروندان هر کشور است و نباید بر کار رسانه ها هیچ گونه محدودیت غیر قانونی وضع شود. این نهاد از جامعه ی جهانی خواسته تا با تحت فشار قرار دادن طالبان، از نقض حقوق بشر و نقض آزادی بیان در کشور جلوگیری کنند. رواداری از که از طریق یوناما از خبرنگاران افغانستان در برابر فشارهای نابجا، سرکوب، آزار و اذیت و دیگر رفتارهای غیرقانونی طالبان حمایت کند. در اخیر این گزارش( رواداری) از گروه طالبان خواسته است تا سیاست های تبعیض آمیز علیه کار رسانه ی و خبرنگاران را کنار گذاشته و محدویت های وضع شده را نیز لعو کنند تا همه ی شهروندان کشور برون قید وشرط دست رسی کامل به آزادی بیان داشته باشد.
نگرانی عفو بین الملل، از آزادی بیان در افغانستان
فرخنده: سازمان عفو بین‌الملل روز جمعه (۲۷ ثور) در گزارش تازه خود خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط چهار خبرنگار از بند طالبان در ولایت‌های خوست و غزنی و لغو دستور تعلیق نشرات تلویزیون‌های «نورین» و «بریا» از سوی این گروه شد. سازمان عفو بین‌الملل گفته است: «فضای آزادی بیان با حملات مداوم طالبان به شدت کاهش یافته است و تا آگست ۲۰۲۳ بیش از ۸۰ درصد از زنان روزنامه‌نگار به‌دلیل افزایش محدودیت‌ها توسط طالبان رسانه‌ها را ترک کرده‌اند.» این سازمان هم چنان گفته است که هیچ خبرنگار نباید به خاطر انجام مسؤلیت بازداشت یا زندانی شوند. طالبان با حمله به رسانه ها می خواهد که آزادی بیان را در این کشور به طور کامل از بین ببرد. در اعلامیه ی این سازمان هم چنان آمده است که پس از تسلط دوباره ی طالبان در کشور، نیم از رسانه ها فعالیت شان را توقف داده و خبرنگاران به خاطر حفظ امنیت مهاجر ویا وظیفه اش را ترک کردند. طالبان روز دوشنبه (۳ ثور) اسماعیل سعات، خبرنگار «رادیو ناز»، وحیدا‌لله معصوم، خبرنگار «رادیو اقرأ« احسان‌الله تسل، خبرنگار رادیو «اولس غږ» در ولایت خوست را به اتهام «نشر موسیقی» و «تماس تلفنی با شنوندگان زن» بازداشت کردند. در ولایت غزنی اما این گروه حبیب الرحمان تاثیر، گزارشگر رادیو آزادی را در اوسط ماه حمل بازداشت و زندانی کرده است. وزارت اطلاعات فرهنگ طالبان هم چنان در ۲۸ ماه حمل دستور تعلیق نشرات تلویزیون‌های خصوصی «نورین» و «بریا» را تا زمان تصمیم دادگاه، صادر کرد. این سازمان در حالی برای خبرنگاران دادخواهی می کنند که در این اواخر باز داشت و زندانی کردن خبرنگاران افزایش یافته و طالبان به بهانه های مختلف روزنامه نگاران را باز داشت و زندانی می کنند
برگزاری مراسم موسوم به «جهنده بالا» برای تجلیل از نوروز با وجود ممانعت طالبان
فرخنده: با وجود ممانعت های طالبان در برگزاری از جشن نوروز در افغانستان، مراسم موسوم به «جهنده بالا» برای تجلیل از این جشن باستانی در زیارتگاه سخی در شهر کابل برگزار شد. اما در برخی از گزارش ها گفته شده که طالبان، در ولایت های مختلف مانع برگزاری جشن نوروز شدند. سال گذشته نیز وزارت امر به معروف و نهی از منکر حکومت طالبان، نوروز را «جشن غیراسلامی» خواند و اعلام کرد که هیچ کسی در افغانستان نباید از نوروز تجلیل کند نوروز اولین روز بهار است و در آن طبیعت از خوابی طولانی بیدار میشود و مجددا زندگی خودش را از سر می‌گیرد. جشن نو روز که برگزاری آن از ارزش های ملی و فرهنگی افغانستان شمرده می شود، یکی از بزرگترین جشن های باستانی در افغانستان است که پیشینه آن به چندین هزار سال قبل بر می گردد. با داخل شدن سال نو در رگ رگ طبیعت خون تازه جاری می شود. ابازر احمدی استاد در یکی از مرکز آموزشی در کابل می گوید« در افغانستان، تجلیل نوروز هر سال حتا قبل از فرا رسیدن سال نو آغاز میشود. مردم حداقل یک هفته قبل، دست به پاک‌کاری خانه‌ها زده، با این دیدگاه که آن‌چه از سال قبل به نشانه‌ی بدبختی باقی مانده را از خانه‌های شان دور می کند، سفره‌ی هفت سین آماده کرده و از بهار با حلوای سمنک پذیرایی می کنند. مردم در روز نوروز، میله‌‌گاه‌گردی، بزکشی، دید و بازدید از دوستان و آشنایان دارند. در این مراسم، لباس‌های نو به تن کرده، با دست‌های رنگ حنا بسته به پیشواز استقبال از بهار می‌روند.» به گفته ی آقایی احمدی؛ نوروز خود جز فرهنگ دیرینه مردم افغانستان است حتا قبل از دوره‌ی زرتشت‌یان بوده، قدمت داشته است این روز هر سال تجلیل شده و مردم آن را گرامی داشته اند. طالبان اما نوروز راحرام دانسته و تجلیل از این روز را منع کردند. آنان به این باور است که طالبان اما به این باور است که این روز، روز تولد جمشید زرتشت است و‌گرامی داشت از این روز حرام است. این گروه پس از به حاکمیت دوباره در افغانستان در سال ۱۴۰۰ هجری شمسی، تجلیل از این روز را حرام اعلان نموده و امسال برای سال سوم است که مردم این روز را در خانه های شان تجلیل می کنند. با این حال ابازر احمدی می گوید: «از نگاه شریعت حرام به حکمی اطلاق میشود که مغایرت داشته باشد با نقص یکی از حکم‌های اسلامی؛ اما تجلیل از نوروز هیج‌گونه مخالفت با نادیده گرفتن حکم‌های شرعی ندارد. این عید تنها مقدمه‌ای‌ست برای نو شدن زندگی، احیای طبیعت، و دوباره رسیدن بهار.» در گذشته مردم، آغاز سال نو را با دعای تحویل سال در مساجد آغاز می کردند و در هنگام تحویل سال با دعا و نیایش از خداوند می خواهستند که سال نو را سال خوبی برای آنها قرار دهد. پیش از طالبان، مردم افغانستان با راه اندازی برنامه های مختلف نورزو را به شکل ویژه ی تجلیل می کردند. طوری که استان بلخ به مرکزیت شهر مزار شریف در شمال افغانستان همه‌ساله با نزدیک شدن فصل بهار و جشن باستانی نوروز، حال‌وهوای دیگری به خود می‌گرفت و آماده پذیرایی هزاران مسافر و زایر از نقاط مختلف افغانستان و کشورهای همسایه می‌شد. تجلیل از نو روز را مردم با برافراشته شدن علم سخی در مزار شریف، آغاز می کردند زیارتگاه روضه مزار شریف تا 40 شبانه روز پذیرای مردم بود که از گوشه و کنار افغانستان و جهان خود را به مزار شریف رسانده که روزهای چهارشنبه و شب های جمعه اوج حضور مردم در بارگاه منسوب به حضرت علی (ع) بود. کابل نیز از مناطق مهم دیگری است که زیارت سخی در آن انجام می شود. در کابل نیز پرچم منسوب به مولا علی (ع) توسط علما، روحانیون و پهلوانان افغان در نخستین روز ماه حمل برافراشته شده و تا 40 روز که علم برافراشته است، مردم به زیارت سخی آمده و به نیایش و دعا می پردازند. مردم با شور و شوق در این روز به زیارت و مکان های مقدس می رفتند بر علاوه بیشتر از هموطنان ما این روز را کنار فامیل های شان در طبیعت و هوای آزاد تجلیل می کردند. این در حالی است که مجمع عمومی سازمان ملل متحد در چهارم حوت 1388 (23 فبروری 2010) روز 21 مارچ (نوروز) را در تقویم خود به عنوان روز جهانی ثبت نمود. سازمان ملل، ثبت نوروز را در چهارچوب ماده‌ی چهل و نهمِ مصوبات این سازمان، به منظور تقویت فرهنگ “صلح جهانی” عنوان کرده است.
محدودیت جدید طالبان، بر رسانه های محلی افغانستان
مرکز خبرنگاران افغانستان امروز یکشنبه 6 حوت 1402 در گزارشی گفته است که فرماندهی امنیه‌ی طالبان در خوست، تماس تلفنی دختران با رادیوها و تلویزیون‌های محلی را ممنوع کرده است. فرماندهی قومندان امنیه طالبان در ولایت خوست طی یک مکتوب گفته است که رسانه های محلی در ولایت نمی تواند با دختران تماس تلفنی داشته باشد در صورتی که زمینه تماس تلفنی دختران با رسانه‌ها را فراهم کنند، احضار و مورد پیگیرد قرار می‌گیرند. طالبان گفته است مه این رسانه های خصوصی به فساد اخلاقی دامن می‌زنند که مثال خوب آن نشر درس‌های مکاتب و یا برنامه‌های اجتماعی است که در آن دختران زیادی سهم می‌گیرند. طالبان هم چنان گفته است با سوءاستفاده از همین برنامه‌های درسی و اجتماعی، دختران در وقت رسمی و غیررسمی با گردانندگان برنامه‌ها تماس‌های غیرمشروع تلفنی برقرار میکنند که این نوع تماس‌های تلفونی از یک‌سو جامعه را به‌سوی فساد اخلاقی سوق می‌دهد و از طرف دیگر خلاف موازین اسلامی می‌باشد. این گروه هم چنان نشر و‌پخش برنامه های درسی را هم منع کرده است. مرکز خبرنگاران افغانستان درباره‌ی این محدویت ابراز نگرانی کرده و خواستار لغو آن شده است. به گفته ی مرکز خبرنگاران فعلا سه تلویزیون و پانزده رادیویی خصوصی در خوست فعالیت دارند. طالبان پیش از این نیز محدودیت های زیادی بر رسانه ها وضع کرده بودند. پس از حاکمیت این گروه، حدود نیمی از رسانه‌های افغانستان تعطیل شده است که دلیل آن محدودیت‌های طالبان و مشکلات اقتصادی خوانده شده است.
زنان افغانستان: کارمندان دیروز – درماندگان امروز
برای مصاحبه با” آرزو محمدی” آماده می‌شدم که یادم آمد زمانی من هم با یک اداره دولتی کار می‌کردم، شامل بست شده بودم. آرزو محمدی فارغ التحصیل رشته جامعه شناسی از دانشگاه کابل است میگوید، چندین سال در وزارت صحت عامه افغانستان وظیفه با معاش خوب داشته است. به گفته آرزو” معاش که میگیرفتم به فامیل ام هم کمک مالی می‌شدم و هم از اینکه میتوانستم به آنها کمک شوم خوشحال بودم، در کنار این همه میخواستم ماستری ام را نیز شروع کنم اما با تغییرحکومت و آمدن طالبان زنده گی ام زیر و رو شد.” آرزو با نگاه سرد گفت، زنان از کار و تحصیل محروم شدند، باورها و امید به آینده بهتر هم شکسته شده است.« بعد از روی کار شدن طالبان در افغانستان، اول معاش ما نصف شد و باید با مزد بسیار ناچیز کار زیادی می کردیم و همچنان کار مطابق میل طالبان باید انجام می‌شد، با وجود که در بخش صحت مجبور بودند، زنان را داشته باشند و من میتوانستم در کارم ادامه بدهم اما روحیه کاری از من گرفته شده بود و با افکار منفی طالب، من به کارم در چنین فضا ادامه داده نمی توانستم، با وجود مشکلات اقتصادی خانواده و خودم از کارم استعفا دادم.” از او در مورد زنان و اعتراض های زنان پرسیدم؟ خانم محمدی به این باور است که؛ اعتراض های زنان برای مطالبه حقوق شان نمایان‌گر آگاهی و اراده محکم زنان است. میگوید، دختران پس از فرمان‌هایی طالبان از درس محروم شدند، آنها در سخت ترین شرایط می‌خواهند راه بدیل برای ادامه تحصیل پیدا کنند، آغاز کار دانشگاه آنلاین زن و کورس های آنلاین دیگر خود بیان می کند دختران در تلاش رهایی از جهل استند. اینکه چرا طالبان از زنان می ترسند و آنان را از جامعه و تحصیل منع می کند و زنان معترض را زندانی میکنند؟ گفت،” یک زن با سواد از حق خود آگاهی دارد و اجازه نمی دهد که فرزند اش به سلاح رو بیاورد و یا طالب شود، و اجازه نمی دهد که فرزند اش از راه خشونت و کشتن، انتحار اهداف خود را دنبال کند، زن با سواد از دشمنی، استفاده ابزاری از دین و از کشتن انسان های بی گناه به نام دین بیزار است، زن با سواد در آگاهی کامل برای پیشرفت خود خانواده و جامعه اش تلاش می کند با در نظر گرفتن حقوق دیگران.” آرزو افزود، در شرایط فعلی طالبان برای زنان، و اقلیتهای مذهبی بخصوص قوم هزاره محدودیت‌های فروانی را وضع کرده است. با این همه آرزو محمدی در خانه آنلاین زبان انگلیسی می خواند و در تلاش است تا بورسیه های خارج از افغانستان بدست آورده و ادامه تحصیل نماید. در همین حال، ماریا رسولی فعال و مدافع حقوق زن می گوید؛ بعد از تغییر نظام و روی کار آمدن طالبان تعداد زیادی دختران از کار و تحصیل منع شدند و همان طور زنان بسیاری از کار منع شدند، در حکومت طالبان زنان از حقوق اولیه شان بی بهره هستند. سمیرا محسینی یکی دیگر از دختران قربانی تحول اخیر افغانستان و سقوط نظام افغانستان توسط طالبان است. او می گوید بعد از روی کار آمدن طالبان در افغانستان وظیفه اش را از داده و این مدت با مشکلات اقتصادی زیادی روبرو شده است. سمیرا افزود” در مدت سال های که کار کرده، نصف معاش اش را ذخیره کرده که حالا با استفاده از پول پس انداز، برای اشتراک در کورس‌ها و امتحان بورسیه‌ها استفاده می کند تا بتواند پس از کامیابی در یکی از بورسیه‌ها، تصیل اش را در بیرون از کشور ادامه دهد. به گفته سمیرا، آینده زنان و دختران در افغانستان به قهقرا کشیده شده، و با گذر هر روز استرس و تشویش و نامعلوم بودن آینده دختران و زنان، زندگی را برایش تنگ‌تر ساخته است. سمیرا محسینی در آخرین پیام خود می گوید متاسفانه مردم افغانستان به خصوص زنان از گذشته تا به حال قربانی سیاست مداران مرد و اشتباهات اشخاص خودخواه و خایین شده است. از سوی هم ماریا رسولی یکی از فعالان و مدافعان حقوق زن میگوید، بعد از تغییر نظام و روی کار آمدن طالبان، تعدادی زیادی دختران و زنان افغانستان از تحصیل، تعلیم و کار منع شدند حتی در این اواخر ممنوعیت زنان در پارک‌ها و سفرها نیز بر این محدودیت علاوه گردیده است. خانم رسولی می گوید بدون شک این تغییرات بالای روحیه دختران و زنان تاثیر بسیار منفی داشته و آنها را با مشکلات روحی و روانی دچار کرده است. به باور وی محدودیت‌ها باعث شده، سطح خشونت‌های خانواده گی افزایش پیدا کند و اقتصاد خانواده‌ها بخصوص خانواده‌های که قبلا زنان تامین کننده خرچ و مصرف آن خانواده بوده، بیشتر فلج اقتصادی شود. با این همه اما یک تعداد زیادی از دختران، هنوز هم دست از تلاش نکشیده وبا همت بلند به درس و تحصیل شان از راه‌های مختلف آنلاینی ادامه داده است. به باور خانم رسولی اما این کار برای اکثرا زنان افغانستان قابل دسترس نیست. از نظر این فعال اجتماعی، جامعه ناتوان و رو به پیشرفت افغانستان نیاز دارد تا زن و مرد برای آگاهی کامل و تحصیل عالی دوشا دوش هم کار کنند تا مشکلات اقتصادی، فرهنگی و ادبی را کنارهم انجام دهند. سهیلا گلستانی
تلاش زنان برای احقاق حقوق شان در افغانستان
در تازه مورد یکی از اعضای رهبری” جنبش خودجوش زنان زنا معترض افغانستان” از بند طالبان رها شده است. بر اساس معلومات و گزارش‌های رسیده به فرخنده نیوز خانم” ندا پروانی همراه فرزند و همسرش” ناوقت روز پنج شنبه 23 قوس 1402 مصادف با 14 دسامبر 2023 با وضعیت نامناسب از زندان طالبان آزاد شده است. بر اساس نظریه‌هایی کارشناسان، رهایی ندا پروانی و همکاران او در زندان تغییر خاصی را در روند سرکوب آزادی نمی‌کند و برعکس کسانیکه از بند رها نکرده، بیشتر دچار افسردگی، فشار روحی و روانی میشود. به گفته آنان اما زنان افغانستان همچنان انتظار دارند تا با همکاری کشورهای جهان و نهادهای حقوق‌بشری، بتواند تغییر در سیاست‌های حاکم بیاورند. سلما اوغلو” نام مستعار” میگوید، با به کارگیری از اهرم فشار باید طالبان را به رهایی دیگر بازداشتی‌هایی زن که از سوی این گروه، به علت فعالیت‌های حقوق‌بشری در زندان طالبان هستند، وادار کنند. خانم اوغلو اعمال فشار را از سوی جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های همکار زنان در سراسر جهان خوانده گفته است، با همکاری واقعی این نهادها میتوان تغییرات اساسی را در گروه حاکم در افغانستان ایجاد کرد. همچنان فهیمه سرفراز یکی از فعالان حقوق زن که خود نیز از قربانیان خشونت علیه زنان در افغاستان است با نشر کلیپ ویدیویی گفته است، با آنکه در وضعیت کنونی افغانستان دست خوش قدرت نمایی و زورگویی گروه طالبان شده است و همه اقشار را تحت فشار قرار داده است اما طالبان زنان در انزوای مطلق کشانده و در باتلاق تاریکی اسیر نموده است. او تاکید میکند که جهت بیرون رفت از وضعیت کنونی افغانستان و پیروزی در برابر طالبان باید همه شهروندان افغانستان کنارهم یکصدا بوده و مبارزه مشترک را انجام دهند. خانم سرفراز زنان را به همبستگی دعوت کرده و از آنان خواسته که برای اعاده حقوق شان دست از تلاش برنداشته و نا امید نشوند. گفتنی است که سازمان عفو بین‌الملل در مورد بازداشت ندا پروانی، در شبکه ایکس یا توییت سابق، ابراز نگرانی کرده بوده و از طالبان خواستار رهایی بدون قید و شرط آنان شده بود. این سازمان گفته بود نقض فاحش حقوق بشر، از جمله موارد نقض حقوق زنان و دختران در افغانستان همچنین ادامه دارد. سازمان عفو بین‌المللی بر ایجاد یک میکانیسم پاسخگویی مستقل بین‌المللی تلاش دارد تا گروه حاکم را برای پاسخ‌گوکردن نقض حقوق بشر در افغانستان، وادار نماید. در حالی‌که طالبان خانم” ندا پروانی را با فرزند و همسرش” را پس از سه ماه دربند کردن رها نموده اما به اساس گزارش‌ها، اکنون چندین زن معترض دیگر از جمله ژولیا پارسی، منیژه صدیقی و پریسا آزاده از چند ماه به این‌سو در زندان طالبان به‌سر می‌برند. گزارش‌ها و خبرها در شبکه‌های اجتماعی تایید کرده که منیژه صدیقی در زندان پل چرخی، و پریسا آزاده، ژولیا پارسی در زندانی بنام” ریاست جهاد” طالبان در بند هستند. گزارش: ش جعفری
نگرانی گزارشگر ویژه حقوق بشر برای افغانستان از روند بازداشت‌های زنان معترض توسط طالبان
گزارشگر ویژه حقوق بشر ملل متحد برای افغانستان از روند بازداشت‌های زنان معترض توسط طالبان ابراز نگرانی کرده و از حکومت طالبان خواسته تا چهار فعال حقوق زنان را از زندان آزاد کند. آقای بنت، در صفحه توییتر یا ایکس خود از طالبان خواسته که «به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر» تمام مدافعان حقوق بشر به شمول، ۴ فعال زن که از ۱۹ سپتمبر در افغانستان بازداشت شدند را آزاد کنند. فعالان زن می‌گویند ژولیا پارسی، ندا پروانی، منیژه صدیقی و پریسا آزاده در بازداشت استخبارات طالبان هستند. از سوی هم جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی به مناسبت روز جهانی حقوق بشر گفته اند که از نهادهای حقوق بشری و جامعه جهانی می‌خواهند به جای تعامل با گروه طالبان، بالای آنها فشار وارد کرده تا به آپارتاید جنسیتی پایان داده و حقوق زنان را به رسمیت بشناسد. هفته گذشته مسوولان یوناما دفتر نمایندگی ملل متحد در افغانستان نیز از طالبان خواست، برای زندانیان زن و فعالان حقوق زن که در بند هستند برای سلامتی شان توجه نموده و خانواده‌های شان اجازه ملاقات بدهند. بازداشت و برخوردهای غیر مسؤولانه نیروهای طالبان با معترضان زن و در بند آنان نگرانی‌های در سطح جهان به وجود آورده است. طی سروی که در ماه گذشته انجام شده و بر اساس درجه بندی نهاد ” دبلیو پی اس” یا زنان صلح و امنیت افغانستان از میان ۱۷۷ کشوراز نظر وضعیت زنان به رتبه آخر فهرست قرار گرفته است. از نظر بررسی این نهاد بعد از بازگشت دوباره طالبان به حکومت در سال ۲۰۲۱ آزادی محدود و برخورد با مردم خشن شده است. اما طالبان هنوز در این مورد چیزی نگفته است. [contact-form][contact-field label=”Name” type=”name” required=”true” /][contact-field label=”Email” type=”email” required=”true” /][contact-field label=”Website” type=”url” /][contact-field label=”Message” type=”textarea” /][/contact-form]
قطعنامه اعتراضی زنان افغانستان برای عدالت و آزادی
خبرگزاری فرخنده: بدون دخل و تصرف در قطعنامه اعتراضی زنان معترض آن را به دست نشر سپرده است. بنام خداوند عدالت و آزادی جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی در برابر ادامه محدودیت ها ی روز افزون، که طالبان بالای زنان در افغانستان وضع کرده اعتراض می کند. با وضع محدودیت بر زنان مشکلات اقتصادی در خانواده ها افزایش یافته است زنان در افغانستان هر روز منزوی تر می شوند دانشجویان دختر با بسته ماندن دروازه های دانشگاه هر روز ناامید تر می شوند و بسته ماندن مکتب ها کودک همسری را در افغانستان افزایش می دهد. با منع کار زنان خانواده ها با مشکلات اقتصادی روبرو استند و از زمستان سرد نگران اند ما از نهاد های حقوق بشری، سازمان‌های حمایت از حقوق زنان و کشوری های جهان می‌خواهیم تا در اجرای شدن موارد زیر طالبان را تحت فشار قرار بدهند. 2_ باز شدن دروازه های مکتب بروی دختران. 3_ باز شدن دروازه های دانشگاه و اجازه تحصیل 4_ لغو محکمه های صحرای زنان. 5_ لغو محدودیت های اجتماعی برای زنان. 6- لغو محدودیت برای کار زنان جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی بار دیگر از جامعه جهانی و سازمان های حقوق بشری می خواهد که زنان در افغانستان را به فراموشی نسپرده و از حقوق انسانی انها حمایت کنند.
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، خواستار رفع محدودیت‌ها علیه زنان افغانستان شد
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، خواستار پایان اِعمال محدودیت‌ها علیه زنان افغانستان شد.